Flexibeler door freewriten

Ik ben een heel spannend boek aan het luisteren:  Anthony Ryan's Vaelin Al Sorna. Dit is het eerste deel uit een nieuwe serie In de schaduw van de raaf. Het duurde even voor ik in het verhaal zat Veel namen, vreemde namen.

En dat is als je luister naar een boek soms best ingewikkeld. Gelukkig is niet elk boek zo lastig in het begin. Maar met dit boek heb ik doorgezet. Waarom?

Waarschijnlijk door de woordkeus, de zinsmelodie al wordt die door de voorleestem absoluut niet ondersteund.

Een aanrader hoor.


Van de week heb ik me gerealiseerd dat ik steeds beter kan huppen met mijn geest. Je kent het wel: in je hoofd verbindingen maken, nieuwe wegen inslaan, nodig of niet. Hoewel multitasken nog steeds moeilijk blijft, ben ik blij met dit. Het is een wezenlijk bestanddeel van mijn (vroegere) werk. Ik niet te flauw wilde wel eens weten hoe dit mogelijk is. Jullie weten immers dat ik na mijn flipperbal-actie op de A2 eind 2007 mijn hersens zodanig heb geklutst dat in naast het verlies van mijn evenwicht ook mijn geesthuppen heb verloren. En nu, na weken schrijven en freewriten, krijg ik daar weer vat op. Spelen met taal, spelen met constructies, spelen met omstandigheden. Ik krijg immers elke dag een situatie aangereikt waarover ik naar hartenlust kan improviseren. Maar ik heb mezelf hierin nog een andere uitdaging gegeven. Ik wilde de aparte opdrachten zo samensmeden dat het één doorlopend verhaal werd. Nou, ik weet het hoor. Het is geen gemakkelijke opgave. Maar gaandeweg merk ik dat mijn geest flexibeler wordt. En al is het niet altijd een instant-hup, ik kom er wel. En  ook gemakkelijker.

Zomaar wat gedachten

Het wordt weer een fruitweekje deze week: pruimen, aardbeien, bananen, pomelo's... ze liggen allemaal in de fruitschaal broederlijk naast een krop ijsbergsla. De laatste twee kiwi's heb ik aan de kippen gevoerd. Die wisten er wel raad mee: in een mum van tijd was er niets meer van te zien. Zo gaan ze ook prei en witlof (rauw natuurlijk allebei) te lijf. En de stukken sla en bossen onkruid welke ik in de ren gooi.

Nee, ze eten niet van de tafel, maar krijgen wel uitgezocht keukenafval. Niets wat al bereid is, gekruid of enkel de schillen. En ze doen het er goed op. Na een kleine terugval in de eierproductie:0 zijn ze nu weer terug op ieder een ei per dag. Het is ook niet niks als je van batterijkip naar scharrelhen wordt gepromoveerd. Alleen het voer al is heel anders, en daar moeten de kippeningewanden echt aan wennen.

Met die eieren van onze Dames Tok maak de lekkerste gerechten. Nouja.. de lekkerste. Dat staat nog te bezien. Maar je kunt nog eens een eitje breken zo: er liggen er genoeg in de kelder. Als hubby ze niet met dozen vol weggeeft tenminste. Aan de andere kant is het maar goed dat hij dat doet. Anders had ik nu al weer heel veel eieren.

In ieder geval .. ik ben een beetje aan het experimenteren met (aardappel) omelet.  Naast stukjes aardappel (gestoomd en afgekoeld) heb ik al geroosterde paprika met tonijn toegevoegd, stukjes kip met bacon en geroosterde paprika, en grote gemarineerde garnalen met paprika. Hubby vindt die met kip en bacon het lekkerste tot nu toe. Mijn moeder vindt alles lekker. Want haar breng ik altijd het kwart wat overblijft. Ik heb eigenlijk nog niet zo'n voorkeur. Al was die met garnalen wat minder. Maar daar zaten veel meer aardappels in. Misschien een beetje rommelen met de hoeveelheden.....

Jammer dat het weer niet echt mee doet vandaag. Ik heb een maaltijdsalade en wilde wat vlees op de bbq gooien. Dat wordt de grillpan dan maar binnen. 

Oja... een boek dat je echt moet lezen als van wat spanning houdt: Mont Blanc van Suzanne Vermeer.
Hoe een auteur die overleden is zo knappe boeken kan schrijven....

Wanneer Laura bij een reorganisatie haar baan verliest, vraagt haar vriend Tim haar om in zijn bedrijf te komen werken. Zijn zakenpartner en boezemvriend Sander ziet dat echter helemaal niet zitten. Laura snapt zijn reactie niet zo goed, ze kan toch goed opschieten met Sander, en al helemaal niet waar de spanning tussen Sander en Tim vandaan komt.
Daarbovenop komt de plotselinge onthulling dat Tim onvruchtbaar is, iets waarop zijn vorige relatie is stukgelopen. Als hij dit bewust voor Laura verborgen heeft gehouden, heeft hij dan misschien over meer zaken gelogen? Zijn bijvoorbeeld de geheimzinnige brieven die Laura bij hem thuis vindt ook afkomstig van zijn ex?

Vol twijfel vertrekt Laura met Tim en Sander naar Chamonix, aan de voet van de Mont Blanc. Maar wat een ontspannen wintersportvakantie had moeten worden, draait langzaam maar zeker uit op een nachtmerrie. Tim en Sander gedragen zich allebei steeds vreemder, iets wat te maken lijkt te hebben met een zekere Cindy die in Chamonix werkt. En een reeks angstaanjagende gebeurtenissen doet Laura steeds meer beseffen dat er iets goed fout zit. Wat het hoogtepunt van de week had moeten worden, draait uit op een vreselijk drama.

Met dank aan Bol

Zomaar een paaszaterdagkronkel

Dat is iets wat je niet moet doen: berichten terug lezen. Waarom niet vraag je je af? Gewoon omdat dan alle pijn in alle hevigheid weer terugkomt. Ik lees stukjes terug over gesprekjes die ik met Janneke heb, over Janneke die me gerust stelt bij mogelijke uitzaaiingen, Over Janneke en Evelien die iets hebben gemaakt... enzovoort enzovoort. Wat nemen onze dochters een grote plaats in. En nog steeds. Ondanks dat Janneke niet meer levend bij ons is, in gedachten is ze er altijd.

Hoe ik nu hier op kom... tja via een gedachtenkronkel. Nicky vroeg me om Harry Potter in het Nederlands. Dan denk ik meteen "Janneke had ze in het Engels..." Hij wil de dvd's. Ze zijn voor Jaimey om te wennen aan HP. Nou dat zal wel lukken:)

De boodschappen zijn weer binnen. Op het plein leek alles wel voor niets. Was het maar zo... integendeel merkte ik toen ik mocht afrekenen.  Ik heb niets bijzonders voor de paasdagen ingeslagen. We eten met ons tweeën deze keer. Groene asperges met heksenmix en kippenfilet. Geen culinaire hoogstandjes maar wel lekker. Voor vandaag heb ik Hollandse garnalen met Chinese roerbakgroentes en zilvervliesrijst. Ook gemakkelijk en lekker. Zo op het eerste gezicht lijken de twee menu's op elkaar. Maar ze zijn echt verschillend en smaken ook heel anders. De tweede paasdag eten we wel restjes, of anders heb ik genoeg in de kast, kelder of vrieskist.

De verkoudheid met hoestkrampen heeft ook hubby te pakken gekregen. Ik ben er bijna vanaf. het duurt lang deze keer. Vooral 's nachts heeft de kriebelhoest het voor het zeggen. Nouja, volgende week ziek we wel hoe ver we zijn...

Ik luister momenteel naar een roman van Rik Felderhof. Hij schrijft onder de pseudoniem Ravelli. "De vliegenvanger" is het eerste boek dat gaat over een Limburgse jongen die via omzwervingen steeds verder komt met zijn leven. Dertien ongelukken zogezegd... Wel een rustig boek om te luisteren/lezen. Geen hoogstandje, geen lastige gedachtenwegen: een niemendalletje ten top. Ik ben wel benieuwd naar het tweede deel "Scapa". Maar eerst dit deel uitluisteren.

Ik heb weinig te melden. Maar dat is ook nauwelijks iets nieuws. Oja: ik ben weer beginnen met elke dag 10 minuten fietsen op de hometrainer. Gaat gewoon vanzelf.

Fijne paasdagen allemaal

Kleren maken de vrouw

Het heeft lang geduurd, maar de kogel is door de kerk!

Ik heb mezelf toch maar een paar nieuwe blazers en truitjes aangeschaft. Wel in de uitverkoop, maar dat mag de pret niet drukken. Uitverkoop? Op dit moment zijn de voorjaars- en zomerspullen alweer in de uitverkoop. En het mooie weer moet nog komen. Waarom halen ze niet meteen een hoop geld van de verkoopprijs af. Als ze toch meteen korting gaan geven…

In ieder geval, ik heb een koraalrode blazer van Miss Etam. Maar volgens mij is het hard zalmroze. De kleur doet er trouwens weinig toe, hoe die heet bedoel ik, hij is gewoon mooi! En de blazer staat mij fantastisch!

Ik heb net zo fantastische blauw gemêleerde blazer aangeschaft. Ook van heel
soepel vallende stof en belangrijker: mijn oedeem arm kan er in, en ik kan hem soepel erin bewegen. Dat gaat niet bij iedere mouw! Daarnaast heb ik nog drie shirtjes aangeschaft: een donkerrode, een donkerblauwe en een zwarte.

Natuurlijk had ik wat meer besteld, voor de keus, en die spullen gaan terug. Ja, ik
val door de mand. Ik heb via internet besteld. Als dat kan, dan doe ik dat. Ik vind het wel erg gemakkelijk.

Natuurlijk moet ik ook wel eens naar de stad. Maar dat is altijd zo gedoe. Je auto op het transferium zetten, met de bus naar de binnenstad, en dan daarrond dabberen, winkel in winkel uit. Dat is leuk als je met iemand bent, maar alleen is er niets aan.

Ik heb de plaatjes van de aangeschafte artikelen er maar even bij gezocht. Dan hebben jullie een idee waarin ik de komende tijd rond loop.

