Warm hè...

De hele ochtend.ben ik bij mijn moeder geweest. Koffie en water gedronken en haar geholpen met internet bankieren. Dat valt niet mee als er een heel kleine internetverbinding is (4mb volgens mij maximaal). Dat komt omdat ze bij het 3 in 1 abonnement van ziggo geen internet heeft aangevraagd. Daarom heeft ze de standaard verbinding gekregen. En dat is helemaal niets tot 4mb.  En hij valt er steeds uit als je een paar dingen tegelijk wilt doen. Kortom.... met heel veel geduld is het uiteindelijk toch gelukt. Bijna 3 uur arbeid die als ze het bij mij in de achtertuin had gedaan slechts een kwartier zou hebben bedragen. Maar het is gelukt en ze heeft al haar "cadeautjes" gepost. Dankjewel mam!! Ik ben er erg blij mee, en met mij al je kinderen en kleinkinderen. Dat weet ik zeker.

Vanochtend vroeg stond ik al alles te snijden voor de koude schotel die we vandaag en morgen eten. Je kent dat wel: aardappels, eieren, paprika, appel, kip, zilveruitjes en augurkjes, oja ook nog olijven. Ik mik gewoon altijd een hoop bij elkaar en zie wel hoe het er uitkomt. Meestal smaakt het prima. Ik had zoveel dat ik ook al gelijk wat mee kon nemen voor mijn moeder. Lekker toch. Dat kan ze dan morgen eten, want vandaag heeft ze iets met haar flatgenoten.

Wij ploffen gewoon in deze hittegolf nog even door. Het is overal warm en plakkerig.Ik heb een fan staan bij mijn laptop. Nee, niet gericht op mij, maar op mijn externe harde schijven. Ik moet er niet aan denken dat ik alles kwijt zou zijn door een hd crash ....En mijn man heeft er net "pootjes" tussen gezet. Ik had ze immers gewoon plat op elkaar liggen. Nu zijn ze van alle kanten vrij en kan de lucht er goed omheen circuleren.

Buiten is het zelfs achter in mijn tuin onder het lommer van de bomen, niet uit te houden. Er staat immers geen zuchtje wind en de hitte ligt als een warme deken over het platje. Platje??? hoor ik jullie vragen.... dat is gewoon een verharde plaats in de tuin. Nu is mijn tuin achter helemaal verhard, op de kippenkooi na, maar daar waar mijn tuinstoelen en tafel en kachel en bbq en en en staan... dat is ons platje. Dat ik dit niet zit te verzinnen, mag onderstaand laten zien:

PLATJE
1) Betegeld plaatsje bij een woning 2) Dak 3) Deel van een gebouw 4) Dier 5) Guit 6) Luis 7) Luizig binnenplaatsje (crypt.) 8) Platluis (schaamluis) 9) Platbodemd vissersvaartuig 10) Schelm 11) Schaamluis 12) Vissersboot 

Niet veel mensen gebruiken het woord platje in de betekenis van plaatsje bij of op het huis. Maar ik weet niet beter. In Haarlem, bij mijn opa en oma, hadden we ook een platje. Dat lag zelfs wat hoger dan het voorliggende gras. Ik weet nog dat wij daar heel veel op gespeeld hebben.
Zo kennen we in onze familie ook : een holletje op of af gaan. Een helling dus, een "verdieping"

Holletje, (B. *-N), o. (-s), klein hol; (fig.) een - openlaten, zich in het eten matigen, zijnen honger (voor een beter geregt) betoomen. *...IGHEID, v. (...heden), kleine holte, ruimte, verdieping.

Ver gezocht? het zal best wel, maar toch bestaan deze woorden bij ons in de familie gewoon.

Van het afval nieuws geen bericht.. ik blijf nu al weken steken op het zelfde gewicht. Maar ik ben wel ruim 6 cm kwijt om mijn middel. Kijk, dat zijn ook leuke dingen. Ik houd het dan ook goed vol: mijn 10 minuten fietsen elke dag. En heb ik eens geen zin, dan doe ik het toch onder het mom van: wat is nu 10 minuten... eerst 5 en dan nog gewoon 5... gewoonlijk heb ik een verhaal op mijn oren, maar gisteren was ik dat vergeten. Wilde ik eigenlijk niet gaan fietsen, me alleen maar omkleden... toch op de hometrainer gesprongen en na 10 minuten mezelf een schouderklopje gegeven.
Naast fietsen loop ik ook elke dag een flink stuk. Naar het plein en terug, of naar mijn moeder en terug. Het lijken afstanden van niets, maar dat valt tegen. Vroeger deed ik alles op de fiets. Helaas is dat niet meer mogelijk. En om voor elke scheet mijn scootmobiel te pakken of erger nog de auto.... trouwens het lopen doe ik meestal met Dean in de buggy, in ieder geval 3 dagen in de week.

En veel drinken, dat doet het ook. Gewoon water uit de kraan. Daar kan niets tegen op. Ons water smaakt prima en is ook goed. Dat moet ik wel even zeggen. Anders zou ik ook iets anders proberen. Met een filter of uit pakken.....
Drinken is ook belangrijk bij dit weer type. Je kunt niet genoeg vocht binnen krijgen..... En zo komen we met zijn allen deze dagen wel door. Lekker warm, lekker plakkerig, lekker.....


Mijn klaartje: Ik sprak vanochtend een oude buurman van mijn moeder op het plein. Gewoon gezellig.

Klaartje

Hier zit ik dan... keurig netjes gewassen en gestreken.. aangekleed op zijn zondags en het vel blijft maagdelijk wit. En dat terwijl ik vanochtend in mijn bed zoveel te vertellen had... ja, in mijn hoofd. Over de Olympische Spelen, over een lotgenootje met een vervelende bijwerking, over de kippen, de eieren, de kleinkinderen en ik weet niet wat meer....

