Dream it....

Vanmiddag krijg ik een leerling voor een intake. Het is al weer lang geleden dat ik iemand begeleid heb op gebied van leerproblemen. Maar ik ben er eigenlijk niet echt bang voor. Het is een kwestie van een lijstje afwerken en dan een plan opstellen.

Maar voordat ik iemand in mijn praktijk kan ontvangen, moet ik die opruimen en stoffen, zuigen en dweilen. Alles is er zomaar ingezet de laatste maanden. Zeker met die verbouwing van de badkamer. Maar dat is nu klaar. Alleen is er nog heel veel "rest"spul blijven staan. Ik weet niet goed waar ik ermee heen moet. Volgens mij kan er heel veel gewoon weg. Het is maanden niet gebruikt, noch gemist. Mijn man is het hier echter (nog) niet mee eens. Dus nu wordt alles verplaatst naar het achterste hok. Ooit de tweede kamer van mijn praktijk, daarna ingepikt door mijn man voor zijn orchideeën, en nu getransformeerd tot  "Leg maar even daar neer" hok. Ben ik blij dat er een deur tussen de twee kamers zit:)

Ja, mijn badkamer is klaar. Het heeft nog wat voeten in de aarde gehad voor alles geïnstalleerd en aangesloten was, maar nu is het toch zover. Mijn hubby is nu bezig met de garderobe. Dat loopt ook niet helemaal zoals verwacht, maar dat heeft een oorzaak. Na zijn herseninfarct op 2 januari 2012 is hij nooit meer de oude geworden.  Hij mist de finesse, de kracht en het inzicht. Plus hij heeft een persoonsverandering ondergaan... Zelf klaagt hij over vermoeidheid. Dit is niets voor hem: klagen. Maar nu ontkomt (ontkomen) hij (en ik) er niet aan.



Dit wordt echt een logje in etappes. Vanochtend kreeg ik koffievisite en gelijk daarna kwam mijn hulp even langs....ze is als een wervelwind door de badkamer gegaan. Klasse hoor en dank je wel!!

En nu is het bijna tijd voor mijn intake. Dus ik sluit dit maar af. Volgende keer meer.....

De trein naar "Vooruit"

We zijn alweer een hele week verder. De vloer van de badkamer ligt  er in, de tegels zijn in gewassen, het plafond is  gestuct. Volgende week dinsdag zijn de wanden aan de beurt. En als we geluk hebben het plafond van de garderobe ook. Daarna is het een zaak van afmonteren, schoonmaken en in gebruik nemen. Ik zat dus nog niet zo verkeerd met mijn idee van twee weken.

Op een tafel staan twee bossen tulpen: roze en paarse door mekaar. Ze kunnen het wonderwel samen in een vaas vinden. Nu zijn ze  nog knop, volgende week hebben ze hoogstwaarschijnlijk bloemen. Zo haal je wat lente in je huis.

Buiten stekende Paaslelies hun kopje boven het groen. Het zijn tête à têtes, van die mini narcissen. Zover als nevenstaande foto zijn ze nog niet. Maar dat gaat ongetwijfeld goed komen.
Ook de krokussen en hyacinten die buiten in de potten staan doen hun gloeiende best om kleur te brengen in een voorjaarstuin.
En de knoppen van de bomen lopen langzaam uit. De elzen op de groenstroken staan ook in bloei.  Je kunt dus zeggen dat de wereld ontwaakt.

En dat is iets wat ik ook van plan ben. Ik ben klaar met mijn winterslaap. Op tweeërlei manier uitgelegd. Mijn leven gaat als een sneltrein, die steeds hetzelfde trajectje aflegt. Maar af en toe wil ik best wel eens stoppen en een andere weg inslaan. De stations van "Had ik maar", "Vroeger toen", "Ik weet nog", "Tijd terug" en meer van dat spul, wil ik eigenlijk niet meer aandoen.  Dus ik ga mijn kaartje inwisselen en ik spring op de eerste de beste trein naar "Vooruit".....