Volgens mij is dit het tweede blogje ever over kleding. Ik heb het ooit eens over zondagse kleding gehad, maar dat was het dan wel. Ik kan tenminste mezelf niets meer herinneren, oh ja, wel natuurlijk. Maar dat was meer wat je aantrekt als moeder van een overleden dochter op de begrafenis. Het komt er dus op neer dat dit een nieuw soort onderwerp voor mij is. Niet dat ik daar nou heel veel gebruik van ga maken, maar zo af en toe is het wel leuk.

Tussen alle werkzaamheden door luister ik naar de Judaskinderen trilogie van Markus Heitz. Ik ben al in het tweede boek bezig: Judas zoon. Het verhaal wisselt af van verleden naar heden en terug. Het verleden is gesitueerd op rond 1750, het heden in 2007. Als je houdt van fantasy, zijn deze boeken de moeite van het lezen waard. Markus Heitz weet op meesterlijke wijze de fantasie en de werkelijkheid, en het verleden en het heden met elkaar te verbinden.

daar is mijn moeder.. ik ga koffie drinken. Fijne dag allemaal!!!

Afvallen, strijken en luisteren

Ik ben maar weer eens begonnen met mijn gewicht wat omlaag krijgen. Het lijkt wel een gebed zonder einde. Ik heb goede hoop er in ieder geval weer wat af te krijgen

Het valt allemaal niet mee.. ik was zo goed bezig en dan word ik weer ziek... ik heb geloof ik wel 5 keer buikgriep gehad... nee, niet opeenvolgend, maar wel bijna..en nu ben ik al 4 dagen stemloos, verkouden en kamp ik met keelontsteking. Met argus ogen houd ik mijn schildklier in de gaten, wat er nog van over over is tenminste.
Maar goed, ik heb me voorgenomen weer iets te gaan doen. Eind mei krijg ik immers een borstcorrectie links en dan wil ik echt een paar kilo lichter zijn.
Hoeveel ik nu weeg?? Ik weet het niet. Teveel, dat is een ding dat zeker is.
Ik ga vanaf vandaag maar weer gewoon aan de slag met mijn eetdagboek. Dat schijnt voor mij goed te werken. En drinken...veel drinken....

Ondertussen heb ik gestreken. Dat is een terugkerend werkje van de maandag. Net zo als ik elke zondag 2 machines was draai. En op dinsdag 1 en woensdag 1....Nou dan wil het wel met de strijk.


Ik maak altijd 3 stapeltjes:

Overhemden - T Shirts - De rest

De eerste twee stapeltjes spreken voor zich. In de derde stapel bevinden zich lakens, slopen, truitjes, broeken, zakdoeken, placemats, theedoeken, broeken en meer van dat spul. het helpt als ik de was in stapels strijk verdeel. En het is beter voor mijn hand en arm. Gewoon rustig en niet te veel achter elkaar. Ondertussen luister ik naar een boek.

Deze keer is het 

Des duivels van Kevin Guilfoile 

Wanneer zijn zeventienjarige dochter Anna op brute wijze wordt vermoord, stort de wereld van dr. Davis Moore volledig in. De politie tast in het duister over motief en dader. Het onderzoek loopt vast en een jaar later mag hij de eigendommen van zijn dochter ophalen. Moore, kloonspecialist aan de New Tech Zwangerschapskliniek, staat voor een dilemma als hij tussen de spullen van Anna ook DNA-materiaal aantreft van de moordenaar.


Het boek wordt voorgelezen door een vrouw. Een erg aangename stem om naar te luisteren. Het boek blijft daardoor spannend. Al zijn sommige dingen "onvoorstelbaar" in het verhaal, het blijft een aanrader om te lezen/luisteren.

.

De affaire en gewoon gewauwel

Vanochtend werd ik wakker geroepen door de schoolklassen die langs het huis liepen.. het was net half 9.. ze waren waarschijnlijk op weg naar de gymzaal.
Het is enkel nog deze week wat de klok slaat, dus tijd volmaken. Geen gezond principe, maar zo is het nu eenmaal: de juf is moe, de kinderen zijn moe, de vakantie lonkt.
Straks oppas oma voor Dean.. ik hoop niet tot half 7 .... Tja, werk moet gedaan worden hè.. en dan kunnen de kindjes niet thuis zijn.
Volgende week heb ik steeds 2 kinderen, zelfs 2 weken aan een stuk. We zullen wel eens kijken wat we kunnen gaan doen dan. Misschien kan ik mijn man inschakelen....




Dit gebeurde dus allemaal eergisteren. Ik ben er niet toe gekomen om verder te schrijven. En zelfs nu weet ik niet veel te melden.  Momenteel is het vrijdagavond en ik ben onbestorven weduwe.. zoals elke vrijdag. Mijn man is dan een potje knikkeren...


Ik luister momenteel naar De affaire van Lee Child. Het 16de deel in de Jack Reacher serie. Het boek wordt voorgelezen door een man. Rustig. Dit klopt dan helemaal bij de ik-persoon. Alleen heb ik even moeite om het verhaal te volgen en te plaatsen in de serie... Want hij is nu ineens weer majoor in het leger.... en dat was hij vanaf het 1 ste deel al niet meer. Ik zal wel iets gemist hebben... Kijk, in de Engelstalige beschrijving staat wel iets.. het schijnt dus een flashback te zijn..

Beschrijving

 Everything starts somewhere. For elite military cop Jack Reacher, that somewhere was Carter Crossing, Mississippi, way back in 1997.A lonely railroad track. A crime scene. A cover-up. A young woman is dead, and solid evidence points to a soldier at a nearby military base. But that soldier has powerful friends in Washington.Reacher is ordered undercover to find out everything he can and then to vanish. But when he gets to Carter Crossing, Reacher meets local sheriff Elizabeth Deveraux, who has a thirst for justice and an appetite for secrets. Uncertain they can trust each other, they reluctantly join forces. Finding unexpected layers to the case, Reacher works to uncover the truth, while others try to bury it forever. The conspiracy threatens to shatter his faith in his mission—and turn him into a man to be feared.

Ik denk dat ik maar gewoon rustig ga luisteren... het verhaal komt vanzelf tot een eind......

fijne avond allemaal

Ik weet geen titel te bedenken.....

Ja, ik weet het, hoe ouder hoe gekker. Gisteren kreeg ik een uitnodiging om spotter te worden bij NZB heaven. Dat is een site op het Internet. Nu wil ik dat wel doen, maar tot nu toe kan ik nog niet achter komen hoe dat moet. Ik snap wel dat ze al die informatie niet op de site kunnen zetten, maar een document met duidelijke instructies, het liefst in een beeldverhaal, dat ze zo bij een e-mail kunnen toesturen, zou voor mensen zoals ik niet verkeerd zijn. Het uitzoeken hoe iets werkt is tegenwoordig niet meer mijn ding. Al wil ik er best wel energie in steken.

Vanochtend werd ik vroeg gewekt door de stratenmakers. Ja, ze kunnen stenen nu eenmaal niet zachtjes in een kruiwagen leggen. Het valt nog mee dat er geen keiharde muziek aanstaat. Maar goed het is toch vrijdag, en ik mag straks naar de fysio. Vandaag is Gerdien jarig. Dat was ik gisteren helemaal vergeten te noemen. Daar ga ik vanavond natuurlijk even heen. Ja, het is een hele onderneming: ze wonen in de wijk achter mij. Ik moet wel een hele straat uitlopen ... Maar, ik hoef niet alleen, mijn moeder zet haar auto bij mij neer en dan lopen we samen. Dat is gemakkelijker voor haar dan haar auto in die wijk te zetten.

Ondertussen is het alweer 10 uur. Medicijnen tijd. Zo net belde Evelien: ze willen nog voor ik naar de fysio ga aankomen. Dan ga ik mijn eerste schoenen aantrekken. Dus dit logje zal verder moeten wachten. Wat leuk, ik was boven in de slaapkamer tegen Tonny aan het praten. En datgene wat ik tegen hem zei ik kwam hier ook te staan.

Voor het eerst zit ik bij Beter Spellen onder de gemiddelde totaalscore. Gisteren had ik maar een antwoord goed, en vandaag maar vier van de vijf. Dat is een gemiddelde van 50 % over twee dagen. Ik sta nu over een gemiddelde score van zes weken op 77%. De gemiddelde totaalscore is 77,16%. Vorige week scoorde ik nog in de 80. Maar dat was vorige week.

Ik heb net een heel spannend luisterboek uit. "De chirurg" van Tess Gerritsen.

Beschrijving
's Nachts dringt De Chirurg de slaapkamers van nietsvermoedende vrouwen binnen en laat hen onvoorstelbare verschrikkingen ondergaan. De enige hoop van de politie is dokter Catherine Cordell, slachtoffer van een identieke misdaad. Twee jaar geleden schoot ze haar aanrander neer. Catherines wereld stort in als deze nieuwe moordenaar de details van toen blijkt te kennen. Kan rechercheur Thomas Moore haar beschermen tegen deze nietsontziende jager?

Tess Gerritsen stopte met een succesvolle praktijk als interniste om zich geheel te wijden aan het schrijverschap. Met huiveringwekkende thrillers als Koud bloed, Diagnose besmet en Alarmfase Rood maakt ze furore als bestsellerauteur. Ze woont in Maine, Amerika.

De zon doet weer haar best, al is het buiten toch wel koud. Geniet er allemaal van, een fijne dag, en mijn klaartje: ik heb een mooie kaart gekregen van het IB netwerk. Allemaal erg bedankt voor jullie lieve woorden. Ik ben blij dat ik jullie ken, maar ik word een beetje triest van omdat ik had verwacht terug te komen. En dat is niet gebeurd ... ik zal jullie allemaal missen.

Bomen, boeken, brood

Ik ben nu zover dat ik met het commando [klik, start; klik, Microsoft Office Word] mijn Word kan openen met mijn Draakje. Het lijkt een omweg, maar gaat sneller als met de muis klikken. Ik heb namelijk geen enkel pictogram op mijn bureaublad staan. Die staan allemaal in de werkbalk Bureaublad. En die ik weinig gebruik heb ik zelfs in de werkbalk Weinig Gebruikt gezet. Ach, je moet wat ...
Tijdens het opruimen van enkele planken in mijn kantoor kwam er ook een boekje van VoiceXpress tegen met alle commando's die daarvoor golden. En wat blijkt, veel commando's zijn ook toepasbaar bij dit Draakje. Maar ik moet het nog helemaal uitzoeken. Dat kan nog wel een paar weken duren ...

