"He meid... wie trekt er aan jouw touwtjes?"

Soms lijkt het dan toch ineens goed te gaan... neem nu gisteren het bezoek van de gemeente... een ambtenaar van de afdeling Welzorg en een ambtenaar van MOzaak die medisch onderlegd was. Een uur lang gekletst, gekeken, en voorgedaan... het uur was zo om. Pas achteraf merkte ik dat het veel kruim heeft gekost. Maar dat mag de pret niet drukken. Met zeer grote waarschijnlijkheid wordt de aanvraag voor een aangepaste badkamer gehonoreerd. Het mag nog allemaal niet gezegd worden, ik mag nog geen aannemer aannemen, geen tegelzetter uitnodigen enzovoort. Zodra er nu nog maar iets aan de badkamer verandert, verdwijnt de noodzaak van aanpassing... luk koek natuurlijk... niet de noodzaak verdwijnt, maar de wil om bij te dragen in de kosten. Want dat is het.. er blijft altijd een eigen bijdrage naar ratio bestaan.

Het bezoekje naar MW was erg zwaar. Ik heb zelfs gespeeld met de gedacht om te stoppen. Maar ik weet ook als ik dat doe, dan duurt het heel lang voor ik weer hulp durf te vragen. En het gaat niet alleen om hulp vragen, maar die dan ook accepteren.  Vragen gaat met je verstand, accepteren gaat met je gevoel. Tenminste bij bij. En bij accepteren hoort ook over geven, niet zelf de regie meer hebben, of niet alleen meer de regie hebben. Want natuurlijk ben ik altijd degene die bepaalt.

"He meid... wie trekt er aan jouw touwtjes?"  Ooit geschreven als afsluitende scriptie MW, maar weer zo actueel... De regie is in eigen hand, de oplossingen ook altijd. Ik zeg wel eens gekscherend dat ik de dochter van, de zus van, de vrouw van, de moeder van, de oma van, de tante van, en de vriendin van, ben. Maar daar zit een grote waarheid in. Mijn plaats wordt bepaald door de functie die ik op dat moment heb. Dat is niet raar, dat is bij iedereen zo... nouja, bij de meesten van ons dan toch. Daarnaast ben ik ook degene die vecht tegen recidive van kanker, wanhoopt om het verlies van een dochter, onmachtigheid voelt bij de infarcten van mijn man, met argusogen de "resten" van de familie in de gaten houdt, en de rommel van de katten opruimt als ze gekost hebben.....

Maar waar ben ik ...?? Ben ik enkel een functie, of een gevoel, een emotie of ben ik meer? Ben ik iemand.. leef ik of wordt  ik geleefd? Loop ik een gebaande weg of een zandpaadje? Mijn glas is half vol, maar er zij altijd meerdere kanten aan een zaak. Want mijn glas is ook vol, stroomt over zelfs, of is leeg. De brug staat open en de brug is dicht.. allebei waar, maar hoe interpreteer je de zin...
Ik ga wauwelen..ik ben aan het wauwelen.... wat wil ik met dit logje...wil ik mijn geworstel laten zien, of heb er iets anders mee van zin. Een recept wegzetten is zoveel veiliger, zoveel gemakkelijker.

Vannacht heb ik aan een barbeque liggen denken... voor zo'n man of 40. Verder dan denken ben ik niet gekomen. Ik weet niet of de tijd ooit weer rijp daarvoor is.... ik wil wel maar....

trekken aan bellen en aan touwtjes

Het moet niet gekker worden: ik werd om 8 uur uit bed gebeld... en niet één keer tingelingelingeling, maar wel 2 keer..wij hebben zo'n ouderwetse trekbel

die klingelt tot achter in de tuin..Nou daar word je wel wakker van. Een uur

eerder dan normaal en tel daarbij het uur van het weekend.. precies.. dat bedoel ik nu...uitslapen is er gewoon niet meer bij. De maatschappij jaagt maar door. Dag na dag vervliegt en ik heb het spreekwoordelijke nakijken.

