Tango en knikkers

Ik ben zo moe, zo ontzettend moe. Het liefste wil ik de hele dag gewoon niets doen.Ik heb geen energie om ook maar iets te doen. Maar liever koekjes....

Het leven gaat gewoon door en er rekenen mensen op mij.  Dus ik trek me aan mijn stutten en ben er voor de hulp, de kleinkinderen, de kinderen en mijn man. Die mocht vandaag trouwens even naar zijn werk om iets af te maken. Ik hoop maar dat hij op tijd terug is zodat ik Jaimey kan ophalen van school. of kwamen de kleinkinderen nu niet vandaag? Ik weet het niet meer.... en de ene kalender zegt ja, de andere nee....schiet ook lekker op hè...

Gisteren heb ik een anderhalf uur duren de intake van MW gehad. Daarna was ik stuk...De hamvraag: waarom (foute vraag overigens) MW?  Antwoord.. ik ben zo zonder energie, ik krijg de ene voet niet voor de andere, ik kom nergens toe en ik kom nergens. Help me mijn  mijn energie weer op de rails te krijgen...  Mijn knikkerpotje is gebarsten...en de knikkers zijn aan het wegsijpelen... dat doen ze soms... het zijn gelknikkers :)

Zelfs het schrijven van een logje, facebook en twitter is me te veel...en nu ook al wordfeud...een berg waar ik tegen opkijk en die ik niet weg geschept krijg... ik zal wel met een theelepeltje bezig zijn:)

Ik kwam dit verhaal tegen en wilde dit jullie niet onthouden:

Een professor stond in de collegezaal en bekeek de studenten die zijn filosofieles kwamen volgen. Voor hem, op zijn lessenaar, stonden een aantal attributen. Toen hij zijn les begon, pakte hij zonder te spreken een grote lege glazen mayonaisepot en begon deze te vullen met knikkers.

Toen er geen knikker meer bij kon, vroeg hij zijn studenten of de pot vol was. Ze beaamden dat het zo was. Toen pakte de professor een doos met kraaltjes. Hij schudde voorzichtig de kraaltjes uit de doos, zodat de kraaltjes de open ruimtes tussen de knikkers opvulden. Opnieuw vroeg de professor of de pot vol was. De studenten waren het met elkaar eens dat de pot nu echt vol was.

Toen pakte de professor een doos met schelpenzand en goot het zand in de pot. Uiteraard vulde het zand alle laatste kleine gaatjes tussen de kraaltjes op. De professor vroeg opnieuw of de pot nu vol was. Unaniem antwoordden de studenten met een volmondig 'ja'. De professor bukte even en haalde onder zijn lessenaar een kan water te voorschijn. Hij goot het water in de pot waar het alle ruimte tussen de zandkorrels opvulde. De studenten begonnen te lachen.

“Kijk”, sprak de professor toen het gelach verstomde, “de glazen pot is een metafoor voor jullie leven. De knikkers staan voor alle belangrijke dingen in het leven, je familie, je kinderen, je vrienden, je passies, alle dingen die zin en invulling geven aan jullie levens als al het andere verdwenen zou zijn. De kraaltjes zijn alle andere dingen die voor jullie van belang zijn, zoals bijvoorbeeld je baan, je huis, je auto. Het zand is al het andere, zaken die er niet wezenlijk toe doen.”

Hij vervolgde: “Als je begint de pot te vullen met zand, is er geen plaats meer voor de knikkers of de kraaltjes. Zo is het natuurlijk ook in het leven. Als je al je tijd en energie besteedt aan de kleine, onbelangrijke zaken, dan zal er nooit plaats en ruimte zijn voor de dingen die belangrijk voor je zijn. Besteed aandacht aan de dingen die essentieel zijn voor je geluk. Speel met je kinderen. Besteed aandacht aan je gezondheid. Neem je partner mee uit eten. Ga nog even lekker sporten of wandelen in het bos of langs het strand. Er zal altijd genoeg tijd overblijven om het huishouden te doen of om de kozijnen te schilderen. Besteed eerst aandacht aan de knikkers, aan de dingen die er echt toe doen. Bepaal je prioriteiten. De rest is alleen maar zand.”

Een wijze raad... alleen ik kan mijn knikkers niet meer alleen pakken/herpakken ...

Egaal

Alle perikelen van gisteren zijn zo wat opgelost. Tonny is nog steeds ziek thuis, maar hij zit wel beneden op de stoel en hij eet. Gelukkig maar want alles maar overgeven is ook niet erg leuk. Alleen, en dat heb ik al een keer gezegd, een zieke man is erger als vijf zieke kinderen.

Mau zit op mijn schoot en speelt met het dopje van de BT reciever dat prompt op de grond belandt. Nu kijkt ze me een beetje aan want ze verwacht dat ik het opraap . Ik doe dat niet, want dan blijft ze aan de gang. Nu heeft ze echter een nieuw speeltje: ze probeert het knipperend lichtje van de reciever te pakken. Dat lukt natuurlijk niet, of moet ik zeggen nog niet. Ze geeft het op, want ze draait zich om.

Ik heb de tabletten gabapentine nu in één keer. Had ik eerst 2 x 300 mg per keer, nu heb ik 1 x 600 mg per keer. Dat voelt toch anders in mijn lijf. Maar daar zal ik ook wel weer aan wennen.

Verbaasd opende ik mijn post van de WIA gisteren en wat bleek, ik heb een bijschrijving gehad. Niet erg veel, maar toch een leuk bedragje. Uit de berekening kan ik niet veel op maken, maar het zal wel goed zijn.

Ik heb me inlaten schrijven bij het Anders Lezen Loket. Nu wacht ik op de bevestiging van mijn aanmelding. Dat zou een werkdag duren. Maar die is al voorbij. Misschien hoor ik er morgen wat van. Ondertussen heb ik nog boeken genoeg om te lezen. Maar ik kan dan ook boeken lezen die ik nog niet heb en waar ik wel in geïnteresseerd ben.
Ach, het is me een beetje egaal te moede. Dus ik ga dit logje maar sluiten. Iedereen een hele fijne dag, ondanks de mist, kijk uit in het verkeer en natuurlijk heb ik wel een klaartje: Evelien gaat zo meteen katten brokken halen.

Tijd tekort????

Eigenlijk kom ik tijd tekort, ja, ik weet dat het raar klinkt. Ik heb immers vrij weinig bezigheden. Niet omdat ik niet wil, maar gewoon omdat de dingen niet kan. Ik kan niet zitten breien, haken, naaien, of meer van dat creatieve gedoe. Tekenen lukt niet, schrijven met de hand ook niet. Ja, ik kan het allemaal wel, heel eventjes, maar dat doet best zeer. En zeg nu niet: "je moet doorzetten, je moet door je pijn heen". Dat heb ik al lang geprobeerd en meer dan één keer. Maar dingen voor je plezier doen die je pijn doen, daar haak je al snel bij af. Koken, recepten uitproberen, ook een van mijn liefste bezigheden kan ik niet.

