Nieuwe kansen en even terug komen op Secret Santa

En dan is het ineens 7 januari... we zijn al zo snel door de eerste week van het jaar heen. En het lijkt wel voorjaar op sommige dagen. Ik hoorde van mijn neef dat in zijn vorig jaar opgehangen vogelhuisje, ja zo'n door Tonny gemaakte eikel, een koolmeesje een plekje heeft gevonden... nu al... En alle rozen bloeien nog steeds, evenals de geraniums. Maar vandaag hebben mijn hulp en ik besloten om de boel volgende week "winterklaar" te maken.. Ja, ik weet het... wat aan de late kant, maar alles staat nog steeds in volle glorie.

Inmiddels ziet het er naar uit dat mijn abonnement bij de tandarts gewoon naadloos doorloopt...ik krijg alweer last van die kiezen. Alleen de angst voor flauwvallen houdt me nog even tegen... de pijn is dragelijk, maar morgen zal ik echt moeten bellen.. dat weet ik ook wel...

Vannacht heb ik me liggen verbazen over de vervoeging van het werkwoord  "weten".  Een sterk werkwoord. Er is sprake van klinker verandering: weten - wist - geweten.  Het is een raar werkwoord in de vervoeging.  Heten gaat immers zwak (heten, heette, geheten). Terwijl het normaal is dat dezelfde klinkers vaak hetzelfde vervoegen....kijken - keek - gekeken, lijken - leek - geleken . maar ergens ga ik daar ook een gedachtefout in want het is  vallen - viel- gevallen  en knallen - knalde - geknald

Kortom, nu ik er over nadenk zijn er wel meer andere vervoegingen. Wat is Nederlands toch een moeilijke taal. Alleen, zeg nu zelf , "wist"....is en blijft een raar woord... zeker 's nachts.

Nog even terug komen op de Secret Santa. Jammer dat niet iedereen op haar/zijn blog meldt of het pakje is ontvangen.  Ik zie nog steeds niet terug of mijn pakje is aangekomen. En dat terwijl ik het voor kerstmis al heb opgestuurd zodat het de 27ste kon worden aangeboden. Zo wordt het geven wel minder leuk. En verdwijnt mijn animo om mee te doen. Helaas.......
Nu weet ik wel ik dat echt helemaal Secret ben, maar dat mag toch niemand tegen houden een blogmelding te maken. Nouja..het is zo...jammer....

Over Secret Santa, kiespijn en een verdwenen menora.....

Ik heb er heel lang naar uitgekeken: wie wordt mijn "slachtoffer" van de Secret Santa? En vandaag was het toch zover. Ik heb een hele drukke blogster getrokken. Dat is alles wat ik erover kan zeggen, nu tenminste. Mijn hersens draaien op volle toeren om iets leuks te verzinnen wat bij haar past. En dat valt, net als andere jaren, reuze tegen. Ik ben nu eenmaal niet zo "handig" als ik geweest ben. Haken, breien, punniken, en ander knutselen is niet aan mij besteed wanneer mijn handen het laten afweten. Helaas is dat het geval. En nadenken over vroeger, hoe het was, wat ik allemaal deed en kon, dat is een afgesloten boek. Maar wees maar niet bang, ik heb nog even tijd om mensen voor mij te mobiliseren. Hahahahahaha....

Gisteren ben ik echt geschrokken. Ik heb keurig netjes al mijn administratie en dingen die ik wil bewaren op een externe harde schijf staan. En deze deed het ineens niet meer…! De hele dag ben ik bezig geweest om te kijken of ik hem alsnog aan de praat kon krijgen. Noppes nada! Uiteindelijk heb ik de behuizing van de schijf door mijn man er af laten halen. En wie schetst mijn verbazing: met een zacht gespin begon hij te draaien. Onder vele schietgebedje heb ik alle data overgezet naar een andere externe harde schijf. Daar heb ik er immers genoeg van. "Je hebt een flatgebouw aan externe harde schijven" wordt hier gekscherend gezegd, en dat klopt ook wel een beetje. Maar ik wil graag orde in mijn zaken en op mijn schijven. En dat krijg je niet door alles op een extern schijfje te proppen.

