De lach van mijn kleinzoon

Kijk, ik ben al bijna opgeschoten naar een weeklogje in plaats van een maandlogje. Eigenlijk is dat pure noodzaak, want er gebeuren zoveel dingen die ik graag wil delen. Het vervelende is alleen dat ik het ook weer vaak vergeet. Kennen jullie dat? Dan heb je een heel verhaal in je hoofd, maar op het moment dat je het kunt opschrijven, lijken de letters zijn gaan dansen. De woorden zijn door elkaar en het verhaal staat op een vlakke helling. Toch maar met de moed van een kind beginnen.

Ik weet wel dat ik moet opschieten, want onze Evelien komt me zo halen om naar de C1000 te gaan. Deze winkel had een goede sint aanbieding op het gebied van Lego (bijna Lego), en het is noodzaak daar snel bij te zijn. Anders heb je niks. En ik wilde erheen om wat leuks voor mijn Secret Santa te scoren.
Ja, we hebben de namen binnen en dit jaar heb ik best een lastige, of niet. De houd- ik- van- lijst is erg uitgebreid. En dan moet ik keuzes maken. Dat maakt het lastig!

En juist omdat ik moet opschieten, gebeurt er van alles waardoor dat niet lukt. Dit zal dan ook wel een logje over vele uren worden. Want ik moet ook opletten wat ik neerzet. Er zijn dingen die ik wel wil vermelden, maar wat ik beter niet kan doen om allerlei externe redenen. Er zijn mensen die mijn log lezen en dan de inhoud daarvan ten eigen bate interpreteren. Toch ben ik niet van plan om mijn weblog af te sluiten. Want mijn Whispers bestaan uit mijn gedachtenspinsels, mijn gedachten van het moment, van de seconde. Hoe ik ze wegzet ligt ook aan mijn stemming. Maar het is voor een kwaadwillend persoon heel gemakkelijk om zinnen uit de context te lichten en die als hoofdzin te gebruiken in allerlei rapporten.

Sinds afgelopen donderdag heb ik een krullenbol. Niet van mezelf, maar van de kapper. Officieel is het een ondersteuning permanent. Het staat erg grappig, en ik ben er best blij mee al mag de krul iets minder. Maar dat maakt de tijd wel goed. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt. En zoniet?… Ik zie het toch niet… En ik heb mijn auto weer terug. Deze was even in Maaskantje logeren omdat ik er met mijn concentratie problemen van het moment toch geen chocola van kon maken. Van het autorijden dan. Levensgevaarlijk! En niet alleen voor mij maar ook voor alle andere weggebruikers. Maar het gaat weer goed en ik ben van plan weer achter het stuur te gaan zitten. De afgelopen weken heb ik weer genoeg gelopen. Gelukkig heb ik een hele lieve man en een lieve dochter die mij wel wilden taxiën. Maar ik ga toch het liefste zelf overal naartoe. Mijn vrijheid!

Volgende week is Tonny jarig. Gisteren heb ik uitnodigingen uitgedeeld om mee te gaan kleiduivenschieten. Iedereen heeft enthousiast gereageerd en wil graag mee. Dat dachten wij wel, want gewoon bij elkaar zitten en koffie drinken is wel leuk, maar dit is weer eens wat anders.

Het gewoon bij elkaar zitten en koffiedrinken is net ook weer gedaan. Want natuurlijk moesten Evelien en ik gewoon even beppen. Dean blijft een lief ventje. Hij lacht met ogen en mond tot een grote grijns getrokken. Dat is zo'n leuk gezicht. Maar nu zijn ze weer weg. Dus ik heb even tijd om dit af te maken.

Heb ik al verteld dat we met de kerst weg zijn? Ik heb een villa in Drenthe gehuurd voor een week en we gaan met z'n allen. Ook Timmie komt mee.
Ik heb er echt zin in. Even kijken wat de post gebracht heeft.... aha... een secret santa item wat ik gekocht heb... heel leuk.. ik zou het zelf wel willen houden:)

Verder alleen maar een heel pak reclame...en een streekkrantje...
Dat gaat vandaag nog bij oud papier.

Ik ga nog even mijn boek verder luisteren. Momenteel luister ik naar een boek van Jonathan Kellerman: Breekpunt. Het is het eerste deel van de Alex Delaware serie. Spannend hoor.  En ik heb het luisterboek van Pijn de baas. Dat staat op mijn andere mp3. Dus genoeg te luisteren. De boeken van Hans Stolp moeten ook nog ergens tussen door. Maar die zijn niet zo lang. Binnen één dag heb je daar een flink aantal van weggeluisterd.

Mijn klaartje van vandaag: de glimlach van Dean. Hoe kan het anders....Nee, ik heb er helaas geen foto van..maar dat komt zeker wel.

Allemaal een fijne week en wanhoop niet, na de kerst wil ik weer msn inschakelen, denk ik , en daarna twitter. Of anders om...

Ik mis je, elke dag weer

Momenteel heb ik mijn spraakprogramma weer ingeschakeld. Dat gaat toch beter dan tikken. Op de een of andere manier heb ik mijn polsen aan beide handen weer goed beschadigd. Ik zou echt niet weten hoe en waaraan. Maar zo gaat het ook natuurlijk, en kan ik een aardig verhaaltje heen kletsen.

Van de week kreeg ik een brief van het UWV waarin stond dat ik recht heb op een eenmalige uitkering van  325 euro. Dat is mooi meegenomen, want ik kom elke maand wel iets tekort. Je kunt goed merken dat het leven duurder is geworden. Toen ik helemaal in het begin thuis kwam te zitten, hadden we meer te spenderen dan momenteel. Maar ik denk dat iedereen dat heeft.
Naar het gekrakeel over de miljoenennota en de begroting van de regering luister ik niet eens meer. Want wat er ook gezegd wordt, we verliezen aan koopkracht. En ik word misselijk op de manier waarop sommige politici zich menen te moeten profileren.

Het gaat prima met Evelien en Dean. Gisteren was ik even met mijn moeder op bezoek, en ze waren beneden. Dean was alweer aan het bijkomen en volgens Evelien heeft hij grote honger. Het is dan ook van de gekke dat een kind van acht pond op hetzelfde schema zit als een kind van vijf pond. Maar het consultatiebureau is het enige dat de voedingshoeveelheden kan aanpassen, zegt de kraamhulp. Mooi een lachertje natuurlijk, dat kunnen Evelien en Nicky ook.

Mijn leven is momenteel niet erg interessant. Ik loop nog steeds bij de fysio, drie keer in de week toch. Maar ik twijfel over het nut. Volgende maand staat weer een bezoek bij de revalidatie arts gepland en dan ga ik dat toch eens aankaarten. Volgende maand staat ook een bezoek aan de neuroloog op de kalender.

Ik kan niet zeggen 
hoeveel ik je nog mis
De lege gaten vullen zich langzaam met
alledaagse dingen
Maar de herinneringen
aan jou blijven
als niet aflatende stroom
in mijn hoofd
rondtollen


Mijn klaartje: Ik ontmoet op dit moment alleen maar aardige mensen, ik spreek ook alleen maar aardige mensen. Hoezo een egoïstische samenleving?

Dean Jannes

Dean Jannes 

8 pond

55 cm

Geboren op 17 september 2011

broertje van Jaimey

zoon van Evelien en Nicky

Peetouders Timmy en Janneke

Evelien, Nicky en Dean maken het prima en komen vandaag naar huis. Eindelijk iets goeds...

.

Hoe nu verder

Het is maandagochtend en ik heb bijna niet geslapen. Toch weer liggen draaien en piekeren. Terwijl ik weet dat het allemaal geen zin heeft. Second opinions zijn tig keer gevraagd, transplantatie kan niet....

Gisteravond laat belde onze andere dochter met de boodschap dat we vandaag niet naar Nijmegen mogen. Janneke heeft rust nodig, het bezoek, zoveel mensen, is teveel voor haar. Doktersvoorschrift. Maar we waren er gisteren al geweest. Er is bijna niets meer van over, vel over been is ze, ze ziet er uit als een wandelend lijk. Alleen loopt ze niet meer. Ze is volledig aangewezen op hulp bij alles. Hoe moet dat straks thuis?

