Dagje Bernhoven

Om half 9 stond ik aan de balie van de prikpost in Uden. Met mijn bloedbon  en een melding in de computer dat het een spoedige was. Dus ik was daarna dan ook bijna aan de beurt. Bij een oude bekende. De man die mijn bloed uit de vinger haalde, herkende mij van de hartkatheterisatie waar hij dr. Van de Wal assisteerde. Hoe kleine wereld. Het prikken was zo gebeurd, dus op zoek naar de volgende stap... een hartfilmpje. Ook hier kwam ik een bekende tegen. Zij was ook de technische kracht op kaakchirurgie. Het gaan liggen op de tafel gaf wel wat problemen. Maar uiteindelijk toch gelukt.

Volgende stap: dr. Grosfeld. We moesten even wachten tot de bloeduitslagen er waren. Hij was niet echt blij, dr. Grosfeld. Het HB gehalte was echt veel te laag. Zo had ik niets bij te zetten bij herstel van en duurde alles veel langer. Een transfusie zou de oplossing moeten zijn, maar is met mijn huidige bloedverlies, dweilen met de kraan open. Dus dr. Grosfeld pakte door. Hij belde een chirurg en ik kon de volgende middag al terecht om de aambeien te laten be-elastieken. Na een maand wilde hij me dan weer op de poli zien. Zo gezegd, zo gedaan. Na de afspraken gemaakt te hebben, wilden we naar huis gaan. Toen werd ik opgebeld door chirurgie. Ik kon al om half 2 terecht, dezelfde dag. Ik hoefde alleen even op de assistentie te wachten die een tasje met medicijnen kwam brengen.

Om half 2 waren we dus weer in Uden. Weer op mijn zij liggen. Daar heb ik nu de borstbeen pijn  van. Het schieten van de elastiekjes was een rare gewaarwording.  Niet pijnlijk, wel vreemd.
Na ruim een uur waren we weer thuis. Ik voelde me door de mangel gehaald. Maar als het helpt.....

Vandaag doet alles zeer. Maar ik weet nu hoe dat komt. En dat het uiteindelijk overgaat na een maand of 3....

Operatie, SEH en pesterijen

Hoe het komt weet ik niet, maar ik slaap wat af de laatste dagen. Ik zit gewoon op een stoel en hoppa... ik val in slaap. Ik doe een spelletje, en hoppa, ik val in slaap. Ik wacht tot ik aan de beurt ben, en hoppa...

Inmiddels ben ik geholpen aan mijn defecte aortaklep. Via een open hart operatie is er een biologische klep ingezet. Vrijdag 29 maart was de grote dag. En ik heb er helemaal niets van meegekregen. Ik weet dat ik naar de OK werd gereden...en dat is het dan... ik hoef er nog steeds niets over te weten. Alleen maar dat alles goed is verlopen. Het geslurp van mijn hart is over. Gelukkig maar. Was er niets gedaan, dan had ik geen jaar meer te leven. Dat was ook de reden dat ik in het ziekenhuis moest blijven tot na de operatie. 5 en halve week, heb ik daar doorgebracht en daarvoor 5 dagen in Spanje. Lang genoeg, dacht ik zo. Dus toen ik de 11 april groen licht kreeg om te gaan.....hoefde ik me geen twee keer te bedenken. De aarzeling kwam vanuit het ziekenhuis. Mijn HB gehalte van het bloed sukkelde gestaag omlaag. Onverklaarbaar. Maar goed, met een afspraak om het HB de 17de te laten controleren, mocht ik toch gaan.

Gisteren heb ik dus bloed laten prikken. Vandaag zouden ze me bellen met de uitslag. Eh....we waren net terug of er hing al een cardioloog aan de lijn. Ik moest naar de SEH komen omdat mijn ijzergehalte zo laag was dat ik een transfusie zou krijgen. Om kwart over 3 waren we bij de Spoedpost van Bernhoven. Ik meldde me aan en mocht in de wachtkamer plaats nemen. Ik wilde net gaan zitten toen mijn naam al werd omgeroepen...een volle SEH en ik, die net binnen kwam, was al aan de beurt. Snel werd ik naar een bancardbed gebracht, waar ik mocht plaatsnemenen werd aangesloten op hartbewaking, zuurstof en bloeddruk. Ook wilden ze weer bloed afnemen en een infuus plaatsen. Op mijn verzoek om het bloed via de vingers aftenemen werd negatief gereageerd. Er moest toch een infuus geplaatst worden. Ondanks herhaalde pogingen, lukte het de verpleegkundige niet een veneuze aansluiting te maken. Daarom iemand van IC erbij gehaald. Wally, een oude bekende. Maar ook haar lukte het niet een een infuus aan te leggen. Wel slaagde ze erin om met een babynaald bloed te prikken. En daar kwam dus uit dat mijn HB waarde op 3.9 lag. Een beetje laag dus.

Twee dames van IC kwamen toen om met behulp van een echo apparaat een infuus te leggen. Na ruim een half uur, was dat gelukt. Tenminste dat dachten we... En weer wachten.
Nu op het cardiologen overleg met de SEH artsen. Uiteindelijk was te horen dat er toch geen transfusie werd gegeven. Dit gezien de recente klepvervanging, de huidige hartritme stoornissen, vasthouden van vocht enzovoort, enzovoort. Kortom dezelfde redenen waarom ze op de dag van mijn  ontslag uit het ziekenhuis geen bloedtransfusie gaven. Lezen ze alle verslagen wel eens? Want nu hebben ze mij door die verschrikking van infuus zetten laten gaan, voor helemaal niets. O nee, de SEH arts wilde de infuuspoort toch gebruiken om de eerste dosis plastabletten toe te te dienen. Waarom hebben ze die plastabletten ook weer stopgezet in het ziekenhuis? Was mijn bloeddruk niet te laag daarvoor. Nu in ieder geval niet.. dus via het infuus. En dat ging niet goed. Doorspoelen deed al zeer. En ik kreeg een hele bult achter het infuus. Toch doorzetten....het deed steeds meer zeer en de bult werd steeds groter. Maar de verpleegkundige zette door. Eindelijk zat de spuit erin. Maar de pijn. Ik heb toen echt bijna gesmeekt om het infuus te verwijderen... en uiteindelijk deed de verpleegkundige iets.  De macht van de kleine mens. Ik zag haar denken, stel je niet zo aan. Maar ze kon toch ook niet om de grote keiharde bult heen. Dus het infuus eruit.  "Ja, hij zat dus toch niet goed, ondanks de echo."

Het strak verbinden was volgens mij gewoon pesterij. Want die bult werd steeds groter en harder. Tonny stond op het punt heel boos te worden toen ze met een schaar al het verband maar wegknipte. Wat een opluchting. Binnen een paar minuten slonk de bult en werd de pijn minder.

Met bloedbon, recept en afsprakenkaartje reden we tegen half 7 richting huis.