Vanochtend vroeg was ik al naar de markt. Evelien had immers broodnodig, o, daar komt ze net aan.
Zo, die zijn weer weg. Ik kan de ene dag beter tegen Jaimey dan de andere dag. Vandaag ging het niet zo goed. En dan mag ik vanavond nog wel oppassen. Maar dat is vanavond, en dan kan het goed weer gekeerd zijn.
Dus ik was al vroeg naar de markt, voor brood, kip, en sokjes, van die panty sokjes. Van de kip en het brood heeft Evelien meegenomen, de sokjes had ze nog niet nodig. Ik heb met mijn moeder gebeld, maar ze had het voorlopige koopcontract nog niet getekend. Dat ik weet dat het huis verkocht is, weet ik van de kopers die weer vrienden van de broer van Timmie zijn. En ze kopen het per 1 maart. Ik heb wel tegen mijn moeder gezegd dat ik geen geld van de gemeente krijg, en dat ik nou iets anders moet verzinnen. Alvast een beetje in de week leggen ... ik kijk wel. Misschien krijg ik ook een dezer dagen iets te horen over mijn belastingaangifte 2008. Daar moet ik heel wat op te krijgen. Dat dat bij mij nog niet afgerond is, heeft te maken met het laten indienen van de aangifte. Ik heb immers standaard uitstel, nou ja, ik…, mijn accountant dus. En zodra ik de brief van het UWV binnen heb, kan ik ook aan de slag met mijn rechtsbijstand inzake mijn ongeluk.

Vanochtend heb ik het boek van Stieg Larsson "Mannen die vrouwen haten" uit geluisterd. Ik weet het niet, ik vond het vrij ingewikkeld, maar toch ook wel spannend, dus ik begin gewoon in deel twee. Ik hoor wel.

Beschrijving



Twee tegenpolen, Mikael Blomkvist en Lisbeth Salander. Hij is een charmante man en een kritische journalist van middelbare leeftijd, uitgever van het tijdschrift Millennium. Zij is een jonge, gecompliceerde, uiterst intelligente vrouw met zwartgeverfd haar, piercings en tatoeages, én een uitermate goede hacker. Samen vormen ze een ongewoon, maar sterk team.

Mikael wordt benaderd door oud-zakenman Henrik Vanger. Veertig jaar geleden is de zestienjarige Harriët Vanger op mysterieuze wijze verdwenen en vermoedelijk vermoord. De zaak is echter nooit opgelost en inmiddels verjaard. Toch wil Henrik Vanger graag dat Mikael zich hier nog eens op stort.

de NBD|Biblion recensie
Journalist Mikael Blomkvist, zojuist veroordeeld wegens smaad, wordt door de grootindustrieel Henrik Vanger ingehuurd om een familiekroniek te schijven en om uit te vinden wat er met zijn veertig jaar geleden verdwenen nicht Harriet is gebeurd. De zaak is nooit opgelost en Blomkvist begint zijn taak met weinig vertrouwen op een speciale plaats: een eilandje in het noorden van Zweden, waar de familie Vanger bij elkaar woont, een familie vol met vetes en vreemde figuren. Als Blomkvist eindelijk een vinger achter het geheim krijgt, wordt er een gruwelijke beerput geopend en wordt duidelijk met wat voor familie hij te maken heeft. Een roman van magistrale proporties, meer dan vijfhonderd pagina's die zich ademloos laten lezen dankzij de spannende en knap met elkaar verweven verhaallijnen, de boeiende en soms onthutsende personages, de aandacht voor de omgeving en ondanks de wat minder overtuigende afwikkeling. De figuur Blomkvist is sympathiek en menselijk, er is veel op hem aan te merken, maar eerlijkheid is zijn kracht.
(NBD|Biblion recensie, Redactie)

Ik ben geloof ik wel een fan van Zweedse schrijvers. Ik merk dat ik de laatste tijd veel uit die hoek lees..eh… luister….

Gisteren zijn ze begonnen met het kappen van de bomen voor ons huis. Er staan 2+ 1 in het volgende perk. Deze bomen staan al heel lang, en nu is ineens verzonnen dat ze de stoepen kapotmaken. Dat doen ze natuurlijk ook: met hun wortels drukken ze de tegels en stenen omhoog zodat de stoepen en het wegdek onregelmatig wordt. Maar dat is al jaren zo, en nu willen ze het ineens aanpakken. Dus met veel geraas en groot gerei is de eerste boom gekapt. Ik merk het al meteen: ik heb meer zon in de kamer nu. Maar daarvoor hoefden ze niet weg. Wat ik wel fijn vind, is dat ik nu geen blad meer van deze bomen krijg. Blad dat zich overal in liet waaien. Er is gezegd dat we een boompje terugkrijgen. Ik ben benieuwd waar ze die neer gaan zetten. Ik heb ook al gezegd dat ik de groene strook voor ons huis absoluut wil behouden. Voor mij hoeft dat geen parkeerplaats te worden. Hopelijk houdt de gemeente zich aan hun woord dat ze de wensen van de bewoners zullen respecteren.

Mijn hoofdpijn zakt helemaal niets. Pijnstillers helpen niet, dat ik denk dat ik direct maar even ga liggen. Allemaal een hele fijne dag, en mijn klaartje: ik moet ze eigenlijk opruimen, maar mijn drie sneeuwmannen, die dwaze domme grijnzende sneeuwmannen, zitten nu pal in de zon op de leuning van de bank. Naast hen heeft Jaimey een zeehondenbaby neergelegd, zo'n hele zachte pluchen. En bij elkaar is het gewoon een dwaas gezicht waar ik om moet lachen.

grts

Over bonen en boeken

Ze zeggen wel eens: "Boontje komt om zijn loontje", en dat is nou ook gebeurd. Ik moest gisteren toch zo nodig met een kruiwagen vol met bladeren naar de blad container rijden ... het resultaat is een ontzettende pijn in mijn polsen en handen waar geen enkele pil tegen helpt. En ik had nog wel zoveel plannen voor vandaag. Strijken bijvoorbeeld, wat opruimen, een blog stukje schrijven ... gelukkig kan dat laatste met mijn spraak programma. Zeker in het begin loopt het nog allemaal niet vlekkeloos . Maar naarmate ik langer bezig ben, gaat het steeds beter. En als het aan het einde van dit stukje gekomen ben, treden er nauwelijks nog fouten op.

Toch moet ik direct aan het werk. Ik moet immers de spullen bij elkaar zoeken die ik voor het gesprek met de Hypotheker nodig heb. Die moet ik zoeken in mijn administratie doos. Ik heb de papieren al uit de doos gehaald en gesorteerd op mijn tafel gelegd. Je wil niet weten wat voor warboel dat is. Al deze papieren moet ik ook gelijk in hun mappen stoppen. Dit doe ik anders altijd ook voor de belasting. Dus ik weet wel wat te doen moet. Alleen nu moet ik het nog doen ...
Ik ben zo benieuwd of Evelien en Nicky met behulp van ons een hypotheek aankunnen... Vanavond weten we het. En eerlijk gezegd ben ik er bang voor ... maar goed laten we positief denken: als ze geen hypotheek krijgen, kunnen ze hem ook niet betalen. Dan kunnen ze ook niet in de problemen komen. Al zou het heel erg jammer zijn ... ik zou ze graag hier om de hoek hebben wonen.

Als ik me niet vergis, moet Janneke vandaag baarmoeder foto's laten maken. Ik wilde dat ik mee kon om haar hand vasthouden, om haar te troosten, om er te zijn voor haar, om samen met haar haar angsten tegemoet te treden. Maar dat is niet zo. Ik kan geen autorijden. En zij heeft iemand nodig die dat kan. Want na die foto's, kan ze dat zelf niet meer. Tenminste ... dat is haar gezegd. Lieve meid, in gedachten ben ik bij je. ... dit is een volgende stap richting baby.

Jullie hebben nog een boek verslag van mij tegoed. "De mannentester", van Heleen van Royen. Net als alle andere boeken van deze schrijfster die ik gelezen heb, zit er een behoorlijke vaart in, heeft het onverwachte wendingen, en een bijzonder plot. De woordkeus is recht voor zijn raap. Je moet ervan houden. Op sommige punten vond ik het iets te veel van het goede. Maar over het algemeen heb ik het boek graag geluisterd. Een aanrader dus....

Beschrijving
Victoria is een 27-jarige femme fatale met een uniek beroep. Ze is mannentester. Ze laat zich inhuren door vrouwen om hun geliefde op de proef te stellen. De ongenaakbare Victoria kent geen scrupules, werkt professioneel en doelgericht. Ze reist van Sevilla naar Londen, van Milaan naar New York, waar ze even gemakkelijk van naam als van uiterlijk wisselt. Geen man is veilig voor haar. In haar gedrevenheid om ontrouw aan de kaak te stellen past ze duistere methodes toe...


Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
De 27-jarige mooie, sexy Victoria laat zich inhuren door vrouwen om hun geliefden te testen op trouw, ze probeert hun mannen te verleiden en meestal lukt dat haar ook. Victoria haat mannen en vindt bewijs van ontrouw leveren niet genoeg, de mannen moeten ook gestraft worden, en daarvoor heeft Victoria zo haar eigen methodes... In het verhaal wordt ze achtereenvolgens ingehuurd door een succesvolle zakenvrouw die een mooie Spaanse zanger wil huwen en door een steenrijk echtpaar dat hun zoon wil laten testen. In Victoria's persoonlijke leven zijn geen mannen, totdat via haar moeder leeuwenverzorger Fintan in beeld komt.... Met veel vaart geschreven, onderhoudend chicklitverhaal van de betere soort, met een vrijgevochten wat verbitterde moderne heldin, veel lekker venijnige humor en toch ook nog een vleugje romantiek. Het robotgedeelte bungelt er wat bij, en de vrij- en seksscenes zijn zeker aanwezig, maar allesbehalve erotisch: 'speeksel scheppend baande hij zich een weg door mijn mond'. Heleen van Royen debuteerde in 2000 met 'De gelukkige huisvrouw', inmiddels zijn er in Nederland alleen al meer dan 1 miljoen van haar boeken verkocht. www.heleenvanroyen.nl. Gebonden, kleine druk.

(NBD|Biblion recensie, Redactie)

Momenteel luister/lees ik "de ontsnapping" van Francis Durbridge... een detective...