Maar laat ik dan maar met iets belangrijks beginnen. Tenminste: voor mij belangrijk. Vorige week heb ik, samen met mijn hulp en Tonny, clair schoongemaakt. Ik wil weer beginnen met mijn praktijk. Natuurlijk zit ik hier al enkele weken aan te denken, en uiteindelijk heeft het toch nog vorm en gestalte gekregen. En weet je wat: ik heb er zin in!

Aanverwant hiermee ben ik ook weer begonnen met mijn web site te updaten. Daar ben ik nog niet zo heel erg ver mee, maar ik heb hier nog heel veel tijd voor. Het belangrijkste is, dat ik weer gestart ben.

Zoals jullie niet ontgaan is, was vorige maand bagger. En toch, nu lijkt het wel, alsof de deuren weer open gaan. Klinkt dat erg gek? Het zijn dan ook nog steeds momenten, maar de momenten volgen elkaar steeds vaker op. Ik ben bijna boven mijn spreekwoordelijke putrand uit gekropen. Ik zit al bijna op de knieën, dus je kunt concluderen dat we vooruitgaan.

Zoals ik gekscheren met mijn nicht Mariette afgelopen zaterdag zei: wij zijn van vaderskant behept met "half vol glas ", maar van moederskant hebben wij dat ook. Ergo: wij zijn geen "half vol glazen" mensen, maar "heel vol glazen" mensen. Een dubbele dosis positivisme wat in onze genen zit.
Het was trouwens erg gezellig, om Marriette weer eens te spreken.

Gisteren las ik ook bij een lotgenootje dat zij getroffen is door een oedeem arm. Zomaar, uit het niets. Tja, wat kan ik daar nu op zeggen. Net als bij kanker is de ervaring en het omgaan met een oedeem arm iets persoonlijks. Het is niet te vergelijken, je kunt er geen competitie van maken. Afhankelijk van je eigen instelling ga je hiermee om. Je hoort verhalen, je leest verhalen, maar ik denk dan altijd: ik zou niet willen ruilen. Want ik weet dat ik heb aan mijn arm en wat ik ermee kan, ik voel wanneer het niet goed gaat, en ik accepteer het. Dat laatste is ongeveer het moeilijkste wat er is, bij mij in ieder geval. Ondanks dat mijn arm nog steeds groeit, maar daar heb ik al een logje aan gewijd dacht ik zo.
Ik wens mijn lotgenootje een heleboel heel volle glazen toe. En echt: je kunt met een oedeem arm zo veel dingen doen! Luister naar je eigen lichaam, en trekt daar op je plan. Je bent geen grootste gemene deler; je bent Uniek! En niemand kent de signalen van je lichaam beter dan jij. Dat wil je soms wel denken, dat wil een ander soms wel denken, maar dat is echt niet zo. Neem dus je eigen regie in handen, luister naar de raadgevingen, maar weeg ze af en gebruik enkel datgene waar jij je goed bij voelt.
Enne... ik heb nog wel wat geraniumstekken.......

Ik ben helemaal niet zo een sport kijker, maar de Olympische Spelen is an other cup of tea, om het maar eens in de trant te houden. Toch heb ik afgelopen weken heel veel sport gezien. Op de een of andere manier is toch anders. Je ziet dan ook heel veel andere sporten dan voetbaloorlog, voetbal, en voetbalgevechten. Ik heb bijvoorbeeld met veel spanning naar het boogschieten zitten kijken, en naar het trampolinespringen. Wat ik jammer vond is dat van schoonspringen niets te zien was. Maar vandaag is de laatste dag, en we kunnen weer terugkeren naar de orde van normale bestaan. Wat inhoudt dat hier de televisie 's avonds laat een keer aangaat, of gewoon niet. Toch ben ik blij dat ik zoveel gekeken heb; de Olympische Zomer Spelen zijn immers maar een keer in de vier jaar. En we hebben het goed gedaan!

Even nog over mijn Buzzpakket. Meldde ik in een vorig logje dat ik in geloot was voor het Buzz pakket Lays Oven, inmiddels zijn alle pakjes op. Nee, niet door mij. Ik heb wel geproefd, maar ben ook nu weer tot de conclusie gekomen dat ik geen chips eter ben. Ik kan daar niets aan doen, ik wil daar ook niets aan doen trouwens, het is zo! Maar ik heb wel een oordeel over de chips:  de mensen aan wie ik ze uitgedeeld heb, melden dat ze erg lekker zijn, geschikt voor 's ochtends 's middags en 's avonds, met of zonder wijn, met of zonder een pilsje, en ja, ze gaan ook gebruik maken van de kortingbonnen.

Buzzable facts:

Hoeveel kost Lay’s Oven?

Lay’s Oven kost €1,19 per zak met een inhoud

van 150 gram.

Waar kan ik Lay’s Oven kopen?

Lay’s Oven is verkrijgbaar bij alle supermarkten in Nederland. De meest gangbare varianten zijn ‘Naturel’, ’Roasted Paprika’ en ‘Mediterranean Herbs’. De varianten ‘Cheese Onion’ en ‘Barbecue’ vind je in de wat grotere supermarkten.

Ook mijn man heeft een pakje op, maar hij vond het niet echt lekker. Als er niets anders is zal hij het wel eten, maar liever neemt hij een stukje vlees.

Ondertussen is het al halverwege de dag. De zon schijnt, ik ga wel eventjes buiten zitten. Vanavond heb ik biefstuk met salade. Wij doen slim boodschappen: we gaan zaterdagmiddag naar de C1000 en dan is al het vlees afgeprijsd. En niet alleen vlees…Natuurlijk letten wij wel op de datum, maar dat zit wel goed. Vandaar dat we regelmatig biefstuk op het programma hebben staan. En een goede biefstuk!
Momenteel zijn ze bij de C1000 aan het opruimen en ik heb al heel wat speelgoed voor een prikkie te pakken kunnen krijgen, maar ook servetten en tafelkleden en inpakpapier. Allemaal onder het motto: je kunt het maar vast in huis hebben en waarom zal je meer betalen als het ook goedkoop kan. Het is immers zo eindejaar…

Ik ga mezelf maar eens een kop koffie inschenken. Allemaal een fijne zondag. En denk eraan: jij bent degene die aan je eigen touwtjes trekt; jij bent de poppenspeler!
Mijn klaartje: de zon schijnt, en ik krabbel echt overeind.