Zo, de batterij van mijn microfoon was op. Ik heb immers een BT microfoon en daar zit een batterij in. Een oplaadbare, maar als die aan de oplader ligt, dan kan ik hem niet gebruiken. Tenminste, dat kan ik vandaag niet voor elkaar. Maar hij was ook helemaal leeg. Ik zal eens kijken hoe ik dat toch voor elkaar kan krijgen. Maar goed, nu doet hij het weer, dus kan ik verder met mijn logje. Al weet ik niet meer wat ik wilde vertellen.

Ik had het over dat ik niet kon koken. Dat heeft te maken dat ik moeilijk kan snijden, potjes open kan draaien, en blikken kan openen. Zelfs het zoutvaatje opendraaien, kost moeite (lees: doet pijn). En geloof me als alles moeizaam gaat, zie je er al gauw van af. Dan doe je het niet meer voor je plezier.
Maar toch heb ik tijd tekort. Ik wil dingen doen, die heb ik verzonnen, maar ik kom niet tot actie. En een uur later denk ik: ik moet wat gaan doen ... herkenbaar? Vast wel! Aan de andere kant doe ik best wel dingen. Neem nu het telefoontje van het UWV. Zij vroegen een scan van mijn salarisstroken uit 2007. Ik wist niet eens of ik ze nog had, dus ik zocht gelijk met het UWV nog aan de lijn of ze aanwezig waren. Dat bleek zo te zijn. Dus ik heb ze gescand en opgestuurd. En nu zit ik met hoofdpijn. Deze inspanning, het lezen, het zoeken, het scannen, de scan bekijken, het opslaan, het wegsturen, vergt concentratie. Vergde te veel concentratie, met als gevolg dat ik nu hoofdpijn heb. En dan houd ik me wel rustig, maar dat helpt niet.

Ook het nazoeken waar ik met dit logje mee bezig was, kost mij energie. Ik stop ermee. Ik weet ook echt niet meer wat ik wilde vertellen.
Allemaal een hele fijne dag, en natuurlijk heb ik een klaartje: mijn hulp heeft de bedden verschoond. En daar ben ik heel erg blij mee.

zo maar wat losse flodders

Op de een of andere manier wilde de microfoon van de BT Headset niet aansluiten. Ik heb dus weer lang liggen rommelen om alles aan de praat te krijgen. Ik mis opeens een driver voor een weet ik veel wat. Omdat ik niet weet wat het voorstelt, kan ik ook niet op zoek gaan naar de juiste drivers. Maar misschien komt dat nog wel. Zie ik ineens het licht ...

Ik heb gisteren geprobeerd mijn adres programma te starten, maar ik krijg het niet meer aan de praat. Hij mist een essentieel onderdeel en zonder dat opent hij niet eens. Mooi balen, want ik had net al mijn adressen er weer ingezet. Hopelijk kan ik nog ergens aan het programma komen, anders heb ik wel dikke pech.

Vannacht heb ik elk halfuur gezien. Ik heb dus niet geslapen. Nou, dat kun je aan me zien. De reden? Ik weet het echt niet. Ik heb niks verkeerds gegeten of gedronken, ik heb best wel bewogen, ik ben best wel actief geweest, maar toch ... slaapproblemen. En hoofdpijn de volgende dag. Deze slaapproblemen maken ook dat ik overdag zomaar in slaap val, al is dit niet de enige oorzaak van mijn energieloosheid.

Gisteren heb ik vergeten te wassen, dat is dus een klusje voor vandaag. De eerste machine staat al te tollen. En ook de vaatwasmachine staat aan. Ik zou niet weten wat ik zonder stroom zou moeten doen ... ja ik kan koken want ik kook op gas. En natuurlijk heb je kaarsen in huis of olielampen, maar verder gaat bijna alles op elektriciteit. De wasmachine, de vaatwasmachine, de vrieskist , de koelkast, en niet te vergeten de verwarming. Eigenlijk allemaal luxe dingen waar we niet naar buiten kunnen, ik tenminste niet, nou ja, op vakantie ... dan kan ik de wasmachine en vaatwasmachine en vrieskist best missen ...

Mijn coq au vin is goed gegeten. Buiten verwachting, want tijdens de bereiding trok Tonny toch wel zuinig gezicht. Ik had mijn moeder ook beloofd ( tafeltje dekje) omdat ik dacht dat we toch niet alles op zouden eten, maar ik kwam bedrogen uit. Alles was schoon op, dus ik zal direct maar een portie voor mijn moeder maken. Ik heb nog braadstukken over al moet ik die nu eerst ontdooien. Maar ook tegen haar is beloofd beloofd.

Over een halfuur mag ik met Janneke mee naar de tandarts. Ik hoef niks anders te doen dan met haar mee te lopen, met haar in de wachtkamer te wachten en dan weer mee terug te gaan. Dat is voldoende. Ach, dan heb ik mijn loopje ook weer.

Verder staat er vandaag niets op het programma. Ik wil wat meer met mijn Draakje oefenen. Ik wil kijken hoe het hem gemakkelijk kan inzetten bij het besturen van de computer. Dat is mogelijk, maar ik weet de juiste opdrachten nog niet. Ja ik ken er een paar, maar bij het cruciale punt loop ik vast. Ik hoop dat het me lukt, gezien mijn hoofdpijn. Maar daar kan ik een paracetamol tegen nemen. Ik hoop dat het helpt, want dit is ook niks.

Allemaal een hele fijne dag, kijk uit als je naar buiten gaat, en doe geen domme dingen. Natuurlijk heb ik ook een klaartje: de fles wijn was lekker gisteren ...

grts

Eigenlijk te moe om.....

Na het grote boeken epos blogje was ik uitgeput. Uitgeput van het bedenken, opzoeken, becommentariëren, scannen, en neerzetten. Het heeft meer voeten in aarde gehad dan ik dacht. Maar goed vandaag een nieuwe dag, met nieuwe kansen.
Toen ik vanochtend beneden kwam moest ik opletten dat ik niet uitschoof over de kattenkots. Het is weer die tijd van het jaar dat Mau werkelijk alles uitgekotst. Lekker, op de houten vloer een tijd liggen inbakken vanwege de vloerverwarming. Het gevolg is, als ik het opgeruimd heb, dat er een uitbijtplek op mijn vloer zit. De zoveelste al.

