Wie het weet,

die mag het zeggen....


Picture it:  Twee weken geleden was ik bij de dermatoloog. Zij schreef mij 30 stuks tabletten voor van een bepaald merk. Ik kreeg 15 stuks mee, de rest kon ik ophalen want die waren niet op voorraad. Afgelopen woensdag ging ik vol goede moed naar de apotheek voor de resterende tabletten. Ik had er immers nog maar twee. Nu moeten jullie weten dat de apotheek niet meer op loopafstand ligt. Hij is gesitueerd tussen de twee dorpen in. Niet erg, ik heb een auto, en ben mobiel om daar naar toe te gaan, Het hele gezondheidscentrum is daar overigens neergestreken.

Enniewee.. ik was er voor mijn resterende 15 tabletten. Wat? Niet aanwezig. Die moesten besteld worden. Hoezo besteld? Ik had ze toch al besteld. Jullie hadden ze niet op voorraad vandaar dat ik maar de helft mee kreeg....Om een lang verhaal kort te maken: ik kon ze donderdag ophalen. En nee, ze konden alleen maar gebracht worden als ik echt zelf niet de mogelijkheid had om ze op te halen. Hoezo dienstbaarheid. Die is met het verhuizen van de apotheek naar de middle of nowhere behoorlijk zoek geraakt.

Vandaag was ik, na een krabexercitie op mijn autoruiten, bij de apotheek voor de resterende 15 tabletten van merk X. Eh... nee, die kreeg ik niet. Ik kreeg nu iets anders. Dat moest van de verzekering, voor de prijs. Ja, er zat precies hetzelfde in... kijk maar.... Kijk ik op de medicijnprijsvergelijkingssite dan zie ik dat het helemaal niets uitmaakt qua prijs.

Maar het zal wel. Ze helpen toch niet goed. Ik vermoed dat ik volgende week vrijdag andere tabletten krijg. He? wat is dat nu... ik krijg een doosje met 20 tabletten. 20???? dat is 5 teveel. Ik heb dan wel niet meegedaan aan de nationale IQ test maar dat weet ik nog wel. Tot volgende week is 7 dagen. Komt volgens mij neer op een verspilling van 13 tabletten. Ja, dat  is zo. En ze worden wel in rekening gebracht. Elke handeling kost geld.

Ik wil die 20 tabletten niet. Ik vind dat onzin. Zo worden er ineens 5 tabletten meer afgerekend en die worden later teruggebracht en weggegooid. Wat een verspilling!!! Hoe vaak gebeurd zoiets?
Ik wil zelfs die 15 tabletten niet meer. Ik heb er aan 10 genoeg. Nou dat kan, dan blijven er nog 5 voor mij staan. Ja, de opdrachtregel moet wel even aangepast worden: KASSA!!!

Oja....de apothekersassistente wist me ook  te vertellen dat het niet uitmaakte hoeveel tabletten er werden voorgeschreven.  Je krijgt altijd maar voor 14 dagen mee als het een medicijn is wat je nog nooit gebruikt hebt.......en wie vertelt dat. Zijn hun lijsten onfeilbaar? Niet dus. Plus dat je bij de ziekenhuisapotheek wel alle voorgeschreven medicatie van een bepaald merk krijg. Ik denk dat ik voortaan daar maar gelijk mijn recept afgeef..

Is de klant nog steeds koning? Staat gezondheidsZORG bij apothekers nog steeds hoog in het vaandel? Hoever gaat het besjoemelen van klanten van een apotheek door uiteindelijk teveel medicatie af te geven. Medicatie die vervolgens weer ingeleverd wordt om te worden vernietigd. Wie het weet, mag het zeggen. Ik weet het namelijk niet.

Laat ik maar eens een titel neerzetten.....

Even de draak erbij geroepen, want ik ben nog steeds suf. Ondanks dat ik mijn tabletten gehalveerd heb. Gelijk een voorbeeld: ik open mijn spraakprogramma en meteen sluit ik weer door op de verkeerde knop te duwen. Maar goed, de fout is hersteld en we gaan rustig verder.

De Groendienst van de gemeente is hier in de buurt bomen snoeien. Dat gaat met heel veel lawaai. En volgens mij gaat er zelfs een boom weer tussenuit. Het is een rode beuk: een zelfgroeier die al heel lang is blijven staan. Hij staat in een driehoek met twee grote zomereiken.
Ik heb in mijn tuin ook allemaal kleine eikenbomen staan. Van iets meer dan een hand hoogte. Want dat ontspruiten en groeien gaat erg snel. Vergis je daarin niet. Ze staan weliswaar ook op een plek waar ik niet dagelijks kom.

In mijn tuin ontspruiten behalve onkruid een heleboel dingen. Bramen, frambozen, uien, kastanje, forsythia, sering en dan natuurlijk eiken. De meeste dingen heb ik ook in mijn tuin, dat is een natuurlijk verloop van groeien, maar de eiken zijn vreemde gasten. In mijn voortuin had ik regelmatig esdoorn. De nieuwe gezette bomen zijn niet zo oud dat ze zaad in mijn voortuin verliezen.

Nee, ik had ongelijk, hij is er niet tussen uit. Van alle drie de bomen zijn de zijtakken heel erg afgesnoeid. Zo hebben ze alle drie wat meer ruimte om naar boven te groeien. Ruimte die ze toch al hadden…

Afgelopen zaterdagavond had ik mijn zus en haar man te gast. We hadden een heel lekker diner.

1.  Groentesoep: gewoon uit de diepvries van iglo. Dat is een geweldige soep. Gemakkelijk klaar te maken, knapperige groenten, kortom een goede entree. Daarbij had ik stokbrood met kruidenboter.
2. Een stoofpot gemaakt in de tajine van mooie riblappen, uien, paprika, rode peper, kappertjes, peper en zout, wat komijn, en wat gember poeder.. Mooie fles wijn als vloeistof: en laat maar 2 uur stoven. Ik heb wel zowel het vlees als de uien van tevoren aangebakken. Onnodig te zeggen dat je alles in grove stukken moet snijden.
3. Hierbij had ik weer een salade Nicoise. En gekookte aardappels. Deze heb ik met de puree knijper op tafel gebracht zodat iedereen zijn eigen puree naar behoefte kon knijpen. Dit werd erg leuk ontvangen, en was een groot succes!
4. Als nagerecht had ik een Eton Mesh gemaakt met verse aardbeien, voorgeklopte slagroom, en schuimkoekjes.

Het hele diner was een groot succes. Maar ook later op de avond hebben we veel plezier gehad met triominos en yathzee. Ik had op advies van de slijter een hele lekkere Chileense rosé (de Gras). Deze was zo licht dat hij bijna blank leek. De twee flessen waren dan ook wel op. En het past het prima bij alle gerechten.

De volgende die ik wil uitnodigen voor een diner is mijn moeder. Maar toen ik het gisteren ter sprake bracht, reageerde ze met: "er zijn zoveel leuke dingen". Ik denk dat ze het niet begrepen heeft. Dus ik probeer het gewoon nog een keer om een afspraak voor een datum te prikken.
Als ik de datum heb, dan pas ga ik verzinnen wat we gaan eten. Tijd genoeg! Desnoods worden en het gewoon gehaktballen en gestoomde aardappels en groenten. Deze heb ik afgelopen dinsdag gemaakt. De aardappels en broccoli heb ik tegelijk in mijn stoomapparaat klaargemaakt. En ondertussen de gehaktballen gedraaid en gebakken. Met een zakje kant-en-klare jus heb ik de saus gemaakt waarin de gehaktballen zich konden gaar rollen. Onnodig te zeggen dat we lekker hebben gegeten!

Ik lees op dit moment de boeken van Odd Thomas. Deze zijn geschreven door Dean Koontz. Als ik het over lezen heb dan bedoel ik luisteren. De boeken van Odd Thomas bestaan uit vier delen. Ze worden afwisselend voorgelezen door een vrouw, een man, een vrouw en een man. Het eerste boek is niet om door te komen. De vrouw die het voorleest, maakt een hele eigen zinsmelodie. Dit gaat duidelijk ten koste van het verhaal. En dat is jammer. Want het verhaal is gewoon een goed verhaal. Gelukkig gaat het in boek twee wat beter, en in boek drie en vier wordt er nog beter voorgelezen. Dit betekent dat je je even door het eerste deel heen moet worstelen en dan is het genieten. Natuurlijk blijft het van het eerste deel jammer, want een eerste deel van een serie is vaak het beste.

Ze rollen zomaar uit mijn ogen,
tranen, 
steeds maar weer.
Het is een stil verdriet
dat niemand hoeft te zien.
Diep
binnen in mij
heeft zich een meer gevormd
waaruit van tijd tot tijd
water welt..


De witte roos bloeit nog steeds.

Natuurlijk heb ik een klaartje: als ik naar buiten kijk zie ik duizenden kleuren schitterend in het zonlicht van de herfst. Hier glimlach ik om, het is zo mooi gezicht!

"God glimlachte toen jij geboren werd....."