Maar daar hoef ik me niet druk om te maken. Kan ik me ook niet druk om maken. Door mijn medicatie vlakken mijn emoties ook af. Iedereen vraagt zich af, hoe ik dit dragen kan.. zo dus. Slik lyrica en cybalta en je kunt de hele wereld aan.....maar toch stromen de tranen uit mijn ogen, zomaar terwijl ik dit tik.

Ik mag vanochtend een EMG laten maken van handen en voeten. Daarin kijken ze hoe de zenuwgeleiding is.
Het maakt me eigenlijk allemaal niet meer uit. Wat eerst belangrijk leek, is nu ver weg. Wat blijft is pijn en verdriet.

Evelien heeft met Janneke afgesproken dat ze blijft tot haar baby er is. En Janneke wil dat ook heel erg.  Dat betekent dat we haar nog zeker 9 weken bij ons hebben. Evelien...die moet zich rustig houden. Haar bekken is naar achteren en naar voren gedraaid. Als een soort twist. Daar is met fysio wel aan te verhelpen, maar wanneer en hoe.... Evelien verliest direct niet alleen haar oudere zus, maar ook haar soulmate, haar maatje, haar beste vriend. Ik ben blij met Nicky maar ook hij kan dit die speciale band die Janneke en Evelien hebben niet vervangen.

Timmie is ineens zo volwassen. De harde weg. Hij regelt en doet alles voor Janneke. Ik wist dat ze van elkaar hielden, al heel lang, maar nu... het is roerend te zien hoe hij alles en alles doet en gelijk weet dat er een afscheid komt. Hij wordt geweldig door zijn broer schoonzus en ouders gesteund. Dat vind ik weer fijn, zo kan ik me richten op onze dochter.

Evelien is hier de verbindende factor, zoals in alles..

Hoe nu verder. Dinsdag is er groot overleg in het ziekenhuis waar ook onze huisarts bij betrokken is. Dan wordt beslist wanneer en hoe ze naar huis gaat. Eerst moet er aan alle randvoorwaarden voldaan zijn. Er moet hulp zijn en meer dingen. Maar dat regelen ze vanuit het Radboud.

Het regent, de zon schijnt, dag en nacht komen en gaan..maar het blijft zwart in mij en triest, intens triest.

Ik weet dat ik niet reageer op mailtjes of berichten. Ik kan het gewoon niet op brengen. Meestal zit ik gewoon wat voor me uit te staren, doelzoekend...
Maar ik lees het allemaal wel. En ik ben jullie zo dankbaar voor jullie steun, lieve woorden, knuffels en armen om ons heen. Dat geeft ons het idee dat we het niet alleen hoeven te dragen.

Over kerken, kastanjes en kinderen

Vier keer per week loop ik naar de fysiotherapie. Dat is een afstand van ongeveer 600 m, denk ik. Zodra het wat helder weer is, zie boven de huizen de karakteristieke toren van onze kerk. Wij hebben een waterstaatskerk.

Waterstaatskerk is de benaming voor Nederlandse kerkgebouwen die tussen 1824 en 1875^[1] met financiële steun van de landelijke overheid werden gebouwd. Het ontwerp en de bouw van dergelijke kerken was onderhevig aan de goedkeuring en controle door ingenieurs van het ministerie van Waterstaat. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht is het begrip Waterstaatskerk niet verbonden aan een bepaalde bouwstijl. op het plaatje zie je de Sint Petrus banden uit Overschie, de kerk uit mijn jeugd.

 Onze waterstaatskerk is niet in 1875 gebouwd maar later. Na de Tweede Wereldoorlog. Aangezien Berlicum ernstig getroffen was door bombardementen en de kerk aan het Schuurkerkpad het enige onderkomen was waar mensen bij elkaar konden komen, is er na de Tweede Wereldoorlog een nieuwe kerk gebouwd. Sint Petrus stoel. De waterstaatskerk kenmerkt zich eigenlijk door de logge bouw. De niet hoge toren, een beetje vierkant. Maar de plaats waar de Kerk staat doet natuurlijk heel veel.

Ik zie dus altijd die toren, vier keer per week. En weet je wat? Ze gaan de kerk afbreken. Een karakteristiek monument voor ons dorp moet plaats gaan maken voor onverkoopbare appartementen. Het laatste woord is hier gelukkig nog niet helemaal over gezegd, maar ik kan er eigenlijk gewoon van uitgaan dat het doorgaat. Dat ik straks geen toren meer zie, dat je niet de weg kunt wijzen met voorbij kerk de eerste straat aan de linkerkant. Dat de grote dikke kastanjebomen rond om de kerk ook zullen verdwijnen. De bomen in het park waar zoveel kinderen hun kastanjes zoeken op een veilige manier. De bomen waar nu de rode en witte kaarsen fier staan te pronken.

De ene na de andere bezienswaardigheid in ons dorpje verdwijnt. Het begon met het bejaardenhuis, daarna de lagere school en nu dus de kerk. Er zijn heel futuristische plannen gemaakt om daar mensen mooi te kunnen laten wonen. Maar niet onze bejaarden, onze mensen die verpleging nodig hebben, niet onze dorpsgenoten... Voor hen is dit nimmer te betalen.

Mijn moeder is  80 jaar. zij woont op het Dorpsveld. Dat is een nieuw ontwikkeld terrein waar oudere mensen bij elkaar kunnen wonen. Maar daartussen wonen ook jonge gezinnen. Zij heeft getroffen! Zij heeft op tijd haar huis kunnen verkopen en dankzij het geld waarvan is zij in staat een flat daar te huren. De huur ligt over de 800 euro per maand en gaat ook dit jaar weer omhoog. Zij kan het betalen, de gewone mens niet.

Morgen is het moederdag. Een dag met een lading in ons gezin waar een dochter nooit de vreugde van moederschap zal kennen en waar de andere dochter, nu 20 weken ver, moeder aan het worden is. Nee, wij vieren geen moederdag. Voor ons is elke dag een dag voor moeder. Want moeder ben je 24 uur per dag. Net zo lang als je kinderen leven.

Nog even een korte update over Janneke:  het gaat haar goed, ze is wel vreselijk moe, en haar eetstoornis komt weer opzetten, maar ze heeft zelf al aan de bel getrokken. Nee, ik heb er alle vertrouwen in dat deze meid het red!!Ze is immers mijn dochter!

Met Evelien kan het niet beter gaan. De 20 weken echo is gepasseerd en alles is goed. Ze maakt een gewone rustige zwangerschap door. Zo zegt ze wil ze wel tekenen voor een 2de zwangerschap er snel achteraan.
Deze getoonde echo is trouwens niet van haar. Dat zijn toch heel erge prive beelden.
 maar met dank aan Hillie's Webhoekje



Zoals iedereen wel weet en verwacht ben ik van de methadon af. Het viel me eigenlijk best wel mee. Het enige waar ik last van kreeg waren pijnen waarvan ik dacht dat ik ze niet meer had. Met name de neuropathie in mijn handen en voeten. Deze breidt zich op dit moment steeds verder uit: Al over mijn ellebogen en over mijn knieën. Omdat ik niet meer kon slapen van de pijn ben ik toch maar weer naar de dokter gaan. Ik heb nu een Rivotril.en ik slaap erop.

Wat doet dit medicijn en waarbij wordt het gebruikt?
Rivotril
De werkzame stof in Rivotril is clonazepam.
Clonazepam behoort tot de benzodiazepinen. Het werkt rustgevend, spierontspannend, vermindert angstgevoelens en beïnvloedt de overdracht van elektrische prikkels in de hersenen.
Artsen schrijven het voor bij epilepsie, rusteloze benen of slaapschokken, paniekstoornissen, sociale fobie, bepaalde vormen van zenuwpijn, spierkrampen en bij ernstig zieke mensen om te slapen.