Terwijl ik dit logje aan elkaar praat, staat voor eerst sinds lange tijd stoofvlees te pruttelen. Nee, geen stoofpotje of heksengereitje, maar gewoon ouderwetse sudderlapjes.  Deze wil ik vanavond eten met eigen gesneden snijbonen. Ik snij snijbonen met de hand in blokjes, niet in scheermesjes. Dan 15 minuten stomen in een stoomapparaat. Met een beetje geraspte kaas en gesmolten boter heb je een ontzettend lekker gerecht. Tegelijk met de snijbonen stoom ik ook de aardappels. Deze moeten echter 10 minuten langer. Dat is geen probleem, ik haal het mandje met de snijbonen gewoon eerder uit het apparaat en gooi de gare bonen in een warmhoud schaal. Of ik zet na 10 minuten aardappels stomen het mandje snijbonen op het apparaat.
De bovenstaande foto is van snijbonen in citroenboter. Een makkelijk gerecht wat ik op Klaartjes recepten zal wegzetten.

Glasvezel is inmiddels aangesloten. Gisteren heb ik bijna drie kwartier met de klantenservice van de KPN aan de telefoon gezeten om mijn internetsnelheid te verhogen naar een acceptabel Mb/sec. Ik heb immers een standaard glasvezel pakket waarbij de internetsnelheden  100/100 moeten zijn. Omdat ik draadloos zit, ligt dat wat lager. Maar mijn behaalde 18/20 was veel te weinig. Via een ander kanaal heb ik nu 50/50 draadloos en 88/93 bedraad. Ook had ik problemen met het uitvallen van mijn televisiezenders. Maar na een software update schijnt dit ook opgelost te zijn. Ik ben benieuwd. Dit zal ongetwijfeld vervolgd worden.


Oh ja, als je die nieuwsgierig zijn naar wat mijn man allemaal maakt, dan zal ik hier iets laten zien.

Dit is een vogelhuisje. Het prototype. Hij heeft er al verschillende meer gemaakt, maar dan zijn de deksels iets anders van vorm.
Het leuke is dat we al huurders hebben zien komen kijken. Een koppeltje koolmeesjes schijnen interesse te hebben. Ik hoop echt dat ze besluiten deze woning te nemen.

Even over het huisje: het heeft de vorm van een eikel, en is helemaal handgemaakt. Vandaar dat geen enkel huisje hetzelfde eruitziet.
Natuurlijk maakt hij ook andere dingen. Ik heb kandelaars,  schalen en vazen in de aanbieding. Nu ze nog ergens in een webwinkel  plaatsen :) want ik kan het echt allemaal niet in mijn huis kwijt.

Badkamerperikelen

Je kunt het geloven of niet maar aanstaande maandag gaat de aanpassing van mijn badkamer van start. Nee, niet dank zij de gemeente. Als het daar aan had gelegen dan was het pas volgend jaar ergens. En buiten dat: de eigen bijdrage die ik moest ophoesten was 30 euro in de 4 weken tot het volledige bedrag dat de aanpassing zou kosten. Dus daar zit ik dan jaren aan vast. Een soort lening zonder rente....
Jullie snappen natuurlijk wel dat ik de gemeente heb laten weten geen gebruik te maken van hun aanbod. Ik kan het zelf ook nog eens een stuk goedkoper laten doen. En dan betaal ik ook alles zelf.


In ieder geval:  gisteren is Tonny alvast wat gaan slopen. Hij kan dat toch niet overlaten aan iemand anders.... Mijn bad kamer ziet er nu dus zo uit (linkse foto) en mij keuken zo (rechtse foto)

Leuk voor de feestdagen.... maar mijn tegelzetter heeft belooft dat alles in een week in orde is....alles uitgebroken, opgeruimd, afschot goed gemaakt, afvoerbuizen in orde, opnieuw betegeld, kranen verzet enzo voort... oja ook een nieuwe wc... een hangende....alles bij elkaar een hele klus, maar dan hebben we ook wat.







Ach en wat de rommel betreft: ik kijk maar naar de kerstversiering.....

De Kerststal is handwerk van mijn man toen wij verkering hadden... of net getrouwd (17-12-1976). Ik heb de tekeningen gemaakt, hij heeft ze uitgesneden....

   


 Zijn ze niet grappig deze 3 sneeuwmannen?

Of ik kijk naar de mooie Vanda (Orchidee) die mijn man heeft opgekweekt

Geld moet rollen....of wapperen in ieder geval....

Gisteren hebben we ons geld weer eens flink laten rollen. Je moet immers wat op een mooie herfst maandag...