Ik heb weer iets nieuws: andere pillen. Ik heb ze al een keer eerder gehad, maar toen haalde het niks uit. Ik werd er zo zombies van als wat. De naam van deze medicatie? Lyrica.... een drug speciaal tegen zenuwpijn. Maar ik heb nog niet erg veel profijt van.
Kan ook niet anders omdat ik gisteren pas begonnen ben met dit spul. Ook slik ik nu nog steeds Rivotril. Maar gisteren had ik zo te kwaad wat ik tussen de twee pillen door twee glazen alcohol hebt gedronken. Volgens mijn man heb ik als een blok geslapen. Dat kwam wel kloppen: ik werd om 4:00 wakker.

Ik heb weer iets nieuws: een boekenforum. Dit is een plaats waar je luisterboeken, e-boeken en strips kan downloaden. Ook voor kinderen. Het adres van de site is: www.ghost4u.nl   Dit wil natuurlijk niet zeggen dat ik weg ben bij Heaven4all, integendeel zelfs. Daar ligt toch ook mijn hart. Maar een site waar je alleen boeken kunt downloaden is natuurlijk wel een uitdaging. We zullen wel zien....

Als je  mijn huis binnenkomt langs achter, de goede Brabantse gewoonte, kan het niet anders dan dat je oog valt op de prachtige witte rozen die tegen Clair aan staan. Je kijkt er gewoon recht op. En dan zie je aan de rechterkant tegen de garage een uitgemergelde gele roos vol grote gele bloemen, terwijl links tegen de zijkant van het huis een geel-oranje klimroos haar uiterste best doet.
In de voortuin staan ook rozen... de gele tegen het hui staat er prachtig bij, mar de donker rode en de roze struikrozen blijven elk met 1 bloem wel achter.

En toen kwam de regen... niet zachtjes, maar van die keiharde striemende waterstralen.. die je warm in de douche soms wel lekker vindt, maar voor al die bloemen geen goed nieuws was. Voor de planten daar en tegen wel.  Ik heb de verregende en uitgebloeide rozen er uit geknipt. En binnen 2 dagen werd ik daarvoor beloond: ze staan allemaal weer in volle pracht.
Net zoals de aankomenwaaien margrieten en de potten met hanggoed....en ik heb de hortensia's al vol knoppen gezien, de bramen en frambozen staan in bloei,,,,wat een goedgeefsheid hè...je moet het alleen willen zien...

Toen ik afscheid nam van een leerling , ja alweer 2 jaar geleden, kreeg ik van haar een doos Inzicht Kaarten. Het is leuk om er af en toe een te trekken en daar op te "mediteren", de tekst bij je zelf zoeken, kijken wat je er mee kunt.., ach jullie weten het wel...
Nou deze week trok ik een kaart die voor mij een Klaartje is voor de hele maand:

In de hele wereld

is er niemand zoals jij!

God glimlachte

toen jij geboren werd

Elke keer als ik dit lees, hoeveel pijn ik ook heb, hoeveel zorgen ...komt er een dikke lach op mijn gezicht en ik accepteer...
Hier onder mijn beloofde 10tje.....nee, geen nieuwe, maar wel een actuele....

Over kerken, kastanjes en kinderen

Vier keer per week loop ik naar de fysiotherapie. Dat is een afstand van ongeveer 600 m, denk ik. Zodra het wat helder weer is, zie boven de huizen de karakteristieke toren van onze kerk. Wij hebben een waterstaatskerk.

Waterstaatskerk is de benaming voor Nederlandse kerkgebouwen die tussen 1824 en 1875^[1] met financiële steun van de landelijke overheid werden gebouwd. Het ontwerp en de bouw van dergelijke kerken was onderhevig aan de goedkeuring en controle door ingenieurs van het ministerie van Waterstaat. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht is het begrip Waterstaatskerk niet verbonden aan een bepaalde bouwstijl. op het plaatje zie je de Sint Petrus banden uit Overschie, de kerk uit mijn jeugd.

 Onze waterstaatskerk is niet in 1875 gebouwd maar later. Na de Tweede Wereldoorlog. Aangezien Berlicum ernstig getroffen was door bombardementen en de kerk aan het Schuurkerkpad het enige onderkomen was waar mensen bij elkaar konden komen, is er na de Tweede Wereldoorlog een nieuwe kerk gebouwd. Sint Petrus stoel. De waterstaatskerk kenmerkt zich eigenlijk door de logge bouw. De niet hoge toren, een beetje vierkant. Maar de plaats waar de Kerk staat doet natuurlijk heel veel.

Ik zie dus altijd die toren, vier keer per week. En weet je wat? Ze gaan de kerk afbreken. Een karakteristiek monument voor ons dorp moet plaats gaan maken voor onverkoopbare appartementen. Het laatste woord is hier gelukkig nog niet helemaal over gezegd, maar ik kan er eigenlijk gewoon van uitgaan dat het doorgaat. Dat ik straks geen toren meer zie, dat je niet de weg kunt wijzen met voorbij kerk de eerste straat aan de linkerkant. Dat de grote dikke kastanjebomen rond om de kerk ook zullen verdwijnen. De bomen in het park waar zoveel kinderen hun kastanjes zoeken op een veilige manier. De bomen waar nu de rode en witte kaarsen fier staan te pronken.

De ene na de andere bezienswaardigheid in ons dorpje verdwijnt. Het begon met het bejaardenhuis, daarna de lagere school en nu dus de kerk. Er zijn heel futuristische plannen gemaakt om daar mensen mooi te kunnen laten wonen. Maar niet onze bejaarden, onze mensen die verpleging nodig hebben, niet onze dorpsgenoten... Voor hen is dit nimmer te betalen.

Mijn moeder is  80 jaar. zij woont op het Dorpsveld. Dat is een nieuw ontwikkeld terrein waar oudere mensen bij elkaar kunnen wonen. Maar daartussen wonen ook jonge gezinnen. Zij heeft getroffen! Zij heeft op tijd haar huis kunnen verkopen en dankzij het geld waarvan is zij in staat een flat daar te huren. De huur ligt over de 800 euro per maand en gaat ook dit jaar weer omhoog. Zij kan het betalen, de gewone mens niet.

Morgen is het moederdag. Een dag met een lading in ons gezin waar een dochter nooit de vreugde van moederschap zal kennen en waar de andere dochter, nu 20 weken ver, moeder aan het worden is. Nee, wij vieren geen moederdag. Voor ons is elke dag een dag voor moeder. Want moeder ben je 24 uur per dag. Net zo lang als je kinderen leven.

Nog even een korte update over Janneke:  het gaat haar goed, ze is wel vreselijk moe, en haar eetstoornis komt weer opzetten, maar ze heeft zelf al aan de bel getrokken. Nee, ik heb er alle vertrouwen in dat deze meid het red!!Ze is immers mijn dochter!

Met Evelien kan het niet beter gaan. De 20 weken echo is gepasseerd en alles is goed. Ze maakt een gewone rustige zwangerschap door. Zo zegt ze wil ze wel tekenen voor een 2de zwangerschap er snel achteraan.
Deze getoonde echo is trouwens niet van haar. Dat zijn toch heel erge prive beelden.
 maar met dank aan Hillie's Webhoekje



Zoals iedereen wel weet en verwacht ben ik van de methadon af. Het viel me eigenlijk best wel mee. Het enige waar ik last van kreeg waren pijnen waarvan ik dacht dat ik ze niet meer had. Met name de neuropathie in mijn handen en voeten. Deze breidt zich op dit moment steeds verder uit: Al over mijn ellebogen en over mijn knieën. Omdat ik niet meer kon slapen van de pijn ben ik toch maar weer naar de dokter gaan. Ik heb nu een Rivotril.en ik slaap erop.

Wat doet dit medicijn en waarbij wordt het gebruikt?
Rivotril
De werkzame stof in Rivotril is clonazepam.
Clonazepam behoort tot de benzodiazepinen. Het werkt rustgevend, spierontspannend, vermindert angstgevoelens en beïnvloedt de overdracht van elektrische prikkels in de hersenen.
Artsen schrijven het voor bij epilepsie, rusteloze benen of slaapschokken, paniekstoornissen, sociale fobie, bepaalde vormen van zenuwpijn, spierkrampen en bij ernstig zieke mensen om te slapen.

Maar om nu mijn hele leven aan dit medicijn gebakken zitten, dat weet ik niet. Want wat hou je over van je leven?
Hoewel ik me ook realiseren dat leven met ernstige zenuwpijn ook geen leven is. Ik wil een middenweg, maar die is er niet, nog niet!

Medicijnen die helpen, komen voor de rekening van de patiënt. Net of ziek zijn toch al niet zoveel kosten meebrengt. Maar we zien wel volgende week, bel ik even met de huisarts ...

naast deze hele update heb ik natuurlijk ook leuke dingen. Vlak voor me staat een bos paarse violieren in een bruingouden pot en even verderop staat een bosje rose-witte rozen. elke week neemt Tonny bloemen voor mij mee. Natuurlijk heb ik ook een klaartje: een lief berichtje van een goede vriend, ik ook van jou

De zon schijnt dit weekend, we kunnen buiten zitten en als we stil zijn horen we zelfs de vogels kwinkeleren.

Fijne moederdag, lekker weekend, en een ontzettend goede week!

Frieke

dag na dag

en dan is het alweer donderdag...gisteren is Janneke naar huis gekomen. We bellen elkaar van bed baar bed....ze mag 6 weken helemaal niets doen... logisch... haar hele buik is overhoop gehaald...