Verandering van plan

Het moet niet gekker worden. Ik zat vanochtend in de lounge met mijn lappie te spelen toen ik gewaarschuwd werd dat de cardioloog mij wilde spreken. Ik had me echter niet zo hoeven haasten. Pas naar ruim een half uur kwam een voor mij onbekende cardioloog naar binnen. Hij wist me te vertellen dat er cardiologen overleg was geweest. En er was besloten dat ik toch geen TAVI krijg, maar een open hartoperatie. Alleen het tijdstip waarop dat gaat plaatst vinden, blijft de grote onbekende. Het kan een week duren, of 2 weken, maar ook 2 dagen...
Was eerst de mening van de cardiologen dat mijn hart een open hartoperatie niet aankon, nu zeggen ze dat ik er geen belemmeringen zijn. Ik hoop alleen dat ze niet nog een keer radicaal omdraaien.

Verder rijgen de dagen zich hier aan één. Ik lees wat, ik luister wat,  ik kijk een beetje op internet. En dat is het wel zo'n beetje. Afgewisseld met eten, drinken en slapen. Ik probeer overdag niet te slapen en pas om 10 uur 's avonds mijn bed weer in te duiken met een luisterboek. Dan val ik rond een uur of 11 gewoon in slaap. Tot half 7 de volgende ochtend....saaie bedoening hè..En dan te weten dat er zoveel gedaan moet worden thuis. Maar daar mag ik me niet druk om maken, dus dat doe ik dan ook niet..Ik ga nog maar wat lezen...

Toch maar wel

Werd ik vandaag ineens aangesproken: "Mevrouw, u wordt zometeen opgehaald voor een echo." Een echo? Alweer? Waarom dan? Maar dat wist de verpleegkundige mij ook niet te vertellen. En daar was de rolstoel al met de brancadier die me naar de functieafdeling mocht duwen. Ik had nauwelijks tijd om mijn badjas aan te trekken.
Op de functie afdeling aangekomen, wist de laborant me te vertellen dat hij contact had gehad met dr. Grosfeld. Want hij snapte ook niet waarom er weer een echo gemaakt moest worden.  Het bleek een vraag uit Eindhoven te zijn. Ik word daar immers geopereerd.  Omdat ik zoveel bloedarmoede had  bij de eerste echo, wat overigens niet waar is, wilden ze een nieuwe echo met de nieuwe H2O waarden. Okee, toch een kwestie van mee willen spelen. Echo is gemaakt, ik terug op mijn kamer.
Ik ben net op mijn kamer als een MDL arts binnenkomt. Ja, er zal toch eerst een maag en darm onderzoek moeten komen. Eindhoven wil niet opereren zonder de resultaten daarvan. Te gevaarlijk, zeggen ze. Ze gebruiken veel bloedverdunners, en dan zou het wel eens mis kunnen gaan als er een bloeding in de maag of in de darmen ontstaat. En dat willen we niet.... nee, ik ook niet.

Dus ik ga mee met het darm en maag onderzoek. Ik hoorde dat dat dinsdag gaat plaatsvinden. Dat betekent dat ik maandag met de voorbereidingen  mag beginnen... nuchter, darmen leeg. Daarvoor krijg ik 2 liter laxeermiddel te drinken... 2 liter....Ik krijg het nu al benauwd..

Of de ingreep al dan niet met verdoving, een roesje of iets anders gaat, zijn ze nog niet over uit.  Maar ik zal het wel merken.  Leuk vind ik het in elk geval niet. Ik wilde dat het over was.... klaar... zondag ben ik hier alweer 14 dagen. En dat is lang, heel lang.

Met betrekking tot onze verhuizing naar Spanje gaat het goed. De verkoper vraagt 10 procent aanbetaling. Dan haalt hij het huis van de markt. Het geld is aanwezig, nu alleen even de laatste puntjes op de i....Maar daar zorgt mijn schoonzoon voor.

Al een week

Maandag de cardioloog, dr Grosfeld, aan mijn bed gekregen. Wat een aardige, sympatieke man is dat. Ik heb met hem gesproken over een zogeheten lange lijn. Dat is een soort port a cath. Hij snapt heel goed dat ik daar naar vraag gezien mijn moeilijke prikbaarheid voor bloed en/of infuus. Maar wil zo min mogelijk lichaamsvreemde dingen in mijn lichaam brengen in verband met die verkalkte aortakleppen. MaagDarmLever onderzoek moet maar na de TEE ( echo van het hart via de slokdarm). En na het cardiologen overleg.  Dat is beter, vindt dr. Grosfeld.
Verder vroeg hij of in angst had. Tja, eigenlijk niet...een beetje natuurlijk maar niet boventoon voerend. Ik maak me banger over bloedprikken. Dat wordt nu tot minimaal beperkt.

Vandaag had ik de TEE. Nuchter....Met een spray werd mijn keelholte verdoofd en hup, de cardioloog schoof de buis met camera naar binnen. Dat was echt niet leuk. Ik heb me geconcentreerd op mijn ademhaling. Gewoon om mijn gedachten van die buis af te leiden. Toen ik dacht: nu raak ik er aan gewend, schoof hij hem door naar mijn maag. Dat deed goed pijn. Gelukkig duurde dit ook maar een minuut of 5, en de buis werd uit mijn slokdarm getrokken. Alle bij elkaar duurde het 35 minuten. Maar het waren wel hele lange minuten.

Terug in mijn kamer werd ik geholpen met douchen en haren wassen. Wat een zaligheid. En na een uur kreeg ik mijn uitgestelde ontbijt. Daarna  ben ik als een blok in slaap gevallen.

Nee, ik heb geen uitslag. Wel weet ik dat er eerst dat overleg tussen de cardiologen moet plaatsvinden. En dan...

Stappenplan

Sinds  gisteren half 4 lig ik op de hartafdeling van Bernhoven.  B1-oost, kamer 44. Daarvoor had ik een echo van mijn hart. Ik was al een half uur terug toen er een cardioloog kwam. Hij had een heel verhaal. Maar het kwam er op neer:

1.  Ik werd zo snel mogelijk verhuist
2. De echo gaf een onduidelijk beeld
3. Er gaat nu een echo gemaakt worden via de slokdarm ( een TEE)
4. Ook gaat er een onderzoek gestart worden naar de kransslagaders rond het hart
5. En omdat ik heftige bloedarmoede had, wordt er overlegd met de MaagDarmLever arts. De cardioloog wil eerst weten waar dat vandaan komt. Hij gebruikt bloedverdunners als hij gaat opereren, en dan moet er niet ineens ergens een spontane bloeding komen.
6. Omdat ik geen lucht genoeg krijg als ik plat op mijn rug lig, moet er voor het maag darm onderzoek een andere insteek komen. Dus er is overleg.
7. Ook is er overleg met het cardiologenplatform om voor mij, gezien mijn ziektegeschiedenis en bouw, een goede oplossing te vinden voor de falende aortakleppen.

Vandaag kreeg ik al mijn kransslagader onderzoek. En die waren helemaal schoon en goed.Ik kreeg gelijk al de uitslag van de dokter. Het onderzoek is via mijn lies gegaan, want natuurlijk moest er in mijn linkerarm een infuus. Er zit nu een propje als afsluiting in de slagader van de lies. Na 90 dagen lost dat vanzelf op.

Woensdag krijg ik die TEE. Ik ben benieuwd. Volgens de dokter is het een niet zo fijn onderzoek voor mij....
Maar ja, welk onderzoek is wel fijn......

