Dissen, pesten, internet

Ik weet nog in de tijd dat ik voor de Brug, het plaatselijke suffertje , werkte, dat het me totaal geen moeite kostte letters op papier te zetten. Ik had altijd wel wat te vertellen. En kon ook putten uit alle gebeurtenissen in ons dorp natuurlijk.

En het rare is: ik heb nog steeds iets te vertellen... alleen komen de letters zo moeizaam op papier. 's Nachts brei ik hele woordlappen aan elkaar, wrocht ik prachtige volzinnen en verzin ik puntige punten. Maar zodra ik wakker ben is alles weer verdwenen. Zelfs het geringste spoor over een onderwerp bijvoorbeeld, is met het wakker worden, uitgevaagd van mijn interne hard schijf.

Ik wilde hier het woord dissen gebruiken. Maar dat slaat als een tang op het spreekwoordelijke varken. Want dissen komt van disrespect. Als je iemand of iets dist, beledig je hem of haar. En dat brengt me op pesten. Ik denk dat iedereen wel eens te maken heeft gehad met pesten. Hetzij aan de ene kant, hetzij aan de andere kant. Of zelfs zowel als slachtoffer als als dader.

Door de zelfdoding van een 20 jarige jongen worden we weer een wakker geschud. Ondanks alle inspanningen van scholen, Kanjertrainingen, Vreedzameschool, Pestprotocollen enzovoort enzovoort is pesten een on uit te roeien kwaad. Wat begint als een "geintje" kan uitgroeien tot een omvangrijke bom. Met alle desastreuze gevolgen van dien.

Want niemand weet immers hoe het slachtoffer zal reageren. In het bovenstaande geval: over the edge dus. Want pesten via internet kan dan wel een grote vlucht nemen, jij bent toch zelf degene die dat binnen laat komen. Niemand verplicht je fb, twitter, hyves of messenger te gebruiken. Niemand verplicht je je gebruiksnaam te publiceren. Het kan allemaal reuze anoniem. Oja, voor de goede doorvorsers is er altijd wel aan gegevens te komen. dat weet ik ook wel. Maar je kunt het beperken. Ik weet wel als ik via internet gepest zou worden dan sloot ik al die programma's af. Ik ben zelf in control. En daar komen we op het heikele punt: in control zijn. Een slachtoffer is dat vaak dus niet meer. Het is zaak voor de omgeving op de signalen te letten. Want die zijn er... En dan in te grijpen.

Als je kind je vertrouwt, dan praten ze met je en blijven ze leven...