Met mij gaat het samen met de pijnstillers de goede kan op. Van de fysio heb ik te horen gekregen dat is wel moet "werken" maar niet moet overdrijven. Ik ga dus nu te snel...logisch dat ik pijn heb naderhand. En van mijn ziekenbezoekster hoor ik dat ik just alle pillen moet slikken die ik mag omdat ik geen pijn hoef te hebben. Dus op 2 fronten ben ik de mist in gegaan.. Ach het is mijn lichaam denk ik...ik voel wat kan en niet kan al is dat achteraf..:)

Volgende week mag ik op controle bij de revalidatie arts.. als ik tenminste in een auto kan zitten. Ik wil daar wel alles voor proberen hoor...alleen niet ten koste van alles.

Gisteren was onze Evelien jarig. 30 alweer.....wat gaat het snel, wat gaat het snel...

Ik ga maar weer even wat lopen en dan weer wat liggen...ik moet in beweging blijven:)
En mijn klaartje: ik moet echt elke keer lachen als ik naar mijn rode draakje kijk....huisvlijt van Evelien. Een rond-gehaakte draak.

Voor jullie

Fijn dat jullie allemaal zo meeleven met mij. Dat doet me enorm goed. Daarom een fors

Mijn dagen rijgen zich aan één van de ene pil na de andere. Ik ben zo stoned als een garnaal.....onderhand :) .... Vanochtend is Tonny later op zijn werk begonnen wegens een stukje zorgverlof. Hij kan mij immers niet alleen thuis laten. Stel dat ik val, naast een stoel ga zitten, me wil douchen....Ik kan niet eens overal bij, niet met wassen maar ook niet bij mezelf afdrogen. Maar meer nog: we zijn allebei wel bang dat ik gewoon in bed blijf liggen...en dat moet ook niet.

Verder heb ik veel aanloop....maar hoe gezellig ook.. ik ga gewoon naar bed. Ook dit kan ik niet lang aan. Natuurlijk spreek ik met iedereen. Ook over de (vermoedelijke) uitkomst van de biopsie die zoal beloofd is deze week plaats vindt.


Vanochtend kwam mijn huisarts op bezoek. We hebben een hele tijd met elkaar gesproken. Hij wist alles al ondanks mijn nog niet afgegeven brief aan hem. Hij kwam voornamelijk om mij zijn ondersteuning aan te bieden bij die akelige berichten. En ik kan hem dag en nacht bellen. Dat is wel fijn hoor...een vangnet dat mij met al die medische termen kan en wil helpen. Ja, ik heb het over een vangnet.  Buiten mijn huisarts heb ik namelijk nog een contact:  de continuiteits verpleegkundige van het JBZ en natuurlijk de verpleegkundig specialist oncologie Sylvia Verhage. Dus aan allekanten staan mensen mijn vangnet strak te houden... en dat voelt zo veilig...
















Gisella, Bart en kinderen heel erg bedankt voor het mooie boeket gele bloemen. Dat fleurt mijn dag zeker op.

En weten jullie..ik heb nog steeds klaartjes. Die van vandaag: Tonny die me wakker kuste en zei: ik hou van jou!

een stukje uit mijn leven.....

Omdat ik al zoveel vragen kreeg hier dus een beknopte versie.....
Nee, het gaat helaas niet zo goed..

.....Na 17 dagen ziekenhuis, mocht ik eindelijk naar huis. Met veel morfine in the pocket en andere pijnstillers. Wat is er nu aan de hand. Ik had last van pijn in mijn ribben links en recht, voor en achter. Maar links voor en achter het meeste. Verder heb ik hoge koorts gehad, en longontsteking. Dit alles was mijn toegangsbewijs voor het Jeroen Bosch Ziekenhuis.

Ik heb het daar niet echt rustig gehad… het ene onderzoek, na het andere…en al dat eten en drinken tussendoor en natuurlijk het bezoek (aapjes kijken) en de rondes van de dames en heren dokters. En wat is er uit gekomen?

Als 1ste kwam de conclusie: er is niets aan de hand. Wij allemaal in juichstemming natuurlijk. Deze werd de volgende dag alweer flink getemperd door een andere dokter….daarom moesten er nieuwe foto’s gemaakt worden. En een MRI. En die bracht al weer twijfel. Nou ja eigenlijk niet.

Maar om nu kanker echt te sluiten kwam er een pet-scan. Temeer ook omdat ik zoveel pijn bleef houden in mijn ribben ondanks de hoge score van de morfine. Uitslag van de petscan: uitzaaiingen.. Maar omdat ze niet precies weten waar de uitzaaiing zit, wordt er een ct scan gemaakt, en daarna een biopt.

De pt-scan hebben ze afgelopen donderdag gemaakt. Tenminste.. dat was de bedoeling. Maar ze hebben een MRI van gemaakt. Donderdag laat in de morgen kreeg ik het advies om naar huis te gaan. Er waren nu zoveel fouten gemaakt dat zelfs de heren doctoren het niet meer wisten.

Dus met het bezoek mee naar huis. Ikke blij natuur…en Tonny ook, iedereen wel, maar we wisten allemaal niet waar die pijn nu vandaan kwam. Na mijn thuiskomst heb ik een hele dag verslapen en ook vandaag bijna de gehele dag.

Na mijn hele slaap, ben ik maar eens gaan kijken wat er anders is gegaan….maar daar kom ik eerlijk gezegd niet uit. Ik weet inmiddels wel dat de PET-scan gebruikt wordt als laatste doorslaggevende scan. Maar niet voor mijn clustertjes dokters heb ik gemerkt. Voor hen is het clustertje doktertjes de uitsmijter van de dag…….. :)

En toen kwam er telefoontje uit het ziekenhuis met de mededeling: u wordt volgende week verwacht voor een biopsie. Dus geen operatie, die is erg riskant. Wanneer is nog niet bekend, hoe laat ook niet. Wie hem gaat uitvoeren???? Evenmin dus… Maar met een beetje mazzel komt er na al dat onderzoeken en na alle laten we het maar op miscommunicatie houden, een voor mij een positieve uitslag.

Ik heb op 2 november een afspraak met Knibbeler, mijn eigen oncoloog/internist.. gelukkig maar…slechts 1 persoon.

Grts

frieke

Het blijft dus roerig in mijn leven...en nog staats geen vervolg. Ja ze gaan overleggen en overleggen... en voor die biopsie moet een plekje gevonden worden....

Ik ga maar eens aan de thee en dan kijken wat ik op het forum kan doen...tenminste dat denk ik...maar het kan ook zo ander uitpakken...

lieve grts

Ik heb mijn verstand verkeken.....het was een korte kijk!

Zodra ik ook maar iets moet doen waar ik bij moet nadenken, komt mijn hoofdpijn opzetten. Dat is toch niet normaal ... nu ook weer: ik werd gebeld door Annelies vanwege mijn ontslagbrief en de toestanden daaromheen en vanwege het etentje met het team. Het afscheidsetentje ... als alles goed is, wordt het 1 april en de locatie: ' De Dungense Brug". Annelies wil Mieke ook uitnodigen. Ik zou het erg leuk vinden als zij kan. Ook Tonny mocht mee, maar dat heb ik voorlopig afgeslagen omdat ik denk dat hij daar niet veel aan heeft. Maar ik zal het hem alsnog vragen ...

Het is wel even wennen, maar het nieuwe topmatras slaapt prima. Het biedt heel veel steun en dat heb ik wel nodig. Ik blijf alleen zo ontzettend moe. Ik ga moe naar bed, en ik sta niet echt uitgerust op . Gaf ik eerder de schuld aan het oude topmatras, dat kan ik nu niet maken. Niet dat een nieuw matras niet nodig was maar het is duidelijk de oplossing niet. Daarom heb ik een afspraak met de huisarts gemaakt. Hij is deze week wel met vakantie, maar volgende week kan ik terecht.

Het is niet dat ik niets kan, maar ik ontplooi geen enkel initiatief. Ik verzin dingen zoals boodschappen doen, de was opvouwen, de stoep vegen, planten water geven en meer van dat soort dingen, maar ik breng niks tot een eind. Bij al deze voorgenoemde dingen moet je je handen gebruiken. Je moet buigen en strekken, draaien en weer terug. Alle vingers doen mee, net zoals je polsen. Bij mij doet dat gewoon zeer. Niet een klein beetje, maar echte felle pijnscheuten. Mijn tabletten tegen zenuwpijn helpen zolang ik mijn handen en voeten stilhoud. Gelukkig wel. Dat was de bedoeling van die tabletten ook, en van de verhoging van de dosis. Kunnen jullie voorstellen dat als je weet dat alles pijn doet, dat de stap om dingen te gaan doen veel groter is dan normaal. Het is steeds weer een dubbele overwinning. En het kost me gruwelijk veel energie.