Rest mij nu niets meer dan jullie een fijne dag toe te wensen... en mijn klaartje voor vandaag: de gekke 5 minuten van Mau... een kat op leeftijd die toch weer elke ochtend als een dolle door het huis rent en springt om daarna diep in slaap op zijn kussen neer te storten......

druk druk druk als/ met een klein baasje

Ik heb geen flauw idee hoe het zit met mijn gewicht ... gewoon niet wegen hè...
Maar hoe het met mijn eten zit, dat weet ik wel. Ik moet nog oppassen dat ik weer niet te weinig eet. En daardoor een aanval doen op de snoepla..... Met alle gevolgen vandien ...
Onder invloed van medicijnen, is mijn wereld wat afvlakt. Maar dat is beter dan de pijn van de neuropathie. Natuurlijk heeft dit ook invloed op mijn eetpatroon. Maar dat wil ik nu juist gaan doorbreken. Ondanks dat het niet zo goed gaat, stug volhouden.

Mijn luisterboek lijsten omzetten daar ben ik gisteren niet toe gekomen... ik heb het veel te druk gehad met van allerhande dingen.. ook met mijn moeder naar een appartement gaan kijken. Dat was helemaal niet zo succes. Het appartement zag shabby uit en was ook nog heel slecht afgewerkt. Maar wat mij het meeste stoorde, waren de drie treetjes die ze op of af moest bij het betreden of verlaten van het appartement. Dit was niet geschikt voor haar. Gelukkig vond ze het zelf ook wat minder. Maar haar makelaar had een andere oplossing. Hij had nog een huis in de verhuur. Wanneer zij haar eigen huis kon verkopen, dan kon ze met de opbrengst van de rente, de huur van het appartement bijna betalen. De locatie was het Dorpsveld, haar eerste keus locatie. Eigenlijk onnodig om te zeggen dat mijn moeder daar graag wilde gaan kijken. Haar makelaar gaat proberen een kijk afspraak te regelen.

Evelien en Nicky willen het huis van mijn moeder graag kopen. Alleen kunnen zij die hypotheek niet opbrengen. Nu willen wij gaan kijken of we ze kunnen helpen. Hoe? Dat weet ik nog niet. Daar zullen we het nog eens over hebben. Want ik wil wel helpen, maar ik wil niet mijn eigen hypotheek openbreken. Ik heb een gunstige rente. En die ben ik dan kwijt. Maar we zullen eens een adviesgesprek bij de Hypotheeker aanvragen om de mogelijkheden op een rijtje te zetten.

Janneke heeft aangegeven dat ik mag vertellen waarvoor zij naar het ziekenhuis moest. Ik wil dat wel, maar ik moet het zelf eerst weer op een rijtje zien te krijgen. Nu lukt dat niet. Maar misschien wil Janneke zelf een stukje zetten.

Ik heb het boek "Brand!" van Iris Johansen uitgelezen/uitgeluisterd. Het was een heel spannend boek. Met een onverwacht einde. Ik vind het wel een aanrader.

Beschrijving
Als kind overleefde Kern Murphy maar net een grote brand, waarbij daar moeder omkwam. Voor de politie en brandweer onderzoekt ze brandstichtingen. Niemand weet dat Kerry een speciale gave heeft: ze kan zien hoe de brand is aangestoken. Dan verschijnt de mysterieuze Brad Silver in haar leven. Wie is hij? En waarom heeft hij juist Kerry uitgekozen voor zijn jacht op een meedogenloze pyromaan? In een zenuwslopende race tegen de klok worden Brad en Kerry gedwongen tot het uiterste: zij moeten vuur met vuur bestrijden...



Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
De auteur introduceert hier een nieuwe heldin, Kerry Murphy, een onafhankelijke, alleenstaande jonge vrouw die samen met haar hond Sam verdachte branden onderzoekt voor politie en brandweer. Kerry heeft als klein meisje twee jaar in coma gelegen na een grote brand waarbij haar moeder omkwam. Dit was voor haar een bijzonder traumatische ervaring waar ze nog steeds last van heeft, maar die haar ook de telepathische gave heeft gegeven om te kunnen 'zien' hoe en of een brand aangestoken is. Kerry zwijgt hierover en dicht haar successen altijd toe aan haar hond Sam. Nu wordt haar hulp ingeroepen door de geheimzinnige, eveneens telepathische brandonderzoeker Brad Silver die jaagt op een gevaarlijke pyromaan, een op tilt geslagen wetenschapper, die al een hele reeks dodelijke slachtoffers op zijn geweten heeft. Wie is deze geheimzinnige Brad Silver, en hoe komt het dat hij zoveel over Kerry weet? Silver en Kerry openen samen de jacht op deze gevaarlijke psychopathische pyromaan die het ook op Kerry en haar familie gemunt lijkt te hebben. Vlot geschreven, heel spannende doorsnee-thriller met veel vaart, romantiek, wat bovennatuurlijke aspecten, rook, vlammen en een matig plot. Redelijk seriewerk. Pocketeditie, kleine druk.

(NBD|Biblion recensie, Redactie)

Zo dat was weer een heel verhaal.. rest alleen nog mijn klaartje.. een snel klaartje wat Jaimey is binnen... en hij is mijn klaartje...

grts

Doelloos

Ik heb het boek "De stad in het ijs" van Ashe Stil uitgelezen. Het was wel een spannend boek, maar ik vond de afloop wat mager. In eerste instantie dacht ik dat het een jeugdboek was. Maar volgens de recensies van bol.com bleek dat niet zo te zijn. Wat moet ik er verder van zeggen. Het boek beschrijft de tijd waarin het speelt. Het is direct geschreven, maar er zit volgens mij weinig "waarde" in. Het is geen boek dat ik nog een keer zal lezen.

Beschrijving
Als in de winter de schepen liggen vastgevroren, komt de drukke haven van het zeventiende-eeuwse Amsterdam tot rust. Waterschout Willem Lootsman neemt het op zich vrouw en kind van een zeeman op te sporen. Al gauw vindt hij het ontzielde lichaam van een oude vrouw en dit is het begin van een speurtocht door de smalle steegjes en de brede grachten van de Gouden Eeuw. Hij ondervraagt een gekkin in een knekelhuisje en bespiedt heksen op het kerkhof. Het zoontje van de zeeman lijkt de spil van een aantal fatale gebeurtenissen.

Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
Waterschout Lootsman krijgt van een scheepstimmerman het verzoek zijn verloofde op te sporen en het kind dat zij verwachtte. Al snel ontdekt Lootsman dat de vrouw kort na de bevalling is gestorven, maar ieder spoor daarna loopt dood. De vroedvrouw wordt vermoord, een getuige bevriest en er wordt een aanslag gepleegd op Lootsman zelf. De waterschout komt in aanraking met heksen die allerlei bezweringen uiten en geleerden die in magische krachten geïnteresseerd zijn. Ten slotte ontdekt hij de waarheid èn de baby. Dit historische detectiveverhaal speelt in de Gouden Eeuw in Amsterdam tijdens een strenge winter. Het verhaal getuigt van een grote kennis van die tijd, zowel van de stad zelf als van allerlei gewoontes, standen en het gewone dagelijkse leven. Normale druk.
(Biblion recensie, Marian Verstappen.)

Ik doe weinig anders dan slapen en luisteren lezen. Zeer lamlendig voel ik me. Zou het dan toch een griepje zijn? Ik wil hier echter geen lammetierig blog van maken. Die tijd heb ik gehad. Waarom gaat het dan toch niet zo goed? Is de schuld van de medicijnen, de medicijnen die de zenuwpijnen afvlakken. Maar ze vlakken meer af. Dat is een ding dat zeker is. Nee, ik ben nog lang geen zombie. Maar dat ik wezenloos in de wereld sta momenteel, dat is een feit. Daar moet ik echt bij stil gaan staan. Anders rijgen de dagen zich aan een. Zonder dat ik ook maar iets doe.

En dat terwijl er zat te doen is. Niet hier in huis maar wel met mijn familie. Janneke moet vandaag naar het ziekenhuis op controle, mijn moeder is naar het ziekenhuis omdat ze erg veel last van haar elleboog heeft. Morgen ga ik met mijn moeder mee een appartement te bekijken. Vanmiddag laat komt er nog een leerling waar ik nog wat dingen voor moet uitzoeken. Onder andere of ik een tussen evaluatie moet maken.

Zo, ik heb inmiddels een vest aangetrokken. De losse bloes was een beetje te koud. Vanochtend was ik laat uit bed. Onze Janneke belde me om 10 uur wakker. Ze ging naar een sollicitatiegesprek. Eerlijk gezegd snap ik er even niets meer van. Maar misschien komt dat nog. Ik ben niet naar de markt geweest. Ik heb geen flauw idee of ik brood nodig heb.... ik kan nog altijd zelf bakken.

Maar ik heb wel een klaartje, tenminste. ... ik had toch echt een ... ook dit soort dingen vergeet ik ... en nu zit ik hard te verzinnen, want ook nu was.....Dus daarom maar deze...en ik ben vergeten of komt ooit wel eens eerder heb gepubliceerd.

Slow Dance

Have you ever watched kids on a merry-go-round,
or listened to the rain slapping on the ground?

Ever followed a butterfly's erratic flight,
or gazed at the sun fading into the night?

You better slow down, don't dance so fast,
time is short, the music won't last.

Do you run through each day on the fly,
when you ask "How are you?", do you hear the reply?

When the day is done, do you lie in your bed,
with the next hundred chores running through your head?

You better slow down, don't dance so fast,
time is short, the music won't last.

Ever told your child, we'll do it tomorrow,
and in your haste, not see his sorrow?

Ever lost touch, let a friendship die,
'cause you never had time to call and say hi?

You better slow down, don't dance so fast,
time is short, the music won't last.

When you run so fast to get somewhere,
you miss half the fun of getting there.

When you worry and hurry through your day,
it's like an unopened gift thrown away.

Life isn't a race, do take it slower,
hear the music, before your song is over.

David L. Weatherford

Allemaal een hele fijne dag! En wellicht gaat het morgen een stuk beter. Als ik maar een doel kan vinden.....

en toen was er koffie......

Ik heb de hele nacht liggen spoken. En waarom? Joost mag het weten! Maar Joost weet het ook niet.... lag het aan de wijn, was de biefstuk de schuldige, of speelde er gewoon iets heel anders? Ik weet het niet en het kost te veel moeite om er achter te komen. Vandaag: een "low level" dag.... ik heb toch de energie niet om er iets spannends van te maken.