Genoeg woorden, weinig te zeggen

Soms weet ik helemaal niets te melden... en het is weer eens zover. O, ik heb woorden zat.... het is alleen zo weinig zinnigs. Niet dat jullie dat nu van mij gewend zijn. Ik ratel altijd zomaar voor de vuist weg. En soms zoveel dat ik over mijn eigen woorden struikel.

In de ochtend twijfel ik altijd of ik mijn draak wel te voorschijn haal. Dom eigenlijk, want het is een stuk gemakkelijker. Op mijn ouwe laptop zat het automatisch starten er standaard op. Dat is een kwestie van instellingen, en van zorgen dat de microfoon aangesloten is. Meestal zit daar het probleem, als je van een probleem kunt spreken. Want mijn hoofd microfoon is een BT Plantronics, met natuurlijk bijbehorende ontvanger. Deze plug je in in een USB slot:  het blijkt immers ook een beetje op een USB stick. Een kind kan de was doen, maar je moet het wel de kans geven!

Inmiddels heb ik hem dus ingeschakeld. En ik moet zeggen dat is een stuk gemakkelijker. Dat weet ik wel! Maar ik heb nog iets wat me tegenhoudt: de aanwezigheid van iemand in de kamer. Dat maakt het niet erg prettig om tegen de computer te praten. Dat zit in mijzelf, daar mag ik dus aan werken.

Tonny is hard bezig het het fietsen kippen scootmobiel hok, waar ook nog hout en andere dingen in komen. Het is een grote ruimte waar de fietsen in stonden en nog meer zaken. Maar mijn scootmobiel moet ook immers een plekje hebben zonder in de weg te staan.
HaBa, ik vond je opmerkingen fantastisch en ik ga er zeker mee aan de slag. Helemaal in mijn straatje. Op deze momenten mis ik onze Jan heel erg. Ook zij had van deze dolle invallen, maar meer nog: ze kon er meteen aan beginnen!

Ondanks mijn handen ben ik weer met een haakprojectje begonnen. Ditmaal gewoon een mutsje. Eigenlijk had ik het al heel ver af, maar het was echt voor een hoofd, twee keer zo groot als dat van mij. Dus ik heb een hoop uitgehaald. Eigenlijk ben ik gewoon opnieuw begonnen. En nu ligt het ze liggen. ik zit  momenteel in een periode waarbij er weinig uit mijn handen komt, maar eigenlijk ook best veel. Ik zorg elke dag dat er eten op tafel komt. Dat betekent dat ik moet zorgen dat alle ingrediënten aanwezig zijn. Vorige week heb ik veel met asperges gekookt. Deze week heb ik voor vandaag raapsteeltjesstamppot, en dat is voor morgen waarschijnlijk ook. Verder wil ik een keer kip tajini eten, een wereldgerecht van Knorr.
Dat zal wel woensdag worden, en er staat ook een keer lasagne op het programma. Zoals jullie merken ben ik weer aan het koken. Dat kost veel tijd, maar die heb ik immers in overvloed.

Ik ben klaar met het afbouwen van mijn medicijnen. En ik moet zeggen dat alles redelijk te houden is. Nu wil ik even kijken of het na een maand nog zo is. Want dan zal alles toch wel uit mijn lichaam verdwenen zijn? Je weet immers nooit met een medicijn spiegel. Mijn arm groeit daarentegen gestadig. Als ik de hele dag mijn kous gedragen heb, en ik stroop hem na 6 uur 's avonds af, dan heb ik tot  ik naar bed ga de ribbels nog op mijn armen staan. En dan spreken we 5 uur verder. Nee, ik word hier niet moedeloos van, dat lijkt maar zo!

Vandaag heb ik fysio op het programma staan en even met Evelien Jaimey van school halen. Ik krijg  immers als ik op Dean pas, hem erbij. Dan hoeft hij niet meer op de BSO te blijven, en dat scheelt mijn dochter toch een hoop centen in de maand. Voor mij is het een kleine moeite. Als ik tenminste weet waar ik op kan halen. En dat gaan we straks bekijken. Deze week heb ik trouwens Dean alleen op donderdag....

Allemaal een fijne dag en denk aan mijn klaartje
" De zon schijnt voor ons allemaal!'"  (al zie je hem soms niet)

Dippen met een klaartje

Ik heb vandaag echt zo'n laat - maar - dag . Je kent ze wel: er komt nauwelijks iets uit je handen.. oja, plannen zat en je weet dat bepaalde dingen gewoon moeten gebeuren, ... maar het komt er niet van. Zelfs in lezen/luisteren heb ik geen zin.

Vannacht dus weer niet geslapen ondanks een slaappil. Die maakt me vanochtend dus extra gammel. Verder groeit mij oedeem arm tegen de klippen op. Niets schijnt te helpen. Hij doet alleen zeer. En ik kan hem niet eens meer goed optillen: hij is zo zwaar!!!

Ik schreef net ergens een heel negatief berichtje met allemaal "niet" in de tekst. Dat wil ik hier verwijden. Daarom zoek ik naar alternatieven... alleen dat is niet echt gemakkelijk....

De koffie is alweer koud,  ik heb het zelf koud. Misschien is een vest wel de oplossing... of wacht eens mijn omslagdoek.. daar kan ik zo bij. Ik heb net ook mijn fysio afgebeld... ik krijg hier al moeilijk mijn ene voet voor de andere. Laat staan dat ik dat in een sportieve setting kan doen. Op maandag staat altijd het oefenen van mijn beenspieren op het programma. Alleen als ik nu ga, heeft dat geen enkele zin. Dan slaan de toestellen niet eens aan:)

Het is echt niet allemaal kommer en kwel hoor. De zon doet zijn best, vogels fluiten en de aangeschafte plantjes staan in hun potten. De potten moeten wel nog op hun plek gezet worden... de meeste althans...