Gisteren waren we met zijn allen naar Utrecht gegaan. We vierden de verjaardag van Gijs. Gijs woont in de binnenstad van Utrecht. Samen met Maaike. Hij had het prima voor elkaar. Hij had voor voldoende stoelen gezorgd. Ja, we komen dan ook altijd met een man of 17. Maaike en Gijs wonen in een klein appartementje. Groot genoeg voor hun tweeën. Door onze invasie zat het hele huis vol. Dat was erg gezellig. Na een uurtje of drie zijn we weer richting zuiden getrokken.
Ik heb anders wel mijn verstand zitten verkijken. Maaike, de gastvrouw, zat op de bank en heeft de hele tijd niets gedaan. Ze is niet opgestaan, ze heeft nauwelijks een woord gezegd, ze gaf enkel antwoord op vragen, en ze nam geen deel aan de gesprekken. Het waren Marjolein en Evelien die Gijs hielpen de "gasten te bedienen", de vaat te wassen en op te ruimen. Ik snap dat niet: hoe kan een meisje van 18 jaar gewoon blijven zitten tijdens een koffie verjaardag in haar huis.
Oh ja, als jullie de draad van alle namen kwijt zijn, dan kan je even op mijn andere Weblog kijken: daar staat ergens een stamboom.

Wat doe ik dan zo'n hele dag: ik lees! Nou ja, luisterlees. En ik slaap altijd een paar uur. Ik zal het nodig hebben want 's nachts slaap ik ook. De televisie kan me niet boeien, het kost me ook te veel energie om te volgen.

Het is vandaag Nationale complimenten dag. Complimenten geven en complimenten ontvangen: de maatschappij schijnt het weer te moeten leren. Dus er wordt een speciale dag voor in het leven geroepen. Net zo goed als Nationale ziekendag, Nationale boerderijendag, Nationale weet ik veel wat dag… Maar goed, we zitten ermee. Blijft de vraag of ik daar aan mee wil doen. Na, vooruit dan maar:

Ik vind dat jullie mijn lezers en volgers een groot compliment verdienen. Elke keer weer krijg ik ondersteunende, lieve, waardevolle reacties van jullie. Maar ze zijn boven alles respectvol! En daar wil ik jullie echt mee complimenteren.

Zo, en nu ga ik een uurtje plat op de bank. Allemaal fijne middag en natuurlijk heb ik een klaartje: hebben jullie die zon gezien in die mooie strakke hemel. Daar word je toch blij van! Net zo als van het getwiet-twiet-twiet-twiet van allerlei vogels...

menselijke fouten

Menselijke fouten, we maken ze allemaal. Daar zijn we mensen voor. Nu is een menselijke fout zoals gisteren bij het schaatsen erg, maar overkoombaar al zal dat niet meteen gebeuren. Erger is het als een menselijke fout blijvende gevolgen heeft. Bijvoorbeeld een foute beslissing van een arts, ook in een "split second" genomen ... of de automonteur die de verkeerde bouten indraait ... een moeder die even haar kind alleen laat om de was op te hangen ... allemaal menselijke fouten die blijvende schade aan kunnen richten. Dan is het missen van de gouden medaille op de Olympische Spelen wat minder erg. Let wel, ik zeg niet dat het voor Sven Kramer niet erg is, integendeel. Ik heb gezien en gehoord dat hij er ontzettend van baalt. Maar Gerard Kemkers doet dat ook. Misschien nog wel meer als Sven omdat het uiteindelijk zijn beslissing is geweest. Ik hoop dat hun samenwerking, hun vriendschap, hun relatie, bestand is tegen deze enorme druk.


Gisteren kreeg ik een mailtje waarin stond dat het met mijn forum "twinzusje" Barbera niet zo goed gaat. De uitzaaiingen in haar hersenen nemen haar leven over. Liever Barbera, ik kan niets anders dan een kaarsje voor je opsteken en voor je bidden.

Ben je gek Assyma, blijf alsjeblieft kaartjes en brieven sturen. Dat huilen doen die medicijnen denk ik bij mij, dat ik zo emotioneel ben. Of misschien is het gewoon de overgang waar ik dankzij de hormoonkuur sporen van heb.

Gisteren zijn Tonny en ik even naar Ikea geweest, nou ja, even ... we waren er om half twee maar om half vijf pas richting huis. Ik wilde wel doorlopen, alleen maar de dingen halen die we nodig hadden, maar Tonny wilde per se door de hele winkel. En overal kijken ... ik was gisteravond kapot. Maar ik niet alleen, ook Tonny had er last van. Alles bij mekaar waren we toch een aardig bedrag kwijt. Zo'n bedrag waar mijn dochter bijna een maand van kan leven. Maar er zaten wel een bureaustoel ( voor Tonny) en een topmatras bij. Dan weten jullie het wel.

En nu belde net de postbode aan met twee pakjes. In het ene zaten twee dozen chocoladebonbons, in het andere drie USB Blue Tooth stekers. Waarom drie vragen jullie je af? Wel, een voor Tonny, een voor mij, en een voor Evelien. Wij hebben alle drie een pc zonder BT. En dat is niet erg prettig als je iets van je telefoon zonder touwtje wil overzetten naar je pc.

Ik zal maar iets van de rommel gaan opruimen, mijn moeder komt zo op de koffie. En ze moet toch kunnen zien dat Monique, mijn hulp, gisteren weer geweest is.

Allemaal een hele fijne dag, en natuurlijk heb ik een klaartje: wat denk je van die dozen bonbons. Er zit geen kaartje bij, ook een menselijke fout?.....maar ik heb wel een vermoeden .....

enne Trudie dankjewel voor je EDIT...

C&C

Om een heel logische reden lukt me niet om de een dagelijks logje neer te zetten. Tonny is immers ziek. Hij is nog steeds thuis. En ik kan heel moeilijk met mijn Draakje overweg als er iemand mee zit te luisteren. Dan voel ik me niet erg prettig.
Nu is Tonny niet de enige reden natuurlijk, ook mijn slapen is debet aan een logje. Ik kan wel aan de logjes beginnen met "ik heb geslapen", maar dat wordt ook zo vervelend.

Ik heb net de gouden race van Ireen Wüst zitten bekijken. Nee, ik zie niets van de Olympische Spelen direct. Tegen half 11 tol ik naar mijn bed. Overdag kijk ik naar Eurosport om op de hoogte te komen van alle gebeurtenissen naast het schaatsen. Of ik kijk gewoon op Internet. Daarom kan ik ook zeggen dat ik het heel jammer van onze tweemans Bob vind. De stuurman kreeg de baan duidelijk niet in zijn vingers. Op dit moment ben ik zijn naam even vergeten. Maar hier ga ik me niet meer druk om maken.

Zaterdag kreeg ik van het Anders lezen loket al twee digitale boeken toegestuurd. Allebei van Henning Mankell. En allebei geen detectives maar een literaire roman. Momenteel lees ik "Daniel, zoon van de wind" en ik heb ook "Italiaanse schoenen". Als ik een boek uit heb, stuur ik alvast een cd terug. Ik heb aangegeven dat ik twee boeken in omloop wil hebben. Dus dat houdt in dat ik dan telkens een nieuw boek krijg. Jullie horen hier nog van.

Op de een of andere manier wil het met mijn gewicht niet goed lukken. Ik ben er zelf schuld aan, want ik snoep heel wat af op dit moment. Maar ik ben niet in staat om de knop om te zetten. Kon ik dat een jaar geleden wel, nu is die motivatie ver te zoeken. Hoewel, het is niet zozeer de motivatie als wel de uitvoering van de motivatie. Het komt hierop neer dat ik er zelf schuld aan ben. En ik weet dat maar al te goed. Misschien krijg ik nu de kans om daar iets aan te doen. Gewoon door die neer te zetten. Het vervelende is, dat ik nog wel steeds mijn kleren pas die ik vorig jaar heb gekocht. Nou ja, vervelend ... ik ga weer tegenaan, medicijnen of niet, ik wil uit de drie cijfers met mijn gewicht. En dat kan ik!

Ik heb deze week een drukke week. De vakantie is weer voorbij, en alles loopt weer zijn gangetje. Een pedicure afspraak, een fysio afspraak, een tandarts afspraak, en tussendoor nog een zieke man.
Gisteravond heb ik fazant uit de vriezer gehaald. Die ga ik vandaag klaarmaken. Ik heb een recept met appel en een saus van bier. Ook hier hoor jullie nog van. Ik ben reuze benieuwd, want ik heb nog nooit fazant klaargemaakt. Wel ander gevogelte, maar ieder gevogelte heeft zijn eigen bereidingswijze, en zijn eigen smaak. Het zijn twee kleine fazanten, vorig jaar geschoten door Tim. Hij wil daar in ieder geval een tafeltje dekje van. Nou, dat zal geen probleem zijn.

Voor jullie Joe Cocker, een oudere Joe Cocker op Queen's Golden Jubilee 3 june 2002 met Phil Collins - drums en Brian May - guitar




Allemaal een hele fijne dag, en mijn klaartje: een song, een zanger waar ik helemaal vrolijk van word.... pas weer mijn cd's daarvan terug gehad( die lagen nog in mijn auto....)dus...

U(iterst) S(laapverwekkend) B(logje)

Yes! Ik weet waar het aan ligt. Waar wat aan ligt? Dat mijn spraakbestanden niet goed laden. Ik gebruik steeds een andere USB poort voor mijn receiver. En dat betekent dat Windows hem steeds opnieuw moet laden. Het is zogezegd een foutje in Windows. Geen onoverkomelijk foutje, maar wel lastig. Er zal wel een oplossing via Windows voor komen.

Toen ik vanochtend wakker werd, zag ik weer een hele witte wereld. Nee, niet van de sneeuw, maar van het vriezen. "De rijp lag op de daken ...", jullie kennen het wel. Het is alleen de verkeerde tijd van het jaar. Tot de ijsheiligen zullen we dit weer type nog wel meer hebben.