Jullie weten toch dat we met de badkamer bezig zijn. Al wie terug belt: geen gemeente... ik heb nu al 2 keer iemand proberen te bereiken. Waarover? Simpel... ze willen dat ik antislip tegels  in de douchehoek neer laat leggen. Maar even zoeken op internet leert mij 2 dingen:

1. Ze zijn behoorlijk aan de prijs
2. Ze zijn bijna niet schoon te houden

Dus ik heb voor een alternatieve oplossing gekeken. Ook op internet.... en wat denk je: gewoon een antislip coating over de vloertegels. En dat is wel schoon te houden. Maar ik moet hier eerst toestemming hebben van de gemeente... en zo is de cirkel rond; want ze bellen niet terug...

Ook moest ik de kranen, douche, wc en de rest hergebruiken. Nou, ik wilde liever wat nieuws dan, als we toch aan het  rommelen zijn. Dus we zijn gisteren op pad gegaan. En teruggekomen met een hangend toilet, een thermostaatkraan, een regendouche, een badkamermeubel met wasbak en 2 laden, een spiegelkastje en een spiegelkast met legplanken voor de handdoeken. Oja en een wastafelkraan natuurlijk. 

Kortom een hoop gerei rijker en een bankrekening leger.

Als het goed is komt het er als bovenstaande plaatjes uit te zien... ik ben benieuwd. 

Ondertussen ben ik op onze kleinzoon aan het passen. Hij wil niet slapen en hij heeft zo te ruiken al zijn derde broek vol... Ach, hij heeft tenminste wel lekker gegeten. Rijst met tomatensaus, gehakte noten, rozijnen en kaas... maar dan zonder de noten en de rozijnen apart. In de tomatensaus zat natuurlijk ui en knoflook naast zout en peper en honing... Het ging er in als koek en een hele volle kom helemaal leeg....

Hij is toch zo verkouden.. hoesten en proesten, maar nu is hij gezellig aan het spelen met een muzikale tractor

Daar zit veel geluid bij....en hij rijdt vanzelf als je op de uitlaat duwt. Duw je op de boer dan heb je een liedje. En bij elk dier heb je het bijbehorende geluid. Ook zit er een claxon op. Dean heeft het allemaal al gevonden en speel er mee dat het een lieve lust is.... Die beestjes zijn net groot genoeg voor hem.

En welja, telefoon van de gemeente over mijn antislip tegel vraag. Geen enkel punt, gewoon indienen ....

Zouden er toch nog sprookjes bestaan???

"He meid... wie trekt er aan jouw touwtjes?"

Soms lijkt het dan toch ineens goed te gaan... neem nu gisteren het bezoek van de gemeente... een ambtenaar van de afdeling Welzorg en een ambtenaar van MOzaak die medisch onderlegd was. Een uur lang gekletst, gekeken, en voorgedaan... het uur was zo om. Pas achteraf merkte ik dat het veel kruim heeft gekost. Maar dat mag de pret niet drukken. Met zeer grote waarschijnlijkheid wordt de aanvraag voor een aangepaste badkamer gehonoreerd. Het mag nog allemaal niet gezegd worden, ik mag nog geen aannemer aannemen, geen tegelzetter uitnodigen enzovoort. Zodra er nu nog maar iets aan de badkamer verandert, verdwijnt de noodzaak van aanpassing... luk koek natuurlijk... niet de noodzaak verdwijnt, maar de wil om bij te dragen in de kosten. Want dat is het.. er blijft altijd een eigen bijdrage naar ratio bestaan.

Het bezoekje naar MW was erg zwaar. Ik heb zelfs gespeeld met de gedacht om te stoppen. Maar ik weet ook als ik dat doe, dan duurt het heel lang voor ik weer hulp durf te vragen. En het gaat niet alleen om hulp vragen, maar die dan ook accepteren.  Vragen gaat met je verstand, accepteren gaat met je gevoel. Tenminste bij bij. En bij accepteren hoort ook over geven, niet zelf de regie meer hebben, of niet alleen meer de regie hebben. Want natuurlijk ben ik altijd degene die bepaalt.

"He meid... wie trekt er aan jouw touwtjes?"  Ooit geschreven als afsluitende scriptie MW, maar weer zo actueel... De regie is in eigen hand, de oplossingen ook altijd. Ik zeg wel eens gekscherend dat ik de dochter van, de zus van, de vrouw van, de moeder van, de oma van, de tante van, en de vriendin van, ben. Maar daar zit een grote waarheid in. Mijn plaats wordt bepaald door de functie die ik op dat moment heb. Dat is niet raar, dat is bij iedereen zo... nouja, bij de meesten van ons dan toch. Daarnaast ben ik ook degene die vecht tegen recidive van kanker, wanhoopt om het verlies van een dochter, onmachtigheid voelt bij de infarcten van mijn man, met argusogen de "resten" van de familie in de gaten houdt, en de rommel van de katten opruimt als ze gekost hebben.....