Ik kan merken dat ik een paar dagen niet met dit Draakje gewerkt heb. Hij heeft moeite mijn woorden te volgen. Of ik spreek zelf niet zo duidelijk. Dat kan ook natuurlijk. Tegen de tijd dat ik aan het einde van de blogje ben, zal het wel verbeterd zijn.
Wat niet verbetert, is de pijn in mijn polsen en in mijn handen. Integendeel zelfs: het wordt erger, ondanks mijn oefeningen. Misschien is dat de tijd van het jaar, de invloed van het weer, of gewoon stramheid van spieren en gewrichten. Maar eerlijk gezegd geloof ik hier niet zo erg in. Want dat zou inhouden dat mijn oefeningen geen enkel effect hebben. Dan kan ik ze net zo goed laten. Ik ben van plan volgende week naar de huisarts te gaan om dat allemaal eens voor te leggen. En ook te praten over mijn ongelofelijk moe gevoel. Een moeheid die binnenin zit, diep binnenin….

Ondertussen gaat de klucht met het UWV nog door. Of ik mag hopen dat er nu een eind aan gekomen is. De brief die ik van hen heb gekregen, was een brief voor werkgevers, ik ben mijn eigen werkgever niet, ik ben werknemer. Na een telefoongesprek met Annelies zijn we tot de conclusie gekomen, dat datgene wat het UWV vroeg, al in het bezit was. Annelies zou bellen om te vragen welke ontbrekende gegevens dan bedoeld werden. Ik denk dat ze tot een overeenstemming zijn gekomen, want gisteren kreeg ik een enveloppe van Annelies met een kopie van twee documenten die zij naar het UWV had opgestuurd. Dat zou voldoende moeten zijn. Wordt vervolgd ...

Onderwijl ik de blogje zitten schrijven, val ik steeds langzaam in slaap, om dan weer wakker te schrikken, te realiseren waarmee bezig ben, en verder te gaan. Dat schiet toch ook niet op. En dat terwijl ik best wel gewerkt heb vanochtend. Ik heb het oud papier in dozen gedaan en aan straat gezet, de kippenfilets ingepakt en in de vriezer gestopt, de vaatwasser ingeruimd en aangezet. Deze kan ik over een halfuurtje weer uitruimen.

Ik zag bij Plato een oproep voor een schrijversblog. Heel interessant, heel erg leuk, heel erg uitdagend ... ik zou er graag aan mee willen doen ... maar dat lukt me niet: ik kan niet eens hier mijn gedachten goed op papier krijgen. Laat staan een fantasieverhaal schrijven. Nee, ik rommel zelf wel wat op mijn blog "Een kopje thee?..."

Ondertussen is het één uur geworden. Ik ga wat eten. Wat we vanavond gaan eten weet ik nog niet. Ik denk dat ik het aan Tonny over laat.

Allemaal een fijne dag, en mijn klaartje: Janneke klinkt weer gelukkiger dan ze in tijden geklonken heeft. Hier ben ik dan weer blij om.

Nurks-nurkser-nurkst

Als ik naar Vermist kijk, dan zie ik iemand vlekkeloos met zo'n spraak programma werken. Zonder problemen komen de naam en datgene wat gezegd wordt op het scherm. In werkelijkheid, is dat anders. Tenminste hier. Als ik een paar dagen niet met mijn Draakje heb gewerkt, lijkt het alsof ik helemaal opnieuw moet beginnen. Niet helemaal waar natuurlijk, het lijkt. Er zijn veel woorden die ik opnieuw moet uitspreken. En dat maakt de snelheid niet groot. Maar, ik moet niet zeuren, ik heb immers zo'n programma ...

Even over dat zeuren: volgens mij ben ik nurkser aan het worden. Ik heb het idee, dat ik me bozer uit, dan ik werkelijk bedoel. Maar ik kan de juiste woorden niet vinden. Waar dat aan ligt, weet ik niet. Misschien aan mijn tabletten, misschien aan een constant aanwezige hoofdpijn, misschien gewoon aan de hele situatie ... zoals ik gisteren al zei: ik moet zorgen dat ik naar buiten kom!
Nou dat heb ik vandaag al gedaan: ik heb mijn pakje voor Secret Santa op de bus gedaan, ik heb postzegels gehaald, en enveloppen, en ik ben naar de markt geweest voor brood. Dit alles op mijn fietsje met een vreselijke wind tegen: en dat twee keer.

Over een uur moet ik bij de pedicure zijn. Dat is een heel eind fietsen, zeker met wind tegen. Ik mag echt wel een kwartier van tevoren gaan. Als ik dat gedaan heb, heb ik mijn uit huis dingen voor elkaar. Dan komt er alleen nog om half 4 een leerling.


De gehaktballen van gisteren waren erg lekker. Al had Tonny, zoals altijd, weer commentaar. Nu iets over zout vergeten. Ach, het is zijn tijd van het jaar. Maar handig, of leuk, is niet zeker niet. Enne, aan Sint Janskruid krijg ik hem echt niet hoor.... "Ik Mankeer Niks!"

Ik kreeg gisteren een mailtje van Monique dat ze na lang zoeken mijn retro new age klok gevonden heeft. Zouden mijn andere spulletjes ook gevonden zijn op school? Vannacht bedacht ik dat mijn hele breukenset daar nog moet liggen. Met de handleiding. Ik ben benieuwd of ik die nog terugkrijg, dat was een dure aanschaf. Maar zo zijn er nog wel meer dingetjes. ...

Mijn typografieën maken in Excel, gaat niet goed. Het is niet datgene wat ik voor ogen heb. Tot nu toe werd ik nog het beste in Paint shop pro, met vector lagen. Maar dan heb ik altijd een afbeelding. Het combineren van tekst en afbeelding op de site moet ik nog bekijken. Maar ik kom er wel. Ik heb immers alle tijd. Alle tijd van de wereld ...

Voor ik wegga wil het nog een kop koffie nemen en wat eten. En ik moet mijn moeder even bellen. Allemaal een fijne dag, met weinig last van de wind, en mijn klaartje: ik betrapte mezelf vanochtend op het zingen van sinterklaasliedjes.. zomaar...

grts

gebrabbel en meer

Zo het moest er toch van komen... een nieuw berichtje...even zo tikken want mij hulp is er en gek hè.. ik kan niet met mijn draakje werken als er volk is.. dan komen mijn woorden niet goed over mijn lippen, dan aarzel ik te veel.. dan gaat het mis...

Ik heb niets geen last van de griepprik gehad.. gelukkig maar.. je hoort ook andere verhalen..zelfs niet een beetje...ik blijf alleen zo ontzettend moe.. maar dat wijt ik ook aan mijn anti zenuwpijn tabletten... of gewoon aan mijn niets doen leventje..