Gisteren bij de kinderboeken begonnen "De stad in het ijs ". Het is geschreven door Ashe Stil. Een historische detective. Ik ben nog niet echt ver, al is het al heel spannend. Ik heb wel even moeten wennen aan de schrijfstijl, en aan de manier waarop het wordt voor gelezen. De voorlezer maakt stemmetjes, spreekt dialect als het moet. Van het hele sappige Amsterdamse dialect... En dat is iets wat ikzelf nooit zou lezen, ik lees het wel maar niet zo.
Voor dit boek heb ik een aantal hoorspelen geluisterd waarin Kees Brusse de hoofdrol speelde. Ik mag deze man graag horen. Hij heeft zo'n rustige stem met zo'n aparte intonatie. Ja, deze hoorspelen kun je ook downloaden.

Volgens mij hebben jullie nog de recensies van het boek Eva te goed. Nou hier komt ze dan...

Beschrijving
Nadat haar zoon Kaïn zijn jongere broer Abel heeft vermoord, trekt Eva de bergen in. Ze is geschokt door de gebeurtenis en ze wil nadenken. De herinnering aan haar moeder komt boven, een vrouw die ingewijd was in de mysteriën van het leven en veel respect afdwong. Met haar loopt Eva weer als kind over de velden en de akkers. Haar moeder vertelt over hun afkomst, de sterren, kruiden en planten, de eenheid tussen licht en donker, trots en schuld. Door die opnieuw beleefde ontmoetingen gaat Eva steeds beter begrijpen wie ze is en dat ze op haar gevoel moet vertrouwen. Gesterkt door dat inzicht gaat ze terug naar haar gezin en probeert ze het verlies van Abel, de reddeloosheid van Kaïn en het onbegrip van Adam een plaats te geven.

Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
De onder meer in Zweden, Duitsland en Nederland door een groot lezerspubliek geliefde en geeerde Zweedse schrijfster (Goteborg, 1927) brak internationaal door met haar (inmiddels ook voor het toneel bewerkte) roman 'Anna, Hanna en Johanna'. 'Het boek Eva' is haar reeds in 1980 in het Zweeds verschenen debuut, dat samen met het nog niet vertaalde 'Kains bok' en 'Noreas saga' de bijbelse trilogie 'De kinderen van het paradijs' vormt. Verteld wordt het verhaal van Eva, die na de tragische dood van haar zoon Abel de moeizame terugtocht naar het land van haar herkomst aanvaardt. Een diepgaand en pijnlijk inzicht is de prijs die zij moet betalen. De roman is geschreven vanuit het ongewone perspectief van een vrouw en haar reflecties en overpeinzingen na het verlaten van het paradijs. Eva's ontwakend bewustzijn wordt geplaatst in een wereld waarin vrouwen de belangrijke posities binnen de gemeenschap innemen. Fredriksson weet al in haar eerste roman haar visie op de dilemma's van de westerse mens duidelijk te verwoorden, geplaatst binnen een cultuur- en religiepsychologisch zeer interessante context. 'Het boek Eva' zal in brede lezerskringen enthousiast en als 'bevrijdend' worden ontvangen. Gebonden; kleine druk.

(Biblion recensie, G. Brandorff)

Ging het, verdorie, toch bijna weer mis met het overzetten van de tekst uit het dicteervenster. De oorzaak? Onbekend!
Verder heb ik eigenlijk bitter weinig te melden. Ik moet straks naar de apotheek voor mijn pillen, en ik verwacht Evelien en Jaimey.
Ik ga aan mijn was, is er gisteren bij ingeschoten. En ik willen wel af hebben, want morgen komt mijn hulp, en die strijkt. Hoera!


Mijn klaartje voor vandaag: ik kijk nu al de hele week tegen schoon gepoetste kaarsen glazen aan. En daar ben ik steeds zo gelukkig om. Dat is een klaartje waard.

Allemaal een hele fijne dag, doe wat je niet laten kunt, en denk daarbij aan de ander.

Eva en van oude menschen...

Ik heb vanochtend al zoveel gedaan, dat ik nog niet toegekomen ben om op dit blogje te schrijven. Dus het is wat later op de dag. Vanochtend had ik mijn nieuwe hulp. Dit meisje kende ik al, zij was al een keer ingevallen. Omdat ik donderdag ook al hulp had gehad, heeft zij vandaag alle ramen gewassen.

Mijn dinsdagmiddag leerling komt donderdag. Dat betekent dat ik vanmiddag vrij ben. Dat vind ik niet erg. ...ik heb genoeg niets doen.
Daarom luister lees ik maar. Momenteel lees ik het boek Eva. Dit op aanraden van Heidi.Het boek is geschreven door Fergusson, naar naar ik meen. Hiervoor las ik Couperus: van oude mensen de dingen die voorbijgaan. dit is een boek dat veel mensen voor hun lijst lezen, of lazen. Maar ik denk nu, dat je beter op latere leeftijd kunt lezen. Couperus taalgebruik is geweldig, is formidabel, is fenomenaal, en kent een buitengewone schoonheid. Daarbij is het boek reuze spannend.

Beschrijving
Een groot geheim verbindt de families Takma en Steyn de Weert. Lang geleden, toen zij nog in Indië woonden, is er een mysterieuze moord gepleegd, waar niemand over wil praten. Met zijn dagelijkse bezoeken aan de moeder van Ottilie bezegelt de stokoude heer Takma hun stilzwijgen. Ze hopen hun geheim in het graf mee te nemen, maar als de zoon van Ottilie wil trouwen kan het niet langer verborgen blijven. Dan pas wordt duidelijk hoezeer de vreselijke gebeurtenis uit het verleden nog altijd mensen met elkaar verbindt en dat de dingen van vroeger nog niet voorbij zijn gegaan.


Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
Met deze Haagse roman uit 1906 nam Couperus voorgoed afscheid van zijn Hollandse periode; voortaan zou hij, als kosmopoliet wonend en reizend in de landen rond de Middellandse zee, de stof voor zijn roman vooral zoeken in de Griekse, Romeinse en Oosterse oudheid. Het noodlot speelt - als altijd - een belangrijke rol in deze psychologische detectivestory. Een moord uit passie lang geleden in Indie begaan, achtervolgt de daders, oud geworden in Den Haag, en hun hele familie als een permanent dreigende schaduw. Deze uitgave verscheen ook als deel 25 van de volledige werken van Louis Couperus, gemaakt door een collectief van Couperus-kenners en tekstediteurs, volgens recent ontwikkelde regels op het gebied van de teksteditie. Doordat de reeks is opgezet als kritische leeseditie dient hij zowel een wetenschappelijk als een breed lezerspubliek. Met een nawoord van Couperus-biograaf Bastet (9 blz.). Verzorgde gebonden uitgave met leeslint; kleine druk.

(NBD|Biblion recensie, Redactie)

Ik heb dit boek met veel genoegen gelezen.

Gisteren is de warmwaterboiler in de douche geknapt.jazeker een troep..... we hebben meer dan 30 liter water opgezogen.. gelukkig hebben wij al jaar en dag een stof zuiger die ook water zuigt.. echt een sta in de weg.. maar o zo handig in dit soort gevallen...maar goed .. ik heb in de badkamer rieten manden staan.. voor de prullen en bij de toilet waar benodigdheden in zitten .. alles wat daarin zat kan ik weggooien...zonde...want ik had een hele laag water staan.. er is ook water onder de dorpel door gelekt naar mijn garderobe vloer.. daar onder dus... dat is een houten vloer die zonder dorpels doorloopt in mijn hele beneden verdieping........

Tonny heeft de boel afgesloten en opgeruimd.. ik heb nu alleen geen heet water meer in de keuken en in de badkamer...wel in de douche zelf want die heeft warm water vanuit de grote boiler... vandaag gaat Tonny te veld...ach dat komen we ook wel weer boven... en dat terwijl ik geen doek uit kan wringen....

ondanks deze misère, heb ik best nog een klaartje: janneke heeft een baan en ze is vandaag weer begonnen. Ik ben zo benieuwd hoe het haar bevalt. Maar hoe dan ook, ik ben blij dat ze weer wat te doen heeft.

Allemaal een fijne dag, of fijne middag en avond
grts

ik ben weer online

Gisteren was ik te moe om ook maar iets zinnigs op dit blogje te zetten.. en nu voel ik dat ik moet opschieten anders nemen de medicijnen het weer over... het zijn toch rare keuzes die we moeten maken: jeuk of pillen, zenuwpijn of pillen, .. als het nu enkel de pillen waren.. dan was de keus niet moeilijk.. maar het bijkomende effect.. ik voel me net weer een zombie.. het zal wel overgaan, mijn lichaam zal zich wel conformeren...maar hoelang duurt dat...

Jullie weten al dat ik van 2 keer 100mg naar 2 keer 300mg gabapentine ben gegaan.. niet omdat ik het leuk vind, maar geloof me .. pijn in alles wat je doet is ook niet alles...

Ik ben al aardig op weg met mijn programma, maar ik gebruik het nu niet.. ik heb gemerkt dat ik het moeilijker gebruik als Tonny beneden aanwezig is.. dan lijkt het net zo of ik in mijzelf zit te kletsen.. dat doe ik dan wel ook...

Ik heb gisteren het boek "Echte mannen eten geen kaas" van Maria Mosterd uitgelezen/geluisterd... ik vond het een zeer integrerend boek dat ik overigens niet achter elkaar kon door luisteren.. en net wat de recensies hier onder zeggen: je blijft je het waarom afvragen, ...voor mij is het gewoon een soort dagboek van een meisje dat opschrijft wat ze heeft meegemaakt...het is heel erg wat ze me maakt en ik hoop echt dat niemand in zo'n situatie terecht komt...helaas is de werkelijkheid nog steeds anders..

Beschrijving
Tot haar eerste dag op de middelbare school is Maria een heel gewoon meisje van twaalf. Ze woont met haar moeder en haar zus in een stad in het oosten van Nederland, en wil wel wat meer spanning in haar leven. Of stoer zijn, zoals dat groepje jongens dat rondhangt op het parkeerterrein van de school. Hoe zou het zijn als een van die jongens haar vriendje was? Maria's fantasie lijkt werkelijkheid te worden: een van hen, Manou, spreekt haar aan. Wat ze niet weet, is dat Manou een loverboy is.