Vandaag ben Ik geholpen met douchen en haren wassen. Omdat ik een hartkastje draag, mocht ik niet douchen. Want het kastje mag niet nat worden. Gelukkig heeft de verpleegkundige daar wat op verzonnen. En ik voel me na een kleine week weer lekker schoon.

Verrassingsdag

Gisteren ging de kogel door de kerk bij wijze van spreken. Tijdens het bezoek van de ziekenhuisarts was er een telefoontje van cardiologie. Met als resultaat dat ik naar de hartafdeling zou worden overgeplaatst. Ze kwamen even later zeggen hoe laat... Om 15.15 uur. Het was toen net iets voor 3 uur. Al mijn spullen werden verzameld, alle kasten en laatjes leeggetrokken. Laat dat maar aan Tonny over.... En om kwart over 3 zaten we klaar, om half 4 ook nog en ook om kwart voor 4. De verpleging kwam melden dat de kamer nog niet schoongemaakt was, het nieuwe verhuis tijdstip was 4 uur. Geen probleem: wij zaten klaar. Marian en Ad gingen naar huis. Leuk dat jullie er waren.
Het werd 4 uur, kwart over 4, half 5, kwart voor 5....eh... we wachten nog steeds. De verpleging... nieuw tijdstip...6 uur.  Ook Tonny ging toen naar huis en ik kreeg mijn avondeten. Het werd 6 uur... De verpleging kwam... eh, er is een probleem: er is geen ruimte meer. Er is geschoven met patiënten, en er kwamen nieuwe... Dus je wordt vandaag niet verhuisd. Je blijft gewoon hier. Misschien morgen.....

En nu is het dus morgen... een verrassingsdag. Want ga ik nu wel of niet naar de hartafdeling vandaag..en op welk tijdstip. Ik heb ook een echo gepland staan. Ja, weer een echo. Die doktoren zijn net kleine kinderen... ze willen alles zelf doen... Dus vandaag de 3de echo van mijn hart..maar nu toch de laatste voorlopig, tenminste dat denk ik. Daar is mijn ontbijt...ik ga wat eten. Fijne dag allen.

Bernhoven

Het is de nacht van zaterdag op zondag als ik wakker word van de buikpijn. Links.  Dus ik sta op en loop slaapdronken naar het toilet. Helaas,  de pijn bleef en werd zelfs erger. Na een paar keer terug naar bed en weer op ben ik maar naar benden gegaan. Rond 3 uur
 's nachts hield  ik het niet meer. Ik heb onder aan de trap lopen roepen,  zonder resultaat.  uiteindelijk met  Tonny's telefoon mijn telefoon gebeld die boven lag. En dat had na 3 keer wel resultaat. Daarna ging alles in een versnelling..Nicky belde ambulance,en zij hebben me na onderzoek naar Uden gebracht. Bernhoven. En daar ben ik nu nog. Hoewel dat helemaal niet de bedoeling was. Via de SEH ben ik in een soort isolatiekamer terecht gekomen. Dit omdat ik in een ziekenhuis in Spanje heb gelegen . De gevreesde ziekenhuisbacterie... in ieder geval er is een kweek gemaakt en waarschijnlijk is er morgen een uitslag. Nu moet iedereen zich aankleden in schort, mutsje en mondkapje. Gelukkig kon ik veel zelf en hoefde ik de verpleging niet lastig te vallen. De pijn was onder controle uiteindelijk...Ik ben overladen met pijnstillers. Na een scan kwamen zij die het weten tot de conclusie dat er een niersteentje van 2 mm vlak bij de blaas zat. Dat verklaarde ook meteen de krachtige pijn. Gisteren raakte ik het grootste gedeelte van het steentje kwijt. Vanwege grote bloedarmoede kreeg ik nog wel een zak ijzer door het infuus. Dat ging goed en ik mocht om 5 uur naar huis.  ja, ja....
Om half 5 heb ik me aangekleed. Ik zat op de bank en pats...precies hetzelfde gebeurde al toen in La Nucìa...Ik kreeg geen lucht, zag zwarte vlekken en dacht...Ik moet op bed zien te komen. Dat heb ik gedaan en verder weet ik niets. Tonny schijnt me gevonden te hebben. Ik weet van helemaal niets. Hij heeft een zuster gewaarschuwd en die heeft alarm geslagen. Ik kwam wer bij met heel veel mensen in de kamer. Maar ik kon mijn ogen niet openen, noch mijn linker arm en been bewegen. Weer een infuus..volgens mij kwam ik daarvan, van de pijn, bij. Na enige tijd werd ik naar een scan gereden. Op de scan waren geen bloedingen te zien. Dus geen herseninfarct.. misschien een TIA werd er geopperd.
Vannacht herstelde  mijn arm en been en ogen zich en nu gaat het redelijk. Volgens de neuroloog die net aan mijn bed stond, was er waarschijn geen sprake van een TIA. Het herstel is te vlug. Misschien toch zuurstoftekort...
Ook de maag, darm lever arts was er. Omdat ik flink ijzer tekort heb, wil hij mijn darm onderzoeken.  Maar hij stelde zelf al voor om dat later te doen... Na het hart....


Kortom..Ik ben niet thuis.. maar lig nog gezellig in de isoleer..ben zo blij met mijn telefoon, luisterboek en tablet...enne onthoud het maar.... Ik word zeker 93 en eind dit jaar wonen we in Spanje.

Imagine

Ik zit met een welverdiend kopje koffie naast me te verzinnen wat ik nu eens zal gaan doen.... zal ik....?of zal ik....?of toch maar.... ? Mogelijkheden genoeg; zin nul.

En dat is meteen de clou. Zonder zin geen bergen verzet, zinder zin geen verhaal, zonder zin geen nelijkheid, zonder zin geen derend... en zo kan ik nog wel even doorgaan. maar dan is dit een slap geklets blogje en daar heb ik geen zin in.

Weet je wat je nooit moet doen? Een plastic bakje vol bevroren jus in een pan verwarmen. Dat gaat mis, ook al denk je van niet. Ik kan het weten want ik heb het net wel gedaan. Ik dacht dat het wel kon. Niets was minder waar. Gelukkig was ik er op tijd bij voordat er grote problemen ontstonden. Maar toch... Ik heb best veel moeite gehad de pan van zijn plastic te ontdoen.  Het is me uiteindelijk gelukt. En nu staan de gehaktballen keurig in een laagje ontdooide jus zonder plastic bijvoegsels te pruttelen en gaar te worden. We eten gehakt vanavond.  Met boontjes. Ja, een enorme klassieker, maar ook wel weer eens lekker. Gewoon met een lik mosterd erbij. Smullen. Zelfgemaakte gehaktballen blijven toch het lekkerste, vind ik dan. En mijn hubby ook.