Maar dat laatste is ook niet helemaal waar.. ik heb elke dag wel te doen.. gisteren heb ik bijvoorbeeld gestreken en ben ik met mijn moeder mee geweest naar een makelaar. Ondertussen heb ik telefoon van Janneke gekregen en later nog een keer, ik heb verzonnen wat we zouden gaan eten en heb dat later klaargemaakt en ik heb verhuisdozen voor mijn moeder besteld..eerst nog uitgezocht welke goed en goedkoop waren zo goed en kwaad als ik dat kon.....nee ik doe best wel wat..het zijn alleen geen echte dagvullers...maar goed, je kunt niet alles hebben...

Vandaag is mijn hulp er, wil ik die gehaktballen maken en komen er 2 leerlingen...en ik denk dat Evelien wel zal komen...
genoeg te doen dus weer.....al haalt het het niet bij het leven dat ik had voor de kanker...

Vorige week heb ik het er met Tonny over gehad dat ik echt moet zorgen dat ik er elke dag wel uit kom...het gebeurt namelijk heel gemakkelijk dat ik blijf zitten...zeker ook omdat dit een dorp is... en ik geen auto kan rijden...dus ik ben er mee bezig.. met mijn huis uit komen...
Nee ik ben niet mensen schuw, en ook niet lui...ik weet niet wat het is.. er is ergens een drempel..maar ik zal hem overstappen hoor..

Ondertussen ben ik ook bezig om op mijn andere blog typografische stukjes te zetten.... dat valt nog niet mee.. ik ben aan het verzinnen hoe ik dit kan doen zonder dat het een plaatje is.. daar ben ik nog niet uit.. ja ik kan met opmaak codes werken, maar dan krijg ik niet datgene wat ik wil hebben...ik heb het met direct tekenen geprobeerd, maar dat wil ook niet..schrijfletters met de grafische pen worden omgezet in drukletters...ik heb gezocht naar een programma waarin ik dat wel kan doen, maar dat heb ik tot nu toe nog niet gevonden... misschien in pdf...ik ga gewoon alles uitproberen...

En verder moet ik een afspraak bij de kapper maken...mijn model is uitgegroeid.. en ondanks dat ik het niet zo kort wil, moet er toch wat aan geknipt worden...deze week mag ik ook weer naar de pedicure en belt Knibbeler me terug over die hormoonkuur.
Voor volgende week maandag heb ik een tandartsafspraak..

@Repel: heel graag gestuurd hoor.. je verdient het... zoveel spannning is toch niet niks...
@Truike: doe je een beetje voorzichtig meidje?Nu eerst eens aan jezelf denken hè..
@Tricky: fantastisch nieuws.. gefeliciteerd.. ook hier!
@Wondelgijn en Ollie: het worden dus gehaktballen ... een uitje snipperen, even aanbakken, beschuiten malen, een eitje stukslaan, alles bij het gehakt voegen met wat zout en peper en nootmuskaat, mengen, olie in de pan heet laten worden met wat boter, de ballen snel bruin bakken, nog wat vocht toevoegen .. ik pak vaak jus uit een pakje, of wat wijn... je kunt er ook nog wat ui bij doen en wat knoflook ( dit eerst wel even aanbraden) , een laurierblaadje.. kortom.. alles wat je lekker vindt.. laat dit zeker en uurtje sudderen, afblussen met wat kookroom...en smullen maar...




Ik ga maar eens een kopje koffie pakken... ik ben al zo lang op:)

allemaal en fijne dag.. en mijn klaartje: het is droog!!

Draakgebrabbel

Zo, dat deze nacht is ook weer voorbij. Volgens mij heb ik als een blok geslapen. En nog ben ik moe. Het is geen moe -moe maar een energieloos moe, en daar word je doodop van. Het is een vicieuze cirkel, waar ik uit moet zien te komen. Dat heeft niks met mijn geestesgesteldheid te maken. Tenminste dat denk ik toch, en wie weet beter dan ik. Natuurlijk speelt wel mee: de WIA, dat ongeval, de keuringen, de net niet de hypotheek van Evelien en Nicky, de verhuizing van mijn moeder, het opruimen van het huis van mijn moeder, en de nurksheid van Tonny. Want anders kan ik dat niet noemen. Ik herken dat: het is zijn eindejaars-blues. Deze gesteldheid komt elk jaar bij hem terug en duurt tot de carnaval. Heel vaak is hij dan ook ziek. Hij blijft dan gerust 6-8 weken thuis. Vorig jaar heb ik daar weinig van mee gekregen, omdat ikzelf zo ziek was, maar ik vermoed, dat het dit jaar anders uitgepakt. We zullen zien ...

Tot nu toe blijft mijn Internet het houden. En dat al van af donderdag of was het vrijdag? Nee, het was donderdag! denk ik dan toch. ... ja, jullie hebben allemaal gelijk: je voelt je behoorlijk afgesloten zonder Internet en telefoon.
Gelukkig dat de televisie het bleef doen.

Ik hoor leven boven, Tonny is wakker. Het ligt er even aan wanneer we de boodschappen gaan doen, of ik mee ga. Eigenlijk heb ik er geen zin in, maar ik kan dit zo bijzonder slecht tegenover Tonny maken. En dat was de voordeur bel, mijn inktpatronen werden gebracht. Deze had ik eergisteren via Internet besteld. Bij Supercartridge.... en niet eens zo gek duur. Inkt patronen zijn toch al zo duur. En ik heb deze maand behoorlijk veel uitgegeven. Nu is even de hand op de knip.

Ik dat dit Draakje moeite heeft met de letters M en N , en E en I... deze letters haalt hij bij "spel dat" constant door elkaar. Ik zal heel oefenprogramma op moeten af laten.

Op aanraden van mijn fysiotherapeut heb ik mijn tabletten weer een dagendoosjes gestopt.Het was huilen met de pet op... ik vergat steeds of ik ze nu wel of niet ingenomen had....
Ja, dat geheugen van mij wordt er ook niet beter op... ik zou dat eigenlijk moeten gaan trainen... anders eindig ik nog als een plantje...nou zeg maar Plant. Want ik kom alleen maar weer bij momenteel. Ondanks mijn pogingen gaat het de verkeerde kant op. Vooral die avonduren zijn funest. Maar ik kan de hele dag wel lopen eten... gewoon brood hoor. Zelfs kaal brood...

mmmmmm.. Tonny is nu beneden.. ik ga stoppen

fijne dag allen

en mijn klaartje: die goedkope intktcartridges...zoeken loont echt...

dikke stroop

Wat vandaag aan de hand is, weet ik niet. Ik kom maar niet op gang. Maar precies als ik, lijkt ook mijn Internet op dikke stroop. Ik heb net al een uur op de bank liggen slapen. En ik werd wakker door een herinneringspiepje op mijn lappie. En verkeerd ingestelde herinnering, want het was er een voor morgen. Morgen moet ik naar de oncoloog, voor controle en voor de volgende stappen in het behandelingstraject.