Toen ik mijn Lappie vanochtend aanzette, sponnen al mijn harde schijven. Ook die ik gisteravond weer in elkaar heb gezet.

Twee weken geleden werd ik zaterdagavond in eens gekweld door een behoorlijke kiespijn. Maandagochtend ben ik meteen naar de tandarts gegaan. Helaas was de ontsteking, die onder de kies zat, niet te verdoven.Met een recept voor antibiotica ben ik naar huis gezwalkt. Gezwalkt ja, want tot twee keer toe ging ik bij het toedienen van de verdoving injectie onderuit. Ik was vergeten dat ik deze reactie krijg,

zodra er in mij geprikt wordt. Het heeft een naam:  Vasovagale syncope . Dit heb ik opgezocht, want ik kan het namelijk niet onthouden. Ik vertaal het als een "vecht of vlucht" reactie van het lichaam. Erg lastig, dat kan ik je wel vertellen.

Morgen mag ik dus naar de tandarts om de kies te laten trekken. Hij moet er echt uit: gescheurd en gebroken, een bron van bacteriën ondanks mijn gepoets. Gelukkig ga ik niet alleen maar wil mijn man wel mee......

Hoewel Sinterklaas alweer in het land is, hebben wij hier geen last van 5 december stress. Dat krijg je vanzelf als je geen kinderen meer thuis hebt wonen. En als je niks meer bij onderwijs van doen hebt. Natuurlijk hebben wij wel kleinkinderen. Maar die van zeven zit op het randje van niet meer geloven, en die van twee heeft nergens weet van. Al blijft schoen uithalen toch een leuk ding. Of je nu gelooft of niet!

Ondertussen zijn we aan het kijken of er een vakantie in zit rond de kerst. Maar ik ben bang dat we al te laat om te boeken. Ach, dan hoeven we ons ook niet druk te maken om de kippen en de kat. Hoewel, druk maken? Er is altijd wel iemand die voor onze huisdieren wil zorgen…

Afgelopen week heb ik naar de serie Reders en Reders van Jan en Sanne Terlouw geluisterd. Ik vond geen onverdeeld succes, maar toch wel zo dat ik ze alle zes heb uitgeluisterd. Ook het boek "De verdwenen menora" heb ik op mijn mp3-speler gehad. Helaas ben ik hiervan ook niet echt onder de indruk. Het lijkt mij een boek dat je beter in een papieren versie of als e-book kunt lezen. Momenteel luister ik naar de jeugdboeken van Peter Schaap. Dat zijn aanraders. En ook goed te beluisteren. Titels? Arkan van het hunebed, Beeldhouwer voor de farao, de bende van Michalis en Heksen in Halmseput. Deze boeken zijn een combinatie van geschiedenis en verhaal. En op een goede manier gedoseerd en beschreven.

De 3de dag

En raad eens? Dag 3 van de groene smoothie... ik ben nog steeds geen onverdeelde fan, maar dat kan ook aan de ingrediënten liggen... helaas ben ik niet van de koop maar raak en gooi de rest maar weg type.. dus hoewel ze zeggen dat je moet afwisselen, heb ik toch drie dagen spinazie als groene stof en 3 dagen wortelsap... alleen de appel is al aardbei geworden. Morgen een andere combinatie... geen spinazie, maar sla..

Het ziekenhuis gisteren was ook geen genoegen. Integendeel. Ik ging weer bijna onderuit. Nu bij bloeddruk opmeten. Dat ging niet goed. Resultaat: zij geen waarden, ik een blauwe arm en zo licht in mijn hoofd dat ik onderuit zakte.  SEH werd al voorgesteld, maar ik zei NEE!!.. Ik ga niet weer een week op neurologie liggen en horen dat ze niets kunnen vinden. Dus het is psychisch, wordt er dan gezegd. Ik ken geen psychisch gezonder mens dan ik zelf bij wijze van spreken. Ondanks alles wat er afgelopen jaren gebeurd is.