Gisteren was ik weer eens bij de dermatoloog. De huid uitslag vlamde zodanig op dat het niet houdbaar meer was. Gevolg: maandag even gebeld en donderdag al terecht kunnen. Klasse hoor van ziekenhuis Bernhoven in Uden. Scheelt natuurlijk dat ik patiënt ben daar:) Wat me ook opvalt zijn de korte wachttijden als je er bent. Meestal zijn wij een kwartier te vroeg, maar toch kunnen we na een minuut of vijf vaak al terecht bij de arts of arts-assistent.  Ik heb dat wel eens anders meegemaakt bij andere ziekenhuizen. Maar ook bij andere disciplines natuurlijk.

Om kort te gaan: er is weer een biopsie van een stukje van mijn rug genomen.  Eind deze maand volgt de uitslag. Dan mogen we ook naar Oss omdat mijn hubby in de prijzen is gevallen bij het Bevolkingsonderzoek Darmkanker. Het zal toch niet waar zijn hè... ons gezin heeft al genoeg kankergevallen gehad. Maar als je onderzoek blijft doen, vind je licht iets....en hoogstwaarschijnlijk zijn het gewoon wat poliepen of zo.

Ik heb inmiddels twee van de 3 van de Secret Santa kaartjes mogen ontvangen. Heel erg bedankt Santa's. Ik heb wat op jullie blog geschreven daarover. Van 1 kaart die ik als Secret Santa heb gestuurd heb ik iets teruggehoord. Zouden de andere 2 kaarten niet aangekomen zijn?  Ik hoop dat dat de reden is, want ik zou het zo jammer vinden als er geen enkele verdere reactie kwam. Nu heb ik daar wel ervaring mee: van het niets terug horen, maar leuk is het niet.

Je suis charlie. Een kreet die de wereld over gaat. Alle social media staan er bol van. Ik vond deze. Met dank aan Films for Action

De 3de dag

En raad eens? Dag 3 van de groene smoothie... ik ben nog steeds geen onverdeelde fan, maar dat kan ook aan de ingrediënten liggen... helaas ben ik niet van de koop maar raak en gooi de rest maar weg type.. dus hoewel ze zeggen dat je moet afwisselen, heb ik toch drie dagen spinazie als groene stof en 3 dagen wortelsap... alleen de appel is al aardbei geworden. Morgen een andere combinatie... geen spinazie, maar sla..

Het ziekenhuis gisteren was ook geen genoegen. Integendeel. Ik ging weer bijna onderuit. Nu bij bloeddruk opmeten. Dat ging niet goed. Resultaat: zij geen waarden, ik een blauwe arm en zo licht in mijn hoofd dat ik onderuit zakte.  SEH werd al voorgesteld, maar ik zei NEE!!.. Ik ga niet weer een week op neurologie liggen en horen dat ze niets kunnen vinden. Dus het is psychisch, wordt er dan gezegd. Ik ken geen psychisch gezonder mens dan ik zelf bij wijze van spreken. Ondanks alles wat er afgelopen jaren gebeurd is.

Maar goed.. ik ben naar huis gegaan en heb daar de hele middag liggen verslapen. En nog ben ik moe....maar ik kan wel weer niet dubbel zien.


Vandaag een nieuwe dag... met tandartsbezoek. Controle...

Terug thuis

Ik heb dit jaar al meer in een ziekenhuisbed doorgebracht als in mijn eigen bed.

Maar sinds maandagavond ben ik weer thuis. Na het afrondend gesprek met de psychiater zou ik naar huis mogen. Dat was vrijdag al. Maar het bleek pas dinsdag te worden. Op maandag was er wel een "familiegesprek" met de zaalarts en een verpleegkundige,Tonny, Evelien en ik.

Vorige week, toen er precies hetzelfde gebeurde hebben ze me helemaal onderzocht op neurogebied. Resultaat: nul!. Conclusie: door alle negatieve gebeurtenissen werp ik zelf die blokkade op. Of ik met een psychiater wilde praten.

Zogezegd zo gedaan... donderdag al kwam de psychiatrisch verpleegkundige voor een voor gesprek. Het was een heel leuk gesprek, hak op tak, maar voelde gewoon goed. En vrijdag middag laat kwam hij terug met zijn "supervisor". Die gaf aan dat hij het allemaal gelezen had, dat er veel was gebeurd enzovoort. Aardige man hoor, heel rustig. Op zijn vraag of ik het er mee eens was geweest dat een psychiater naar mijn blokkade zou kijken, heb ik nee geantwoord. Ik was het ook niet van harte mee eens, maar ik wilde het ook niet afwijzen. Dus ik zou gewoon goed mee doen als dat nodig was. Dit heb ik heel duidelijk kunnen verklaren. Zonder schofferen , maar dat is het woord niet dat ik zoek...Het was in elk geval goed en werd goed ontvangen.
De eindconclusie: Hij wilde een rapportage naar de huisarts sturen. Als ik dan ooit misschien eens behoefte had om met iemand te praten hoefde ik maar een verwijskaart naar hem te vragen.  Hoe wij elkaar opvangen en hebben opgevangen is uniek en heel erg goed.

Handjes schudden en weg. Geen moment is er gesproken over de noodzaak om een vervolggesprek te plannen. Voor mij een teken dat de "blokkade"niet tussen mij oren zit. Was dat maar zo denk ik wel, want dat werd het opgelost. En die oplossing is nu verder weg dan ooit.

Om terug te komen op dat familiegesprek: tja, er was niets gevonden, niet neurologisch. Op mijn klacht dat ik pijn in mijn nek heb, en dat mijn ogen zo slecht tegen geschitter van licht kunnen, mijn hoofdpijn links....en inmiddels ook gekneusde ribben , arm, knie en schouder doordat ik uit bed ben gevallen in mijn slaap, mijn slechte aders.. kortom op alles werd verwezen naar een psychische blokkade.. ook mijn grauw grijs zien.

Nu snap ik wel dat als alle resultaten van bloed enzovoort goed terug komen, dat ze ook niet weten wat meer de doen. Misschien gaat het vanzelf over. In ieder geval ik zou dinsdag na het gesprek van de chirurg naar huis mogen. Hahaha, mooi niet..ik ben meteen gegaan. We waren zo snel klaar dat we al de kamer afliepen toen een verpleegkundige snel naar ons toe kwam. Het hoofdneurologie wil graag even een gesprekje. Okee, we wachten wel even.... een 20 minuten later was hij er, met de zaalarts. Wat ik snapte van zijn gepraat was dat hij het betreurde dat er niets gevonden was, maar daar ook erg gelukkig mee was. Dat hebben we beaamd. En ik heb hem verzekerd dat ik echt niet meer naar neurologie gebracht wilde worden als ik op korte termijn weer onderuit zou gaan met een veel te hoge bloeddruk.

Aardige man, aardige zaalarts, handjes schudden en weg... dachten we... nu moesten we weer wachten op de vervolgafspraak die allang gemaakt was. Maar toen konden we eindelijk naar huis. Resultaat: bijna een hele week in het ziekenhuis zonder enkele oplossing.


Gisteren hadden we de afspraak met de chirurg over de MRI van de borst waarbij het steeds mis ging. Oplossing: er wordt op korte termijn een 3D echo gemaakt. Geen vloeistof, geen naalden enzovoort.  Gelijkertijd wordt er ook een gewone echo gemaakt zodat ik ook de verschillen kan zien. Op mijn verzoek wordt ook een echo gemaakt van mijn overgebleven stuk schildklier. Hij drukt erg tegen mijn stembanden. De chirurg deed daar helemaal niet moeilijk over. Gelukkig maar. Wat een fijne man is dat toch. Ik heb heel veel vetrouwen in hem.