Ik slaap slecht, ik ben moe, uitgeput, ik heb hoofdpijn en ik zie dubbel. Hoe lastig is het dat mijn nieuwe bril er nog niet eens is. Ja, een van de twee is in de winkel al aanwezig, maar dan ben ik er nog niet. Ik heb geen vervoer. Tonny moet ik het echt nu niet vragen, hij is druk bezig met de tent voor de winter barbecue. Evelien heeft even geen auto, Janneke is aan het werk ..., tja en dan zit ik. ... het zal wel volgende week worden ... een lichtpuntje, dan is het tweede bril er waarschijnlijk ook.

Ik lees op dit moment wel, nou ja, lees... meer luisteren.... maar vraag me niet waar over het verhaal gaat. Dat zou ik je nou niet kunnen vertellen. Triest hè.

Ondanks alles heb ik toch een nieuw blog geopend op Wordpress. Nee, niet op mijn eigen site, ik kon de twee domeinen niet koppelen. Maar in ieder geval mijn nieuwe blog is er. De inhoud heeft helemaal niets met kanker te maken. Natuurlijk zit ik nog in de ontwikkelingsfase met Wordpress. Ik heb nog niet alle dingen door. Maar wat niet is kan nog komen.

@Trudie, beterschap. Denk nu ook eens aan jezelf. Dat op je wel tegen mij, maar pas nou zelf ook eens toe.

@Suyari: dank je wel voor je reactie op " het doet zeer". Misschien kom ik ooit ook zo ver als jij nu. En kan ik het loslaten.

@Gisella: ik hoop dat je niet ziek van de griepprik geworden bent. Ik mag volgende week weer. En dan daarna nog een keer. Zoals je hebt gelezen ben ik toch weer begonnen met Wordpress.

Het is weer een heel miep blogje geworden, dat wilde ik wel niet, maar het ging niet anders. Zelfs mijn draakje verdraait mijn woorden. Terwijl het juist zo goed ging.

Maar ik heb wel een klaartje: ik kreeg een paar weken geleden een leuke beterschapskaart van Tricky. Hij staat nog steeds op mijn kast. Nee, ik ben jou niet vergeten hoor meid. ... chemobrein..... en elke keer als ik hem zie, moet ik glimlachen.

Maak er allemaal een fijne middag en avond van!

Te druk en schoon

Het is niet eerlijk... lig ik de hele nacht bijna elk half uur te zien, val ik tegen de ochtend in slaap... en dan gaat de wekker want ik moet eruit voor de hulp....vandaag dus een drukke dag... hoewel ik mijn hulp niet mee hoef te helpen, wil ik toch voor ze komt een paar dingen in orde hebben...zoals de gebruikte glazen en kopjes van de vorige dag in de vaatwasser, de bak met gebruikte koffiepads in de vuilnisbak legen, ontbijten en de boel opruimen en de prullenbakken legen...dat is altijd stevig aanpoten....zeg nu niet dat dat allemaal niet hoeft, behalve ontbijten dan, dat weet ik ook wel... maar toch.....

Als ze dan om 9 uur binnenkomt,bespreken we wat ze gaat doen.. daar moet ik echt mijn hoofd bij houden, want deze lieve meid wil wel eens doordraven...maar goed.. het lukt allemaal..dan komt om 11 uur Annelies.. we hebben een voor mij heel heftig maar ook zinvol gesprek.. en het was ook nog gezellig hoor...vraag me alleen niet wat er precies besproken is, want dat weet ik echt niet meer...Annelies stuurt me papieren op, of komt ze zelf even brengen...

Snel het vlees voor de bbq bestellen en daarna haasje repje naar het ziekenhuis voor bloedprikken.. Daar ging het allemaal weer niet lekker... het bloed wilde weer niet stromen, en ik had mijn eigen pretpark weer bij me.. maar goed .. na een half uur toch weer naar huis: het was uiteindelijk gelukt wat bloed te trekken dan maar...

Thuis zat Evelien al te wachten om de party tent mee op te zetten. daar hoefde ik me gelukkig op één moment na niet mee te bemoeien... ik zat gewoon bekaf met een kopje thee...

Tja en dan nog 2 leerlingen...en nu is het avond.. Tonny had gelukkig gekookt, spaghetti ... en daarna...ik dacht nu ga ik aan dit blogje werken... gek genoeg kan ik niet als Tonny thuis is met mijn draakje werken.. Draakje als in Dragon Naturally Speaking.. dus dit is een volledig getypt verslag. en dat merk ik goed op mijn handen...dus ik stop er maar weer mee... mogen weer een dag...

Mijn klaartje: eindelijk schone ramen boven...

fijne avond

grts

Ik klim en klauter...

Voor ik een aantal webloggers langs ga, zal ik eerst hier weer een stukje neer zetten. Ook gisteren heb ik de hele dag geslapen. Ik ben wel even 20 minuten naar mijn moeder geweest. Maar toen was het ook op. Het was het druk. Wel niet drukker dan anders ... maar toch ...

Gelukkig is het vandaag een nieuwe dag. Ik ben blij met jullie reacties op "het doet zeer ..." ik voel me hierdoor erg gesteund.

Deze week is Tonny vrij. Er moet nog veel opgeruimd worden willen we vrijdag kunnen barbecueën. Maar nu is hij naar een begrafenis. Wanneer hij terugkomt, weet ik niet, maar ik weet wel dat hij als hij terugkomt, niets meer doet. Dan kruipt hij achter de computer en is niet meer aanspreekbaar. Ik hoop dat ik het mis hebben, maar ik denk het niet.

Mijn plannen voor vandaag zijn wat onrustiger: strijken (wanneer niet?), vlees bestellen, en een beetje opruimen. O ja, en eventjes naar de Blokker om een wisser te halen. Dan is mijn hulp morgen ook weer gelukkig.
Morgen heb ik overigens weer een drukke dag. Mijn hulp komt, Annelies ( mijn directeur ) komt praten, en ik moet bloed prikken. Tegen het einde van de middag komen ook nog twee leerlingen. Ach, het loopt allemaal wel vanzelf.

Ik heb net Wordpress van mijn site afgehaald. Ik was er nu wel een stuk verder mee, maar ik vond het zo'n gedoe om alles om te zetten,nee, niet het importeren, maar gewoon alle s naar jijn zin, alle adressen aanpassen enzovoort.. dat ik dit weblog maar op Blogger laat staan. Er komt vanzelf wel een tijd, dat ik dat gaan veranderen. Ik weet nu, dat ik het ook kan (hè Gisella?)

Ondertussen ben ik weer aan het rondsnuffelen geweest op het net. Ik ben verschillende interessante bloggers tegengekomen. Allemaal met hun eigen verhaal, of een eigen stellingname. Ik zal de linken van hun log bij "De moeite waard" neerzeten, dan kunnen jullie daar als je wilt ook een kijkje nemen. Ik moet toch wat ...