Maar goed.. ik ben naar huis gegaan en heb daar de hele middag liggen verslapen. En nog ben ik moe....maar ik kan wel weer niet dubbel zien.


Vandaag een nieuwe dag... met tandartsbezoek. Controle...

Een rotte kies + update

Zo, ik ben weer thuis. Vanochtend om half 11 zat ik bij de tandarts. Ja, ik had gewoon weer een afspraak. In ieder geval, die ene kies waar ik zoveel last van heb, wilde ik er uit laten halen. Maar na overleg en beraad bleek dat toch niet zo'n verstandig idee. Langs die kant is namelijk de bestraling gegaan. Dat betekent dat de wonden aan die kant slecht genezen. Mijn tandarts durfde het trekken van een kies daar niet aan. Maar hij kwam uit een andere oplossing: een wortelkanaalbehandeling. Dus dat hebben we (lees: hij) maar gedaan. Achteraf een goede keuze, want mijn kies bleek ontzettend ontstoken onder de vulling. Logisch dat ik er zoveel last van had. Na de carnaval mag ik terugkomen voor de vervolgbehandeling.

Daarna ben ik even naar mijn moeder gegaan met een tafeltje-dekje. Ik had van gisteren speklapjes, gebakken krieltjes, en broccolipuree over. Voor ons te weinig om nog een keer te eten, maar voor mijn moeder een helemaal maaltijd.

De handtekeningen voor de verkoop van het huis zijn gezet en per 1 maart wordt de boel overgedragen bij de notaris. Alles bij mekaar houdt ze heel veel geld over. Daar hebben we het ook over gehad, hoe ze dat het beste kan wegzetten. En waar. Ik heb wel overal om een en/of rekening gevraagd om de doodeenvoudige reden dat ik dan altijd toegang hebt binnen een paar minuten via Internet bankieren. En verder doe ik er niets mee. Ik heb immers al lang een en/of rekening met haar. Voor de begrafeniskosten.

Mijn moeder kreeg tranen in haar ogen toen ik vertelde dat ik voor een scan moet omdat de huisarts het niet vertrouwt. Ja, ik moet voor een CT-scan en niet voor een MRI.

Ik heb vanochtend namelijk het ziekenhuis gebeld om te vragen hoe ver het stond. Jullie begrijpen wel dat ik zo snel mogelijk die scan achter de rug wil hebben. Nou bleek ik dus nergens binnenkort een afspraak te hebben. Ja, ergens halverwege maart voor een echo/mammografie. Op mijn vraag aan de secretaresse van radiologie bij wie ik terecht moest komen toch voor mekaar te krijgen, gaf zij aan om de huisarts te bellen. Die had het immers aangevraagd. Plus toen ik vertelde waarvoor het was zij aangaf dat het waarschijnlijk een CT-scan zou zijn en geen MRI. Maar dat moest ik ook maar bij de dokter even navragen.

Ik belde de assistente van de huisarts, draaide mijn verhaal af, en vroeg wat het nu was en of zij iets wisten over de aanvraag. Zij vertelde dat zij er al de hele tijd mee bezig was, maar dat ze op radiologie zaten te slapen. Het is in ieder geval een CT-scan en ze ging er achterheen. Als het goed is, hoor ik vandaag of morgen nog iets van haar.

Dus deze soap gaat nog even door. Maar ik hoef even niks doen. Ik kan ook weinig doen want mijn net behandelde kies doet gruwelijk zeer. De verdoving is inmiddels uitgewerkt. Ik denk dat ik toch maar even op de bank ga liggen. Dat boek van Zwagerman heb ik uitgezet. Ik ben nu iets van Lulu Wang aan het lezen: ik kan er weinig chocola van maken. Ik weet niet eens meer hoe het heet.