Maar om nu mijn hele leven aan dit medicijn gebakken zitten, dat weet ik niet. Want wat hou je over van je leven?
Hoewel ik me ook realiseren dat leven met ernstige zenuwpijn ook geen leven is. Ik wil een middenweg, maar die is er niet, nog niet!

Medicijnen die helpen, komen voor de rekening van de patiënt. Net of ziek zijn toch al niet zoveel kosten meebrengt. Maar we zien wel volgende week, bel ik even met de huisarts ...

naast deze hele update heb ik natuurlijk ook leuke dingen. Vlak voor me staat een bos paarse violieren in een bruingouden pot en even verderop staat een bosje rose-witte rozen. elke week neemt Tonny bloemen voor mij mee. Natuurlijk heb ik ook een klaartje: een lief berichtje van een goede vriend, ik ook van jou

De zon schijnt dit weekend, we kunnen buiten zitten en als we stil zijn horen we zelfs de vogels kwinkeleren.

Fijne moederdag, lekker weekend, en een ontzettend goede week!

Frieke

Als je goed om je heen kijkt, zie je dat alles gekleurd is!

Goed we gaan het opnieuw proberen. Nu eens kijken of er meer snelheid in kan komen. Kijk eens doet hij nu goed. Waarom hij het net niet deed, is mij nog een raadsel. Wie hij is? Hij is mijn draakje: Dragon Naturally Speaking. Sinds ik een keer ben opgebeld door DNS, lijkt het wel of het functioneren van mijn draakje veel minder gaat. Het was een tevredenheidsonderzoek, waar ik positief op heb gereageerd. Nooit meer doen… Dat is de goden verzoeken!
Ik denk dat ik gewoon moet doorpraten, om deze draak weer op de rit te krijgen. En natuurlijk duidelijk spreken. Duidelijker.

Afgelopen week is er weer veel gebeurd. Maar bottomline: het gaat allemaal goed naar omstandigheden. Ik heb woensdag een controle gehad van de revalidatiearts, en hij was heel tevreden. Over drie maanden mag ik terugkomen. En dan met een betere conditie. Want ik mag aan mijn conditie gaan werken bij de fysiotherapie. Dat betekent voor mij dat ik drie keer in de week naar ze toe mag. Joepie!
Maar misschien is het niet verkeerd, want thuis op de hometrainer, of touwtje springen, dan komt er dikwijls niet van.

Onze Janneke heeft afgelopen week haar laatste uitwendige bestraling en chemo/cocktailparty gehad. Er rest haar nog een inwendige bestraling. Dan heeft ze daar ook de drie afgesproken bestralingen van gehad. Als je je realiseert, waar ze bestraald wordt, dan begrijp je wellicht dat ze heel veel pijn heeft. Vooral ook als er urine blijft druppelen over de zwaar verbrande plekken. Na volgende week wordt het allemaal opbouwen. Weer opbouwen.... Dat gaat echt niet zonder slag of stoot. Het duurt nog heel lang voor ze haar oude gezellige Janneke zal zijn. Kanker maakt meer kapot dan je lief is!



Gelukkig is er ook vrolijk nieuws te melden. Want onze Evelien is de 20 weken gepasseerd en alles gaat goed.

Ze zijn hard bezig met het aanpassen van hun huis. Je kent dat wel: behangen, schilderen, meubels uitzoeken en neerzetten, meubels opknappen, en alles was zo voor de voeten komt. Het is een immense klus, maar elke dag een steekje is een hemdsmouw in een jaar, zoals de taal leert. Oftewel: ze komen er wel, en anders gewoon niet!

Vanochtend was mijn moeder op de zaterdagse koffie. We hebben gesproken over de duurte van het leven. En dan bedoelen we niet hoelang we leven, dus de lengte. Je krijgt steeds minder voor steeds meer geld. Als je alleen van een AOW moet rondkomen, is dat heel erg moeilijk. Zeker als je gewend bent te te kopen wat je hebben wilt.

We moeten allemaal een stap terugdoen, wordt er gezegd. Maar een stap terugdoen van een klein inkomen is veel moeilijker dan dat doen van een groter inkomen. Al is dat natuurlijk ook niet gemakkelijk. Iedereen geeft toch uit naar zijn inkomen. Heb je veel dan geef je veel uit, heb je minder dan geef je heel wat minder uit. Vroeger kon je nog leven van het statiegeld aan het eind van de maand. Tegenwoordig is deze optie verdwenen, er is nog maar heel weinig statiegeld. En met het beetje statiegeld wat je hebt, kun je eigenlijk alleen macaroni eten…

Momenteel ben ik weer bezig om te kijken naar een auto. Ik wil mijn dochters kunnen opzoeken, als ik wil, als het nodig is, of als ik het nodig vind. Maar ik heb wel wat wensen. Hij mag niet te groot zijn, ik wil een automaat, en hij mag niet te oud zijn. Scootmobielen vallen af, en volgens mijn man een 45 km wagentje ook. Dan kan ik net zo goed een gewone auto kopen. Voor de prijs of je dat niet te laten. Maar dat weet ik zo net nog niet. Daar wil ik wat research voor doen op internet. En ik zal langzaam mijn voelhorens uitsteken bij Jos van Boxtel. Misschien heb ik net zoveel geluk als toen met die Yaris. Wie weet…

Ik denk dat ik maar eens een boterham ga pakken.

Dat lijkt me een strak plan, ja. En natuurlijk heb ik een klaartje: Ik heb 1 tulp langs de vijver in bloei, dieppaars....

met mijn draakje.....

Het zal er toch eens van komen: een nieuw bericht hier! Het is niet dat er niets gebeurt, maar ik heb vaak de energie niet om iets op te schrijven. Laat ik eerst maar eens met de leukste nieuws beginnen:
onze Evelien is in verwachting. Zij is nu 11 en een halve week ver en alles is goed.We hebben de eerste echo's al gezien. Op de echo stond: photo by Philips. Het hoeft dus geen uitleg dat we nu over Philips praten als we het over de baby van Evelien en Nicky hebben.

Met Janneke graag het zo zo. Natuurlijk doet het haar zeer Evelien en Nicky in verwachting zijn. Ze heeft het er moeilijk mee. Maar ze wil wel met Evelien "zwanger" zijn. "Het is het dichtste in de buurt van een eigen zwangerschap"
1 maart gaat eindelijk haar behandeling beginnen. Ze krijgt zes keer cocktailparty, zes weken bestraling en driemaal inwendige bestraling. Al deze behandelingen starten tegelijk. Wat inhoudt dat ze halverwege april klaar is. Ik hoop dat ze het redt.

Vanaf morgenmiddag heb ik geen bed beneden meer of andere hulpmiddelen in huis. Enkel de rolstoel houd ik nog even vast. Het is allemaal weer een stap voorwaarts. En als ik wil liggen lezen dan ga ik gewoon naar boven. Tonny heeft overal steunen gemaakt. Dus dat komt helemaal goed.

Gisteren is de adviseur van de schadeverzekering geweest. Het gaat dan over dat ongeluk op 20 december 2007. Maar we zijn er uit: ik vraag elke maand een aanvulling op datgene wat ik tekort kom aan uitkering. Daarbij komen ook nog huishoudelijke kosten voor hulp en natuurlijk letselschade. Dat laatste is een onderhandelingspost. Wij kennen hier geen Amerikaanse bedragen. En dat is maar gelukkig. Het wachten is op een verklaring van mijn oncoloog dat ik momenteel geen kanker heb. We hoopten dat ik hem zo krijgen maar ze willen toch een officiële aanvraag van de verzekering en een handtekening van mij dat ik toesta dat ze kennis nemen van de medische gegevens van mij. Voor mij hoefde dit allemaal niet zo officieel, maar volgens het ziekenhuis wel. En eigenlijk hebben ze gelijk!