@Nonny: 14 jaar thuis, en daarna weer aan de slag? Als ik 14 jaar thuis zit ben ik 69, en hoef er dan echt niet meer aan te denken om ergens aan de slag te kunnen. Hoogstens als vrijwilligster. Gelukkig heb ik dan hopelijk mijn eigen bedrijf nog. Maar Nonny, ik denk dat je gelijk hebt met je whiplash idee. Ik wijt zelf aan hoofdpijn daar ook aan. Hoewel ze ook wel stress gerelateerd is. In mijn geval maakt maar eigenlijk helemaal niets meer uit waarvan komt, als ik het maar kwijt ben ...

@Drs: ik heb je op je site al uitgelegd hoe het zit met de namen ...

@Wondelgijn: ja, je hebt gelijk ik zit in een andere trein. Gelukkig zijn een aantal mensen met mij mee overgestapt. Maar ik ben ook een aantal super mensen tegengekomen. Ik moet alleen oppassen dat mijn wereld groter wordt dan borstkanker, dan kanker alleen ...

@ alle anderen: ik had het al gezegd, maar toch nog een keer:


Tonny is weer thuis, ik ga dit afsluiten. Maar niet zonder een klaartje: ik heb vanochtend zelf de bedden verschoond. Het was geen onverdeeld succes,met die handen van mij, maar het is me uiteindelijk toch gelukt!

Fijne dag allen, grts

Dip zonder sausje...

Nee, het houdt niet over! Gisteren de hele dag liggen slapen, vanochtend tot na 12:00 geslapen en nog ben ik moe. Hoewel, moe is het juiste woord niet. Het ontbreekt me aan energie, dat is het! Ik ben leeggezogen. Tenminste, zo voelt het. De impact van dat etentje is buitensporig groot. Niet alleen het etentje zelf, maar ook de achterliggende emoties zijn hier debet aan. De achterliggende emoties misschien nog wel meer dan het etentje zelf. Maar goed, dat is iets waar ik klaar mee moet zien te komen. En liefst vandaag nog, al zal dat er niet inzitten.

Toen net wist ik nog een heleboel om te vertellen, maar ik ben het allemaal kwijt. Ik wilde er geen lammetierig blogje van maken ... maar om de een of andere reden, gebeurt dat toch. Ik ga onderduiken. Jullie zien me vanzelf wel weer verschijnen!

Ondanks alles heb ik wel een klaartje: die hele mooie bos bloemen die van Gisella kreeg. Ze konden op geen beter moment komen. Dank je wel! En ook iedereen bedankt voor hun lieve reacties.





Fijne dag!

druk druk druk als/ met een klein baasje

Ik heb geen flauw idee hoe het zit met mijn gewicht ... gewoon niet wegen hè...
Maar hoe het met mijn eten zit, dat weet ik wel. Ik moet nog oppassen dat ik weer niet te weinig eet. En daardoor een aanval doen op de snoepla..... Met alle gevolgen vandien ...
Onder invloed van medicijnen, is mijn wereld wat afvlakt. Maar dat is beter dan de pijn van de neuropathie. Natuurlijk heeft dit ook invloed op mijn eetpatroon. Maar dat wil ik nu juist gaan doorbreken. Ondanks dat het niet zo goed gaat, stug volhouden.

Mijn luisterboek lijsten omzetten daar ben ik gisteren niet toe gekomen... ik heb het veel te druk gehad met van allerhande dingen.. ook met mijn moeder naar een appartement gaan kijken. Dat was helemaal niet zo succes. Het appartement zag shabby uit en was ook nog heel slecht afgewerkt. Maar wat mij het meeste stoorde, waren de drie treetjes die ze op of af moest bij het betreden of verlaten van het appartement. Dit was niet geschikt voor haar. Gelukkig vond ze het zelf ook wat minder. Maar haar makelaar had een andere oplossing. Hij had nog een huis in de verhuur. Wanneer zij haar eigen huis kon verkopen, dan kon ze met de opbrengst van de rente, de huur van het appartement bijna betalen. De locatie was het Dorpsveld, haar eerste keus locatie. Eigenlijk onnodig om te zeggen dat mijn moeder daar graag wilde gaan kijken. Haar makelaar gaat proberen een kijk afspraak te regelen.

Evelien en Nicky willen het huis van mijn moeder graag kopen. Alleen kunnen zij die hypotheek niet opbrengen. Nu willen wij gaan kijken of we ze kunnen helpen. Hoe? Dat weet ik nog niet. Daar zullen we het nog eens over hebben. Want ik wil wel helpen, maar ik wil niet mijn eigen hypotheek openbreken. Ik heb een gunstige rente. En die ben ik dan kwijt. Maar we zullen eens een adviesgesprek bij de Hypotheeker aanvragen om de mogelijkheden op een rijtje te zetten.

Janneke heeft aangegeven dat ik mag vertellen waarvoor zij naar het ziekenhuis moest. Ik wil dat wel, maar ik moet het zelf eerst weer op een rijtje zien te krijgen. Nu lukt dat niet. Maar misschien wil Janneke zelf een stukje zetten.

Ik heb het boek "Brand!" van Iris Johansen uitgelezen/uitgeluisterd. Het was een heel spannend boek. Met een onverwacht einde. Ik vind het wel een aanrader.

Beschrijving
Als kind overleefde Kern Murphy maar net een grote brand, waarbij daar moeder omkwam. Voor de politie en brandweer onderzoekt ze brandstichtingen. Niemand weet dat Kerry een speciale gave heeft: ze kan zien hoe de brand is aangestoken. Dan verschijnt de mysterieuze Brad Silver in haar leven. Wie is hij? En waarom heeft hij juist Kerry uitgekozen voor zijn jacht op een meedogenloze pyromaan? In een zenuwslopende race tegen de klok worden Brad en Kerry gedwongen tot het uiterste: zij moeten vuur met vuur bestrijden...



Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
De auteur introduceert hier een nieuwe heldin, Kerry Murphy, een onafhankelijke, alleenstaande jonge vrouw die samen met haar hond Sam verdachte branden onderzoekt voor politie en brandweer. Kerry heeft als klein meisje twee jaar in coma gelegen na een grote brand waarbij haar moeder omkwam. Dit was voor haar een bijzonder traumatische ervaring waar ze nog steeds last van heeft, maar die haar ook de telepathische gave heeft gegeven om te kunnen 'zien' hoe en of een brand aangestoken is. Kerry zwijgt hierover en dicht haar successen altijd toe aan haar hond Sam. Nu wordt haar hulp ingeroepen door de geheimzinnige, eveneens telepathische brandonderzoeker Brad Silver die jaagt op een gevaarlijke pyromaan, een op tilt geslagen wetenschapper, die al een hele reeks dodelijke slachtoffers op zijn geweten heeft. Wie is deze geheimzinnige Brad Silver, en hoe komt het dat hij zoveel over Kerry weet? Silver en Kerry openen samen de jacht op deze gevaarlijke psychopathische pyromaan die het ook op Kerry en haar familie gemunt lijkt te hebben. Vlot geschreven, heel spannende doorsnee-thriller met veel vaart, romantiek, wat bovennatuurlijke aspecten, rook, vlammen en een matig plot. Redelijk seriewerk. Pocketeditie, kleine druk.