De kleine blauwe hortensia's staan achter op de tafel, de fuchsia's hangen in hun potten en de wat grotere witte hortensia staat te pronken op de kleine tafel onder het keukenraam

En mijn klaartje... wat denken jullie van deze uitbundig bloeiende dotters? Daar moet je toch wel vrolijk van worden. Al schreeuwt je hele lijf om onderdompeling in een dip.

Brand!

Zondagochtend

 We zitten al bijna halverwege de maand... wat gaat het toch snel. En gewoon met alledaagse dingen. Ik weet het niet hoor. Hoe ouder je wordt hoe sneller alles lijkt te gaan. Hoe sneller alles ook gaat, letterlijk...
Neem de auto, de elektrische fiets (fiets met trapondersteuning), strijkijzers met stoom, een nieuwe computer...
Het lijkt wel of jonge mensen de tijd steeds sneller willen laten lopen: want het gaat zo langzaam...
heb je wel eens naar de spelletjes gekeken die gespeeld worden.... allemachtig.. dat gaat echt veel te snel voor mij. Maar voor hen...

Vandaag heb ik een lekker langzaam dagje. Gewoon in campingsmoking wat dingen doen en dan verder noppes, nada, niks....
Wellicht haal ik zo de avond en kan ik zuchten: wat ging dit lekker langzaam!!!

Zondagmiddag....
Brand in clair, mijn praktijkruimte. De elektrische bedrading door kortsluiting aan gort. Tussen plafond en vloerplaten doorgesmeuld..maar goed.. hij is bedwongen ( nee, geen brandweer .. wat haal je nu in je hoofd... die kunnen niets meer doen dan brand meester geven...) Ik vermoed dat we nog dagen kunnen genieten van de stank...

 

Zondag-maandag:  niet geslapen, vreselijk liggen draaien, piekeren denken enzovoort

Maandagochtend

Als ik beneden kom slaat de rooklucht me tegemoet. Ik dacht echt dat hij weg was uit de huiskamer, maar niets is minder waar. Hij is zelfs minder in mijn praktijkruimte. Maar daar hebben gisteren alle deuren tegenover elkaar opengestaan. Terwijl we ze in de kamer juist dicht hielden.... foutje denk ik nu. Maar we waren moe, moe van alle emoties weer.

En nog gaat het niet goed... ik merk dat ik mijn kaken klem en mezelf tot de orde moet roepen om niet elders in berichten en reacties te gaan sneren. Dat zegt iets van mij, ik weet het....maar toch. Mijn tranen zitten hoog door de wat als....
- wat als we niets gemerkt hadden
- wat als we hadden geslapen en het was 's nachts gebeurd
- wat als we toch even bij iemand op de koffie waren gegaan
- wat als Pasen en Pinksteren op één dag vallen


Zoveel herinneringen, zoveel spullen, zoveel .. zoveel..

Maar alle "wat alsen" zijn niet gebeurd...het is voorbij...nu herstellen. Ik ben wel bang dat ik mijn praktijk leeg moet halen. En dat is een giga klus.
Daar ben ik nog niet klaar voor.....maar het is iets wat moet gebeuren.

Heb ik nog een klaartje...jawel hoor altijd ... als ik clair ga leeghalen, kan ik meteen ook opruimen. Spullen wegdoen, ruimte scheppen.

gewoon een vrijdag

Hoewel de zon schijnt,  is het waterkoud buiten. Dat weet ik omdat ik net al buiten ben geweest: afvalbak legen!

Zulke huishoudelijke karweitjes komen elke dag terug. En je kunt ze maar meteen doen. Inmiddels heb ik een aardige routine opgebouwd.

Als ik het eerste beneden ben gaan eerst de luiken open voor. Ik klik op mijn lappie om hem op te starten en pak mijn sleutels.

Dan laat ik de katten buiten. Het kattenluik is afgesloten in de nacht vanwege kapers op de kust die de brokken opeten. En ik betaal geen dure brokken voor zwervers. Dat kan deze bruin niet trekken.

 Ik trek en passant ook de rolgordijnen van de bijkeuken open en ontsluit de deur. Vervolgens loop ik terug naar de keuken en open de luiken daar, zet theeketel aan en leeg de afvalbak in de container buiten.  Indien nodig ruim ik een vaatwasser uit en weer in...

Voor dat laatste verzamel ik het vuil goed uit kamer en kantoor. Lege flessen zet ik weg en leeg glas in de bak. Ik haal brood uit de vriezer en ontdooi het. Kijk of de katten brokken en water hebben en loop terug naar mijn lappie. Leg de sleutels in mijn tas en open outlook en chrome.
Ga even op diverse plaatsen op het net langs om goedemorgen te wensen. En loop dan weer naar de keuken. Ik pak een kop thee. Ondertussen is mijn brood ontdooit en maak ik een ontbijt: 2 boterhammen met jam.

Omdat het vrijdag is moet ik rekening houden met mijn fysio afspraak.. Dat betekent dat ik niet teveel kan uitspoken.  Enkel een beetje hand en span dingen. Een los berichtje zoals dit, of een recept.  Tegen deze tijd hoor ik meestal boven leven en ik zet de koffiemaker aan. Vul hem met schoon water en gooi de lekbak leeg.

Het zijn allemaal routine handelingen. Net zo als het afwassen van de koekenpan die mijn man gisteravond laat nog heeft gebruikt. Ik kan hem laten staan, maar dan staat ie er volgende week bij wijze van spreke nog. En het is zo'n kleine moeite...

Ik zet mijn ontbijtvaat in de machine, ondertussen heb ik de senseo aangezet en haal ik een doek over alle aanrechtbladen en indien nodig over het gasstel.