IJsheiligen is één van de oudste en wellicht het bekendste begrip uit de volksweerkunde. De eerste berichten over deze "strenge heren" dateren van rond het jaar 1000. De IJsheiligen zijn St. Mamertus, St. Pankratius, St. Servatius en St. Bonifatius. Zij vieren hun naamdagen op achtereenvolgens 11, 12, 13 en 14 mei.

De IJsheiligen ontlenen hun benaming aan het gevaar van koud voorjaarsweer voor het gewas, dat in deze tijd in volle bloei staat. Een late vorstnacht kan nu veel schade aanrichten. Het is echter niet zo dat tijdens de IJsheiligen de kans op een overgang naar koud weer groter is dan op andere dagen in het voorjaar.

Abrupte temperatuurveranderingen, die onder andere het gevolg zijn van het nog relatief koude zeewater, zijn kenmerkend voor dit hele jaargetijde en kunnen ook in juni nog voorkomen. Wel neemt na half mei de kans op vorst sterk af en aan het eind van deze maand zijn temperaturen onder nul heel uitzonderlijk. In dat opzicht markeren de IJsheiligen meestal de overgang naar een periode met een meer zomers karakter.

Het is een algemeen bekend gegeven dat je pas na IJsheiligen kan beginnen met het planten in de volle grond. Omstreeks deze tijd komt in West-Europa nogal eens een schade brengende nachtvorst voor. Hij begint meestal rond 7 mei met een koude noorderwind.
uit: http://www.beleven.org/feest/ijsheiligen

Ik heb gisteren weer zo'n beetje de hele dag liggen slapen. Maar ook 's nachts slaap ik. Ik heb inmiddels wel een patroon in ontdekt. Als ik om 10 uur mijn medicijnen neem, ben ik drie uur later vreselijk moe. Dan slaap ik een paar uur, ik word wakker omdat ik naar de wc moet, ik val weer een paar uur in slaap, ik word wakker en sta op. Ik denk ook wel dat ze helpen tegen de pijn, maar omdat ik zoveel slaap, kan ik kan ik daar weinig over zeggen. Ik hoop dat het volgende week wat beter gaat. Ik bedoel dat ik niet zoveel slaap overdag. Want dat is toch echt niet de weg.

Omdat ik zoveel slaap heb ik ook niet veel te melden. Maar dat komt wel weer. Allemaal een fijne dag, en mijn klaartje: ik kreeg gisteren een hele lieve brief van Assyma en een hele lieve kaart van Trudie. Ondanks dat ik zat te huilen, ben ik erg blij mee! Dank je wel!

Antwoorden en Ziggo

Dag 2 van de vreselijke pillen. Gisteren heb ik bijna de hele dag geslapen. Ik ben benieuwd wat het nu brengt. Over een uur moet ik bij de fysio zijn. De afspraken staan al voor een heel jaar vast: elke vrijdag om 11 uur. Nou, dan heb ik in ieder geval op vrijdag iets te doen. ...

Even een paar antwoorden:
@Plato: clair is de naam van mijn praktijk. Deze is met mijn huis verbonden door een kantoor, het kantoor van Tonny. Mijn praktijkruimte bestaat uit twee achter elkaar liggende kamers. In de eerste kamer begeleid ik mijn leerlingen, de tweede kamer wordt eigenlijk niet gebruikt als praktijkruimte. Vandaar dat ik door clair kan lopen.
@Plato: Egaal is een ander woord voor vlak. Te moede betekent zoveel als gemoedstoestand. Ja, ik weet het, ik heb de verkeerde spelling gebruikt in plaats van "te" heb ik "ten" neergezet, ik zal het straks verbeteren.
@Plato: Het loket anders lezen is een bibliotheek voor slechtzienden en blinden en mensen die op een of andere manier niet een gewoon boek kunnen lezen en voorgelezen moeten worden. Je kunt je daar gratis aanmelden en ook het lenen kost niets. Er wordt wel om een vrijwillige bijdrage gevraagd. Het sturen van de cd's en het terugsturen daarvan kost ook niets. Je hebt de keus uit een heleboel titels en als er een titel is die jij wilt lezen en er niet is, kun je dat aanvragen.
@Repel: het lukt me allemaal wel. Zoveel heb ik vandaag de dag niet nodig. Zeker niet als ik zoveel slaap. En dan is er nog altijd iemand die binnen komt, of iemand die langs loopt. Ik ben niet helemaal onthand hoor, al is dit een grappige uitdrukking in dit verband.

Ik ben net voor mijn moeder bezig geweest met haar televisie telefoon en internet. Ik heb tegen haar gezegd dat ze een Ziggo abonnement moet nemen. Zij heeft daar al televisie van. En omdat wij allemaal via Ziggo ook telefoon hebben, kan ze ons, als zij ook een Ziggo appartement heeft, gratis bellen. Nu heeft ze telefoon via Pretium Telecom. Daar kom je ook niet zomaar vanaf heb ik begrepen. Maar ik ga in ieder geval wel voor haar proberen. En ze wil draadloos internetten. De stam is ze met een alles in één pakket van Ziggo goed af. Dat kost haar € 41,50 per maand en daar komen dan geen kosten meer bij. Of heel weinig als ze met een niet Ziggo abonnee belt. Wordt vervolgd ...

Ik ben ook bezig met voor haar uit te zoeken hoe het zit met schenkingsrechten. Daar ben ik nog niet helemaal achter. En ik moest nog iets voor haar uitzoeken. Maar dat weet ik niet meer. Ergens heb ik dat opgeschreven maar ik ben het briefje kwijt, of ik heb het in ieder geval ergens neergelegd. Maar ik heb inmiddels zoveel briefjes liggen dat ik het ook niet meer weet. Het komt wel goed.

Ik ga nog een kopje koffiedrinken voor ik naar de fysio ga. Allemaal fijne dag en mijn klaartje: de sneeuw is weg!

Egaal

Alle perikelen van gisteren zijn zo wat opgelost. Tonny is nog steeds ziek thuis, maar hij zit wel beneden op de stoel en hij eet. Gelukkig maar want alles maar overgeven is ook niet erg leuk. Alleen, en dat heb ik al een keer gezegd, een zieke man is erger als vijf zieke kinderen.

Mau zit op mijn schoot en speelt met het dopje van de BT reciever dat prompt op de grond belandt. Nu kijkt ze me een beetje aan want ze verwacht dat ik het opraap . Ik doe dat niet, want dan blijft ze aan de gang. Nu heeft ze echter een nieuw speeltje: ze probeert het knipperend lichtje van de reciever te pakken. Dat lukt natuurlijk niet, of moet ik zeggen nog niet. Ze geeft het op, want ze draait zich om.

Ik heb de tabletten gabapentine nu in één keer. Had ik eerst 2 x 300 mg per keer, nu heb ik 1 x 600 mg per keer. Dat voelt toch anders in mijn lijf. Maar daar zal ik ook wel weer aan wennen.

Verbaasd opende ik mijn post van de WIA gisteren en wat bleek, ik heb een bijschrijving gehad. Niet erg veel, maar toch een leuk bedragje. Uit de berekening kan ik niet veel op maken, maar het zal wel goed zijn.

Ik heb me inlaten schrijven bij het Anders Lezen Loket. Nu wacht ik op de bevestiging van mijn aanmelding. Dat zou een werkdag duren. Maar die is al voorbij. Misschien hoor ik er morgen wat van. Ondertussen heb ik nog boeken genoeg om te lezen. Maar ik kan dan ook boeken lezen die ik nog niet heb en waar ik wel in geïnteresseerd ben.
Ach, het is me een beetje egaal te moede. Dus ik ga dit logje maar sluiten. Iedereen een hele fijne dag, ondanks de mist, kijk uit in het verkeer en natuurlijk heb ik wel een klaartje: Evelien gaat zo meteen katten brokken halen.

van alles wat

Zoals ik al via twitter meldde, is het kotsen bij Tonny opgehouden. Dat is een hele opluchting. Nu doet hij niks anders dan slapen. Gelukkig heeft hij door dat hij drinken moet, hij drinkt dus thee met suiker. Door die suiker krijgt hij ook wat voedingsstoffen binnen. Wordt vervolgd ...

Om de een of andere reden zijn de spraakbestanden van mijn Draakje allemaal verdwenen. Ook de microfoon input was weg. Ik heb hem dus weer opnieuw moeten instellen. En op dit moment wil hij ook niet alle commando's meepakken. Als ik niet zo afgevlakt was door de medicatie zou het me ergeren, maar dat doe ik gewoon niet. Ik heb hem opnieuw ingesteld en ik ben er mee aan het werk. Ik zie wel waar het schip strandt, en of het werkelijk strandt. Ik denk het niet!