Ik heb vandaag een haat liefde verhouding met mijn Draakje. Hij doet net niet wat ik wil, en dan ineens weer wel. Dus ik stop er maar mee.

Allemaal een fijne dag ondanks de kou en de regen. En natuurlijk heb ik een klaartje: toen ik vanochtend uit het tuimelraam keek, zag ik een heel stuk blauwe lucht. Echt blauw!



:UPDATE:
Morgen om half 2 lig ik onder de CT-scan

Een avond cadeau

Ik heb een hele avond cadeau gekregen net....HOERA!!! wat zal ik daar toch eens mee doen... mijn boek uitluisteren, televisie kijken, gewoon wat prutsen op de computer??? allemaal mogelijkheden die nu in mijn bereik liggen.... hoe dat komt?

Tja dan moet ik bij het begin beginnen. Vandaag had ik een drukke agenda. Even de stad in. Dat kost toch al gauw 2 uur uit en thuis, zelfs voor enkele een bril laten maken bij Specksavers en amuselepels bij de Xenos. Dan naar de tandarts, half uurtje voor schoonmaken van een half gebit en het plaatsen van een fluormasker. Naar huis met de boodschap half uur niet eten en drinken...Daarna naar de dokter, ook een kleine 3 kwartier en vervolgens ook nog even naar de apotheek( half uurtje)...

Terwijl ik mijn jas al bijna aan heb en de dokter gedag zeg met de woorden: "Tot vanavond.." - ik moest immers voor mijn 2de Mexicaan - zegt hij dat hij ook nu wel even wilde prikken. "Wacht maar, ik haal de spuit wel even. Dan hoef je er vanavond niet meer uit..." Kijk en hier is mijn gewonnen avond. Nu hoef ik vanavond niet naar d'n Durpsherd, niet in de rij te staan, niet weer naar huis fietsen waar ik dan weer doornat aan kom, bibberend van de kou en de donkerte....nee.. voor mij lekker vanavond de voetjes in warme sloffen op de vloer waar de vloerverwarming zijn best doet...

Bij de apotheek was er trouwens ook ineens een medicijn alert..ik kreeg van de HA paroxetine voorgeschreven tegen de jeuk die ik aan het ontwikkelen ben onder invloed van de tamoxifen. En geloof me als ik zeg dat ik die weg van jeuk niet nog een keer wil gaan.. Maar nu schijnt paroxetine een wisselwerking te hebben met die tamoxifen.. het schijnt de werking van tamoxifen iets te verslappen... om een lang verhaal kort te maken. De apotheker zou contact opnemen met het ziekenhuis en mijn internist over in hoeverre dat kwaad kon.

Ze belde me net terug met de mededeling dat ze in het ziekenhuis ook paroxetine geven in combinatie met tamoxifen. Dus ik ga morgen alles ophalen... en dan maar fingers crossed dat het weer helpt tegen de jeuk....oja.. ik weet van de bijwerkingen van paroxetine..maar die heb ik duizend keer liever dan jeuk..

Inmiddels is het bijna 5 uur.. ik heb kippenpoten uit de oven vandaag.. die ga ik er zo meteen maar eens inzetten.. en dan een soap kijken als ik daar aan denk..

Allemaal een fijne avond

en mijn klaartje, een dubbele vandaag, hoe kan het anders: mijn huisarts die zo begripvol, zorgzaam en voorkomend is....en mijn apotheek die zo goed opletten en dan zelf de nodige stappen gaan ondernemen...