Dan loop ik met mijn kop koffie terug en zijg neer op mijn stoel om gewoon wat te gaan kletsen.



En mij klaartje: ik had een fijn gesprek met mijn drainage therapeut.
Ik ga eens goed nadenken en dan wellicht wat vervolg stappen ondernemen.

Lentegeluiden

Hebben jullie gezien hoe de zon weer zijn best doet? En de natuur? Overal verschijnen kleurige kopjes boven de grond.. zomaar uit het niets lijkt het wel. Een vergeten ooit gepote bol, of
overgewaaid... wie zal het zeggen. Het is ook niet belangrijk: het is het resultaat wat je nu doet glimlachen. Mij in ieder geval wel.

Wat me ook doet glimlachen is de uitslag van een prestigieus onderzoek. En wat blijkt IQ is toch niet terug te vinden in de genen. Terug naar de discussie Nature or Nurture (Oorsprong of Opvoeding). Maar dat wisten we toch allang. Als je je intelligentie niet koestert als een plantje, niet voedt, dan slinkt het en uiteindelijk sterft het af. Daar heb je geen hogere wiskunde voor nodig. Dat is observeren...en interpreteren..daar heb je natuurlijk wel wat intelligentie voor nodig hahahaha.

Nog 6 nachtjes slapen en ik krijg mijn luilakstoel... wat duren de levertijdweken toch lang zeg. Toen ik hem kocht had ik hem hard nodig...en nu... nog wel maar voor andere doeleinden en in andere dimensies.

Ik kreeg een aan het denken zettende tweet van SoChicken: "Goedemorgen. De zon is al op. Vergeet je vandaag geen tijd door te brengen met je dierbaren?"

Verder kwam ik al surfend over het web dit tegen:

ik denk dat ik die ga maken... ik moet mijn reputatie als knutsel tante toch hoog houden........

Iedereen een fijne dag. En mijn klaartje.... We gaan straks op een bromtol uit... oude herinneringen herleven!!

Enkel(e) goede berichten

Op dit moment kan ik enkel met goede berichten komen.... Gisteren op controle bij de oncoloog en ik hoef pas over een jaar weer terug te komen. Ik zie er goed uit volgens haar, en dat klopt ook. Ik kan dat zelf onderschrijven.

De oproep voor het bevolkingsonderzoek Borstkanker lag ook weer in de bus. Die zeg ik lekker af. Ik ben immers onder medische behandeling. Ze kunnen in het ziekenhuis niet eens foto's maken, laat staan in zo'n bus.

Ik heb mijn oncoloog dus fijne feestdagen en een goed begin gewenst. Ze is zo'n mens dat daar in helemaal meegaat, dus ik kreeg ook de wensen terug.

Gisteren heb ik de hele dag samen met Tonny op Dean gepast. Nu begrijp ik echt waarom het zo geregeld is dat je kinderen krijgt als je jong bent.  Ik was me toch een partij moe aan het eind van de dag. Vooral in mijn benen. Ik voel het vandaag nog. Die benen dan, de moeheid is gewoon opgelost na een nacht slaap:) Het zal uiteindelijk wel wennen, want het is een lief kereltje. Alleen ....

Ik lees momenteel de serie van James Clemens: Verboden en verbannen. Ik ben al bezig in boek 4 van de 5.  Het is spannend, meer dan, maar ik bemerk toch veel elementen die rechtstreeks uit het Rad van Tijd schijnen te komen. Bijna onmogelijk om dat niet te laten gebeuren. Het is immers een monumentaal werk van Jordan.

Toch is het een aanrader als je van fantasy houdt tenminste. Hiernaast zie je kaft van deel 5.

Zondag viert mijn moeder haar verjaardag. We gaan met zijn allen naar Het Dierenbos (het vroegere Vinkeloord). Bowlen en eten. Vinkeloord doet herinneringen boven komen, De keer dat ik er was,  omdat Janneke van een paard was gevallen precies met haar rug op een paaltje. Alles is toen gelukkig goed uitgepakt, maar dat is wel de herinnering die ik nu als eerste aan Vinkeloord heb.

Allemaal een fijne dag, ik ga direct op naar de fysio. Vanaf volgende week komt er ook weer sportfysio bij. Voor mijn benen. Ik ben benieuwd hoe ik alles kan inpassen....maar dat zal ongetwijfeld wel lukken.

Mijn klaartje: Iets wat ik tegenkwam gisteren op facebook:

Op het randje

Ik leef  lig op het randje. Nee , niet van mijn leven dus, maar van mijn bed. Vanochtend schrok ik er zelf van toen ik uit bed stapte. De grond was ineens heel dicht bij. En dat had ik niet verwacht. Dus hoera voor de openstaande deur: ik kon de klink nog net grijpen.


Wat dat nu is, ik en bedranden... ik weet het niet.  Misschien zit het wel tussen mijn oren..??? In ieder geval, het is niet zo leuk als het wel lijkt. Als ik in bed stap, ga ik helemaal in het midden liggen. Toch bevind ik me in de ochtend op de bedrand en gevaarlijk dicht er overheen.
Ja, lach er maar om... dat doe ik ook,  het is toch wel een probleem aan het worden... Wie weet de oplossing buiten bedhekjes om??


Vandaag heeft toch een mooie datum: 12-maart 2012...
het is wat mistig hier momenteel, maar het belooft een mooie dag te worden. De vogels fluiten en de bloemetjes staan te gloren in hun bakken. Zaterdag heeft mijn man wat violen en madelieven gehaald... voor in de houten kuipen voor. Dat ziet er meteen gezellig uit. Nu maar hopen dat de vandalen ze laten staan.. de plantjes dus...we hebben daar niet zo'n goede ervaring mee gehad vorig jaar.

Mijn haakproject nadert zijn einde... nog maar 5 vierkanten van de 28. Elke dag een draadje hè...

Iedereen een fijne dag

en mijn klaartje: Ik kan door de mist heen, een zon zien schijnen

Ik eet worteltjes (geen uitleg nodig...)