Alles is nog steeds wit en de temperatuur geeft 2° onder nul aan. Volgens Evelien is het 4° onder nul, want dat geeft de auto aan. Het maakt niet uit: vriezen doet het toch! Ik moet wel lachen om mijn katten. Zij zijn gewoon om uit de vijver te drinken ondanks dat er een bak drinkwater naast hun brokken staat. Op zich is dat helemaal niet erg, ze redden zich wel. Zelfs nu een groot gedeelte van de vijver bevroren is. Omdat wij in constante luchtpomp hebben, blijft een gedeelte van de vijver vrij van ijs. Onze katten moeten dus naar dat gedeelte toe. Dus wat doen ze: heel voorzichtig brengen ze hun gewicht op de dikke ijslaag aan en schuifelen naar de rand. Als ze klaar zijn met drinken, gaan ze achterwaarts terug. Op de een of andere manier weten ze dat het ijs hun gewicht nu houdt. Het wordt tricky als het een beetje gaat dooien.

Ik vind het heel vervelend dat de Olympische Spelen zo laat worden uitgezonden. En anders ergens overdag. Maar ik heb overdag niet altijd tijd om te kijken, of zin om te kijken. Negen van de 10 keer krijg ik hoofdpijn van het volgen van de televisie. Volgens mij heeft dat te maken met de pixel opbouw. Teveel turen naar het scherm van mijn laptop heeft hetzelfde effect. Vandaar dat ik ook heel veel tekst die ik via mijn Draakje neerzet lekker lui achterover in mijn stoel uitspreek. Ik zie het scherm niet eens, dat doe ik pas als ik de tekst gaat controleren. En hoe langer ik met Draakje werk, hoe beter het gaat. Maar goed, ik had het over de Olympische Spelen ik heb gisteren naar schaatsen gekeken, en eergisteren ook. Via Eurosport heb ik schansspringen gezien maar dat was dan ook alles, en dat vind ik jammer. Misschien zijn er nog niet meer onderdelen bezig, maar dat kan me niet voorstellen. Nee, ik vind de covering niet erg best. Ik zit niet op een levensloop van een schaatsster te wachten. Ik wil meer actie sport te zien. En het liefst gewoon 's avonds op een normale tijd.

Allemaal een fijne dag. Kijk uit met de gladheid dat je niet valt. Vier je carnaval, heel veel plezier. En natuurlijk heb ik een klaartje: een heel ondeugende Jaimey was even hier. Ik heb een tekening van hem gekregen. Hij hangt op de koelkastdeur.

Gedroomd?????

Ruw werd ik vanochtend uit mijn slaap gewekt. Ik schoot verward uit mijn bed en stommelde naar beneden. Ik wist zeker dat ik iets gehoord had. Maar er was helemaal niets. Gedesoriënteerd liep ik door het huis, naar achteren, door clair heen en weer terug. Niets ... terwijl ik toch echt zeker weet iets gehoord te hebben. Wankelend ben ik toen maar in de douche gegaan en heb ik me aangekleed. En nu zit ik hier. Met een boterhammetje en een kopje thee probeer ik wat tot mezelf te komen en schrijf dit logje. Gelukkig werkt mijn Draakje naar behoren.

Ik vraag me af: zouden mijn tabletten hieraan debet zijn. Want als dat zo is, en het verbetert niet, dan weet ik het zo net nog niet. Ze helpen namelijk wel. Ik zou het toch gewoon even deze twee weken moeten aanzien.

Gisteren was het etentje bij Magda en Berry erg gezellig. Ze wonen in een ontzettend leuk appartementje midden in hartje 's-Hertogenbosch. Het is een monumentaal pand dat van de zusters JMJ is geweest. Vroeger was het de kweekschool Mariënburg, later de P.A. en nog later de pabo. Mardien en ik hebben allebei daar rondgelopen. De entree en de hal zijn precies hetzelfde gebleven. De trappen ook met de gebeeldhouwde leuningen. Onze Magda woont helemaal bovenin. Op de zolder zogezegd. Toen ik daar rond liep, bevond zich het teken- en het handvaardigheidlokaal daar. Maar daar is nu helemaal niets meer van te zien. Gelukkig maar, want het was me toch een troep.
Alles bij mekaar heb ik maar een glas wijn op. Dus dat was ook niet de oorzaak van mijn delirium. Rond half 10 waren we weer thuis. Ondertussen was het spek en spekglad geworden. Alleen op de wegen waar gestrooid was, was goed te rijden. Een deel van die weg mag ik direct fietsen: het is immers vrijdag en dan mag ik naar de fysio. Ik heb het idee dat ik dit mijn hele leven zou moeten blijven doen. ...

De brief die ik gisteren van het UWV kreeg en heb ik mooi doorgestuurd naar mijn rechtsbijstandsverzekering. Hij kwam van de afdeling verhaal en wilde een heleboel feiten over het ongeluk weten. Gelukkig wilde mijn rechtsbijstand adviseur dit voor mij doen. Toen ik zei dat hij al zoveel voor mij deed, gaf hij als antwoord: "daar word ik toch voor betaald, het is mijn werk". Het is een heel erg sympathieke man die echt probeert om voor mij het onderste uit de kan te halen.

Even over dit Draakje. Als je het vervelend vindt, sla je het maar gewoon over. Maar ik moet echt even op Plato reageren. Dit stukje software werkt prima als je het de kans geeft om het prima te laten doen. Dat betekent dat je er veel geduld bij moet hebben en veel moet oefenen. Een computer reageert heel anders op spraak als de mens. Hij herkent het op een andere manier als wij. Er bestaat een hele uitleg over, maar het gaat te ver om die hier helemaal te geven. Ik weet uit ervaring dat je de neiging hebt om luid te praten, om te schelden, om langzaam te praten, om met nadruk te praten, maar dit alles kort geen effect. Je kunt het beste gewoon net zo praten als je normaal praat.

Buiten hoor ik toeteren en gefluit: de school viert carnaval en houdt de optocht door de wijk. Dat is erg leuk. Ik ga maar eens kijken.

Allemaal een hele fijne dag en natuurlijk heb ik een klaartje: de drie rode tulpen die ik van Tonny kreeg in een paars potje staan in bloei. Alle drie! Het is een kleurrijk gezicht. Want ze zijn niet rood maar fel oranje met wat geel.

Een twee dagen logje

Dinsdag 9-2: Vandaag een avond logje. Ik heb het vreselijk druk gehad. Tenminste in mijn hoofd dan. Vanochtend was ik al vroeg uit, want ik had een dokters afspraak. Maar voor ik weg kon gaan, ging achterdeur open en stond mijn hulp op de deurmat. "Ik ben maar gewoon gekomen, want jij stond op mijn rooster", zei ze. "En zolang ik niets anders hoor, kom ik gewoon. Dan moeten ze mij maar bellen als zij de beschikking nog niet hebben." Dus Monique begon met schoonmaken, en ik ging naar de dokter.

Vandaag:
Gisteren was mijn microfoon ineens leeg. De batterij van mijn microfoon dan. Als ik de batterij voordat je leven iets aan de computer koppel om hem op te laden kan ik gewoon doorwerken. Maar dat was gisteravond niet het geval: ik was te laat. En dan kun je niets anders doen dan wachten tot de batterij redelijk gevuld is. Ondertussen spoedde de avond zich voort en had ik geen zin meer in het voltooien van dit logje. Daarom vandaag de rest.

Bij de dokter gekomen, duurde het niet lang voordat ik aan de beurt was. Gelukkig maar, want Monique was alleen thuis. Na eventjes zoeken in zijn bijbel, stelde hij voor om de dosis van gabapentine te verhogen van 2 x 300 mg naar 2 x 600 mg. Dit moest ik dan twee weken proberen, vanwege de effecten tijd, en daarna even terugkomen. Hij kon de dosis tot zes keer verhogen. Hier ben ik helemaal niet zo gelukkig mee. Dus we hebben afgesproken dat als het niet helpt, hij over twee weken contact opneemt met de neuroloog. Ik ben gisteren gelijk met de verhoogde dosis begonnen. En dat heb ik geweten. Vandaar geen verdere log.

Ik was koud thuis doen bij Monique de telefoon ging. Het was de planning van haar werk die haar vertelde dat ze de boel in de steek moest laten en moest weggaan. Er was geen toestemming van de gemeente binnen. Monique heeft net zo lang gepraat tot dat ze toch gewoon mocht blijven omdat dit een fout van de gemeente is. Maar ze heeft meteen te horen gekregen, dat als de toestemming niet aanwezig is, ze de volgende week niet mag komen. Maar dan belt ze mij maandagavond nog even op.
Toen kwam Tonny thuis want hij zou mij naar het ziekenhuis rijden. Mijn PAK moest immers geflusht worden. Dat was gelukkig zo gebeurd. Maar je bent alles bij mekaar toch bijna een uur onderweg. Ik heb gevraagd of iemand hier in Berlicum dat zou mogen leren, en het antwoord was ja als het maar wel een gespecialiseerd iemand is. Logisch, want er moet super steriel gewerkt worden. Ik zou het aan de huisarts kunnen vragen. Dus dat ga ik maar doen als ik toch over twee weken terug moet komen.

Ondertussen was het bericht gekomen dat Tonny's auto klaar was. Het gevolg was dat Evelien werd gehaald om hem naar de garage te brengen en mijn autootje weer mee te nemen. Aan de ene kant vind ik het heel erg, maar aan de andere kant weet ik dat ik, zeker met deze verhoging van medicijnen, toch niet veilig auto kan rijden. De verleiding moet er ook maar niet zijn. Volgens Evelien is het Yarisje dolblij dat zij terug staat op haar plekje, ze staat te springen van blijdschap.