Maar met mijn overige klachten kan hij niets: "Dat is internistengepuzzel", geeft hij aan, "en ik ben een chirurg". Dus als de uitslagen van de 3 D echo bekend zijn maak ik ook een afspraak bij mijn oncoloog. Zij is internist.

Vanochtend ben ik naar de markt geweest. Brood gehaald en tompoezen. En naar de groenteboer voor mandarijnen, bananen, zuurkool, en bloemkool. Ik eet vanavond gegratineerde bloemkool met een kaasomelet en rösti.

En mijn klaartje: de zon schijnt, een fijn gesprek aan de viskraam, en veel vriendelijke mensen.

Dankjullie wel voor alle wensen en bloemen. Dat geeft warmte in mijn hart en een lach op mijn gezicht.

het houdt nog niet op...

Afgelopen reed ik in mijn rode karretje naar het ziekenhuis voor de MRI van mijn borsten. Okee deze zin heb ik al 8 keer getikt en verbeterd.Het moet niet gekker worden.

Zoals is ik dus al zei... ik pak mijn draakje erbij... want dit is niet leuk meer... Alle letters draai ik om
zoals ik net al zei ging ik afgelopen vrijdag alleen naar mijn MRI. Waarom zou ik iemand meenemen voor zo iets simpels als MRI. na even wachten, was ik aan de beurt. Ik kwam al binnen met de opmerking: "Goedemorgen, Wat leerker op tijd... , Jullie weten toch dat ik moeilijk te prikken ben?".Door de radioloog verpleegkundigen werd verwonderd gereageerd. Nee, hier hadden ze niets van gehoord. Dit had ik eerder aan moeten geven. "Ik heb dit eerder aangegeven", zei ik, "want ik weet het maar al te goed,  dus ik zeg het er elke keer bij". "Wij hebben niets op ons lijstje staan", was het antwoord. "Maar, we zullen het eerst eens proberen en als het niet lukt dan halen we er wel iemand bij". Ik ging akkoord want ik wilde die MRI graag hebben, in ieder geval de uitslag daarvan.Zo gezegd, zo gedaan Na een mislukte poging werd er een tweede poging gedaan die wonder boven wonder wel lukte. Maar bij het inspuiten van gewoon water, werd ik heel licht in mijn hoofd en jawel hoor, daar ging ik van mijn eigen. Ik kwam mij op een brancard met dokters om mij heen van de spoedeisende hulp  overal plakkertjes en een vreselijke hoofdpijn. Ook kon ik mijn ogen niet open houden. Van deze twee dingen heb ik nu nog steeds last. En van het net eens omdraaien als ik schrijf. Nee, geen tikfouten maar echt foutieve positionering van de letters.

Om een lang verhaal kort te maken via de spoedeisende hulp ben ik op de afdeling neurologie gekomen. Daar zijn allerlei testen gedaan die er allemaal goed uitkwamen. De dames en heren doktoren stonden voor een raadsel, ik is ook. Ik kon alleen maar aangeven dat ik zo moe was. En ik was boos dat die MRI niet door was gegaan.
ik zeg nu wel dat alle testen erg goed uitkwamen, maar dat was Nico. Ik had duidelijk een verminderde respons op de linkerkant en ook mijn linker oog leek er geen erg. Heel raar was het dan ook dat ik 's nachts spontaan een bloedneus uit mijn linker neusgat kreeg. Maar goed dat werd opgetekend en verder niets mee gedaan ik mocht wachten op een en Mary van het hoofd. Dit is besloten na het bezoek van drie neurologen. Op mijn vraag waarom antwoordde de oudste "Nee, ik ben er niet bang voor, ik geloof het ook niet maar we zullen het zekere voor het onzekere nemen". Ik was te moe om hier op te refereren, ik kon het ook niet bevatten die dacht alleen maar "ga weg!". na twee dagen u wachten, ik voelde me best vergeten, werd ik geroepen voor de lunchgroep. Nu dat is op de afdeling neurologie een ADL groep waarin ze bekijken of je jezelf wel red bij de gewone dagelijkse dingen. Ik had net mijn boterhammen op toen ik niet goed werd. Ik kreeg een vreselijke hoofdpijn, ik kon bijna niet meer zien, en ik zakte weg ze hebben me met spoed terug naar mijn kamer vergeten waar ik een morfine-injectie kreeg tegen zijn. Ik schijn geslapen te hebben want ik lag op mijn buik toen ik wakker werd van een bloedneus, links. Leerling verpleegster legt de schone handdoek eroverheen en dat was het dan maar toen de zaal verpleegster kwam heb ik het haar verteld en in een mum van tijd stond er een neuroloog aan mijn bed. Weer met allerlei oefeningen. Die ik overigens geen van allen, toen. Hij ging weg en kwam terug met andere neuroloog deze had al vaker aan hun bed gestaan maar nu komt hij er ook geen chocola van maken die kon niet eens mijn rechterarm omhoog houden. Ik kwam niet uit mijn woorden. Kortom, het ging gewoon niet goed. Hij liep weg met zijn snel mogelijk de hem die en dan kun je naar huis.

De MRI kreeg ik donderdagochtend, nou ja, bijna dan. Want ook hier ging het mis bij het inspuiten van de contrastvloeistof. Hoewel, zover zijn we niet eens gekomen, er komt geen vat gevonden worden om een infuus wordt te maken. Ze zijn met drieën bezig geweest, zelfs de radioloog, maar ik werd onverrichter zake teruggestuurd. Terug in mijn kamer kreeg ik wel een breakdown en ik ben lekker een paar uur met rust gelaten. Toen kwamen ze me weer halen. Ik zou enkel een MRI krijgen zonder vloeistof. Dat was binnen een half uur klaar.

Om 5:00 kwamen ze met de uitslag: ik had geen uitzaaiingen in mijn hersenen. Op mijn vraag of ze duidt dan bang voor waren geweest was het antwoord eenduidig ja! Alle verschijnselen duiden op uitzaaiingen. Maar zoals gewoonlijk geef mijn lichaam andere dingen aan hun dus ik heb ze lekker niet! En ik mocht naar huis. Hoera! Er is niets beters dan thuis!

Nu mag ik dinsdag weer terug voor de MI van mijn borsten. Maar wel een uur eerder aanwezig zijn om dat ik moeilijk te prikken schijn....enne ik ga net alleen...

Mijn klaartje: hoe kan het ook anders: een schone hersen MRI

Een beroerd begin

Na de MRI van vanochtend was het zeker: Tonny heeft een beroerte gehad. Precies ook in zijn spraakcentrum. De oorzaak van de beroerte kan van alles zijn, maar geen emotionele stress. daar hebben we natuurlijk nog naar gevraagd.

Het meest waarschijnlijke is dat er vanuit de halsslagaders, die ietwat verkalkt zijn, een stukje kalk heeft losgelaten en zo voor een zuurstof tekort in de hersenen heeft gezorgd. Maar er kan net zo goed iets anders aan ten grond slag hebben gelegen.