grts

Jezelf opnieuw uitvinden

Afgelopen maandagochtend hadden Coralie en ik het er voor de gein over om onszelf opnieuw uit te vinden. Ik vind het namelijk steeds moeilijker om me zelf te gaan vergelijken met hoe het was voor ik een risicopatiënt werd. Hoe ik hierop kom? Wel door de steeds terugkerende vraag: "Hoe voel je je?" Ik had hier twee antwoorden op:
1. als je het vergelijkt met vorig jaar om deze tijd, gaat het hartstikke goed
2. als je het vergelijkt met twee jaar geleden, voor de diagnose, gaat het erg slecht
Dit is natuurlijk kolder. En ook vreselijk vermoeiend om steeds terug te moeten denken naar twee punten. In ons gesprek kwamen Coralie en ik er steeds meer over uit dat we moeten starten na de diagnose. Vanaf dat punt moeten gaan rekenen. En wat blijkt: dan gaat het lekker altijd goed. Je staat niet bij stil bij wat je kon, maar bij wat je kan. Je staat niet meer stil bij mogelijkheden die ver buiten het bereik liggen, maar bij de dingen die je aan kan. En je bent nu in staat te genieten van alles wat je doet.

Alles wat ik gestudeerd heb, elke opleiding en elke cursus die ik gevolgd heb: ik heb het gedaan! De resultaten ervan liggen in de krochten van mijn hersenen verborgen voor ... misschien ooit nog eens voor mezelf ...

Het gevolg van deze nieuwe kijk op mezelf dwingt me tot een andere invulling van mijn leven. De komende WIA is daar ook debet aan. Nou ja, niet de WIA is hier debet aan, maar wel het resultaat ervan. Zij leggen ook de nadruk op wat je kan, er niet op wat je niet kan. Er blijft voor mij eigenlijk alleen maar bitter weinig over. De neuropathie in mijn handen verbetert niet, integendeel zelfs. Ook mijn voeten blijven zeer doen, al is het minder dan mijn handen en polsen. Nee, ik heb nog geen dokters afspraak gemaakt. Het zal vrijdag worden ... morgen moet immers naar de tandarts en ga ik met Evelien eventjes naar de stad om mijn ene bril te laten maken. En in de avond staat de tweede Mexicaanse griep vaccinatie gepland.

Ik ben blij dat Tonny weer truien draagt. Dat scheelt me heel wat strijken. Gelukkig heb ik hulp die tegenwoordig strijkt. Als er tenminste wat strijken ligt ... zo was even een kopje koffie pakken ... dat is ook geen onverdeeld succes. Mijn koffiezetapparaat is het aan het opgeven. Hij produceert telkens maar een klein beetje water in een kopje, of ineens een heel kom vol. Je kunt er geen peil op trekken. Het is niet zo verwonderlijk. We hebben deze machine 2, 3 jaar. Gemiddeld wordt hij 10 keer per dag gebruikt. Dan mag hij wel aan zijn eind zijn, hè? Tot voor kort wilde Tonny een gewoon koffiepad apparaat terug. Maar sinds dit weekend denkt hij ook aan een koffiemachine. Zo eentje als Janneke heeft. We moeten daar maar eens voor gaan kijken, komende maand. Want op dit moment kan Bruin dat niet trekken. Het lijkt wel of mijn geld uit mijn portemonnee vliegt. En ik kan niet zien waaraan ik het uitgeef. Ik koop alleen gewone dingen, nou ja, een camera voor Tonny, met zijn allen naar een kerstmarkt, en links en rechts wat sponsoren. Tja, en dan ben je met een 70 % inkomen zo aan je eindje. Niet dat ik nou klaag, maar ik had graag toch wel wat meer gehad. Dan was het net iets even gemakkelijker.