Waar vul ik die dag nu eigenlijk mee. Wat zal ik zeggen, wat luisterlezen, wat computeren, en een beetje rommelen in het huis. Verder ga ik eruit voor wat boodschappen of om iets te posten. dat is een mooi loopje naar het plein en terug. Ik zou wel verder kunnen maar er zit nog een psychische barrière als je begrijpt wat ik bedoel. Ik ben er nog niet aan toe om naar mijn moeder te lopen.En ik weet dat ik moet oppassen anders kom er ik helemaal niet meer. Niet dat ik mijn moeder niet zie: ze komt elke woensdag en zaterdag op de koffie.
Ik moet er toch eens overheen stappen, over die denkbeeldige hindernis.

Afgelopen zondag waren we even bij Janneke. Ze is inmiddels weer thuis en haar sacherijnige zelf bij tijd en wijle..Natuurlijk ben ik zeer snaps omn doro te hebben waar dat vandaan komt: ze moet alles uit handen geven.

Nee zij trekt bij lange na niet meer aan haar eigen touwtjes

Een trekpop of is het toch een marionet...

Ik las onlangs in een boek iets van deze strekking:

je kan alles van me krijgen, je mag alles van me weten, maar mijn naam is van mijzelf

Niet aan je eigen touwtjes trekken, gemanipuleerd worden. dat is het negatieve gevoel dat heel gauw de kop op komt steken. Want we zien niet anders als manipulatie. Dat is toch alles wat de regering doet. "Wij zijn het niet, ik was het niet, maar toch onze excuses"
Van de week werd aan mij duidelijk gemaakt dat iemand zich gemanipuleerd voelde door mij en de site www.heaven4all.org. Nu is dat nooit mijn bedoeling. En ik heb me nadat we erover gemaild hebben afgevraagd of ik dat echt niet doe....ben ik dingen naar mijn hand aan het zetten, moet alles op mijn manier gaan?
Ben ik poppenspeler geworden?

Het antwoord op deze vraag, heb ik nog niet...maar ik kom er werkelijk op terug.

En ondertussen heb ik nog een touwtje waaraan getrokken kan worden: het touwtje uit de brievenbus. Ik heb deze week iets met dit liedje. Het gaat over loslaten en vasthouden, en onvoorwaardelijke liefde. Ergens zou altijd voor iedereen een touwtje moeten hangen......

HET TOUWTJE UIT DE BRIEVENBUS- Paul van Vliet

Songtekst: Paul van Vliet - "Het touwtje uit de brievenbus"

Ze zeggen:
Laat hem los
En laat hem niet meer binnen
Ze zeggen:
Laat hem gaan
Hij moet het overwinnen
Ze zeggen:
Niet erheen
Je kunt hem niet meer geven
Ze zeggen:
Deur op slot
Je hebt ook een eigen leven

Maar ik heb hem toch gevoerd
Hap voor hapje
Ik heb hem leren lopen
Stap voor stapje
Sinaasappels
Buitenlucht
Boterhammen mee
Wandelen hand in hand
Rennen langs de zee
Een tikje op zijn vingers
Een pluimpje op zijn hoed
Een klopje op zijn schouder
Van jongen jij gaat goed
Een glimlach van vertrouwen
Er wordt van jou gehouden
Die hele lange weg
Die wij samen zijn gegaan

Nemen geven
Leren leven
Eigen benen staan
Mijn hart mijn huis
Mijn beide armen
Stonden altijd open
En een touwtje uit de brievenbus:
Hij kon zo naar binnen lopen

Maar ze zeggen:
Laat hem los
Niet meer met hem praten
Ze zeggen:
Laat hem gaan
Je moet het overlaten
Dus ik ga daar niet meer heen
Ik maak daar niet meer schoon
Ik heb mijn eigen leven
Maar ook dat van een zoon..

Die ik heb gevoerd
Hapje voor hapje
Die ik heb leren lopen
Stap voor stapje
Sinaasappels
Buitenlucht
Boterhammen mee
Wandelen hand in hand
Rennen langs de zee

Hij is weer even hulpeloos
Als dat kereltje van toen
Maar ik laat hem nu alleen
Ik mag nu niets meer doen

Maar ik laat toch voor de zekerheid
Mocht hij naar huis verlangen
Dat touwtje uit de brievenbus
Voorlopig nog maar hangen...



Tekst: P. van Vliet, Muziek: Ben van der Linden

grts

ps Mijn klaartje voor vandaag: vanochtend stond mijn ontbijt zoals altijd weer op tafel.