that's what friends are for

Wat gaat het soms snel. Vanochtend kreeg ik per post de uitnodiging voor het pre op gesprek ( het pre operatief gesprek). Dat vindt aanstaande woensdag plaats. Met een beetje geluk kan ik misschien vrijdag al geholpen worden. Ik weet alleen van Bebbers operatie schema niet.....

Morgen wordt het weer een warme dag. Geniet er allemaal van. Ik doe dat ook. Want waarom ook niet.... en mijn klaartje: de lieve kaart van Hans en Trudie.En al jullie ondersteunende berichtjes.






grts

Een klusje van niks....

Een klusje van niks ... herkennen jullie dat? Van die kleine dingetjes, die je eigenlijk moet doen, maar steeds weer laat liggen. "Oh, dat doe ik straks wel, gelijk als ik ..." Maar uiteindelijk gebeurt er niets. Niet uit onwil, maar gewoon omdat het klusje eigenlijk een klusje van niks is. Gisteren heb ik de strijd aangebonden tegen deze klusjes van niks. Ik ga ze meteen uitvoeren zodra ik ze bedacht heb of heb gezien. Voorbeeld: vazen die naar de kelder moeten. Dat stelt werkelijk niks voor. Maar ze stonden al een week op mijn aanrechtblad. Nu zijn ze weg! Nog een voorbeeld: een handtekening onder een brief zetten en opsturen. Een werkje van niks, maar als je het laat liggen, wordt het steeds groter. Zo kan ik nog wel even doorgaan met voorbeelden. Wat te denken van de vaatwasser uitruimen, spullen in de vaatwasser zetten, planten water geven, oud papier wegdoen, gewoon wat opruimen, was in de droger gooien, zorgen dat de was gedaan wordt, de prullenbak legen, een doekje over de tafel halen, een kaartje sturen, een deken opvouwen en de kussens van de bank goed leggen. Moet ik nog meer zeggen? Ik denk dat jullie het allemaal wel herkennen. Zo niet in de voorbeelden die ik noem, maar in je huis en werk. Doe met mij mee! Ga de strijd aan tegen klusjes van niks! Of is dit iets wat jullie helemaal niet herkennen ... ...



Een stukje op een Weblog schrijven is geen klusje van niks. Dat vind ik respectloos naar mijn lezers toe. Ik wil in ieder geval toch wel wat te schrijven hebben, en daar over nagedacht hebben. Na vrijdag was ik zo ontzettend moe en gedesoriënteerd dat ik toen al helemaal niets meer kon doen. Ik heb heel veel geslapen en nog meer geslapen. Gisteren heb ik twee glaasjes rode wijn gedronken, en ik was totaal van de kaart. Tonny moest er wel mee lachen want ik liep werkelijk te tollen door het huis. Tonny is overigens weer aan het werk, gelukkig ... Niet dat het niet leuk is hem thuis te hebben, maar ik ben een heel stuk van mijn vrijheid kwijt. Ik moet zo lachen: Luna is Tonny kwijt. Hij krabt aan elke deur, natuurlijk zonder resultaat. Maar het is een dwaas gezicht. Uiteindelijk geeft hij het maar op.

Ik wil jullie allemaal heel erg bedanken voor alle opbeurende woorden, voor alle kaarsjes, voor alle lieve gedachten, voor alle positiviteit die ik mocht ontvangen. Dat doet me heel goed. En ondanks dat ik afgelopen week nauwelijks zelf gereageerd heb, ben ik blij dat jullie mij daar niet op afrekenen. Dat is niet wat ikzelf zou doen, maar ik zie je het bij jullie ook niet. Jullie zijn fijne vrienden.

Wat ik ontzettend jammer vind, is dat ik de verkiezing bij Plato gruwelijk heb verloren. Ik was te laat met mijn partijprogramma, dat is duidelijk! Een klusje van niks, dat ik heb laten liggen! Ik haal de banner hierboven dan maar weg. Natuurlijk gaan de verkiezingen nog even door, dus jullie kunnen nog steeds daar je stem uitbrengen op een van de kandidaten.

Het onderzoek van afgelopen vrijdag is goed verlopen. Alleen die wachttijd tussen het innemen van radioactief materiaal en het daadwerkelijk onderzoek is slopend. Vier uur lang zoet brengen. Daarna is het een kwestie van een kwartier. Het bloed prikken eerder verliep iets moeizamer, maar is uiteindelijk toch gelukt. En nu begint het lange wachten. Niet vier uur, maar 10 dagen? Woensdag over een week krijg ik de uitslag. Dat kon niet sneller. Er is immers tijd nodig om het rapport goed te schrijven en de diagnose te stellen. En dan te overleggen, te overleggen, en te overleggen. Aangezien dokter van Bebber nu alleen maar op woensdag polikliniek heeft, kan ik dus pas volgende week woensdag terecht. En ik ga echt niet meer naar een andere chirurg. Dat doet me er trouwens aan denken dat ik nog een klusje van niks heb: een afspraak maken met dokter Knibbeler. Maar ik ga eerst naar de tandarts. Ja, alweer! Zaterdag brak mijn vulling eruit en een stuk kies. Gelukkig doet het geen zeer, maar er zitten scherpe randen langs het gat waar je steeds met je tong in peutert. Ik kan over een uur al terecht.


Het ziet er naar uit dat de dag mooi wordt, geniet er van! Ik ga dat zeker doen! En mijn klaartje: ik heb een prachtig bloeiende forsythia en ook de seringen staan vol knop. De kleine klusjes van de natuur!