Over een halfuur komt mijn moeder op de koffie. Ze moest immers naar de tandarts, en die zit op de hoek van mijn straat, zo ongeveer dan toch. ... vandaar dat ik vanochtend al heel vroeg op de markt was om brood te halen. En even langs de apotheek voor de medicijnen natuurlijk. Ik heb met een aantal mensen gesproken en het was heel erg gezellig. Iedereen is blij voor mij, en ik natuurlijk ook. Maar het was wel koud. Ondertussen viel er ook nog sneeuw uit de lucht, zodat we nu een witachtige gloed hebben op de daken en op de straten. Er valt nog steeds iets. Ik ben benieuwd of het doorzet. Het is gelukkig niet glad, of ik heb het in ieder geval niet gemerkt.

Ik ga hier een heel klein beetje opruimen: ontbijtspullen weg en zo. Dat is meteen gebeurd. Iedereen bedankt voor de aanvullingen op mijn ik kan het lijstje, ze maken mij verlegen. Repel, bedankt voor je award. Ik ben er blij mee ... maar daar moet ik even voor zitten. Er zijn niet zoveel dingen mee die jullie niet van mij weten. Ja, natuurlijk nog wel een stel maar die krijgen jullie ook niet te weten: dat blijft privé.

Allemaal een hele fijne dag, maak er wat van! En mijn klaartje: de gesprekken die ik had op de markt zijn zo hartverwarmend, zo lief, zo begaan en soms zo onverwacht ...

zon wel niet wel niet wel.....

Wilde ik lekker in de zon gaan liggen, kruipt hij steeds weg. En zodra ik van de bank opsta, schijnt hij weer in volle hevigheid door onze ramen. Maar mij krijgt hij niet meer. Ik hou het voor gezien. En ga ik maar een logje schrijven.

Die fles wijn van gisteren was wishful thinking: ik kreeg met geen mogelijkheid de fles open. En Tonny was niet thuis. Ik had geen zin om naar de buren te lopen. Dus ik zit nu aan de wijn. Dat kan ook wel na drie uur op een zaterdag. Ik hoef in ieder geval nergens meer heen. Niet dat ik nu ergens heen geweest ben, Tonny heeft alleen de boodschappen gedaan. Fijn!
Vannacht hebben wonder boven wonder goed geslapen. Ik werd niet gekweld door kiespijn. En dat is een hele opluchting. De pijn in mijn kies komt alleen nog als ik er mee kauw.
Ook de kwelling van "wat als ..." heeft mij niet uit de slaap gehouden. Ik kan het gelukkig naast me neerleggen. En ik wil ook wel meegaan in Repels gedachten: als het ergs was, waren ze wel doorgegaan. Maar ook niet helemaal, want ik weet dat het verklaren van een CT-scan best wel wat tijd vergt. Dat heeft mijn oncoloog een keer uitgelegd. Ik hoor het donderdag wel ...

Ik heb sinds gisteren de update van mijn Draakje geïnstalleerd en ben vandaag bezig geweest om hem weer aan de praat te krijgen. Dat heeft te maken met het laden van de spraakbestanden. Voor ik door had dat ze achter de gebruikersnaam van mij een cijfer hadden gezet en dat de oude gebruikersnaam niet meer gebruikt kon worden, was ik een paar uur verder. Dit simpele feit geeft weer aan dat ik nog lang niet mijn oude zelf ben. Hetzelfde merkte ik met het installeren van PaintShopPro X3. Zelfs met de hulp van Gisella ging het nog niet vlekkeloos. Maar ik ben er toch gekomen. Of ik dit programma ga gebruiken, weet ik nog niet. Ik werk heel prettig met 10, daar heb ik ook genoeg aan.
Gisteren heb ik ook de Microsoft Office 2010 geïnstalleerd gehad. Hij ziet er gelikt uit, erg mooi, overzichtelijker dan 2007, maar het was een bèta versie in het Engels. Ik wacht liever nog even tot hij in het Nederlands uit is. Dus ik heb een systeemherstel gedaan om alles weer naar het oude te brengen.

Toen ik vanochtend wakker werd, zag ik een hele witte wereld. Er lag flink wat sneeuw. Op dit moment is het grootste gedeelte weg gedooid. In ieder geval wel op de straten en op de stoep. Tenminste als daar de sneeuw is weg geschept. Voor ons huis is dat nog niet het geval. Het zal wel moeten, eigenlijk, maar Tonny heeft niet zoveel zin in. Ik neem dat niet kwalijk, het is niet het leukste werk. Ik zal morgen wel kijken ...

De dag niet meer zo lang, dus allemaal fijne namiddag en avond. Natuurlijk heb ik ook een klaartje: ik kreeg van Tonny een paars emmertje met drie rode tulpen nog in knop. Ze staan in de zon! Zij wel ...

Firefox en mijn Draakje

Het is me weer gelukt, wel met enige moeite, maar ik heb met Draakje dit programma Word kunnen openen. Ik kan ook via [ start, klik Mozilla Firefox] Firefox openen. Het navigeren in Firefox heb ik nog niet helemaal door, maar ik moet niet teveel willen. Ik ben al heel blij dat ik gewoon tekst kan uitspreken en dat het bijna onberispelijk als geschreven tekst wordt neergezet. Draakje en ik wennen steeds meer aan elkaar, en dat moet ook.

Ik las ergens in een logje een vraag over Firefox. Ik vind het een geweldige webbrowser. Hij is stukken kleiner als Internet Explorer en daardoor veel sneller en heeft verschillende add-ons om een helemaal naar je zin aan te passen. Ik heb er bijvoorbeeld een Nederlands woordenboek onder zitten. Zo wordt mijn spelling gelijk gecontroleerd als ik iets op het www intik. En dat is best handig. Een nadeel is wel dat je voor sommige updates toch Internet Explorer nodig heb, je kunt hem dus niet van je machine verwijderen. Of je moet geen updates van Microsoft willen hebben.

Ik heb trouwens nog meer van Firefox, wat denk je van pdf lezen en schrijven. Daar heeft Firefox ook programma's van die ook weer een stuk kleiner en daardoor handzamer zijn dan die van Adobe. Ik ben een fan van open source software en het is dat ik een professional versie van Office op mijn machine heb staan, anders ging ik ook voor Open Office.

Vanochtend elk een halfuurtje bij de kapper doorgebracht, ja mijn haar zit prima, en ik ben na mijn moeder geweest. Ik had nog twee kippenpoten van gisteren over dus ik heb voor haar "tafeltje dekje" gespeeld. En ik heb gevraagd of zij mij eventueel het geld kan lenen voor een fiets. Dat vond ze geen enkel probleem, maar dat kon pas na 1 maart. Zo zie je maar: moeders helpen als ze dat kunnen.

Mijn hoofdpijn is gelukkig wat gezakt. Het zijn een soort migraine aanvallen. Ik kan dan heel moeilijk licht verdragen, dus ik verduister de kamer of ik zet mijn donkere bril op. Die migraine aanvallen zijn een restverschijnsel van de Herceptin. En ze treden redelijk frequent en lang op. Ik kan bij de neuroloog aanklopt voor medicijnen, maar dat er voorlopig nog even uit. Dat kan altijd nog ... ik wilde dat ik niet zo vatbaar voor bijverschijnselen was….

De drie bomen voor ons huis zijn sinds vanochtend allemaal weg. Wat een ruimte buiten, en wat een licht heb ik in mijn huis. Dat scheelt nogal wat. Het is nu ook heel duidelijk te zien dat mijn tegels van de voortuin allemaal groen uitgeslagen zijn. De oorzaak hiervan lag bij die bomen. Hopelijk is dat nu ook verleden tijd en krijg ik eindelijk een wat drogere voortuin.

Allemaal een hele fijne dag, en natuurlijk heb ik een klaartje: ik kan geld van mijn moeder krijgen ...





PS: ik ben weer een paar ons afgevallen, nog even en de drie cijfers van mijn gewicht worden er twee

Ikke, ikke, ikke....ojee...

Ik heb net een mail gestuurd naar de vakbond om mijn lidmaatschap op te zeggen. De reden dat ik dit doe, zal voor de hand liggen. En dat scheelt me € 14 per maand. Dat is toch veel. Dat kan je hele leuke dingen voor doen. De vakbond medewerker die ik aan de telefoon had, zat eigenlijk te wachten op de reden waarom ik afgekeurd was. Maar ik heb niets gezegd in die richting. Dat gaat ze eigenlijk helemaal niets aan. Ik heb meteen aangegeven dat de school in hun recht stond om mij te ontslaan. Ik zal het ook niet aanvechten. Ik zeg in wel school, maar ik bedoel natuurlijk Stichting Scala, de overkoepelende organisatie. Van wie ik overigens zolang ik ziek ben, helemaal niets heb gehoord. Maar goed, het is zo ...