Zes jaar later schrijft Maria dit bloedstollende verslag van haar jaren met Manou. De jongens die haar haar normale jeugd hebben ontnomen, en die de meeste mensen kennen als 'loverboys', waren voor haar pooiers, drugs-, wapen- en mensenhandelaars. Geweld, (groeps)verkrachtingen, handel in meisjes, drugssmokkel: Maria heeft veel meegemaakt en gezien. Ze heeft er een authentiek en onthullend verhaal over geschreven. Openhartig vertelt ze over haar tegenstrijdige gevoelens voor Manou, en haar strijd om aan hem te ontkomen: fysiek, maar vooral mentaal. Wat Maria heeft meegemaakt is schokkend; hoe ze erop terugkijkt is buitengewoon ontroerend.

Maria Mosterd (1989) woont in het oosten van het land. Na twee keer zes maanden in India te hebben verbleven om weer zelfvertrouwen en een gevoel van eigenwaarde te krijgen, begint ze nu onder begeleiding van de Hoenderloo Groep aan een nieuw leven.


Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
Maria vertelt hoe zij op 12-jarige leeftijd in handen valt van een loverboy en zich daar pas vier vier jaar later aan onttrekt. Ze beschrijft hoe ze onder zijn invloed komt door haar gevoeligheid voor status en spanning. Vanaf het begin is duidelijk dat haar vriend meer meisjes aan het werk heeft en ook bij criminele activiteiten als drugshandel betrokken is. Het lijkt haar niet te deren, zij koestert de naieve illusie dat zij speciaal is voor hem. Ze gaat er zelfs toe over zelf meisjes te ronselen en bij zijn afwezigheid zijn business te runnen. Ondertussen verzuimt ze school en verslechtert de relatie met haar moeder. Haar relaas blijft oppervlakkig zonder ontwikkeling of reflectie: een chronologische opsomming van gebeurtenissen. Onduidelijk blijft waarom zij zich vier jaar lang op deze manier laat gebruiken en geen hulp zoekt bij bijv. haar moeder. Het meest boeiende in het boek is dat het een inkijkje geeft in het netwerk van loverboys en alles eromheen. Het is geschikt voor een breed publiek; voor professionals biedt het nauwelijks nieuwe inzichten.

(NBD|Biblion recensie, H. Kok)

Ik heb gisteren ook een evaluatieverslag van een leerling van mij afgeschreven.. een beetje lastig want die betreffende leerling heb ik niet zelf begeleid.. ik moest het doen met alle aantekeningen en kladversies die ik al had opgesteld bij het doorspreken van deze leerling met Anke, mijn stagiaire van vorig jaar..het heeft allemaal wat moeite en dagen gekost, maar het is me toch min of meer gelukt...

Met mijn concentratie is het nog wel steeds pet.. zo'n evaluatie kost me naast tijd ook de nodige hoofdpijnen om maar bij de les te blijven...

Het is, merk ik, wel een heel erg "ïk" verslagje geworden weer.... ik wilde nog veel meer schrijven maar ik ben het echt alweer vergeten.... eigenlijk al sinds ik het boekenstukje ertussen zette..

Daarom nog enkel mijn klaartje: als ik naar buiten kijk zie ik een hele kluit wemelende tjilpende mussen.. ze zitten in de kippenkooi en proberen nog iets te vinden wat de dames hen hebben laten liggen...en een lawaai dat ze erbij maken....

fijne dag allen..

grts

Van een paar dagen

Op deze mooie herfstmorgen zit ik te verzinnen wat ik kan gaan doen.. ik verveel me....verveling betekent dat je ergens toch hersens hebt die het registreren en willen dat het anders is, weten dat het anders kan...maar het is helaas zo en niet anders.. mijn concentratie en geheugen zijn nog steeds op vakantie, een zaak die ik min of meer geaccepteerd heb en wegen rondom verzin...mijn handen en polsen is een heel ander verhaal...

Afgelopen vrijdag was ik toch bij de huisarts...nee, helemaal geen reuma volgens hem en een bezoek aan de reumatoloog, met alle bijbehorende onderzoeken leken hem ook niet de aangewezen weg voor mij nu...ach wat zal ik er van zeggen...
Maar goed., volgens Lips was het zenuwpijn en nadat ik het stop de pijn formulier had in gevuld, kwam dat er ook wel uit... niet zo overduidelijk als vorige keer... maar toch...dus ik zit nu aan de gabapentine.. ja ik weet het.. ik wilde niets meer slikken... maar pijn is ook niet alles...in ieder geval ik mag er 2 per dag en ik word er ook weer suf van.. dus ik moet het nog bekijken.. die sufheid moet na één week wegtrekken.. dat hadden ze van die andere pillen ook gezegd...

Afgelopen donderdag heeft mijn moeder bij een val haal ellepijp gebroken. Deze is in het ziekenhuis operatief aan elkaar gezet en ze is gewoon thuis.. geen gips.. wel een enorm gezwollen hand en arm...hoe het nu kwam: ze was over een opstaande stoeptegel gevallen....en nee ze wil de gemeente daar niet over bellen...naar ze zegt heeft ze ook geen pijn.. ik zie in haar ogen angst dat ze niet mer zelfstandig kan wonen...en dat is ook meteen haar ontkenning... maar er is geen haar op ons hoofd die daar aan denkt.. als ze nog zelfstandig kan, moet ze dat lekker blijven doen....

Zaterdagavond hebben we weer een lotje aan kanker verloren...Adje....ik kan niets anders doen dan haar familie sterkte wensen met dit verlies en mijn kaarsjes voor haar branden...

Mijn programma is nog steeds niet geleverd... jammer hoor.. ik heb de firma la gemaild waar het blijft maar het zal wel gewoon tussen 5 en 10 werkdagen zijn.. en die 10 zijn nog niet verstreken....ik zal het deze week wel krijgen...nu denk ik toch had ik de download versie maar gekocht...maar ik wilde gewoon het programma zo hebben...

Ik ga de achterdeur maar eens dicht maken.. en een kopje koffie pakken...het is bijna tijd voor mijn eerste pil...
ik ga maar wat tv kijken BBC... en verzinnen wat we vandaag gaan eten... kan ik ook nog even naar de winkel..

fijne dag allemaal en natuurlijk heb ik een klaartje....een gezellige zondagochtend bij mijn moeder waar we de verjaardag van Marjolein vierden en toen nog in de middag het bezoek van Janneke en Timmie...

Oja ik het boek van Cees Nootenboom uit.. Rituelen....wel een aanrader denk ik...het is en verhaal dat je als je eenmaal begonnen bent, niet los laat.. je wilt weten hoe het verder gaat, wat de volgende stappen zijn en hoe het eindigt... Nodeloos te zeggen dat ik het luisterboek daarvan heb gelezen...

Beschrijving
In 1980 publiceerde Cees Nooteboom zijn roman Rituelen, een boek dat zou uitgroeien tot een moderne klassieker en bovendien tot een van de meest vertaalde boeken uit de Nederlandse literatuur. Het werd in 1989 verfilmd en ontving de F. Bordewijk-prijs en in Amerika de Pegasus Prize for Literature.
Inni Wintrop, de hoofdpersoon, is nadat zijn vrouw hem heeft verlaten en na een mislukte zelfmoordpoging, op zoek naar betekenis in een leeg universum. Nooteboom schetst een tijdsbeeld van de jaren zestig en zeventig in een subtiele en luisterrijke roman, die bijna dertig jaar na dato alleen maar aan zeggingskracht heeft gewonnen. Rituelen wordt op prachtige wijze voorgelezen door de auteur zelf.

grts

Vochtproblemen

De hele nacht heb ik liggen draaien en niet of nauwelijks geslapen...mijn handen en mijn oedeemarm deden zo zeer...reden: onbekend... het zijn zo van die dingen hè..maar goed.. ik heb mijn wekker gezet gehad, maar die ging niet af... reden: de hulp had iets verdraaid met schoonmaken...

Ondertussen ben ik wel opgestaan en heb gedoucht en heb zelfs al 20 minuten gehometraind... het is toch een kwestie van gewoon doen, merk ik.. er zijn altijd wel redenen waarom niet...nu zit ik dus een beetje uitgeput achter mijn lappie in dit blogje te schrijven.. oja ik heb een kopje koffie...

Voor de zoveelste keer wil ik me houden aan niet snoepen, maar daar ben ik al weer ingetuind.. 2 Engelse dropjes...goed.. de rest van de dag is dus een uitdaging...

Het nadeel van een doorwaakte nacht zijn ogen op steeltjes.. tenminste zo voelen ze.. van die uitpuilende kikkerogen..waar je ook steeds in wil wrijven.. nodeloos te zeggen dat ik mijn lenzen in programma weer gestaakt heb... maar.. ook dat zal wel weer goed komen....

Ik had jullie nog een recensie beloofd van Harry Mulisch "De ontdekking van de Hemel".. met dank al bol.com enzo.. Ik vind het een aanrader, leest gemakkelijk, zeer interessant, herkenbaar

Beschrijving

De ontdekking van de hemel, waarin alle thema's en obsessies uit het werk van Harry Mulisch in 65 hoofdstukken bijeenkomen, is tegelijk een psychologische roman, een tijdroman, een ontwikkelingsroman, een avonturenstroom en een allesoverkoepelend mysteriespel.
Mulisch' ars combinatoria, onderhoudend, verrasend, grappig, duister, krankzinnig, even eigenzinnig als lichtvoetig uitgevoerd, lijkt na deze roman niet meer te overtreffen. - Die Zeit

Het is aan geen twijfel onderhevig, dat Harry Mulisch zich nu definitief in de rijen van de grote Europese vertellers heeft gevoegd. Het is een gelukkige omstandighjeid, dat wij in Harry Mulisch een buurman hebben die ons iets vertellen kan over God en de wereld en over Europa en Duitsland en over het labyrint in onze borst - Süddeutsche Zeitung

Net als Homerus, Dante en Milton gebruikt Mulisch de kosmos als toneel en zijn thema is de geschiedenis en de betekenis van alles. - Jamie James, Wall Street Journal

Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
Deze turfdikke Mulisch doet vooral denken aan de intellectuele feuilletons van Thomas Mann ('De toverberg', 'Doctor Faustus'): uiterst leesbaar en hoogst interessant tegelijk. Het is ondermeer de artistieke verbeelding van het thema dat in 'De compositie van de wereld' al studieus werd benaderd: de paradox als het laatste woord in zaken van hoofd en hart.
Dat thema is ingenieus doorgecomponeerd in de levensgeschiedenissen van twee vrienden (waarvoor de schaker Donner en Mulisch zelf duidelijk model stonden) en de manipulaties van die levens door enkele engelen.
Deze engelen zijn ontsteld door de technische almacht van de mens in leven (genetica) en dood (Auschwitz) en willen het verbond tussen God en mens ongedaan maken. De 65 hoofdstukken zijn gesteld in opvallend soepel en verzorgd Nederlands en geven een spectaculair panorama van de preoccupaties en stilistische vaardigheden van deze duivelskunstenaar. Paperback-editie met een beeld uit de recente verfilming op het omslag; kleine druk.