Thuiszitten wachten is een hel positie. Dus ik ben eruit getrokken en wat doe je dan als je geen chocolademomenten neem: juist...flink wat geld er tegen aan gooien. En dat is de laatste twee dagen goed gelukt, al zeg ik het zelf. Ik heb zo'n heerlijk luie stoel gekocht die met een motortje in alle gemakkelijk standen kan. Ook sta-op.


De mensen die mij kennen weten dat ik van zo'n kleur niet gelukkig word. Dus kleurstalen erbij gehaald. Je kunt tegenwoordig alle kleuren leer krijgen die je wilt.... paarse koeien, groene koeien .. zie je ze lopen,,,? ook roze, en gele en oranje. Maar ik heb voor rood gekozen. Texas Red.
Ik ben toch heel benieuwd hoe dat eruit gaat zien. Volgens mij heel erg mooi.
Mijn huidige stoel is namelijk ook rood. Weliswaar roodgeruit en met houten leuningen, en de stoel daarvoor was een zalige rode kuipstoel. Die is gewoon versleten. Ook de katten vonden dat een prima plek....
Maar goed om even op mijn begin zinnen terug te komen: hij was niet goedkoop. Er hing een prijskaartje aan van 800 euro.. eh-eh...niets was minder waar. Het dubbele bijna.. Oja we hebben hem gewoon bij Gossens in Nuenen gekocht. Vijf jaar garantie op het leer: craquelé, vlekken, scheuren enzovoort.. zelfs poezenpotenkrassen.
Een klein nadeeltje: hij kan pas in week 12 geleverd worden. Eigenlijk duurde het nog langer, maar er zijn al 2 weken afgeknibbeld. Wie weet volgen er nog meer.


Om de zaterdag wat op te fleuren: regen!!! zijn we naar dat grote Zweedse warenhuis gegaan. En met ons duizenden meer mensen die dezelfde gedachte hadden. Want wat is mooier: dump je kind onder begeleiding gratis in het speelgoedparadijs en ga lekker zelf shoppen. Van dat lekker shoppen viel echter veel tegen. Er werd nog steeds verbouwd en dat maakte de winkeloppervlakte voor het publiek een heel stuk kleiner.  Het maakte mensen kribbig en vooral onbeleefd. Boos op rolstoelers en rollatorlopers. Net of wij dat voor onze lol doen. Maar ach...ik begrijp het ook wel..door de krapte botsten mensen vaak tegen een rollator of rolstoel..of tegen elkaar.
Toch hebben Tonny en ik ons best geamuseerd. Ook al waren de schaar en de notenkraker, waarvoor we gingen,want je moet toch iets voor een doeletje hebben,  pas weer in maart aanwezig. Als alles klaar was. Maar niet getreurd. Tonny heeft weer 3 orchideeën gekocht en glazen potten, en ik een kapstok voor achter en planken om de tv op te zetten.. als het klaar is plaats ik wel een foto.

Voor Jaimey kwamen we een school/tekenbord tegen.. dat konden we echt niet laten liggen.....sorry Evelien:) Aan de ene kant is het een niet magnetisch whitebord (dus ook whitebordstiften erbij) en je kunt er papier over heen latenlopen (rol papier erbij). Het enige wat ik niet mee heb genomen zijn krijtjes.. maar die komen vast nog wel.

Ach ja: geld moet rollen.. en wij doen daar graag aan mee......dat bleek wel weer toen we uiteindelijk mochten afrekenen...

Maar verguld met onze aankopen keerden we huiswaarts. Doodmoe en platzak.... ik ben daarna op de bank ik slaap gevallen.  Had ik nu mijn stoel al maar gehad......Maar ik denk dat ik deze kreet wel meer zal slaken komende weken... en dan is het ineens week 12...

Ik ben bang voor het aanbrengen van een infuuspomp dinsdag. Wat een schijterd hè...

Trudie en Hans dankjewel voor jullie bos bloemen en kaart. Dat fleurt de komende dagen op. Het zijn wel 1000 klaartjes: Echte vriendschap!!!

het houdt nog niet op...

Afgelopen reed ik in mijn rode karretje naar het ziekenhuis voor de MRI van mijn borsten. Okee deze zin heb ik al 8 keer getikt en verbeterd.Het moet niet gekker worden.

Zoals is ik dus al zei... ik pak mijn draakje erbij... want dit is niet leuk meer... Alle letters draai ik om
zoals ik net al zei ging ik afgelopen vrijdag alleen naar mijn MRI. Waarom zou ik iemand meenemen voor zo iets simpels als MRI. na even wachten, was ik aan de beurt. Ik kwam al binnen met de opmerking: "Goedemorgen, Wat leerker op tijd... , Jullie weten toch dat ik moeilijk te prikken ben?".Door de radioloog verpleegkundigen werd verwonderd gereageerd. Nee, hier hadden ze niets van gehoord. Dit had ik eerder aan moeten geven. "Ik heb dit eerder aangegeven", zei ik, "want ik weet het maar al te goed,  dus ik zeg het er elke keer bij". "Wij hebben niets op ons lijstje staan", was het antwoord. "Maar, we zullen het eerst eens proberen en als het niet lukt dan halen we er wel iemand bij". Ik ging akkoord want ik wilde die MRI graag hebben, in ieder geval de uitslag daarvan.Zo gezegd, zo gedaan Na een mislukte poging werd er een tweede poging gedaan die wonder boven wonder wel lukte. Maar bij het inspuiten van gewoon water, werd ik heel licht in mijn hoofd en jawel hoor, daar ging ik van mijn eigen. Ik kwam mij op een brancard met dokters om mij heen van de spoedeisende hulp  overal plakkertjes en een vreselijke hoofdpijn. Ook kon ik mijn ogen niet open houden. Van deze twee dingen heb ik nu nog steeds last. En van het net eens omdraaien als ik schrijf. Nee, geen tikfouten maar echt foutieve positionering van de letters.