Ik ga dit logje afsluiten. Natuurlijk heb ik een klaartje: Philips!!!!!

grts

Een nieuwe dag

Wonder boven wonder heb ik goed geslapen vannacht. Niet echt lang, maar voldoende. Het zal jullie niet verwonderen dat ik gistermiddag ook op de bank in slaap ben gevallen. Gisteravond waren we bij Evelien om haar verjaardag te vieren. Janneke en Timmie waren er ook. Het was erg gezellig, maar om een uur of 10 waren we al weer thuis. Het was een gewone doordeweekse dag en de volgende dag moest gewerkt worden. Maar ze had het prima voor mekaar.

Ik heb besloten om de heleboel een beetje van me af te zetten. Ik kan me nu toch niets meer aan doen. En ik heb bedacht dat een aanvraag van de huisarts op de röntgenafdeling als allerlaatste in de rij aansluit. Volgens mij heb ik dat gehoord toen ik een keer een praatje maakte met de receptioniste. Er zijn namelijk niet zoveel MRI plaatsen. En de kosten rijzen hiervan de pan uit. Ik ben blij dat ik mijn eigen bijdrage van de zorgverzekering af heb gehaald.

Mijn tuimelraam boven bleek vastgevroren te zijn. Dus ik heb het niet open kunnen zetten. Jammer, want dat doe ik anders elke ochtend om even door te luchten. Het is dan ook super koud. De thermometer geeft -7°. Er ligt weer ijs op de vijvers. En wat ik zo zag, waren alle ruiten van de auto's bevroren. Er staat een hele scherpe zon, die eigenlijk geen warmte geeft. Alleen fel licht.

Ik wil dit Draakje gewoon even aan Monique laten zien. Monique is mijn thuiszorg hulp. Zij zit daar met een grote grijns op haar gericht. Het is dan ook heel spannend, "Nee, mooi", zegt Monique. Ze vertelt dat ze er wel van gehoord heeft, maar het nog nooit in het echt heeft gezien.

Sinds gisteren heb ik de drie boeken van Stieg Larsson uit. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het eerste deel het beste vond. Bij deel twee en zeker bij deel drie waren er teveel draden. Ik vond het warrig en moeilijk te volgen. Opvallend was dat onze Magda tegen precies hetzelfde op liep. Zij heeft het derde deel nog niet eens uit terwijl zij me juist attendeerde op deze boeken.



Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie ondersteuning. Dat doet zo goed. Dankjewel dus…

Mijn hoofdpijn komt zich weer in volle hevigheid aandienen.. ik ga een donkere bril opzetten en ophouden met schrijven.
Iedereen een fijne dag en mijn klaartje: ik heb goed geslapen.

grts

Bomen, boeken, brood

Ik ben nu zover dat ik met het commando [klik, start; klik, Microsoft Office Word] mijn Word kan openen met mijn Draakje. Het lijkt een omweg, maar gaat sneller als met de muis klikken. Ik heb namelijk geen enkel pictogram op mijn bureaublad staan. Die staan allemaal in de werkbalk Bureaublad. En die ik weinig gebruik heb ik zelfs in de werkbalk Weinig Gebruikt gezet. Ach, je moet wat ...
Tijdens het opruimen van enkele planken in mijn kantoor kwam er ook een boekje van VoiceXpress tegen met alle commando's die daarvoor golden. En wat blijkt, veel commando's zijn ook toepasbaar bij dit Draakje. Maar ik moet het nog helemaal uitzoeken. Dat kan nog wel een paar weken duren ...

Vanochtend vroeg was ik al naar de markt. Evelien had immers broodnodig, o, daar komt ze net aan.
Zo, die zijn weer weg. Ik kan de ene dag beter tegen Jaimey dan de andere dag. Vandaag ging het niet zo goed. En dan mag ik vanavond nog wel oppassen. Maar dat is vanavond, en dan kan het goed weer gekeerd zijn.
Dus ik was al vroeg naar de markt, voor brood, kip, en sokjes, van die panty sokjes. Van de kip en het brood heeft Evelien meegenomen, de sokjes had ze nog niet nodig. Ik heb met mijn moeder gebeld, maar ze had het voorlopige koopcontract nog niet getekend. Dat ik weet dat het huis verkocht is, weet ik van de kopers die weer vrienden van de broer van Timmie zijn. En ze kopen het per 1 maart. Ik heb wel tegen mijn moeder gezegd dat ik geen geld van de gemeente krijg, en dat ik nou iets anders moet verzinnen. Alvast een beetje in de week leggen ... ik kijk wel. Misschien krijg ik ook een dezer dagen iets te horen over mijn belastingaangifte 2008. Daar moet ik heel wat op te krijgen. Dat dat bij mij nog niet afgerond is, heeft te maken met het laten indienen van de aangifte. Ik heb immers standaard uitstel, nou ja, ik…, mijn accountant dus. En zodra ik de brief van het UWV binnen heb, kan ik ook aan de slag met mijn rechtsbijstand inzake mijn ongeluk.

Vanochtend heb ik het boek van Stieg Larsson "Mannen die vrouwen haten" uit geluisterd. Ik weet het niet, ik vond het vrij ingewikkeld, maar toch ook wel spannend, dus ik begin gewoon in deel twee. Ik hoor wel.

Beschrijving



Twee tegenpolen, Mikael Blomkvist en Lisbeth Salander. Hij is een charmante man en een kritische journalist van middelbare leeftijd, uitgever van het tijdschrift Millennium. Zij is een jonge, gecompliceerde, uiterst intelligente vrouw met zwartgeverfd haar, piercings en tatoeages, én een uitermate goede hacker. Samen vormen ze een ongewoon, maar sterk team.

Mikael wordt benaderd door oud-zakenman Henrik Vanger. Veertig jaar geleden is de zestienjarige Harriët Vanger op mysterieuze wijze verdwenen en vermoedelijk vermoord. De zaak is echter nooit opgelost en inmiddels verjaard. Toch wil Henrik Vanger graag dat Mikael zich hier nog eens op stort.

de NBD|Biblion recensie
Journalist Mikael Blomkvist, zojuist veroordeeld wegens smaad, wordt door de grootindustrieel Henrik Vanger ingehuurd om een familiekroniek te schijven en om uit te vinden wat er met zijn veertig jaar geleden verdwenen nicht Harriet is gebeurd. De zaak is nooit opgelost en Blomkvist begint zijn taak met weinig vertrouwen op een speciale plaats: een eilandje in het noorden van Zweden, waar de familie Vanger bij elkaar woont, een familie vol met vetes en vreemde figuren. Als Blomkvist eindelijk een vinger achter het geheim krijgt, wordt er een gruwelijke beerput geopend en wordt duidelijk met wat voor familie hij te maken heeft. Een roman van magistrale proporties, meer dan vijfhonderd pagina's die zich ademloos laten lezen dankzij de spannende en knap met elkaar verweven verhaallijnen, de boeiende en soms onthutsende personages, de aandacht voor de omgeving en ondanks de wat minder overtuigende afwikkeling. De figuur Blomkvist is sympathiek en menselijk, er is veel op hem aan te merken, maar eerlijkheid is zijn kracht.
(NBD|Biblion recensie, Redactie)

Ik ben geloof ik wel een fan van Zweedse schrijvers. Ik merk dat ik de laatste tijd veel uit die hoek lees..eh… luister….

Gisteren zijn ze begonnen met het kappen van de bomen voor ons huis. Er staan 2+ 1 in het volgende perk. Deze bomen staan al heel lang, en nu is ineens verzonnen dat ze de stoepen kapotmaken. Dat doen ze natuurlijk ook: met hun wortels drukken ze de tegels en stenen omhoog zodat de stoepen en het wegdek onregelmatig wordt. Maar dat is al jaren zo, en nu willen ze het ineens aanpakken. Dus met veel geraas en groot gerei is de eerste boom gekapt. Ik merk het al meteen: ik heb meer zon in de kamer nu. Maar daarvoor hoefden ze niet weg. Wat ik wel fijn vind, is dat ik nu geen blad meer van deze bomen krijg. Blad dat zich overal in liet waaien. Er is gezegd dat we een boompje terugkrijgen. Ik ben benieuwd waar ze die neer gaan zetten. Ik heb ook al gezegd dat ik de groene strook voor ons huis absoluut wil behouden. Voor mij hoeft dat geen parkeerplaats te worden. Hopelijk houdt de gemeente zich aan hun woord dat ze de wensen van de bewoners zullen respecteren.