Ik zag van de week een programma op de televisie waarin werd gesteld dat ouderen steeds meer verdienen. Hoe ouder je wordt, hoe meer je verdient. Vandaar dat mensen die ouder zijn ook zo moeilijk aan een nieuwe baan kunnen komen: ze zijn te duur. Eigenlijk is het een rare situatie. Je hebt immers veel meer geld nodig als je tussen 30 en 50 jaar zit dan na je 50ste. In die periode ben je toch verantwoordelijk voor kinderen,je koopt een huis, je bent je inrichting aan het vervolmaken, kortom dan heb je juist veel geld nodig. Maar dan verdien je juist minder. Na je 50e zijn de kinderen meestal het huis uit, zijn de lasten wat lager, ben je ingericht, en heb je buiten uitzonderlijke gevallen niet eens zo gek veel geld meer nodig. Het is wel lekker natuurlijk, om te kunnen doen wat je wilt, maar nodig heb je het niet. Na een kleine discussie bleek dat dit vooral geldt voor de hogere inkomens, maar voor jan-met-de-pet is de stijgende lijn naar leeftijd niet zo groot.
Het einde van deze uitzending heb ik niet meer gezien. Ik moest afhaken. Maar dit stukje is me wel in mijn hoofd blijven zitten. Hoe denken jullie hierover? Moet ons hele salaris stelsel op de schop? Ik zit nu verschillende scenario's te bedenken, maar ik kom er niet uit. Dus ik brei maar een punt aan de blogje.

Mijn klaartje voor vandaag: ik ben blij met mezelf! Jezelf opnieuw uitvinden, is net een cadeautje uitpakken!

Allemaal fijne dag, Evelien komt eraan, ze komt op de koffie.
grts

tandarts

Ik moet zo meteen naar de tandarts, en ik ben sinds lange tijd weer eens bang. Niet voor de tandarts, maar voor datgene wat hij gaat doen, of wil gaan doen. Het is een controle afspraak, dus ik zal zeker terug moeten komen. Deze hele kanker heeft me al vier kiezen gekost, en er gaan er zeker nog meer. Gisteravond zag ik bij mijn snijtanden ook alweer een plekje, en dat terwijl ik echt goed poets. Maar het is zo, ik moet het maar accepteren. Dat neemt alleen mijn angst niet af. Ik wilde dat 11 uur was, dan kon ik gaan. Vanochtend lag ik in bed te bedenken dat ze me opbellen om eerder te komen. Dus ik ben er maar meteen uitgegaan. Want stel je eens voor dat het waar is. Dan moet ik ook gelijk naar hem toe kunnen gaan. Valt er een patiënt uit, dan word ik altijd als eerste gebeld. Dit komt omdat de tandarts om de hoek woont, en ik dus lekker dicht in de buurt.

Gisteren hebben we de verjaardag van Mardien goed gevierd. Het was erg gezellig. Zoals ik al tegen Tonny zei het lijkt alsof we sinds de barbecues dichter naar elkaar toegegroeid zijn. Ook de neven en nichten. En dat voelt heel goed. Echt jammer dat onze Magda gaat verhuizen. Maar heel fijn voor haar. Ik was gisteren ook nog even in het huis van mijn moeder. Mardien en Magda hebben daar huisgehouden. . Het is hartstikke kaal en leeg, en mijn moeder zat verdrietig aan haar tafel. Ik heb tegen haar gezegd dat ze alles nog terug kon draaien, dat ze gewoon daar kon blijven wonen als ze dat wilde, dat ze dat altijd geroepen heeft en nu ineens niet meer, dat ze de keuze heeft, maar dan schudt ze haar hoofd en zegt: "Nee, ik wil dat wel, daar gaan wonen. En alles is ook al betaald." Kunnen jullie voorstellen dat ik medelijden met haar heb? Nee, Trudie, ik ben niet boos op mijn moeder. Integendeel. Maar ik sluit mijn ogen niet voor haar tekortkomingen. Al dan niet ingegeven door haar leeftijd. Ik ken haar immers. Over drie weken gaat de verhuizing daadwerkelijk van start. En dan zal je zien als ze eenmaal zit, tussen al haar eigen spulletjes, afgeladen, misschien dan komt ze tot rust. Laten we het hopen! Ik gun het haar!

Verder heb ik niks te melden, alleen nog een paar foto's. Die spreken voor zichzelf. Allemaal een fijne dag, en mijn klaartje: vraag me dat maar als ik van de tandarts af kom…. nee, zonder gekheid, ik heb een klaartje: Luna ligt eindelijk op een kussen!