(NBD|Biblion recensie, Redactie)

Zo dat was weer een heel verhaal.. rest alleen nog mijn klaartje.. een snel klaartje wat Jaimey is binnen... en hij is mijn klaartje...

grts

Doelloos

Ik heb het boek "De stad in het ijs" van Ashe Stil uitgelezen. Het was wel een spannend boek, maar ik vond de afloop wat mager. In eerste instantie dacht ik dat het een jeugdboek was. Maar volgens de recensies van bol.com bleek dat niet zo te zijn. Wat moet ik er verder van zeggen. Het boek beschrijft de tijd waarin het speelt. Het is direct geschreven, maar er zit volgens mij weinig "waarde" in. Het is geen boek dat ik nog een keer zal lezen.

Beschrijving
Als in de winter de schepen liggen vastgevroren, komt de drukke haven van het zeventiende-eeuwse Amsterdam tot rust. Waterschout Willem Lootsman neemt het op zich vrouw en kind van een zeeman op te sporen. Al gauw vindt hij het ontzielde lichaam van een oude vrouw en dit is het begin van een speurtocht door de smalle steegjes en de brede grachten van de Gouden Eeuw. Hij ondervraagt een gekkin in een knekelhuisje en bespiedt heksen op het kerkhof. Het zoontje van de zeeman lijkt de spil van een aantal fatale gebeurtenissen.

Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
Waterschout Lootsman krijgt van een scheepstimmerman het verzoek zijn verloofde op te sporen en het kind dat zij verwachtte. Al snel ontdekt Lootsman dat de vrouw kort na de bevalling is gestorven, maar ieder spoor daarna loopt dood. De vroedvrouw wordt vermoord, een getuige bevriest en er wordt een aanslag gepleegd op Lootsman zelf. De waterschout komt in aanraking met heksen die allerlei bezweringen uiten en geleerden die in magische krachten geïnteresseerd zijn. Ten slotte ontdekt hij de waarheid èn de baby. Dit historische detectiveverhaal speelt in de Gouden Eeuw in Amsterdam tijdens een strenge winter. Het verhaal getuigt van een grote kennis van die tijd, zowel van de stad zelf als van allerlei gewoontes, standen en het gewone dagelijkse leven. Normale druk.
(Biblion recensie, Marian Verstappen.)

Ik doe weinig anders dan slapen en luisteren lezen. Zeer lamlendig voel ik me. Zou het dan toch een griepje zijn? Ik wil hier echter geen lammetierig blog van maken. Die tijd heb ik gehad. Waarom gaat het dan toch niet zo goed? Is de schuld van de medicijnen, de medicijnen die de zenuwpijnen afvlakken. Maar ze vlakken meer af. Dat is een ding dat zeker is. Nee, ik ben nog lang geen zombie. Maar dat ik wezenloos in de wereld sta momenteel, dat is een feit. Daar moet ik echt bij stil gaan staan. Anders rijgen de dagen zich aan een. Zonder dat ik ook maar iets doe.

En dat terwijl er zat te doen is. Niet hier in huis maar wel met mijn familie. Janneke moet vandaag naar het ziekenhuis op controle, mijn moeder is naar het ziekenhuis omdat ze erg veel last van haar elleboog heeft. Morgen ga ik met mijn moeder mee een appartement te bekijken. Vanmiddag laat komt er nog een leerling waar ik nog wat dingen voor moet uitzoeken. Onder andere of ik een tussen evaluatie moet maken.

Zo, ik heb inmiddels een vest aangetrokken. De losse bloes was een beetje te koud. Vanochtend was ik laat uit bed. Onze Janneke belde me om 10 uur wakker. Ze ging naar een sollicitatiegesprek. Eerlijk gezegd snap ik er even niets meer van. Maar misschien komt dat nog. Ik ben niet naar de markt geweest. Ik heb geen flauw idee of ik brood nodig heb.... ik kan nog altijd zelf bakken.

Maar ik heb wel een klaartje, tenminste. ... ik had toch echt een ... ook dit soort dingen vergeet ik ... en nu zit ik hard te verzinnen, want ook nu was.....Dus daarom maar deze...en ik ben vergeten of komt ooit wel eens eerder heb gepubliceerd.

Slow Dance

Have you ever watched kids on a merry-go-round,
or listened to the rain slapping on the ground?

Ever followed a butterfly's erratic flight,
or gazed at the sun fading into the night?

You better slow down, don't dance so fast,
time is short, the music won't last.

Do you run through each day on the fly,
when you ask "How are you?", do you hear the reply?

When the day is done, do you lie in your bed,
with the next hundred chores running through your head?

You better slow down, don't dance so fast,
time is short, the music won't last.

Ever told your child, we'll do it tomorrow,
and in your haste, not see his sorrow?

Ever lost touch, let a friendship die,
'cause you never had time to call and say hi?

You better slow down, don't dance so fast,
time is short, the music won't last.

When you run so fast to get somewhere,
you miss half the fun of getting there.

When you worry and hurry through your day,
it's like an unopened gift thrown away.

Life isn't a race, do take it slower,
hear the music, before your song is over.

David L. Weatherford

Allemaal een hele fijne dag! En wellicht gaat het morgen een stuk beter. Als ik maar een doel kan vinden.....

ik ben weer online

Gisteren was ik te moe om ook maar iets zinnigs op dit blogje te zetten.. en nu voel ik dat ik moet opschieten anders nemen de medicijnen het weer over... het zijn toch rare keuzes die we moeten maken: jeuk of pillen, zenuwpijn of pillen, .. als het nu enkel de pillen waren.. dan was de keus niet moeilijk.. maar het bijkomende effect.. ik voel me net weer een zombie.. het zal wel overgaan, mijn lichaam zal zich wel conformeren...maar hoelang duurt dat...

Jullie weten al dat ik van 2 keer 100mg naar 2 keer 300mg gabapentine ben gegaan.. niet omdat ik het leuk vind, maar geloof me .. pijn in alles wat je doet is ook niet alles...

Ik ben al aardig op weg met mijn programma, maar ik gebruik het nu niet.. ik heb gemerkt dat ik het moeilijker gebruik als Tonny beneden aanwezig is.. dan lijkt het net zo of ik in mijzelf zit te kletsen.. dat doe ik dan wel ook...