Maar waar ben ik ...?? Ben ik enkel een functie, of een gevoel, een emotie of ben ik meer? Ben ik iemand.. leef ik of wordt  ik geleefd? Loop ik een gebaande weg of een zandpaadje? Mijn glas is half vol, maar er zij altijd meerdere kanten aan een zaak. Want mijn glas is ook vol, stroomt over zelfs, of is leeg. De brug staat open en de brug is dicht.. allebei waar, maar hoe interpreteer je de zin...
Ik ga wauwelen..ik ben aan het wauwelen.... wat wil ik met dit logje...wil ik mijn geworstel laten zien, of heb er iets anders mee van zin. Een recept wegzetten is zoveel veiliger, zoveel gemakkelijker.

Vannacht heb ik aan een barbeque liggen denken... voor zo'n man of 40. Verder dan denken ben ik niet gekomen. Ik weet niet of de tijd ooit weer rijp daarvoor is.... ik wil wel maar....

Geen woordeloze Woensdag

Mijn woensdag vandaag is weer niet woordeloos. Niet omdat ik zo zoveel te vertellen heb. Integendeel. Maar gewoon omdat ik even iets op wil schijven. Zo van.. ik heb net drie rozenstruiken gefatsoeneerd. De regen had alle bloemen stuk gemaakt. Maar er zat, kwam ik tot mijn schande achter, ook heel veel oud hout in. Dat is er, zij het met grote moeite, ook uit geknipt....zie je me al staan... twee handen om de snoeischaar om toch maar iets kracht te hebben. Het blijft een sport zo.

Drie struiken was wel mijn taks... toen sloegen mijn handen en hoera (not dus) mijn knie op slot...volgende keer maar verder. Ik heb nog een paar struiken te gaan en dan het onkruid in de voortuin. Ik kan het er niet uittrekken met mijn handen..maar ergens hebben we gewoon een schoefel... dan moet toch wel gaan schat ik zo... morgen ....voor vandaag is dit even zat geweest.

Vanochtend kreeg ik te horen dat mijn bloedwaarden niet goed waren. Volgens de assistente van de huisarts. Morgen mag ik even bij de huisarts zelf gaan horen. het zal wel mee vallen, hoop ik, maar het is weer even slikken.

En de kogel is hier door de kerk.. eindelijk. Op de 24ste begint een klusjesman met de douche. Drie dagen later, schat hij, is hij er klaar mee. Er hoeft niets gebroken te worden: er is ruimte genoeg om over de oude tegels heen te plakken. Ik ben benieuwd. De vloertegels hebben we allang in huis, nu komen er nog wandtegels bij. Daar gaan we zaterdag voor op pad. Ik vermoed dat alles bij elkaar mijn hele vakantie geld plus nog een beetje, aan deze klus op gaat. Maar eindelijk een goed aflopende douche is me echt veel meer waard!
Waarom mijn badkamer aangepast moet worden? Heel simpel... ik kon de douchebak niet instappen en als we met twee onder de douche gaan is er te weinig ruimte. Dus is de douchecabine al een eeuwigheid geleden door mijn man eruit gesloopt. Meteen nieuwe vloertegels gekocht een een grotere afvoerput zodat we niet de hele douche onder water zouden krijgen. Nu dat ligt nog steeds allemaal keurig ingepakt te wachten op vervolg. Ja, ik snap het wel, hoe dat zo is gekomen... mijn man is ook maar een mens en heeft ook veel voor zijn kiezen gekregen enzovoort. Daar heb ik alle begrip voor. Het duurde alleen tot afgelopen zondag voordat hij instemde met hulp van buitenaf.
En ook voor het lek van de schoorsteen... maar daar ga ik over 2 weken nog wel even achterheen. Je moet de boel niet forceren hè...

Volgens mij kan ik zelfs een WMO vergoeding krijgen voor het aanpassen van mijn badkamer, of anders via de belastingen iets terug. Ik ga in elk geval iets proberen.

grts