Mijn hoofdpijn zakt helemaal niets. Pijnstillers helpen niet, dat ik denk dat ik direct maar even ga liggen. Allemaal een hele fijne dag, en mijn klaartje: ik moet ze eigenlijk opruimen, maar mijn drie sneeuwmannen, die dwaze domme grijnzende sneeuwmannen, zitten nu pal in de zon op de leuning van de bank. Naast hen heeft Jaimey een zeehondenbaby neergelegd, zo'n hele zachte pluchen. En bij elkaar is het gewoon een dwaas gezicht waar ik om moet lachen.

grts

even snel.. ik word gehûd....

Tja daar ben ik weer....even zonder Draakje want ik maak er een kort logje van. Mijn hulp is geweest en weer weg. Evelien en Nicky en Jaimey zijn geweest en weer weg. Ze kwamen een bed ophalen. Dat ben ik dan mooi kwijt. Zo stiekem aan verdwijnt er toch veel links en rechts en dat is prima hoor.. dat zorgt ervoor dat mijn zolder steeds leger wordt.

Het gaat redelijk met mijn arm en pols en elleboog. Ik slik geen pijnstillers meer, ik slik genoeg andere tabletten. Zolang ik er niets mee oppak, heb ik geen echte last..buiten dan van de neuropathie maar dat blijft...mijn hand is weer wat afgeslankt en bijna in zijn voor-val staat. Dus het gaat goed.

Volgens mij wilde Tonny zo meteen nog even weg...ik ben vergeten waar naar toe.. maar dat zie ik wel...
Oja ik weet het weer: nieuwe wekkers.....

Allemaal een fijne dag en mijn klaartje: ik heb een hele serie van Wallander op dvd ...die Zweedse politieserie..lekker kijken straks

grts

Gezwets in een witte wereld

Ik herken mezelf een beetje in Assyma's writersblock...eigenlijk heb ik niets te melden.. behalve dat ik straks naar het ziekenhuis mag om te flushen, dat ik gisteren bij de huisarts was voor controle (alles was goed) en herhaling van het recept paroxetine. Dat helpt prima tegen de jeuk. Maar dat heb ik al een keer gemeld hier.

Momenteel is mijn hulp bezig met het huis poetsen, bijna geen doen met dit weer. Nou ja, wel te doen, maar niet echt nuttig....de vloer dan... iedereen loopt natte vuile stappen naar binnen.

Gisteren heb ik even gelachen.. We waren bij de Super en daar hebben ze een grote droogloopmat in het voor portaal liggen. Nou deze mat was zo door en door nat dat je er op liep te soppen. Zover dus de term droogloop mat..Het was overigens druk bij de Super. Ik heb alvast het vlees en wat goedblijf gerei voor 1ste kerstdag gescoord. Het enige waar ik niet aan kan komen is Stassen zero. Dus ik heb net Evelien gebeld: die neemt het voor me mee.

Nicky was ook gisteren jarig. Maar ze hebben het niet echt gevierd. Het plan was weg te gaan maar door de weersomstandigheden hebben ze dat toch maar niet gedaan. Het is dan ook bar en boos. Hopelijk is het direct wat beter als ik richting den Bosch moet. Ik zie grote stukken sneeuw bij de overburen van het dak af glijden: het dooit dus..

Het schiet niet echt op: dit logje.. ondertussen al meer telefoon gehad, koffie gedronken, kaarsen vernieuwd, Tonny aangespoord om de sneeuw weg te schuiven....gewoon druk geweest tijdens dit gebrabbel.. want dat is het.. geklets van de bovenste plank en de plank er onder.. nee niet met mijn draakje.. dat kan ik niet als er mensen rond lopen...

Janneke's eerste poging IUI is niet gelukt helaas. Maar ze gaat vol vertrouwen de 2de poging wagen, dit jaar nog. Ik schrijf nu wel Janneke maar het is net zo goed een poging van Timmy..dus ze gaan vol vertrouwen de 2de poging wagen. Mijn gedachten zijn bij jullie en er brandt bijna constant een kaarsje voor jullie...


Net zo goed als er bijna constant een kaarsje brandt voor allen die het nodig hebben. Maakt niet uit op welke manier....




Ondertussen moet er nog één nagel van Mau geknipt worden. Ik ben benieuwd of dat lukt. Ze is slim hoor, die kat.Nu zit ze op mijn schoot hard te snorren, maar zodra Monique er aan komt schiet ze weg...ja, Monique knipt de nagels..heel lief en heel rustig.. maar toch... Mau smeert hem..

Ik hoorde van mijn moeder dat de mensen die haar huis bezichtigd hebben op 4 januari terug komen. Ze hebben echt interesse.Ik hoop maar dat het door gaat. Dat is een hele zorg/last minder. Niet in geld want het huis is vrij.. maar in beheer. Een huis dat leeg staat, is een gemakkelijk doelwit. Ook in ons dorp...en net een telefoontje.. vanmiddag heeft ze andere kijkers.. dus het gaat goed zo..

Nou ik ga toch maar een eind aan dit logje breien... veel gezwets zonder nieuws.. maar dat is ook wel eens fijn.
Voor allen die ik geen kaart heb gestuurd:





mijn klaartje: deze witte wereld is toch zo mooi en vredig.. daar word ik stil van

grts

gewoon bijzonder

Zo, het is er toch van gekomen! Ik heb een nieuw koffiepadapparaat besteld. Ja, jullie lezen het goed: besteld. Na lang dubben en zoeken hebben Tonny en ik besloten om toch maar voor een padapparaat te gaan. Aan mij de taak om er één uit te zoeken. Het is uiteindelijk de Philips Senseo Quadrante geworden. In de kleur zwart.

Ik had er één bij de Blokker ziet staan, voor een reclameprijs van € 99. Ik zei nog tegen Tonny "Kom, we gaan hem halen." "Ja," zei hij, " ik kom zo mee." Tijdens het wachten surfte ik nog wat op het Internet. En daar kwam ik precies het zelfde apparaat tegen voor € 80, zonder verzendkosten. Dezelfde dag geleverd, dus de volgende dag in huis. Een verschil van € 19 op hetzelfde apparaat vind ik nogal veel. Logisch dat ik hem toch maar via Internet heb besteld, en nu zit ik op de post te wachten die het pakketje komt afleveren. Maar daar weet ik geen tijdstip van. Dat kan dus tot vanmiddag laat zijn. Ach, ik kan tot acht uur vanavond boodschappen doen. En Tonny kan goed alleen.

Ik was me toch misselijk gisteravond en ook nu ben ik nog niet helemaal in orde. Mijn maag zit erg hoog. Dus ik heb maar een kopje kamillethee. En zelfs dat maakt misselijk ... waar het vandaan komt, dat weet ik niet. Misschien toch nog van die tweede Mexicaan: een uitgestelde werking. Of, en daar neig ik meer toe, de combinatie van de drie medicijnen gisterenavond. Want ik kreeg het pas daarna, die misselijkheid tot bijna overgeven toe. Ben ik blij met een sterke maag! In ieder geval, ik zal het vanavond nog wel zien.

Het leek wel of ik gistermiddag "jour" had. Ik had zowel mijn moeder als onze Magda en Berry op de glühwein. Alle drie waren ze "uit hun huis gezet" omdat de kijkers kwamen. Ik hoop echt dat nu lukt voor onze Magda want deze mensen kwam al voor de tweede keer. Voor mijn moeder was het de eerste keer en binnen een week nadat het huis op Funda stond. En daarvoor had ik onze Evelien op de koffie. Allemaal heel gezellig!