Dus als je een paar uur te spenderen hebt......

Wat we vandaag eten weet ik nog niet... ik weet wel dat ik vandaag iets moet verzinnen met de ongeslagen slagroom die ik heb staan.. anders kan ik hem weggooien...dei bastogne parfait is nooit van de grond gekomen..misschien een idee.. want het is niet echt heel moeilijk te maken....

Ik ga straks nog wat strijken...en dat was het dan vandaag...oja wat prullenbakken legen en even naar de koelkast kijken...maar nu eerst even naar "Homes under the hammer" op de BBC..

fijne dag allemaal
oja een klaartje... nee, niet weer een glaasje wijn...maar een getrokken engelenkaartje:
" Leer afstand te nemen van het verleden. Weet dat de toekomst voor je ligt. "

Rode wijn

Lieve allemaal, ik zie dat mijn vorig berichtje al veel heeft losgemaakt bij jullie.. laat ik één ding eerst zeggen: ik neem niemand kwalijk als je niet reageert.. geen haar op mij hoofd( kan ik nu weer zeggen) die daar aan denkt.... maar ik vind het wel geweldig leuk om reacties te lezen... en dit is het laatste wat ik hierop zeg...LOL...

Tja vandaag.. eerst naar mijn moeder.. even alle verhalen aangehoord van vriendinnen die toch minder echt vriendin zijn als zou moeten, over weer op vakantie gaan met Marjan, over de tuinman en over de hulp... over.. kortom over alles waarover iemand die 78 jaar is, kan en wil praten.. natuurlijk ook gesproken oven mijn second opinion, en weer over mijn oedeem.. weer uitgelegd waar dat vandaan komt, hoelang het misschien gaat duren en wat er tegen gedaan wordt....ach.. ze is oud en ach... laat ze maar vragen dan kan ik gewoon weer vertellen...

Onze Magda was er ook even met een verhaal over haar oppas Sint Bernard Evie en hoe dat mis ging met Joris, haar eigen flatcoat retriever....
Mardien is een lang weekend met de caravan naar zuid Limburg....
Magda en Berry reageerden meteen van "nou naar wij komen" toen ik het had over de winter barbecue die we willen gaan houden op 13-11. Ton wordt dan 60 en hij wilde eigenlijk net zo'n bbq als we voor mijn 55ste hadden gegeven.. met zelfs nog een paar personen meer erbij... we hebben al zitten geiten over skikleding enzo...

Nu zijn we net terug van Janneke en Timmie, waar ik een zalige rode wijn heb gedronken.. met een beetje nasmaak van zwarte bessen.. echt heel lekker.... maar daar hebben we het ook over de bbq gehad.. en hier kwamen meteen de opties glühwein, chocomelk, en erwtensoep... zij komen ook in ieder geval...zo zie je maar... iets wat en klein ideetje was wordt langzaam groter... en we gaan iets organiseren om och minimaal 20 mensen in een kleiner stuk te krijgen dan afgelopen keer.. dat moet wel vanwege de kou...

Jammer genoeg wilde Tonny niet mee uit eten dus ik ga zo meteen maar een paar bieflappen klaarmaken....tja je kunt niet alles hebben.. temeer omdat hij ook zijn motor, een Honda bankstelformaat, aan Janneke geeft voor haar 30ste verjaardag 0- 7 oktober... hij kreeg er van Timmie een geweer voor.. helemaal de deal snap ik niet maar goed.. die motor gaat dus eindelijk na een paar jaar stil gestaan te hebben hier weg...

Inmiddels heb ik een paar boeken en verhalen gelezen.. maar ik weet even niet zomeer welke.. iets van Couperus was er bij, en iets van Daniëlle Steel en van Mulisch... eh.. de ontdekking van de hemel was dat... een geweldig boek al zeg ik het zelf... ik houd wel van Mulish's schrijfstijl....ik zal de recensies eens opzoeken

Gisteren kreeg ik de brief van het AvL binnen. Met de schriftelijke bevestiging van de SO afspraak... dus nu kan het allemaal echies worden... 5 oktober zoals ik al gemeld heb... en als ik bij Garssen, neurologie, ben volgende week, kan ik even bij Interne geneeskunde langs lopen voor alle benodigdheden......

Ieder een fijne avond.. en mijn klaartje.. dat lekkere glaasje wijn waarvan ik heel gezellig van heb zitten genieten bij Janneke thuis...

Bramensoep en Hans

Ik heb gisteren een hele schaal bramen geplukt.. nouja geplukt... de meeste vielen na aanraken zo in de schaal.. natuurlijk heb ik ook de nodige gesnoept.. we hebben er zoveel .. bramen dan.... er hangen verdroogd aan de struiken, er zijn nog witte bramen, en rode.... maar we moeten die paarse hebben nietwaar...die donkerpaarse die smaken naar zon ..die zoet proeven en vol sap zitten...

Dat er zo veel verschil in zit in rijpheid, ligt aan het weer...bramen hebben zon nodig.. maar ook water...en dat in goede porties... niet in die ongebreidelde hoeveelheden van afgelopen weken... hollen of stilstaan leek het wel... dat is nergens goed voor...

Maar goed ik had dus een schaal vol bramen...omdat ik geen zin had er iets moeilijks mee te doen heb ik ze gewoon met wat water op en warmtebron gezet, aan de kook gebracht en het gas uitgedraaid.. vanochtend heb ik alles door een zeef gedrukt....dus nu heb ik een schaal vol bramensap.. ik zit te verzinnen wat ik daarmee doe...ik denk dat ik links en rechts wat weggeef.. en een gedeelte invries...wat ik over hou ga ik inkoken... en dan denk ik als saus gebruiken bij een steak...als dat goed bevalt, heb ik voor de bbq ook zo'n saus...

Zouden bramen en asperges een goede combinatie zijn???

Gisteren heb ik een boek van Daniëlle Steel uitgeluisterd.. echt een flutromannetje....maar je kunt er zo heerlijk me wegdromen...wat als....en als...en misschien ook....jullie kennen het wel.. en zo niet?.. dan mis je denk ik wel iets hoor....
Ik heb nu nog een boek van Steel onder mijn knop zitten... ik weet alleen ook niet meer hoe dat heet....

Waar ik wel van genoten heb was "Klein leed op de wallen" van R.J. Kwak... de ondertitel luidt; "Een rechercheur uit de Warmoesstraat vertelt" Het zijn allemaal korte min of meer herkenbare gebeurtenissen, menselijk bekeken en geschreven.. Soms wel iets tè... maar daar luister je dan gewoon door heen..

Beschrijving
Sommige banen leveren nu eenmaal meer boeiende gespreksstof op dan andere. Rechercheur op het beruchte Amsterdamse politiebureau Warmoesstraat is zo'n baan. Van 1980 tot de sluiting van Bureau Warmoesstraat in 2000 werkte Kwak in het 'riool van de samenleving': de Amsterdamse Wallen. Hij werd er geconfronteerd met de meest kleurrijke figuren, de origineelste getuigenverklaringen en de wonderlijkste gesprekken.
Met KLEIN LEED OP DE WALLEN laat de rechercheur zien dat hij een scherp oog heeft voor de mens achter het politiebericht.


Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
Ruim zeventig korte stukjes van elk anderhalf tot twee pagina's over voorvallen op het beruchte Amsterdamse politiebureau Warmoesstraat. Rechercheur Robert J. Kwak werkte er van 1980 tot de sluiting in 2000. Zijn stukjes, eerder gepubliceerd in 'Panorama', 'Prive' en 'Westfriesland op zondag', handelen onder meer over: een man bij wie is ingebroken en, omdat de inbreker naast hem stond terwijl hij sliep, daar volkomen ontdaan van is; een oude vrouw die drie weken na overlijden in haar woning wordt aangetroffen (doodsoorzaak: kou en vocht, de energienota was niet betaald); een drugsverslaafde die ten onder gaat; een bejaarde die in een bordeel overlijdt en een man uit Brabant die met een revolver zwaait omdat hij zijn vriendin achter de ramen vandaan wil hebben. Kortom, uit het volle leven gegrepen. Met kleurrijke figuren, bizarre gebeurtenissen en wonderlijke gesprekken. Geschreven in een stijl die sterk doet denken aan het werk van Baantjer (diens hoofdfiguren De Cock en Vledder werken eveneens op bureau Warmoesstraat). Vrij kleine druk.

(Biblion recensie, Redactie)

Vandaag is het weer mijn gewone zondagse riedel.. de was, de droog, de strijk (als ik zin heb), koffie bij mijn moeder, de vaatwasser uitruimen en dan tja... gewoon wat prullen...Tonny is weer de hele dag weg.. er is een trainingwedstrijd of zo iets in Helmond... daar zat hij vrijdag en zaterdag ook al...

Ik kreeg gisteren een brief van de schade expert.. ze willen op bezoek komen op 17 september om half 10...ach ze zijn welkom hoor...en als ze vast willen stellen welk gedeelte van mijn letsel afkomstig is van het ongeluk en welke uit de behandelingen van de kanker wens ik ze nu al veel succes.....

3 dagen geleden was Hans, de man van Trudie jarig... ik ben je verjaardag door de omstandigheden straal vergeten jongen.. ik heb je gisteren nog wel een e-card gestuurd maar ik wil je ook via mijn blogje nog eens echt feliciteren...
Daarom speciaal voor jou:







allemaal een fijne dag.. en mijn klaartje.. jawel hoor.. die heb ik weer.. vandaag is dat een kaart uit Ibiza van een jonge leerling van mij...dankjewel Jens...het gaat allemaal goed hoor..en tot na de vakantie..

grts

Te klein, te groot, spannend en op...