Ik heb gisteren het boek "Echte mannen eten geen kaas" van Maria Mosterd uitgelezen/geluisterd... ik vond het een zeer integrerend boek dat ik overigens niet achter elkaar kon door luisteren.. en net wat de recensies hier onder zeggen: je blijft je het waarom afvragen, ...voor mij is het gewoon een soort dagboek van een meisje dat opschrijft wat ze heeft meegemaakt...het is heel erg wat ze me maakt en ik hoop echt dat niemand in zo'n situatie terecht komt...helaas is de werkelijkheid nog steeds anders..

Beschrijving
Tot haar eerste dag op de middelbare school is Maria een heel gewoon meisje van twaalf. Ze woont met haar moeder en haar zus in een stad in het oosten van Nederland, en wil wel wat meer spanning in haar leven. Of stoer zijn, zoals dat groepje jongens dat rondhangt op het parkeerterrein van de school. Hoe zou het zijn als een van die jongens haar vriendje was? Maria's fantasie lijkt werkelijkheid te worden: een van hen, Manou, spreekt haar aan. Wat ze niet weet, is dat Manou een loverboy is.

Zes jaar later schrijft Maria dit bloedstollende verslag van haar jaren met Manou. De jongens die haar haar normale jeugd hebben ontnomen, en die de meeste mensen kennen als 'loverboys', waren voor haar pooiers, drugs-, wapen- en mensenhandelaars. Geweld, (groeps)verkrachtingen, handel in meisjes, drugssmokkel: Maria heeft veel meegemaakt en gezien. Ze heeft er een authentiek en onthullend verhaal over geschreven. Openhartig vertelt ze over haar tegenstrijdige gevoelens voor Manou, en haar strijd om aan hem te ontkomen: fysiek, maar vooral mentaal. Wat Maria heeft meegemaakt is schokkend; hoe ze erop terugkijkt is buitengewoon ontroerend.

Maria Mosterd (1989) woont in het oosten van het land. Na twee keer zes maanden in India te hebben verbleven om weer zelfvertrouwen en een gevoel van eigenwaarde te krijgen, begint ze nu onder begeleiding van de Hoenderloo Groep aan een nieuw leven.


Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
Maria vertelt hoe zij op 12-jarige leeftijd in handen valt van een loverboy en zich daar pas vier vier jaar later aan onttrekt. Ze beschrijft hoe ze onder zijn invloed komt door haar gevoeligheid voor status en spanning. Vanaf het begin is duidelijk dat haar vriend meer meisjes aan het werk heeft en ook bij criminele activiteiten als drugshandel betrokken is. Het lijkt haar niet te deren, zij koestert de naieve illusie dat zij speciaal is voor hem. Ze gaat er zelfs toe over zelf meisjes te ronselen en bij zijn afwezigheid zijn business te runnen. Ondertussen verzuimt ze school en verslechtert de relatie met haar moeder. Haar relaas blijft oppervlakkig zonder ontwikkeling of reflectie: een chronologische opsomming van gebeurtenissen. Onduidelijk blijft waarom zij zich vier jaar lang op deze manier laat gebruiken en geen hulp zoekt bij bijv. haar moeder. Het meest boeiende in het boek is dat het een inkijkje geeft in het netwerk van loverboys en alles eromheen. Het is geschikt voor een breed publiek; voor professionals biedt het nauwelijks nieuwe inzichten.

(NBD|Biblion recensie, H. Kok)

Ik heb gisteren ook een evaluatieverslag van een leerling van mij afgeschreven.. een beetje lastig want die betreffende leerling heb ik niet zelf begeleid.. ik moest het doen met alle aantekeningen en kladversies die ik al had opgesteld bij het doorspreken van deze leerling met Anke, mijn stagiaire van vorig jaar..het heeft allemaal wat moeite en dagen gekost, maar het is me toch min of meer gelukt...

Met mijn concentratie is het nog wel steeds pet.. zo'n evaluatie kost me naast tijd ook de nodige hoofdpijnen om maar bij de les te blijven...

Het is, merk ik, wel een heel erg "ïk" verslagje geworden weer.... ik wilde nog veel meer schrijven maar ik ben het echt alweer vergeten.... eigenlijk al sinds ik het boekenstukje ertussen zette..

Daarom nog enkel mijn klaartje: als ik naar buiten kijk zie ik een hele kluit wemelende tjilpende mussen.. ze zitten in de kippenkooi en proberen nog iets te vinden wat de dames hen hebben laten liggen...en een lawaai dat ze erbij maken....

fijne dag allen..

grts

wachten op...

Ik zit te wachten tot ze mijn wasmachine komen brengen.. tussen half 12 en half 3...het is nu half 1....dus ik heb nog even te gaan...

Mijn energie staat op een laag pitje.. gisteren ben ik ook zomaar op de bank in slaap gevallen. Vannacht heb ik met horten en stoten geslapen.. ik ben wel vanochtend met Evelien en Jaimey over de markt gelopen en bij de Blokker, het Kruidvat en de Zeeman geweest... maar daarna was het gedaan.. dus nu zit ik gewoon rustig te wachten...

Inmiddels is het hier gaan regenen..ik heb een vest aangetrokken en sokken...het kijkt donker buiten en binnen...

we eten vandaag wat Tonny klaarmaakt.. het zal wel spaghetti zijn, al heb ik liever een andere pasta...

@Marian: nee ik heb niets van Scala gehoord.. al zolang ik ziek ben niet... maar dit wist de Arbo arts te vertellen.. ik zeg niet dat ze het doen, het ontslaan, maar de kans is groot....
Het gesprek wat ik had was met de verzekeringsman van de tegenpartij van het ongeluk en natuurlijk mijn eigen verzekeringsman ....

@Trudie.. ik zag de kerst knutselspullen al in de winkel liggen... het moet toch niet gekker worden hè..

@Tricky.. De Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA) is een Nederlandse wet die op 29 december 2005 in werking is getreden en is de opvolger van de WAO. De wet regelt een uitkering voor de periode na de wettelijke loon doorbetalingstermijn van 104 weken. Er wordt binnen de WIA door keuringen gekeken naar wat je nog kan, in plaats van naar wat je niet meer kan....

@Coralie...ik ben dit jaar helemaal niet op de kermis geweest... noch heb ik iets ervan gehaald... klinkt wel lekker warme oliebollen.. ach.. het is maar 1 keer per jaar kermis.. ( en 1 keer per jaar carnaval, kerstmis, Pasen, sinterklaas, grote vakantie, verjaardag van.. enzovoort enzovoort ....hahahahaha..

Mijn klaartje van vandaag....een leuk gesprekje met de moeder van een vroegere leerling van mij... gewoon over van alles... gewoon leuk...

fijne dag iedereen..

grts