De kerstkaarten druppelen langzaam binnen, ik moet ook aan beginnen, maar ik kan zo slecht adres schrijven. Misschien dat ik alles op etiketten zet. Dat is ook wel een heel werk, maar ik heb toch de tijd aan mezelf. Nu alleen nog de moed vinden om aan te gaan beginnen.

Nou, mijn nieuwe koffiepadapparaat is er nog niet, dat wordt dan nog een kopje uit het oude apparaat. Smaakt ook goed!

Voordat ik met dit logstukje begon, had ik een klaartje ... weten jullie dat ik hem vergeten ben. Nee, ik weet het echt niet meer. Dan maar een andere..O, nee.. wacht eens, ik weet het weer. Hoe kon ik dat nu vergeten.. daar wordt iedereen wel blij van… die €19 euro verdiend…door even te surfen.. ik kan heel veel leuke dingen dien met 19 euro, wat jullie….?

Allemaal een fijn weekend. Laat je niet gek maken door de koopziekte… de winkels zijn over 2 weken maar 3 dagen dicht, al zou je door de inkopende massa iets anders bedenken. Een voedselschaarste of zoiets, winter zodat je de deur niet meer uit kan…..en doe als je blieft een beetje rustig aan met het eten. Gewoon bijzonder is ook lekker. Dat weet ik wel zeker!

grts




en ja hoor.. of de duivel ermee speelt, zeggen ze wel eens... net dit logje afgesloten, gaat de bel... tingelingelingelingelingelingeling... ja ik heb en trekbel:).... staat de pakketdienst van de post voor de deur met ons nieuwe apparaat... inmiddels uitgepakt, aangesloten, gebruiksklaargemaakt en koffie gezet... prima bakkie!.. en niks "denhaag, denhaag...."

Jezelf opnieuw uitvinden

Afgelopen maandagochtend hadden Coralie en ik het er voor de gein over om onszelf opnieuw uit te vinden. Ik vind het namelijk steeds moeilijker om me zelf te gaan vergelijken met hoe het was voor ik een risicopatiënt werd. Hoe ik hierop kom? Wel door de steeds terugkerende vraag: "Hoe voel je je?" Ik had hier twee antwoorden op:
1. als je het vergelijkt met vorig jaar om deze tijd, gaat het hartstikke goed
2. als je het vergelijkt met twee jaar geleden, voor de diagnose, gaat het erg slecht
Dit is natuurlijk kolder. En ook vreselijk vermoeiend om steeds terug te moeten denken naar twee punten. In ons gesprek kwamen Coralie en ik er steeds meer over uit dat we moeten starten na de diagnose. Vanaf dat punt moeten gaan rekenen. En wat blijkt: dan gaat het lekker altijd goed. Je staat niet bij stil bij wat je kon, maar bij wat je kan. Je staat niet meer stil bij mogelijkheden die ver buiten het bereik liggen, maar bij de dingen die je aan kan. En je bent nu in staat te genieten van alles wat je doet.

Alles wat ik gestudeerd heb, elke opleiding en elke cursus die ik gevolgd heb: ik heb het gedaan! De resultaten ervan liggen in de krochten van mijn hersenen verborgen voor ... misschien ooit nog eens voor mezelf ...

Het gevolg van deze nieuwe kijk op mezelf dwingt me tot een andere invulling van mijn leven. De komende WIA is daar ook debet aan. Nou ja, niet de WIA is hier debet aan, maar wel het resultaat ervan. Zij leggen ook de nadruk op wat je kan, er niet op wat je niet kan. Er blijft voor mij eigenlijk alleen maar bitter weinig over. De neuropathie in mijn handen verbetert niet, integendeel zelfs. Ook mijn voeten blijven zeer doen, al is het minder dan mijn handen en polsen. Nee, ik heb nog geen dokters afspraak gemaakt. Het zal vrijdag worden ... morgen moet immers naar de tandarts en ga ik met Evelien eventjes naar de stad om mijn ene bril te laten maken. En in de avond staat de tweede Mexicaanse griep vaccinatie gepland.

Ik ben blij dat Tonny weer truien draagt. Dat scheelt me heel wat strijken. Gelukkig heb ik hulp die tegenwoordig strijkt. Als er tenminste wat strijken ligt ... zo was even een kopje koffie pakken ... dat is ook geen onverdeeld succes. Mijn koffiezetapparaat is het aan het opgeven. Hij produceert telkens maar een klein beetje water in een kopje, of ineens een heel kom vol. Je kunt er geen peil op trekken. Het is niet zo verwonderlijk. We hebben deze machine 2, 3 jaar. Gemiddeld wordt hij 10 keer per dag gebruikt. Dan mag hij wel aan zijn eind zijn, hè? Tot voor kort wilde Tonny een gewoon koffiepad apparaat terug. Maar sinds dit weekend denkt hij ook aan een koffiemachine. Zo eentje als Janneke heeft. We moeten daar maar eens voor gaan kijken, komende maand. Want op dit moment kan Bruin dat niet trekken. Het lijkt wel of mijn geld uit mijn portemonnee vliegt. En ik kan niet zien waaraan ik het uitgeef. Ik koop alleen gewone dingen, nou ja, een camera voor Tonny, met zijn allen naar een kerstmarkt, en links en rechts wat sponsoren. Tja, en dan ben je met een 70 % inkomen zo aan je eindje. Niet dat ik nou klaag, maar ik had graag toch wel wat meer gehad. Dan was het net iets even gemakkelijker.

Ik zag van de week een programma op de televisie waarin werd gesteld dat ouderen steeds meer verdienen. Hoe ouder je wordt, hoe meer je verdient. Vandaar dat mensen die ouder zijn ook zo moeilijk aan een nieuwe baan kunnen komen: ze zijn te duur. Eigenlijk is het een rare situatie. Je hebt immers veel meer geld nodig als je tussen 30 en 50 jaar zit dan na je 50ste. In die periode ben je toch verantwoordelijk voor kinderen,je koopt een huis, je bent je inrichting aan het vervolmaken, kortom dan heb je juist veel geld nodig. Maar dan verdien je juist minder. Na je 50e zijn de kinderen meestal het huis uit, zijn de lasten wat lager, ben je ingericht, en heb je buiten uitzonderlijke gevallen niet eens zo gek veel geld meer nodig. Het is wel lekker natuurlijk, om te kunnen doen wat je wilt, maar nodig heb je het niet. Na een kleine discussie bleek dat dit vooral geldt voor de hogere inkomens, maar voor jan-met-de-pet is de stijgende lijn naar leeftijd niet zo groot.
Het einde van deze uitzending heb ik niet meer gezien. Ik moest afhaken. Maar dit stukje is me wel in mijn hoofd blijven zitten. Hoe denken jullie hierover? Moet ons hele salaris stelsel op de schop? Ik zit nu verschillende scenario's te bedenken, maar ik kom er niet uit. Dus ik brei maar een punt aan de blogje.

Mijn klaartje voor vandaag: ik ben blij met mezelf! Jezelf opnieuw uitvinden, is net een cadeautje uitpakken!

Allemaal fijne dag, Evelien komt eraan, ze komt op de koffie.
grts

Kerstmarkt in Valkenburg

Zo, vandaag maar weer eens een gewoon blogje. Niet iedereen heeft de typografieën begrepen. Dus een kleine uitleg. Ik maak de typografieën met het programma Word. Als ik de tekst daar naar mijn zin heb, de juiste lettertypes hebben gevonden, de juiste kleuren, dan selecteer ik hele geval, ik kopieer dat en plak het in PaintShopPro als nieuwe afbeelding. Hierin pas ik de grootte aan naar 800 pixels breed. Vervolgens exporteer ik het als png bestand met de achtergrond transparant. Deze beeltenis upload ik naar mijn webpagina waar ik een fotodatabank heb staan. Ik selecteer de afbeeldingslocatie van de beeltenis, en plak deze in mijn Weblog.