Mijn luisterboekje is weer eens leeg... raar hoor... ben ik de hele dag aan het "lezen" en dan is hij 's nachts leeg... dus hij hangt nu aan de oplader.. ik ben boeken van Karin Slaugther aan het lezen.... en ja ik loop achter met boekverslagen...
Dus even snel.. er ligt nog een boekje van Tais Teng uit de griezelclub bibliotheek reeks: De wolven van Rome.. het is een jeugdboek, maar ik vind het altijd leuk om die ook te lezen...gewoon ongecompliceerd ....De wolven van Rome is een zwarte spiegel verhaal... met een hoogst onverwacht einde.....of eigenlijk geen einde...
Goed geschreven, spannend, niet langdradig, actief....

Beschrijving
Als Mark en Wendy een vreemde man achtervolgen, vallen ze dwars door een tijdspiegel. Die brengt hen in de tijd van de Romeinen. Alleen door een tweede spiegel kunnen ze terugkeren. Die bevindt zich echter in het paleis van keizer Nero, de gevaarlijkste man van Rome. Dat een weerwolf Mark en Wendy volgt, maakt de zaak niet eenvoudiger.


Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
Mark en Wendy helpen mee in de speelgoedwinkel van hun ouders. Een vreemde klant trekt de aandacht en ze besluiten hem te achtervolgen. Daarbij vallen ze door een tijdspiegel en komen terecht in de tijd van de Romeinen. Goed geschreven verhaal waarbij de lezer en passant nog heel wat opsteekt van de geschiedenis ten tijde van keizer Nero. Mede door een flinke dosis spanning, magie, weerwolven en humor leest het verhaal vlot weg. Op het donkere omslag, in blauwe tinten, staan de hoofdpersonen afgebeeld. Voor lezers vanaf ca. 9 jaar beslist een aanrader.
(Biblion recensie, C.J.J.M. Bouwen-Post)

Verder heb ik gelezen van Karin Slaughter: Triptiek...Het is best een ingewikkeld boek als je luistert... veel flashbacks.. maar die komen zo dicht bij het eigenlijke verhaal dat de spanning zich opbouwt.... Ik denk toch dat je zo'n boek gemakkelijker leest dan luistert..

Beschrijving
Wanneer rechercheur Michael Ormewood voor een moordzaak naar de beruchte wijk Grady Homes gaat, wordt hij geconfronteerd met het gruwelijk toegetakelde lichaam van Aleesha Monroe. Het blijkt te gaan om een nieuw geval uit een serie vergelijkbare misdaden. Ormewood stort zich op de zaak en moet samenwerken met speciaal agent Will Trent, die hij bij voorbaat niet mag. Vierentwintig uur later komt het geweld angstaanjagend dichtbij wanneer in zijn eigen achtertuin een lichaam wordt aangetroffen. Alles wijst erop dat het raadsel van Monroes dood is verstrengeld met een gruwelijk geheim uit het verleden dat niet met rust gelaten wil worden.


Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
John wordt vrijgelaten, nadat hij twintig jaar gevangenisstraf heeft uitgezeten voor brute verkrachting en moord. Als er meisjes en een prostituee verkracht, vermoord en met afgebeten tong worden gevonden, krijgt detective Ormewood, wiens buurmeisje ook een slachtoffer is, assistentie van 'special agent' Will Trent. Na de serie met als hoofdpersonen een inspecteur en vrouwelijke kinderarts gaat bestsellerauteur Slaughter een andere weg in. Dit is een fantastische thriller: spannend, niet voorspelbaar en knap van opzet. Afwisselend speelt het verhaal zich af in 1985 en 2005 zodat telkens een stukje van de puzzel wordt opgelost. De sympathieke agenten Will Trent en Angie Polaski delen een gruwelijk verleden, wat de roman een meerwaarde geeft. Als de dader voor de lezer eenmaal bekend is, volgen meer verrassingen en wordt duidelijk wat er twintig jaar geleden gebeurd is. Op het omslag een foto van een in plastic verpakte naakte vrouw. Paperback, vrij kleine druk.

(NBD|Biblion recensie, Redactie)

Momenteel lees ik ook van Karin Slaugther: "Onzichtbaar"...spannend..afwachten wat er nu weer komt.. flashbacks.... en toen was mijn batterij op...anders had ik het nu wel uit gehad.. want dat doen haar boeken wel.. ze dwingen je door te lezen tot het einde...

Vandaag eet ik gewoon wat baklappen met een salade...dat zag ik tenminste in de koelkast.. en ik ga even naar mijn moeder zo..

De pijn in mijn handen en polsen blijft... mijn vingers vallen in slaap:)... mijn handen tintelen... dat is niet leuk... maar ach...het komt wel goed.. het is al beter dan gisteren....dat denk ik toch zeker... De hoofdpijn blijft een achtergrondgast... maar op de voorgrond staat de stekende pijn in mijn borst... dat is niets nieuws hoor.. maar wel heftiger dan ooit...net of er een mes door het litteken boort...en even lekker rondgedraaid wordt... gelukkig zijn het maar steken en is het niet constant...

Ik hoor leven boven.. volgens mij is Tonny wakker.....dus ik stop met dit blogje maar weer...de zon schijnt, je kunt goed buiten zitten en Mau ligt te slapen.. doet me even denken aan wat we gisteren zagen... 2 wel heel luie katten...... Mau ligt wel in een voor haar heel klein doosje te slapen....




en Luna had te weinig aan de stoelzitting......




en deze twee foto's zijn meteen mijn klaartjes voor vandaag...geweldig toch!...

fijne dag allen

en nu echt

Alles doet me zeer, maar vooral mijn borst en mijn littekens..het lijkt wel of hij, die borst dan, zoetjes uit elkaar barst.. als er niet snel verandering in zit, lees morgen, dan zit ik zo op de SEH..en dan kan mijn drainagetherapeut nog zo hard zeggen dat de borst al mooi zachter aanvoelt.. ik heb de pijn, zij niet..

Ik voel me toch al krakkemikkig vandaag.. gisteren geen rustdagje... veel aanloop en binnen gehop..wel gezellig maar niet goed voor mijn energie... vanochtend kon ik mijn bed haast niet uit... maar ik had afgesproken om met mijn moeder naar het Kruitvat te gaan om lippenstift te kopen... Evelien was ook mee.. we zijn goed geslaagd en meer ook: ik had de indruk dat ze het zelf ook best wel leuk vond....dat is wat hoor.. ze heeft zich al bijna 20 jaar wat extra verzorging betreft verwaarloosd....sinds het ziekbed en de dood van mijn vader... dus lippenstift is een goede eerste stap.. misschien wel de enige, ze is 78, dus het hele scala van make-up en huidverzorging krijgen we haar toch niet aangepraat.....

Vandaag eten we kip siam.. lekker gemakkelijk... morgen zien we wel weer...Ik was gisteren in ee nieuw boek begonnen.. het verhaal van God.. maar dat heb ik weer weggelegd.. dat is me toch iets te zwaar momenteel... komt wel weer als ik echt weer mijn aandacht erbij kan houden.... Dus nu lees ik een niemendalletje van Ruth Rendell met commissaris Wexford..ik het 13 van Pieter Aspe uit...lekker om te lezen, spanning genoeg, knap plot..

'Beschrijving
In 13 hebben Hannelore Martens en Pieter Van In het plan opgevat om in het huwelijksbootje te stappen. Hun beider ja-woord moet de bezegeling worden van hun reeds zeven jaar durende liefde. Een rustige voorbereiding van het huwelijksfeest is hen echter niet gegund.

Wanneer in een Brugs hotel Wim Raes vermoord wordt aangetroffen, begeeft Van In zich naar zijn woning om de echtgenote op de hoogte te brengen. Als Raes even later alive and kicking het huis komt binnengestapt, staat Van In voor een probleem. Maar enkele dagen later wordt ook het levenloze lichaam van de echte Raes gevonden, met op zijn borst de Visa-kaart van een andere man, die Van In naar een mogelijk volgend slachtoffer leidt.

Aan de vooravond van zijn huwelijk wordt Van In geconfronteerd met zijn vroegere liefdes. Hij dreigt kopje-onder te gaan in een bad van grondeloze haat.
Recensie(s)


Crimezone.nl:

Wie naar aanleiding van het aangekondigde huwelijk van Van In en zijn Hanne had gedacht dat het nu wat rustiger zou worden rond het bekende stel, komt hoe kan het anders- bedrogen uit. Wie naast huis en haard ook werk en collega´s deelt, kan zich aan de nodige perikelen verwachten. Het speurdersteam rond de Brugse commissaris wordt geconfronteerd met een reeks mysterieuze moorden. Telkens wordt bij het lijk een link gevonden naar het volgende slachtoffer. Slechts langzaam komt Van In erachter dat het cijfer 13 een steeds weerkomend gegeven is. Maar tegen die tijd voelt hij de hete adem van de moordenaar wel heel dicht in zijn nek blazen. Een niet alledaagse zaak voor onze speurder, vooral omdat hijzelf onder vuur komt te liggen en op die manier ook eens kennis maakt met het gezichtspunt van het opgejaagde slachtoffer. Verder het onderhand gekende recept, met de vertrouwde ingrediënten en de geijkte bereidingsduur. Gesmaakte huiselijke kost, ter afwisseling van uitheemse keuken. Niet iets wat je graag alle dagen eet, maar zo een keer of 2 op een jaar heb je er wel zin in.

Beoordeling: 3 sterren

(Bron: Crimezone.nl)

Ik heb nog zat uitgestelde dingen te doen vandaag: strijken, de brief naar de accountant voor de belastingen..:), mijn mappen reorganiseren op mijn computer met de tags, de luisterboeken verder branden voor Léon.. maar als ik zo dit lijstje zie denk ik nnnneeeeeeeeeeeeeeeeeee....mijn hoofd wil niet meer, mijn handen niet, dus ik ga en lekker huispak aantrekken en me op de bank neerleggen.. naast de poes..en gewoon wat tv zien....

fijne dag allemaal

en mijn klaartje... Ik kreeg van Evelien te horen dat ze blij was dat ik als mama er weer was.. ja al 2 dagen geleden maar vanochtend drong het pas echt tot me door..