De ergotherapeut en fysiotherapeut zijn tevreden mensen. Zij hoeven niets meer te doen voor Tonny. Zijn lichaam heeft met het zelfherstellend vermogen de boel goed opgelost.  Voor zijn spraak krijgt hij nog logopedische ondersteuning.

Vanmiddag zouden er nog enkele afrondende onderzoeken worden gedaan. En als alles goed is , mag hij morgen wellicht naar huis. Zijn hoofdpijn kan afkomstig zijn van lekkend hersenvloeistof. Daar is een interessante remedie voor: plat blijven liggen.... of als dat morgen niet geholpen heeft, wordt er bloed in het gaatje gespoten. Dit vormt vanzelf een korstje. En over is de lekkage. En voornamer: weg is de hoofdpijn. Tenminste, dat beweerde de arts. En zij zal het best wel weten.

De komende 30 jaar zit Tonny vast aan medicijnen: bloedverdunners en cholesterolverlagende tabletten. Niet dat zijn cholesterol nu te hoog is, maar hij heeft een beroerte gehad en dan is dat standaard medicijn. Ter voorkoming van een te hoog cholesterol natuurlijk.

Geen dieet, geen restrictie... behalve voorlopig geen autorijden enzo...tot dat ze hem weer op de poli hebben gezien.

Verder nieuws: mijn foto's van de borsten waren niet goed gelukt... van de rechterborst kon helemaal geen foto gemaakt worden zelfs. Gelijk daarop een echo, maar ook dit beeld gaf geen duidelijkheid. Het kan net zo goed allemaal littekenweefsel zijn, volgens de radioloog. Of iets anders. In ieder geval geen vocht.
Besloten is toen toch de MRI aan te vragen en die mag ik de 19de ondergaan. De week daarop krijg ik van de chirurg alle uitslagen.
Tussendoor ga ik ook nog naar de neuroloog. Die afspraak stond al, maar ik ben er wel blij om. Ik barst namelijk van de pijn in mijn handen en van de krampen. Zo erg dat ik een heel tablet rivotril heb moeten innemen. En nu ben ik moe... de hele dag al. En ik mag ook nog naar het ziekenhuis op bezoek...

Ik zal echt blij zijn als dat over is en Tonny thuis is.

Nog één nachtje slapen, hoop ik


Een klaartje: ik kreeg van de Weenergroep, Tonny's werk, een prachtige bos bloemen. Als ondersteuning in deze moeilijke tijd. Lief hè...

Maar ook alle ondersteunende woorden, hier en op facebook doe zoveel goed. Ze geven mij de kracht en de moed om door te gaan, om te blijven kijken naar een hoopvolle toekomst samen met allemaal!!

Een goed begin???

Nou, het jaar was net een paar uur oud, toen we al in het ziekenhuis zaten... nee, niet ik deze keer. Maar Tonny heeft de "wedloop "gewonnen.  Hij werd wakker met vreselijke pijn in zijn borst. Zo erg dat hij ook moeilijk kon ademhalen. Liggen ging niet meer, en zitten nauwelijks. Na een tijdje alleen tobben heeft hij me toch wakker gemaakt. Maar ik kon ook niets doen. Alleen maar zeggen: rustig, geen paniek en zal ik de dokter bellen. En wie schetst mijn verbazing, maar ook geluk, dat hij ja zei. Tonny, die een dokter wilde. Tonny, die altijd roept: het is vanzelf gekomen.. en als ik naar de dokter ga duurt het ook een week... kortom...geen polonaise en zeker geen dokter aan zijn ziekbed.

Maar nu dus wel. Ik heb de noodhuisartsenpost gebeld en na 10 minuten stond de ambulance op de stoep. Hij moest naar spoeeisendehulp want hoewel het er niet echt op leek, er was inmiddels een hartfilmpje gemaakt, zou het best zijn hart kunnen zijn.

Ik ben later met Nicky naar de spoedeisende hulp gegaan.  Om 10 uur werd hij naar de spoed unit cardiografie gebracht om allerlei testen te doen. Hij had nog steeds veel pijn. Nicky en ik zijn weggegaan.

Natuurlijk heb ik om half 2 gebeld. Er was nog niet veel bekend, maar Tonny had weer een pijnaanval. Nee, de testen konden daardoor niet afgenomen worden. Misschien later op de dag. De eerste bloedtest wees wel uit dat er geen sprake was van hartproblemen. Maar het was wachten op de uitslag van de tweede. En op de fietstest.

Om half 5 belde ik weer. De uitslag van de 2de bloedtest was ook goed. De fietstest ook. Maar er zouden nog testjes gedaan worden. Om dingen te kunnen uitsluiten. Het zag er niet naar uit dat hij naar huis zou komen.

Maar om half 7 belde Tonny  zelf dat we hem konden komen halen. Dat hebben we natuurlijk gedaan. Geen long, hart of ontstekingen in die buurt, geen embolie. Wat dan wel??? Pijn, die geen oorzaak heeft. En dat is ook best eng.

Vannacht heeft hij goed geslapen. De pijn is wat verminderd, gaf hij aan. Gelukkig maar. Hij mag pijnstillers. We zien wel hoe het gaat. En bij de minste opleving bel ik gewoon onze huisarts!

Oja ik mag eerst direct op herhaling voor onderzoeken. Jawel, richting ziekenhuis. De auto kent de weg inmiddels vanzelf.

Gelukkig Nieuwjaar!

En mijn klaartje: We hebben een heel hechte familie. Ik heb heel lieve vrienden. En dat is elke keer een warm bad, een grote steun.

Niet weer hè...?

Goedemorgen,

Gisteren mocht ik weer eens voor de verandering naar het ziekenhuis. Gewoon een controle bij de chirurg. Na wat gepraat te hebben, natuurlijk over onze Janneke, begon de controle. Normaal gesproken is dit een kwestie van hoogstens 10 min. Dat was nu ook het geval. Alleen de boodschap was nu niet "tot volgend jaar", maar een van "ik vertrouw ik niet en we moeten dat onderzoeken"...

Het gevolg was dus dat ik gelijk mocht gaan bloed laten prikken, wat ook weer een heel gedoe was en waar ik nu een hele blauwe arm van heb. En ik mocht gelijk een afspraak bij de radiografie maken voor een spoed mammografie. De spoed mammografie zou 27 december plaatsvinden, maar dan ben ik op vakantie. Na mijn uitleg hoe dat precies zat, vond ook de radioloog assistente dat ik niet terug hoefde te komen, want 2 januari kan ik ook terecht. En ach, het steekt echt niet op een week.

Mijn chirurg had mij al verteld dat waarschijnlijk de mammografie geen goed beeld zou kunnen geven, en dan zouden er andere onderzoeken plaatsvinden. Zoals een MRI.
Oja, volgens mijn chirurg was ik ook veel te bleek: hij vermoedde dat er ergens weer een ontsteking zat. Volgens mij ken ik dit van vorig jaar.