Normaal gesproken zet ik deze typografieën alleen neer op mijn weblog "Een kopje thee?...." maar voor gisteren en eergisteren heb ik een uitzondering gemaakt. Mijn verhaal over de tortilla was veel minder spannend zonder de typografie. Mijn logje over de pakjesavond kwam beter uit met deze letterspelerij.

Maar nu dus weer een gewoon met Draakje gemaakt log.
Gisteren zijn we met Janneke en Evelien naar de kerstmarkt in Valkenburg geweest.



Het was er ontzettend druk, maar ook heel gezellig. Na anderhalf uur met de auto hebben we deze geparkeerd bij het casino. Toen mochten we de Cauberg aflopen want we moesten in de gemeente grot zijn. Dat was bijna midden in het centrum.





Gelukkig regende het toen nog niet. Na een kleine 10 min konden we de entreeprijs betalen naar binnen gaan. Voetje voor voetje schuifelend liepen we langs de kramen. Ook waren er winterse taferelen te zien.




Het was bloedheet, dit hadden we niet verwacht. Maar ja, wat wil je met zoveel mensen ... dan wil het wel warm worden. Toen we na ruim twee een half uur weer buiten stonden, regende het. Dus we zijn snel na een cafeetje gelopen om wat te drinken en te eten. Daarna zijn we na de fluwelen grot gegaan. Hier was ook een kerstmarkt. En ook weer entree. In deze grot was het minder druk. Ik vond de uitstalling ook meer kerstsfeer hebben.
Langs de looproute waren taferelen uit het boek "A Christmas Carol" te zien. Dat was heel knap gedaan. Ook in deze grot zijn we zo'n twee uur gebleven.

Toen we weer buitenkwamen was het donker en was ik aan het einde van mijn Latijn. Maar we moesten de Cauberg nog op om bij de auto te komen. Ik mocht van Tonny wel beneden wachten, maar dat heb ik niet gedaan. Ik ben de berg ook weer opgeklommen. Vooral dat laatste stuk vergde veel inspanning en ik was blij dat we de parkeerplaats bereikte. Janneke en ik hebben toen aan het begin staan wachten terwijl Tonny en Evelien de auto gingen halen. Rond half zeven waren we thuis. En moe dat ik was ...

Vanochtend ben ik bij Coralie op de koffie geweest. Het was erg gezellig. We hebben werkelijk over alles gepraat, zeg maar geklets. En verder houdt deze hele dag heel rustig. Ik ga kijken of de snijbonen kan rengen en in stukjes kan snijden. Lukt dat niet, dan mag Tonny het doen.

Ik heb ook een klaartje: het was een geslaagde dag gisteren samen met onze eigen dochters. En ook zij zeiden: "dit moeten we erin houden", en dat voelt goed.

Het hazenpad...maar dan als een slak

Het moet toch niet gekker worden... ik heb vanavond hazenbouten.. die wil ik smoren... denk je dat ik ergens een smoorpan op de kop kan tikken?.. vergeet het maar.. gewoon een pan met dikke bodem en een deksel.. het liefste een ovale vorm of zo want in een ronde pan kunnen die bouten niet heel...
Ook kan ik nergens een pureeknijper kopen... ja via internet.... ik heb namelijk en aardappel-pastinaak pureetje erbij..bij die gesmoorde bouten dan...
Tenminste.. dat staat allemaal in de planning.. nu moet ik eerst noodgedwongen opzoek naar iets in mijn huis zodat ik het toch allemaal kan maken.. het zal wel lukken hoor.. ik heb wel schalen met een heel dikke bodem..ik heb een stamper... ik heb ook een braadpan...maar die is te klein denk ik.... ach we zien wel... ik heb er minimaal 2 uur voor nodig.. voor het stoven dan.. dus over ene uurtje ga ik er mee beginnen..

Verder heb ik al een drukke dag achter de rug... fysio, mijn moeder...direct Evelien...ach het lijkt niet veel maar alles bij elkaar ben ik al weer energieloos...
ik schijn niet meer te kunnen opladen merk ik.. alles pakt hard aan....

Gisteren heb ik mijn nieuwe brillen kunnen halen.. nu nog niet goed... eentje dan.. daar was de tussenbrug er verkeerd aan de glazen gezet: ze stond scheef.. ik moet zeggen dat ik wel erg veel pech heb met die bril...
maar we hebben ook een bezoek gebracht aan MS mode, Scapino, de Schoenenreus, Ulla Popken en de Xenos.. oja we waren ok nog bij de Blokker en Belcompany en de Sleutelspecialist.... een uiterst vermoeiende middag.. maar wel uiteindelijk met een paar dingen geslaagd....

het is inmiddels half 6 geweest.... het schrijven op dit blog werd onderbroken door Evelien en Jaimey.. ik heb de haas op staan..hij moet nog een kleine 3 kwartier...

wat ik wilde schrijven ben ik vergeten.. tjee wanneer niet??

dus ik sluit mijn berichtje maar...een klaartje? eh...het lijkt te lukken.. mijn hazenbouten..en die intentie alleen al maakt me vrolijk.. het ruikt in ieder geval lekker..

grts







nou we hebben het net gegeten.. de pastinaak aardappel puree was erg lekker.. de saus ook, maar de bouten vielen navenant de hoeveelheid werk tegen... samen met de saus was het beter... probleem is dat Tonny wist dat er wijn door de saus was gegaan.. en dan proeft ie het uit principe niet.. raar eigenlijk want er zit totaal geen alcohol mee in..ik heb het overgebleven vlees in de saus gesneden.. daar heb ik nu een soort hazenpeper van... "maar ik hoef dat niet"zei Tonny al... dus dat wordt tafeltje dekje voor mijn moeder morgen.....

Te druk en schoon

Het is niet eerlijk... lig ik de hele nacht bijna elk half uur te zien, val ik tegen de ochtend in slaap... en dan gaat de wekker want ik moet eruit voor de hulp....vandaag dus een drukke dag... hoewel ik mijn hulp niet mee hoef te helpen, wil ik toch voor ze komt een paar dingen in orde hebben...zoals de gebruikte glazen en kopjes van de vorige dag in de vaatwasser, de bak met gebruikte koffiepads in de vuilnisbak legen, ontbijten en de boel opruimen en de prullenbakken legen...dat is altijd stevig aanpoten....zeg nu niet dat dat allemaal niet hoeft, behalve ontbijten dan, dat weet ik ook wel... maar toch.....

Als ze dan om 9 uur binnenkomt,bespreken we wat ze gaat doen.. daar moet ik echt mijn hoofd bij houden, want deze lieve meid wil wel eens doordraven...maar goed.. het lukt allemaal..dan komt om 11 uur Annelies.. we hebben een voor mij heel heftig maar ook zinvol gesprek.. en het was ook nog gezellig hoor...vraag me alleen niet wat er precies besproken is, want dat weet ik echt niet meer...Annelies stuurt me papieren op, of komt ze zelf even brengen...

Snel het vlees voor de bbq bestellen en daarna haasje repje naar het ziekenhuis voor bloedprikken.. Daar ging het allemaal weer niet lekker... het bloed wilde weer niet stromen, en ik had mijn eigen pretpark weer bij me.. maar goed .. na een half uur toch weer naar huis: het was uiteindelijk gelukt wat bloed te trekken dan maar...

Thuis zat Evelien al te wachten om de party tent mee op te zetten. daar hoefde ik me gelukkig op één moment na niet mee te bemoeien... ik zat gewoon bekaf met een kopje thee...

Tja en dan nog 2 leerlingen...en nu is het avond.. Tonny had gelukkig gekookt, spaghetti ... en daarna...ik dacht nu ga ik aan dit blogje werken... gek genoeg kan ik niet als Tonny thuis is met mijn draakje werken.. Draakje als in Dragon Naturally Speaking.. dus dit is een volledig getypt verslag. en dat merk ik goed op mijn handen...dus ik stop er maar weer mee... mogen weer een dag...

Mijn klaartje: eindelijk schone ramen boven...

fijne avond

grts

als je maar vroeg genoeg bent.....