Om een lang verhaal kort te maken via de spoedeisende hulp ben ik op de afdeling neurologie gekomen. Daar zijn allerlei testen gedaan die er allemaal goed uitkwamen. De dames en heren doktoren stonden voor een raadsel, ik is ook. Ik kon alleen maar aangeven dat ik zo moe was. En ik was boos dat die MRI niet door was gegaan.
ik zeg nu wel dat alle testen erg goed uitkwamen, maar dat was Nico. Ik had duidelijk een verminderde respons op de linkerkant en ook mijn linker oog leek er geen erg. Heel raar was het dan ook dat ik 's nachts spontaan een bloedneus uit mijn linker neusgat kreeg. Maar goed dat werd opgetekend en verder niets mee gedaan ik mocht wachten op een en Mary van het hoofd. Dit is besloten na het bezoek van drie neurologen. Op mijn vraag waarom antwoordde de oudste "Nee, ik ben er niet bang voor, ik geloof het ook niet maar we zullen het zekere voor het onzekere nemen". Ik was te moe om hier op te refereren, ik kon het ook niet bevatten die dacht alleen maar "ga weg!". na twee dagen u wachten, ik voelde me best vergeten, werd ik geroepen voor de lunchgroep. Nu dat is op de afdeling neurologie een ADL groep waarin ze bekijken of je jezelf wel red bij de gewone dagelijkse dingen. Ik had net mijn boterhammen op toen ik niet goed werd. Ik kreeg een vreselijke hoofdpijn, ik kon bijna niet meer zien, en ik zakte weg ze hebben me met spoed terug naar mijn kamer vergeten waar ik een morfine-injectie kreeg tegen zijn. Ik schijn geslapen te hebben want ik lag op mijn buik toen ik wakker werd van een bloedneus, links. Leerling verpleegster legt de schone handdoek eroverheen en dat was het dan maar toen de zaal verpleegster kwam heb ik het haar verteld en in een mum van tijd stond er een neuroloog aan mijn bed. Weer met allerlei oefeningen. Die ik overigens geen van allen, toen. Hij ging weg en kwam terug met andere neuroloog deze had al vaker aan hun bed gestaan maar nu komt hij er ook geen chocola van maken die kon niet eens mijn rechterarm omhoog houden. Ik kwam niet uit mijn woorden. Kortom, het ging gewoon niet goed. Hij liep weg met zijn snel mogelijk de hem die en dan kun je naar huis.

De MRI kreeg ik donderdagochtend, nou ja, bijna dan. Want ook hier ging het mis bij het inspuiten van de contrastvloeistof. Hoewel, zover zijn we niet eens gekomen, er komt geen vat gevonden worden om een infuus wordt te maken. Ze zijn met drieën bezig geweest, zelfs de radioloog, maar ik werd onverrichter zake teruggestuurd. Terug in mijn kamer kreeg ik wel een breakdown en ik ben lekker een paar uur met rust gelaten. Toen kwamen ze me weer halen. Ik zou enkel een MRI krijgen zonder vloeistof. Dat was binnen een half uur klaar.

Om 5:00 kwamen ze met de uitslag: ik had geen uitzaaiingen in mijn hersenen. Op mijn vraag of ze duidt dan bang voor waren geweest was het antwoord eenduidig ja! Alle verschijnselen duiden op uitzaaiingen. Maar zoals gewoonlijk geef mijn lichaam andere dingen aan hun dus ik heb ze lekker niet! En ik mocht naar huis. Hoera! Er is niets beters dan thuis!

Nu mag ik dinsdag weer terug voor de MI van mijn borsten. Maar wel een uur eerder aanwezig zijn om dat ik moeilijk te prikken schijn....enne ik ga net alleen...

Mijn klaartje: hoe kan het ook anders: een schone hersen MRI

Moe, doodmoe...

Ik ben moe! Doodmoe! is dat gek? Nou, ik denk van niet. Het maalt alsmaar in mijn hoofd en slapen: vergeet het maar!
Maar opgeven? Nooit!

Tonny is sinds vrijdag middag thuis. En het gaat elke dag beter met hem. Zijn hoofdpijn is nagenoeg weg, hij loopt redelijk-nog niet als een kievit-en ook zijn spraak gaat de goede kant op. Ach, het komt allemaal wel weer in orde. Als we deze maand maar doorkomen.…
Morgen mag ik voor mijn MRI, en volgende week krijg ik hier de uitslagen van.  Ik weid hier nauwelijks enkele gedachten aan. Dat heeft toch geen zin.

Zelfs met mijn Draakje kan ik hier nauwelijks een verhaal neerzetten. De gedachten komen niet. Terwijl mijn hoofd vol zit.

Daarom geef ik maar even een klaartje om af te sluiten: ik heb een zoutlichtje. Gekregen van Emmy. En het straalt me elke dag tegemoet.  .....

Een goed begin???

Nou, het jaar was net een paar uur oud, toen we al in het ziekenhuis zaten... nee, niet ik deze keer. Maar Tonny heeft de "wedloop "gewonnen.  Hij werd wakker met vreselijke pijn in zijn borst. Zo erg dat hij ook moeilijk kon ademhalen. Liggen ging niet meer, en zitten nauwelijks. Na een tijdje alleen tobben heeft hij me toch wakker gemaakt. Maar ik kon ook niets doen. Alleen maar zeggen: rustig, geen paniek en zal ik de dokter bellen. En wie schetst mijn verbazing, maar ook geluk, dat hij ja zei. Tonny, die een dokter wilde. Tonny, die altijd roept: het is vanzelf gekomen.. en als ik naar de dokter ga duurt het ook een week... kortom...geen polonaise en zeker geen dokter aan zijn ziekbed.

Maar nu dus wel. Ik heb de noodhuisartsenpost gebeld en na 10 minuten stond de ambulance op de stoep. Hij moest naar spoeeisendehulp want hoewel het er niet echt op leek, er was inmiddels een hartfilmpje gemaakt, zou het best zijn hart kunnen zijn.