Ik herinnerde mij ineens dat ik nog een afspraak moest maken van de chirurg om de resultaten van de mammografie en het bloedprikken te bespreken. Dat gaat nu 11 januari worden. De week daarna mag ik naar de neuroloog, dus ik zit weer helemaal in de planning. Maar, natuurlijk beter het zekere voor het onzekere nemen, en het is natuurlijk zo ik heb vreselijk veel last van die borst en oksel. Die ontsteking kan natuurlijk ook daar zitten, als ze al een ontsteking zit.

Maar dit is allemaal van later zorg, eerst maar eventjes vakantie houden.
En zorgen dat ik de draad weer op ga pakken die ik gisteren heb laten vallen. Zoals Tonny laatst zei "Hebben we nog niet genoeg slaag gehad?"

Natuurlijk heb ik wel een klaartje: in onze kale kastanjebomen zitten ik weet niet hoeveel duiven. Het lijkt hier net dikke bloemen van een afstand. Ik wilde er een foto van maken, maar ze waren al gevlogen op het moment dat ik de achterdeur opendeed. Daar moet ik dus iets anders op verzinnen. Want het is zo leuk gezicht.....

Kinderen

Nee, het is zeker geen gewone vrijdag. Vandaag is het immers 7 oktober. 32 jaar geleden was het zondag, en koud. En werd onze Janneke geboren. Johanna Elisabeth Veronica Maria. Om half 10 in de avond. 9 pond en 53 cm. Een wolk van een baby. Ik voel nog hoe ze geboren werd, hoe ze op mijn buik en in mijn armen werd gelegd. Wat een kostbaar bezit! En ik weet ook nog dat we de plechtige belofte maakte goed voor haar te zorgen. Haar alle kansen te geven. En alle onvoorwaardelijke liefde.

Niemand heeft kunnen voorzien dat dit maar 31 jaar heeft mogen duren. En dat is maar goed ook, bedenk ik me.

Het wil nu niet zeggen dat we vandaag een trieste dag hebben. Nee hoor. We delen onze leuke herinneringen met elkaar en lachen om dwaze grappen en gezegdes. En straks mag ik op de twee jongens van Evelien passen. Waar oma's goed in zijn hè..

Afgelopen maandag was ik bij de neuroloog. Omdat ik zo slecht slaap en zoveel last van krampen heb, heeft hij me tijdelijk rivotril voor geschreven. Ik ben er behoorlijk duffig van.

Ondanks dat heb ik afgelopen woensdag mijn moeder naar en van het ziekenhuis getaxied. Ze kreeg een darmonderzoek. De week ervoor had ze al een maagonderzoek gehad en twee eenheden bloed. Maar er is nog niet bekend hoe het komt dat haar lichaam hb afbreekt of hoe ze bloed verliest.
In ieder geval is hb gehalte veel te laag. Het gevolg is een ontzettende vermoeidheid. Volgende week krijgt ze weer een uitslag. Maar dan ben ik er niet. Ik ga namelijk maandag op vakantie.

We gaan een midweek naar Egmond aan Zee. Alleen Tonny en ik. Gewoon even bij tanken. En misschien gaan we daarna nog een keer.... als het bevalt .. hahaha....

En als Bruin het kan trekken. Want we merken heel goed de verminderde koopkracht. Gewoon in de dagelijkse boodschappen al. Ik ril al bij de gedachte aan de jaarafrekeningen van water en energie. Want hoewel we elk jaar minder gebruiken, gaat het voorschot steeds verder omhoog. Ondanks dat ik een prijsafspraak heb gemaakt. Maar ik snap het allemaal niet precies meer. Zeker nu niet.....

Morgen komen mijn zus en haar man eten. Nee, ik schrijf niet op wat ik ga klaar maken, want ze leest mijn weblog ook. Maar het is wel heel lekker. Zoiets als soep vooraf en geschenken toe maar dan anders. En niets van maggi, alles van mijzelf..zelfs de dressings en marinade... Het is een drie gangen menu, eenvoudig en lekker. Morgen of zo meer...misschien wel met foto's.

En als we terug zijn van vakantie komen mijn andere zus en haar man eten. Daar heb ik ook al een heel leuk idee voor.Maar dat komt terzijnertijd wel.

Eerst vakantie..uitwaaien....samen genieten....samen zijn.....
want dat is al weer veel te lang geleden.

En natuurlijk een stapel boeken mee op mijn mp3. Ik lees fantasy momenteel. De erfgoed trilogie van Christopher Paolini . Ik heb vorige week de laatste boeken van Lee Child uitgeluisterd: de Jack Reacher serie. Geweldige boeken. Aanrader. Maar dat zijn de boeken van de erfgoedtrilogie ook... als je van fantasy, draken, tovenaars en dergelijke houdt.


Natuurlijk heb ik een klaartje: Ik pas op mijn 2 kleinzonen. Ik heb net van Jaimey verloren met memory en hij is al naar bed. Dean krijgt zo nog een fles. En dan leg ik hem ook in zijn bedje. Maar hij ligt nu zo lief te slapen. Ik wacht wel tot hij zich meldt. Wat is dat toch een groot goed: kinderen!

met mijn draakje.....

Het zal er toch eens van komen: een nieuw bericht hier! Het is niet dat er niets gebeurt, maar ik heb vaak de energie niet om iets op te schrijven. Laat ik eerst maar eens met de leukste nieuws beginnen:
onze Evelien is in verwachting. Zij is nu 11 en een halve week ver en alles is goed.We hebben de eerste echo's al gezien. Op de echo stond: photo by Philips. Het hoeft dus geen uitleg dat we nu over Philips praten als we het over de baby van Evelien en Nicky hebben.

Met Janneke graag het zo zo. Natuurlijk doet het haar zeer Evelien en Nicky in verwachting zijn. Ze heeft het er moeilijk mee. Maar ze wil wel met Evelien "zwanger" zijn. "Het is het dichtste in de buurt van een eigen zwangerschap"
1 maart gaat eindelijk haar behandeling beginnen. Ze krijgt zes keer cocktailparty, zes weken bestraling en driemaal inwendige bestraling. Al deze behandelingen starten tegelijk. Wat inhoudt dat ze halverwege april klaar is. Ik hoop dat ze het redt.

Vanaf morgenmiddag heb ik geen bed beneden meer of andere hulpmiddelen in huis. Enkel de rolstoel houd ik nog even vast. Het is allemaal weer een stap voorwaarts. En als ik wil liggen lezen dan ga ik gewoon naar boven. Tonny heeft overal steunen gemaakt. Dus dat komt helemaal goed.

Gisteren is de adviseur van de schadeverzekering geweest. Het gaat dan over dat ongeluk op 20 december 2007. Maar we zijn er uit: ik vraag elke maand een aanvulling op datgene wat ik tekort kom aan uitkering. Daarbij komen ook nog huishoudelijke kosten voor hulp en natuurlijk letselschade. Dat laatste is een onderhandelingspost. Wij kennen hier geen Amerikaanse bedragen. En dat is maar gelukkig. Het wachten is op een verklaring van mijn oncoloog dat ik momenteel geen kanker heb. We hoopten dat ik hem zo krijgen maar ze willen toch een officiële aanvraag van de verzekering en een handtekening van mij dat ik toesta dat ze kennis nemen van de medische gegevens van mij. Voor mij hoefde dit allemaal niet zo officieel, maar volgens het ziekenhuis wel. En eigenlijk hebben ze gelijk!