We hadden geluk, Evelien en ik. Vanochtend vroeg waren al naar de LIDL, want die had een aanbieding van houten treinen. En niet zomaar houten treinen, maar echte Eichhorn. Dat is goede kwaliteit. In het rek stonden nog net drie tonnen. Wij hebben er twee van meegenomen. Ook hebben wij de laatste drie verkeerspeelkleden meegenomen. En natuurlijk twee pyjamaatje, een doos memorie, een pak kinderkoekjes en stokbroden om af te bakken voor de winter barbecue.

Gisteren heb ik voor klaar gekregen om Wordpress op mijn eigen site te zetten. En in het Nederlands. Dat had nog wat voeten in aarde, maar uiteindelijk zag ik waar ik 'nl'. moest invoeren.... en toen stond alles ineens in het Nederlands. Maar ik ben er nog niet helemaal uit en voor ik dit blog ga overzetten, zullen er nog heel wat dagen, misschien wel weken, verstreken zijn.

Ik blijf maar pijn in mijn handen en polsen houden. Daar helpt geen lieve pil aan. Ik zal volgende week maar weer eens naar de huisarts lopen. Tenminste als ik tijd heb, want volgende week moeten ook twee keer naar het ziekenhuis. En Tonny's verjaardag komt aan. We moeten nog heel wat opruimen.
Het is sowieso een drukke week volgende week. Een week met veel denkwerk. Een week met veel gesprekken. Ik zie wel waar het schip strandt. Mijn hoofdpijn zal in ieder geval niet beter op worden.

Morgen zal ik ook eens met Specsavers bellen. Het duurt nu wel erg lang voordat mijn brillen klaar zijn. Misschien zijn ze gewoon vergeten op te bellen. En liggen de brillen te wachten tot ik ze kom halen. ...

Ik heb alles of kan bijna alles kopen wat mijn hartje begeert. Ik heb een huis waarin ik kan wonen, ik heb een bed om in te slapen, ik heb brood en eten op de plank. Ik hoef niet buiten in de regen een krant te staan verkopen. Ik hoef niet elke avond te zoeken naar een slaapplaats. Ik hoef niet in de rij te gaan staan voor een warme hap.... ik neem dit vaak allemaal "for granted". Natuurlijk werken wij ervoor of hebben ervoor gewerkt. Maar wij hebben wel die kans gekregen of gegrepen. Vandaag zag ik ze weer staan: een capuchon om hun hoofd getrokken, de daklozenkranten in hun verkleumde handen. En maar proberen voldoende geld bij elkaar te krijgen om zich voor vannacht "een bed" te kopen. En dan kom ik thuis en zet ik lekker de verwarming wat hoger, pak een warme kop koffie, en snoezel me in een stoel.



Ik ga mijn ogen wat rust geven en mijn hoofd ook. Allemaal fijne dag, en natuurlijk heb ik ook nog een klaartje: buiten regent het, en ik zit lekker warm binnen.

Over bonen en boeken

Ze zeggen wel eens: "Boontje komt om zijn loontje", en dat is nou ook gebeurd. Ik moest gisteren toch zo nodig met een kruiwagen vol met bladeren naar de blad container rijden ... het resultaat is een ontzettende pijn in mijn polsen en handen waar geen enkele pil tegen helpt. En ik had nog wel zoveel plannen voor vandaag. Strijken bijvoorbeeld, wat opruimen, een blog stukje schrijven ... gelukkig kan dat laatste met mijn spraak programma. Zeker in het begin loopt het nog allemaal niet vlekkeloos . Maar naarmate ik langer bezig ben, gaat het steeds beter. En als het aan het einde van dit stukje gekomen ben, treden er nauwelijks nog fouten op.

Toch moet ik direct aan het werk. Ik moet immers de spullen bij elkaar zoeken die ik voor het gesprek met de Hypotheker nodig heb. Die moet ik zoeken in mijn administratie doos. Ik heb de papieren al uit de doos gehaald en gesorteerd op mijn tafel gelegd. Je wil niet weten wat voor warboel dat is. Al deze papieren moet ik ook gelijk in hun mappen stoppen. Dit doe ik anders altijd ook voor de belasting. Dus ik weet wel wat te doen moet. Alleen nu moet ik het nog doen ...
Ik ben zo benieuwd of Evelien en Nicky met behulp van ons een hypotheek aankunnen... Vanavond weten we het. En eerlijk gezegd ben ik er bang voor ... maar goed laten we positief denken: als ze geen hypotheek krijgen, kunnen ze hem ook niet betalen. Dan kunnen ze ook niet in de problemen komen. Al zou het heel erg jammer zijn ... ik zou ze graag hier om de hoek hebben wonen.

Als ik me niet vergis, moet Janneke vandaag baarmoeder foto's laten maken. Ik wilde dat ik mee kon om haar hand vasthouden, om haar te troosten, om er te zijn voor haar, om samen met haar haar angsten tegemoet te treden. Maar dat is niet zo. Ik kan geen autorijden. En zij heeft iemand nodig die dat kan. Want na die foto's, kan ze dat zelf niet meer. Tenminste ... dat is haar gezegd. Lieve meid, in gedachten ben ik bij je. ... dit is een volgende stap richting baby.

Jullie hebben nog een boek verslag van mij tegoed. "De mannentester", van Heleen van Royen. Net als alle andere boeken van deze schrijfster die ik gelezen heb, zit er een behoorlijke vaart in, heeft het onverwachte wendingen, en een bijzonder plot. De woordkeus is recht voor zijn raap. Je moet ervan houden. Op sommige punten vond ik het iets te veel van het goede. Maar over het algemeen heb ik het boek graag geluisterd. Een aanrader dus....

Beschrijving
Victoria is een 27-jarige femme fatale met een uniek beroep. Ze is mannentester. Ze laat zich inhuren door vrouwen om hun geliefde op de proef te stellen. De ongenaakbare Victoria kent geen scrupules, werkt professioneel en doelgericht. Ze reist van Sevilla naar Londen, van Milaan naar New York, waar ze even gemakkelijk van naam als van uiterlijk wisselt. Geen man is veilig voor haar. In haar gedrevenheid om ontrouw aan de kaak te stellen past ze duistere methodes toe...


Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
De 27-jarige mooie, sexy Victoria laat zich inhuren door vrouwen om hun geliefden te testen op trouw, ze probeert hun mannen te verleiden en meestal lukt dat haar ook. Victoria haat mannen en vindt bewijs van ontrouw leveren niet genoeg, de mannen moeten ook gestraft worden, en daarvoor heeft Victoria zo haar eigen methodes... In het verhaal wordt ze achtereenvolgens ingehuurd door een succesvolle zakenvrouw die een mooie Spaanse zanger wil huwen en door een steenrijk echtpaar dat hun zoon wil laten testen. In Victoria's persoonlijke leven zijn geen mannen, totdat via haar moeder leeuwenverzorger Fintan in beeld komt.... Met veel vaart geschreven, onderhoudend chicklitverhaal van de betere soort, met een vrijgevochten wat verbitterde moderne heldin, veel lekker venijnige humor en toch ook nog een vleugje romantiek. Het robotgedeelte bungelt er wat bij, en de vrij- en seksscenes zijn zeker aanwezig, maar allesbehalve erotisch: 'speeksel scheppend baande hij zich een weg door mijn mond'. Heleen van Royen debuteerde in 2000 met 'De gelukkige huisvrouw', inmiddels zijn er in Nederland alleen al meer dan 1 miljoen van haar boeken verkocht. www.heleenvanroyen.nl. Gebonden, kleine druk.

(NBD|Biblion recensie, Redactie)

Momenteel luister/lees ik "de ontsnapping" van Francis Durbridge... een detective...

Rest mij nu niets meer dan jullie een fijne dag toe te wensen... en mijn klaartje voor vandaag: de gekke 5 minuten van Mau... een kat op leeftijd die toch weer elke ochtend als een dolle door het huis rent en springt om daarna diep in slaap op zijn kussen neer te storten......