Ik ben later met Nicky naar de spoedeisende hulp gegaan.  Om 10 uur werd hij naar de spoed unit cardiografie gebracht om allerlei testen te doen. Hij had nog steeds veel pijn. Nicky en ik zijn weggegaan.

Natuurlijk heb ik om half 2 gebeld. Er was nog niet veel bekend, maar Tonny had weer een pijnaanval. Nee, de testen konden daardoor niet afgenomen worden. Misschien later op de dag. De eerste bloedtest wees wel uit dat er geen sprake was van hartproblemen. Maar het was wachten op de uitslag van de tweede. En op de fietstest.

Om half 5 belde ik weer. De uitslag van de 2de bloedtest was ook goed. De fietstest ook. Maar er zouden nog testjes gedaan worden. Om dingen te kunnen uitsluiten. Het zag er niet naar uit dat hij naar huis zou komen.

Maar om half 7 belde Tonny  zelf dat we hem konden komen halen. Dat hebben we natuurlijk gedaan. Geen long, hart of ontstekingen in die buurt, geen embolie. Wat dan wel??? Pijn, die geen oorzaak heeft. En dat is ook best eng.

Vannacht heeft hij goed geslapen. De pijn is wat verminderd, gaf hij aan. Gelukkig maar. Hij mag pijnstillers. We zien wel hoe het gaat. En bij de minste opleving bel ik gewoon onze huisarts!

Oja ik mag eerst direct op herhaling voor onderzoeken. Jawel, richting ziekenhuis. De auto kent de weg inmiddels vanzelf.

Gelukkig Nieuwjaar!

En mijn klaartje: We hebben een heel hechte familie. Ik heb heel lieve vrienden. En dat is elke keer een warm bad, een grote steun.

Nog 3 nachtjes slapen...

Afgelopen zaterdag hebben we "huiselijke kring" ons 35 jarig huwelijk gevierd.  De kinderen en kleinkinderen waren er en Tonny en ik natuurlijk. We hebben gegourmet... en we hadden genoeg over zodat Evelien en Nicky de volgende dag weer aan de slag konden. Inkopen is altijd erg moeilijk voor mij.... maar beter over dan te kort, denk ik dan.




Tegenwoordig ben ik actief op facebook. Het is wel grappig vind ik en gemakkelijker te volgen dan twitter. Om de een of andere reden wil twitter niet op mijn mobiel. Hoe dat komt??? beats me!!

En over 3 nachtjes slapen gaan we op vakantie. We gaan naar Drenthe naar Hunzepark
Hunzepark 4
9514 BW  Gasselternijveen

Park hoogtepunten

Kleinschalig park voor jong en oud

Georganiseerde outdoormogelijkheden parkspecialiteit

Diverse waterrecreatiemogelijkheden

Omschrijving

Het kleinschalige Hunzepark ligt in hartje Drenthe, aan de flanken van de Hondsrug. De waterrijke omgeving biedt volop gelegenheid om te vissen, kanoën, zwemmen en varen. Specialiteit van het park zijn de vele outdoormogelijkheden; van zeskamp tot dagsurvival tot Highlandgames. Het recreatieteam vermaakt jong en oud met leuke activiteiten als bingo, playbackshow of kanofakkeltocht. De verblijfsmogelijkheden zijn groot: naast eenvoudige blokhutten en comfortabele chalets kunt u ook verblijven in luxe villa’s of bijvoorbeeld in een 40 persoons-groepsaccommodatie; er is voor elke wens een accommodatie!

We hebben er zin in.. ook al werkt het weer niet helemaal mee. Direct gaan we even met elkaar bespreken wat er allemaal meegenomen wordt en belangrijk: Door wie!!! Het is zo gebeurd denk ik... want we zijn snelle pakkers.. hahahaha

Momenteel lees luister ik een boek van Ruth Rendell: Asta's boek. Geen Wexford thriller maar een historisch verhaal.



Hiervoor luisterde ik naar een boek van Joanne Harris, Schaakmat. Dat is een aanrader hoor.





Ondertussen ben ik ook aan het proberen om een mantelzorgcompliment te krijgen voor Tonny. Dat heeft heel veel haken en ogen. Gelukkig ben ik in contact gekomen met Steunpunt Mantelzorg (06 14041212) die mij helpen met de aanvraag. Of in ieder geval willen gaan helpen. Ik zal er over teruggebeld worden. Het komt er in elk geval op neer dat je alleen in aanmerking kan komen voor een mantelzorgconpliment als je zonder je mantelzorger niet zelfstandig kan wonen.
Het CIZ beschikt hier over.

Indicatie
Op basis van de indicatie die op 1 augustus 2009 geldt wordt beoordeeld of de zorgvrager het mantelzorgcompliment mag geven. Bij toekenning wordt gewerkt met een beoordelingsdatum. Dit is de datum waarop de indicatie is afgegeven op basis waarvan de zorgvrager voor het eerst een mantelzorgcompliment heeft mogen geven. Precies een jaar na deze datum wordt opnieuw beoordeeld of de zorgvrager voldoet aan de regeling die op dat moment geldt.

Zorgvrager en mantelzorger
De zorgvrager is de persoon die wordt verzorgd. Een mantelzorger is iemand die vrijwillig een zorgvrager verzorgd. Zorgt iemand voor een zieke of heeft een ouder extra zorg voor een ziek kind, dan is hij of zij mantelzorger en kan dus het mantelzorgcompliment krijgen.
De mantelzorger hoeft niet meer aan te tonen dat hij vervangende AWBZ-zorg geeft.
Het mantelzorgcompliment telt niet mee voor het inkomen van de ontvanger. Het heeft ook geen gevolgen voor een eventuele uitkering, zorg- en huurtoeslag van de ontvanger.

En dan natuurlijk mijn klaartje:

35 jaar 
Voor het verleden dank, voor de toekomst Ja!