Ondertussen heb ik ook alle benodigde papieren voor Loket Wegwijs bij elkaar. Daar mag ik morgen naartoe. Ik weet niet of we in aanmerking komen voor hulp bij de aanschaf van een driewielerfiets met motor. Want ik weet wel wat ik wil. Gisteren vertelde ik het tegen Janneke en zij gaf mij groot gelijk. Ze leek eerlijk gezegd ook wel opgelucht dat ik deze stap wil maken omdat ik mij dan een stuk stabieler op de weg begeven kan. En als er een hulpmotortje ( zo'n accu) op zit, kan ik misschien ook in Middelrode komen, of zelfs in Den Dungen. Daar zal ik heel blij mee zijn omdat mijn zelfstandige wereld dan weer ietsje groter is. Als ik nu naar Middelrode of Den Dungen wil, ben ik afhankelijk van iemand met een auto. Ik zit ook te bedenken, dat ik dan naar Rosmalen kan rijden ... nee, ik zie het wel zitten. Nu maar hopen dat we een bijdrage krijgen, want die fietsen zijn niet goedkoop. Ik kan natuurlijk ook op marktplaats kijken, want ik hoef niet per se in spiksplinternieuwe. Ik ben geen kind meer ...

Ik heb gemerkt dat als ik dicteer beter het woordje "mij" dan het woordje "me" kan gebruiken. Die laatste gaat bijna altijd verkeerd. Het dicteren van tekst gaat verder bijna goed. Natuurlijk moet ik dingen nog verbeteren, maar dat wordt steeds minder. Mijn Draakje raakt steeds meer aan mij gewend. Het scheelt natuurlijk ook wel dat er niemand in huis is. Dat merk ik wel aan mezelf. Waar ik nog wel moeite mee het is de navigatie van de computer. Het openen van de programma's die ik wil, het aanklikken van bepaalde knoppen, van bepaalde commando's, gaat nog niet goed. Voor het programma Microsoft Outlook kan ik geen een commando vinden. Dus ik probeer me steeds wat, maar het wil niet, nog niet ... want jullie denken toch niet dat ik dit opgeef: ik heb immers tijd zat!


Ik heb geprobeerd of ik mijn hobby tekenen kon oppakken, maar dat is helaas op een mislukking uitgelopen. Ik kan geen potlood meer hanteren, mijn fijne motoriek doet niet wat die doen moet. Dat "Fingerspitzengefühl" is weg. Ik kan natuurlijk nog wel de computer met PaintShopPro werken. Ach, ik kan ook geen keyboard spelen, mijn sax heb ik ook al lang verkocht. Ik realiseer me weer dat in dit geval kanker meer wegneemt dan je ooit denkt of verwacht.
Misschien ga ik net als Wondelgijn iets doen met schrijven. Ik moet toch wat ...

Ik heb nog de heuglijke mededeling dat ik aan het afvallen ben. Nee, niet in kilo's, maar dat komt wel weer. Het gaat heel, heel erg langzaam. Maar dat vind ik niet erg, zo heb ik meer kans dat het afblijft. Toen ik tijdens mijn chemo in eens 85 woog, wist ik dat ik veel te snel was afgevallen. Nu zit ik op de 102 en ik weet dat er nog heel wat af moet. Maar het is veel meer geweest, onder invloed van medicatie en dergelijke. Ik denk dat mijn lichaam nu gewend is aan mijn medicatie zodat ik langzaam weer kan proberen mijn gewicht naar beneden te krijgen. Immers ik wil die andere broeken ook weer aan kunnen. En dat lukt als er nog twee kilo af is. Het zijn gelukkig niet zulke dikke broeken, misschien kan ik ze eind voorjaar begint zomer aan.

Jullie zien wel ik ben weer hard bezig met plannen maken, al zijn het maar plannen voor mezelf. (Mijn hele logjes staat vol met "ik"... )
Ik heb de scherven dus maar opgepakt en ben er dat mooie mozaïek mee aan het maken dat een voorstelling geeft van mijn leven vanaf nu. En nee, ik ben niet ontevreden, alleen zoekend naar waar ik welk scherfje nog meer kan leggen. Het moet een kunstwerk worden, waarmee gespeeld kan worden, en waarin ik steeds nieuwe kanten kan ontdekken.

Zo'n logje schrijven en zeker de laatste alinea gaat me niet in de kouwe kleren zitten. Ik heb er hoofdpijn van, dus ik ga dit afsluiten en publiceren. Allemaal een hele fijne dag, en mijn klaartje: Luctor et Emergo (Ik worstel en kom boven)

grts

en dat was twee....

Het was een hele opgave, gisteren bij de WIA arts. Ik was al moe van de keuringsarts van het CIZ en deze er een dag achter aan was genoeg om mijn maatje vol te maken. In tegenstelling tot de eerdere keuring werd nu de aandacht niet gericht op de neuropathie in mijn handen en voeten, maar ook mijn concentratie en geheugen problemen. Ook op de problemen om mij mondeling goed te kunnen uitdrukken. Het gesprek duurde ruim een uur, het was een heel aardige dokter, met als resultaat: ik word volledig afgekeurd. Volgens de dokter waren er nog wel mogelijkheden maar die waren zo marginaal dat daar geen werk bij gevonden kon worden. Eigenlijk zou ik nog een afspraak moeten maken met de re-integratie deskundige, maar volgens de dokter zou dat ook schriftelijk kunnen. Ik was het hiermee eens.

Opvallend was dat zij mijn hele onvermogen om te werken bij het ongeluk van 20 december 2007 legde. Als toen de whiplash behandeld was geworden, had ik nu gewoon aan het werk geweest. Dit is mijn mening ook. Behalve de neuropathie en de vermoeidheid heb ik weinig over van de kanker. De grote mate van concentratie en geheugenverlies is geen gevolg van de chemo al zou deze er geen goed aan gedaan hebben. Het is meer een gevolg van de whiplash. Maar dat is niet te bewijzen. Daar hoef ik mezelf geen hoofd over te breken, daar heb ik rechtsbijstand voor. Ik ben overigens wel benieuwd hoe het nu verder loopt. Hoe zit het met mijn uitbetaling van mijn salaris? Wanneer krijg ik WIA geld? En hoeveel % bedraagt dat? Is het 80 % van mijn volledig salaris of 80 % van mijn gekort salaris? Allemaal vragen waar ik nu nog meezit, maar die zich vanzelf zullen oplossen.

Van het CIZ kreeg ik al een telefonische uitslag: ik krijg een uur meer huishoudelijke hulp per week plus strijken. Ik ben hier meer als tevreden mee. Hoe we dit in het vat moeten gieten, bespreken Moniek en ik wel. Ook kreeg ik van het CIZ het advies om een driewielerfiets aan te schaffen. Ik denk dat ik dan toch maar achter heenga, gezien mijn gestuntel op de fiets vanochtend. Als ik fiets gaat het goed, maar aan de gang komen en stoppen vergt veel van mijn krachten. Dan leun ik op mijn stuur, met alle gevolgen vandien voor mijn polsen en handen. Hetty, mijn pedicure, adviseerde ook om een elektrisch aangedreven driewieler aan te vragen. Dan hoef ikzelf geen kracht te zetten hoewel ik wel moet trappen. Ik ga dus binnen een uur contact opnemen met de gemeente. Ik denk dat ik nu meteen maar even toe, dan heb ik het gehad. Zou dat is gebeurd, voor volgende week dinsdagochtend heb ik een afspraak met de gemeente, loket wegwijs. Dat is het zorgloket in de gemeente Berlicum, o nee gemeente Sint Michielgestel, want daar behoren wij nu toe. Maar ik kan er in ieder geval in Berlicum naar toe.

Ik heb aan Janneke B. belooft iets te vertellen over mijn jeugd in Rotterdam. Maar dat komt wel weer. Nu heb ik te veel hoofdpijn om daar iets zinnigs over te zeggen.

Waar ik wel iets zinnigs over wil zeggen is over het nieuws dat ik van Harvey kreeg. Meid, ik heb hier zitten huilen bij jouw brief. Ik weet absoluut niet wat ik hierop moet antwoorden. Toegenomen uitzaaiingen in je hersenen, in plaats van stilstand.




Lief Twin-zusje, ik kan je alleen maar van afstand omhelzen, een kaarsje voor je branden, en bidden dat jou een lijdensweg bespaard blijft. Hier is een virtuele knuffel voor jou.




In hoe schril contrast staat dan de juichkreet van Repel: geen erfelijkheid in borstkanker! Wat een geweldig nieuws. Hier willen we er zoveel van hebben, van deze berichten ...




Ik heb ook nog een antwoord voor Lydia o nee voor Ilse natuurlijk: nee, er is niets tegen de neuropathie in de handen te doen, medicijnen ( Gabapentine) helpen nauwelijks tegen de pijn. Het spijt me te horen dat jouw moeder daar ook last van heeft. Ik hoop voor haar dat het nog omkeerbaar is. Meestal is dit wel het geval. Ik ben helaas weer een uitzondering.

Trudie, het lijkt of ik jou als vriendin vaak vergeet, niets is minder waar! Ik hoop dat je dat begrijpt, en aanvaardt. Ik weet dat jij het ook moeilijk hebt. Dat je meer dan je pakje te dragen krijgt. Maar jij bent net als ik onverwoestbaar. Uit de Rotterdamse klei getrokken. Daar kan niets tegen op! Ik heb al een paar keer bij jou op Twitter iets neergezet. Maar volgens mij heb je dat niet gezien.



Ik ga dit logje sluiten. Allemaal een hele fijne dag. Natuurlijk heb ik ook een klaartje: Tonnie bleef gisteravond speciaal voor mij thuis. Het was wel zijn schiet avond, maar toch ... wat een lieverd hè?

grts