Afgelopen week is een verschrikkelijke week geweest. Tijdens Jannekes operatie is er een slagader geraakt. Dit was niet gezien. Terug op verkoeverkamer ging het zichtbaar mis met Janneke. Ze was dan ook zo weer terug op de OK. Na 9 zakken bloed te hebben ontvangen en het dichten van de scheur was ze weer stabiel. Ze hebben haar daarna 24 uur in slaap gehouden. Alles bij elkaar ligt ze nu nog in het ziekenhuis. De thuiskomdag wordt steeds vooruit geschoven. Maar vandaag hoorde ik van haar (eindelijk een levensteken...!!!) dat ze gedoucht had....dus er zit vooruitgang in.
Met mij gaat het op en af. De ene dag beter dan de andere...maar ook dat is logisch..ik kan wel steeds meer en zelfstandig. Alleen moet ik oppassen dat ik niet overdrijf en teveel zelf doe. Daar mag ik dan later de prijs wel voor betalen..
Met mijn gewicht gaat het goed. Langzaam omhoog, maar ik ben nog niet terug op de 93 die ik woog toen ik het ziekenhuis in ging. Dus ik ben wel tevreden. Wat nu bij het gewicht komt, is spierweefsel. En dat is wat ik ook kwijt was... ik heb weer benen...
Ik vind de weken langzaam voorbij kruipen... ik vul mijn dagen met luisterlezen en een heel klein beetje computeren. Af en toe tv, visite en telefoon. De fysio komt nog aan huis en de drainagetherapeut ook.
Ik wilde dat de zon wat vaker doorkwam...gewoon omdat alles zo nat kijkt.
Mijn klaartje: gisteren kreeg ik van mijn moeder een mooie bos Têtê a Têtê narcissen...lief hoor.... ze brengen het voorjaar binnen...
grts
