We zijn net terug van boodschappen doen. We hadden ons voorbereid op een hele drukke winkel, of een winkel waar bijna alle schappen leeg waren. Maar geen van beiden was het geval. Op de een of andere manier werkt het voor de Jumbo in Heeswijk goed, de organisatie en de planning. In ieder geval hebben we genoeg in huis om weken van te eten, bij wijze van spreken. Ik kom in elk geval niets te kort. En zo ja, dan toch! Straks beginnen Tonny en ik aan de voorbereidingen.
Vanochtend vroeg was ik al naar de groenteman geweest. Mijn Portobello's zijn nu de helft kleiner dan die ik vorige week van de Jumbo had. Dus eigenlijk beter geschikt als voorgerecht. En ik heb gelijk besloten dat ik vanavond pannenkoeken bak. Daarom heb ik meteen komkommer en tomaten meegenomen voor Tonny om zijn pannenkoeken mee te beleggen.
Maar jullie hebben nog een verslag tegoed van mijn echo en mijn etentje. Eerst maar de echo. Ik moest afgelopen donderdag om kwart over twee in het Groot Zieken Gasthuis zijn. Dat is midden in de stad. En zo ouderwets als zijn naam klinkt, zo oud en uitgeleefd is het gebouw van de polikliniek. Een eeuwenoude lucht hangt in de gangen van de kelder waar ik zijn moest voor mijn echo. Zoals gewoonlijk duurde het een poos voordat ik aan de beurt was. Ik was bang dat ze gelijk een punctie zouden doen. Dat was vorige keer namelijk ook al het geval. Dus Evelien ging maar mooi mee naar binnen. Nadat ik enige tijd op de brancard had gelegen, kwam er een dokter aan. Hij zou bij mij de echo uitvoeren. Je mag iemand niet naar zijn uiterlijk beoordelen, maar dat is wel moeilijk als de arts in kwestie een wat oudere man is die is blijven hangen in de sixties. Hij had bijna schouderlang grijs haar dat gescheiden in het midden, een beetje in strengen langs zijn gezicht hing. En hij fluisterde ... elke vraag die ik stelde, werd fluisterend beantwoord. De meeste tijd kon ik zelfs niet eens verstaan wat hij zei. Wat ik wel begreep was dat hij geen antwoord wilde geven op de vraag hoe het eruit zag. En ik had helemaal niets van het scherm mogen zien. In ieder geval: hij zou wel zorgen dat woensdag de uitslag bij dokter van Bebber ligt. Daarna zijn Evelien en ik nog wel even door de stad gelopen, maar we hebben niets gekocht. Dat doen we wel bij een goede uitslag!
En 's avonds had ik mijn etentje. Zoals jullie al hebben gezien was het heel gezellig. Ik vond het prettig dat mijn echte oud collega's er waren. Met de mensen die gekomen zijn nadat ik ziek werd, heb ik niets. Of in ieder geval heel wat minder dan met mijn echte oude collega's. Maar zij waren er dus op één na die bij familie in Duitsland zat. Ik kan daar alle begrip voor opbrengen, dus Huseyin maak je niet druk hè. Maar Toos, Monique, Marian en Antoinette waren er, net zo goed als de nieuwe directeur Annelies. Waar ik erg blij mee was, was de aanwezigheid van zowel Agnes als van Mieke. Agnes als remedial teacher waar ik heel veel mee te maken heb gehad, en Mieke als "mijn" directeur en vriend. Het eten was erg lekker, de wijn ook. Annelies hield een speech, althans dat probeerde ze, ik had steeds een antwoord. En hoe vaak ik het ook tegen een ander zeg, ik blijf het moeilijk vinden om het middelpunt van complimenten te zijn. Daarom zeg ik hier nog maar en keer: dank je wel!
Naast een hele mooie bos bloemen, een lieve kaart en een boekenbon kreeg ik een horloge. Hierop was het logo en de naam van de school op de wijzerplaat aangebracht. Zodat ik ze nooit zou vergeten als ik wilde weten hoe laat het was. Die kans is klein! Ik heb heel graag en met heel veel plezier op OBS de Nieuwenrooy gewerkt. En als ik kon, zou ik het zo weer doen. Ik heb ook nog een sleutelring met gelukspoppetjes gekregen en de leuke kaart van Mieke.
Toen was het mijn beurt om uit te delen. Ik had voor iedere unit twee KIKA beren. In elke unit zitten vier groepen die gecombineerd zijn als groep 1/2 en groep 3/4 in de onderbouwunit en als groep 5/6 en groep 7/8 in de bovenbouwunit. Dus aan de school heb ik vier KIKA beren uitgedeeld. En aan Mieke heb ik er één gegeven voor haar school. Voor alle collega's had ik een sleutelhanger. Iedereen was blij verrast met het cadeau, maar ook met de intentie ervan. Ik hoop echt dat ik zo nog een beetje met de school verbonden blijf.
Mieke opperde dat we samen eens een keer op bezoek zullen gaan bij OBS de Nieuwenrooy. Dat spreken Mieke en ik verder af als ik haar school bezoek. Het was na 10 uur dat Mieke mij naar huis toe bracht. Het was een onvergetelijke avond voor mij. Heel gezellig, heel intiem, heel eigen. Dank jullie wel voor dit afscheid.
En dan is het ineens Paaszaterdag. De dag van gisteren heb ik verslapen. Ik ben alleen naar de fysio geweest. En vandaag stond in het teken van aanloop en boodschappen. Direct nog even pannenkoeken bakken en dan ga ik lekker op de bank liggen. Want ik ben moe.
Allemaal heel fijne Paasdagen. En mijn klaartje: we hebben vier nieuwe kippen. Twee witte en twee grijze van 20/21 weken oud. En raad eens: vanochtend hadden we het eerste eitje van hen.
Week 13 – Epiloog
10 jaar geleden
