Polen in rouw

Het gaat goed met mijn strijd tegen kleine klusjes. En weet je wat: zo vallen ze best mee en zijn ze echt zo gebeurd.

Gisteren hebben Mardien en ik meer dan een uur gewandeld. Ik was me toch moe, maar het voelde wel lekker. Misschien was dat wandelen ook de oorzaak dat ik me vanochtend versliep. Ik schoot na 8 uur wakker: om half 9 staat mijn hulp aan de deur. Dus ik snel naar beneden, luiken geopend, deur opengedraaid, gedoucht, en aangekleed. Nu gaat dat laatste niet zo vlug, dus ik was nog boven toen Monique binnen kwam. Gelukkig heb ik zo'n zelfstandige hulp dat ze gewoon aan de slag gaat. Toen ik weer beneden kwam, hebben we koffie/thee gedronken.

Later op de ochtend kwamen Evelien en Jaimey. Jaimey is een lieverd maar wel heel erg aanwezig op het moment. Of ik vind hem wellicht heel erg aanwezig. Dat zal het eerder zijn. Monique rommelde ook in huiskamer en keuken. In ieder geval: ik was blij dat om half 2 de rust weerkeerde en ik weer helemaal alleen was. Ik kon nog net even bankhangen voor mijn afspraak van half4 zich aandiende...

En nu na het eten ben ik weer moe. Ik eet wat chocolade ijs momenteel.Maar het helpt niet echt. Toch wil ik nog even stilstaan bij de Poolse vliegtuigcrash van zaterdag waarbij de hele Poolse top om het leven kwam. Mijn hart gaat uit naar alle Polen. Dit treft de natie heel hard. Ik brand mijn kaarsjes.....