Ik ga dit logje afsluiten. Natuurlijk heb ik een klaartje: Philips!!!!!

grts

een stukje uit mijn leven.....

Omdat ik al zoveel vragen kreeg hier dus een beknopte versie.....
Nee, het gaat helaas niet zo goed..

.....Na 17 dagen ziekenhuis, mocht ik eindelijk naar huis. Met veel morfine in the pocket en andere pijnstillers. Wat is er nu aan de hand. Ik had last van pijn in mijn ribben links en recht, voor en achter. Maar links voor en achter het meeste. Verder heb ik hoge koorts gehad, en longontsteking. Dit alles was mijn toegangsbewijs voor het Jeroen Bosch Ziekenhuis.

Ik heb het daar niet echt rustig gehad… het ene onderzoek, na het andere…en al dat eten en drinken tussendoor en natuurlijk het bezoek (aapjes kijken) en de rondes van de dames en heren dokters. En wat is er uit gekomen?

Als 1ste kwam de conclusie: er is niets aan de hand. Wij allemaal in juichstemming natuurlijk. Deze werd de volgende dag alweer flink getemperd door een andere dokter….daarom moesten er nieuwe foto’s gemaakt worden. En een MRI. En die bracht al weer twijfel. Nou ja eigenlijk niet.

Maar om nu kanker echt te sluiten kwam er een pet-scan. Temeer ook omdat ik zoveel pijn bleef houden in mijn ribben ondanks de hoge score van de morfine. Uitslag van de petscan: uitzaaiingen.. Maar omdat ze niet precies weten waar de uitzaaiing zit, wordt er een ct scan gemaakt, en daarna een biopt.

De pt-scan hebben ze afgelopen donderdag gemaakt. Tenminste.. dat was de bedoeling. Maar ze hebben een MRI van gemaakt. Donderdag laat in de morgen kreeg ik het advies om naar huis te gaan. Er waren nu zoveel fouten gemaakt dat zelfs de heren doctoren het niet meer wisten.

Dus met het bezoek mee naar huis. Ikke blij natuur…en Tonny ook, iedereen wel, maar we wisten allemaal niet waar die pijn nu vandaan kwam. Na mijn thuiskomst heb ik een hele dag verslapen en ook vandaag bijna de gehele dag.

Na mijn hele slaap, ben ik maar eens gaan kijken wat er anders is gegaan….maar daar kom ik eerlijk gezegd niet uit. Ik weet inmiddels wel dat de PET-scan gebruikt wordt als laatste doorslaggevende scan. Maar niet voor mijn clustertjes dokters heb ik gemerkt. Voor hen is het clustertje doktertjes de uitsmijter van de dag…….. :)

En toen kwam er telefoontje uit het ziekenhuis met de mededeling: u wordt volgende week verwacht voor een biopsie. Dus geen operatie, die is erg riskant. Wanneer is nog niet bekend, hoe laat ook niet. Wie hem gaat uitvoeren???? Evenmin dus… Maar met een beetje mazzel komt er na al dat onderzoeken en na alle laten we het maar op miscommunicatie houden, een voor mij een positieve uitslag.

Ik heb op 2 november een afspraak met Knibbeler, mijn eigen oncoloog/internist.. gelukkig maar…slechts 1 persoon.

Grts

frieke

Het blijft dus roerig in mijn leven...en nog staats geen vervolg. Ja ze gaan overleggen en overleggen... en voor die biopsie moet een plekje gevonden worden....

Ik ga maar eens aan de thee en dan kijken wat ik op het forum kan doen...tenminste dat denk ik...maar het kan ook zo ander uitpakken...

lieve grts

update

Het gaat beter, de penicilline lijkt aan te slaan. Gisteren was ik op de wondpoli en na wat onderzoek werd er toch besloten niets te doen. De wond is dicht. Wel moet ik doorgaan met de kuur penicilline.

De harde rode plekken zijn weg, alleen nog een heel klein beetje om het litteken zelf. De boodschap die ik meekreeg: pappen en nathouden

Ik heb de chirurg van de wondpoli mijn silicone pads laten zien. Hij kende het niet. Raar eigenlijk want het is zo'n ideale oplossing voor open wonden. Geen pleisters, geen gaasjes die vezels los kunnen laten, je kunt er mee douchen, ze ademen, kortom.. ik ben er helemaal gelukkig mee. En ik kan ze zo bestellen.


Dank jullie wel voor al jullie reactie. En Ria, je hebt gelijk, maar soms ben je zo moe, zo moe van weer naar het ziekenhuis... misschien had ik naar het Groot moeten gaan, maar ik heb het niet gedaan. Ik heb weer afgewacht.....
Ik weet wel als je al zolang keer op keer de pineut ben, dan is de rit naar het ziekenhuis vreselijk. En je gaat helaas twijfelen aan jezelf.


grts

Ontstoken

Nee, ik heb niet zulke leuke berichten. Het litteken van mijn operatie is ontstoken. En erg. Eergisteren was ik naar mijn huisarts. Ik kreeg een penicilline kuur mee en de boodschap als het erger werd te bellen. Dus gisteren belde ik, want ik had een hele dikke rode keel en kon moeilijk slikken en ademhalen. Ook praten ging moeilijk.

Ik moest me melden op de SEH , de spoedeisende hulp. Na enige tijd daar doorgebracht te hebben, kwam de poortarts. Zij wilde overleggen met de chirurg of ik een drain kreeg of dat ik opgenomen werd ter observatie. Korte tijd later kwam ze terug met het bericht dat de chirurg niet wilde komen. Het was niet spoedeisend want ik had geen hoge koorts Ik moest maar een afspraak maken met mijn eigen chirurg. En ik mocht naar huis.
De poortarts en het verplegend personeel op de SEH was helemaal verbijsterd en zeiden dat ik als ik het ook maar een beetje niet vertrouwde, terug moest komen, of naar de SEH in de stad moest gaan.

Vanochtend heb ik contact opgenomen met de afdeling chirurgie om een afspraak te maken. Het verhaal verteld, en de reactie was daar ook een van verbijstering. "Een dienstdoende chirurg MOET komen", ach het staat nu weer in een dossier. Ik heb met deze man al vaker iets mee gemaakt en eerlijk gezegd wil ik hem niet eens.. maar als er geen keus is...
Ik kan als ik wil naar de SEH in het Groot nu, maar ik heb een afspraak op de wondpoli morgen. Want mijn chirurg is er niet. Die is op vakantie.

Ik probeer het te redden tot morgen met paracetemol tegen de pijn, penicilline tegen de ontsteking (2 maal daags 1000mg) en een beetje rustig blijven...
Ik weet dat als ik wil naar de SEH kan gaan in het Groot waar wel een arts komt kijken en dat is een geruststelling.

Janneke heb ik je al bedankt voor je kaart. Het is een hele mooie.

Allemaal een fijne dag vandaag.. en hopelijk kom in volgende keer met beter nieuws..


grts