"He meid... wie trekt er aan jouw touwtjes?"

Soms lijkt het dan toch ineens goed te gaan... neem nu gisteren het bezoek van de gemeente... een ambtenaar van de afdeling Welzorg en een ambtenaar van MOzaak die medisch onderlegd was. Een uur lang gekletst, gekeken, en voorgedaan... het uur was zo om. Pas achteraf merkte ik dat het veel kruim heeft gekost. Maar dat mag de pret niet drukken. Met zeer grote waarschijnlijkheid wordt de aanvraag voor een aangepaste badkamer gehonoreerd. Het mag nog allemaal niet gezegd worden, ik mag nog geen aannemer aannemen, geen tegelzetter uitnodigen enzovoort. Zodra er nu nog maar iets aan de badkamer verandert, verdwijnt de noodzaak van aanpassing... luk koek natuurlijk... niet de noodzaak verdwijnt, maar de wil om bij te dragen in de kosten. Want dat is het.. er blijft altijd een eigen bijdrage naar ratio bestaan.

Het bezoekje naar MW was erg zwaar. Ik heb zelfs gespeeld met de gedacht om te stoppen. Maar ik weet ook als ik dat doe, dan duurt het heel lang voor ik weer hulp durf te vragen. En het gaat niet alleen om hulp vragen, maar die dan ook accepteren.  Vragen gaat met je verstand, accepteren gaat met je gevoel. Tenminste bij bij. En bij accepteren hoort ook over geven, niet zelf de regie meer hebben, of niet alleen meer de regie hebben. Want natuurlijk ben ik altijd degene die bepaalt.

"He meid... wie trekt er aan jouw touwtjes?"  Ooit geschreven als afsluitende scriptie MW, maar weer zo actueel... De regie is in eigen hand, de oplossingen ook altijd. Ik zeg wel eens gekscherend dat ik de dochter van, de zus van, de vrouw van, de moeder van, de oma van, de tante van, en de vriendin van, ben. Maar daar zit een grote waarheid in. Mijn plaats wordt bepaald door de functie die ik op dat moment heb. Dat is niet raar, dat is bij iedereen zo... nouja, bij de meesten van ons dan toch. Daarnaast ben ik ook degene die vecht tegen recidive van kanker, wanhoopt om het verlies van een dochter, onmachtigheid voelt bij de infarcten van mijn man, met argusogen de "resten" van de familie in de gaten houdt, en de rommel van de katten opruimt als ze gekost hebben.....

Maar waar ben ik ...?? Ben ik enkel een functie, of een gevoel, een emotie of ben ik meer? Ben ik iemand.. leef ik of wordt  ik geleefd? Loop ik een gebaande weg of een zandpaadje? Mijn glas is half vol, maar er zij altijd meerdere kanten aan een zaak. Want mijn glas is ook vol, stroomt over zelfs, of is leeg. De brug staat open en de brug is dicht.. allebei waar, maar hoe interpreteer je de zin...
Ik ga wauwelen..ik ben aan het wauwelen.... wat wil ik met dit logje...wil ik mijn geworstel laten zien, of heb er iets anders mee van zin. Een recept wegzetten is zoveel veiliger, zoveel gemakkelijker.

Vannacht heb ik aan een barbeque liggen denken... voor zo'n man of 40. Verder dan denken ben ik niet gekomen. Ik weet niet of de tijd ooit weer rijp daarvoor is.... ik wil wel maar....

poehee

De haas was lekker, het toetje zoet en het gezelschap gezellig. Wat wil je dan nog meer op een Vaderdag die niet gevierd wordt.

Na een twee uur verplicht voetbal uitzitten voor de tv ben ik doodmoe naar bed getrokken.

En daar heb ik me liggen verheugen in mijn boek. Ik lees de Zwarte Magier trilogie van Trudi Canavan. Volgens mij ben ik gisteravond in deel 3 begonnen. Ik weet het alleen niet meer. Ergens tussen alle woorden door ben ik toch in slaap gevallen. Wel tussendoor wakker geschrokken van het onweer, gedacht aan de lekkende schoorsteen en dakkapellen, net geen gedachte aan iemand die beloofd had dat te zullen maken en naast mij lag te snurken... en om 9 uur wakker gebeld door de kapper. Daar zit ik nog van bij te komen.

Ik moet een beslissing nemen. En ik heb het er moeilijk mee. Vanmiddag eerst maar naar MW. Ja jullie lezen het goed: ik ga naar hen toe... ik kom weer op de harde weg...
Al blijft mijn wereld wazig op een afstand.

Tango en knikkers

Ik ben zo moe, zo ontzettend moe. Het liefste wil ik de hele dag gewoon niets doen.Ik heb geen energie om ook maar iets te doen. Maar liever koekjes....

Het leven gaat gewoon door en er rekenen mensen op mij.  Dus ik trek me aan mijn stutten en ben er voor de hulp, de kleinkinderen, de kinderen en mijn man. Die mocht vandaag trouwens even naar zijn werk om iets af te maken. Ik hoop maar dat hij op tijd terug is zodat ik Jaimey kan ophalen van school. of kwamen de kleinkinderen nu niet vandaag? Ik weet het niet meer.... en de ene kalender zegt ja, de andere nee....schiet ook lekker op hè...

Gisteren heb ik een anderhalf uur duren de intake van MW gehad. Daarna was ik stuk...De hamvraag: waarom (foute vraag overigens) MW?  Antwoord.. ik ben zo zonder energie, ik krijg de ene voet niet voor de andere, ik kom nergens toe en ik kom nergens. Help me mijn  mijn energie weer op de rails te krijgen...  Mijn knikkerpotje is gebarsten...en de knikkers zijn aan het wegsijpelen... dat doen ze soms... het zijn gelknikkers :)

Zelfs het schrijven van een logje, facebook en twitter is me te veel...en nu ook al wordfeud...een berg waar ik tegen opkijk en die ik niet weg geschept krijg... ik zal wel met een theelepeltje bezig zijn:)

Ik kwam dit verhaal tegen en wilde dit jullie niet onthouden:

Een professor stond in de collegezaal en bekeek de studenten die zijn filosofieles kwamen volgen. Voor hem, op zijn lessenaar, stonden een aantal attributen. Toen hij zijn les begon, pakte hij zonder te spreken een grote lege glazen mayonaisepot en begon deze te vullen met knikkers.

Toen er geen knikker meer bij kon, vroeg hij zijn studenten of de pot vol was. Ze beaamden dat het zo was. Toen pakte de professor een doos met kraaltjes. Hij schudde voorzichtig de kraaltjes uit de doos, zodat de kraaltjes de open ruimtes tussen de knikkers opvulden. Opnieuw vroeg de professor of de pot vol was. De studenten waren het met elkaar eens dat de pot nu echt vol was.

Toen pakte de professor een doos met schelpenzand en goot het zand in de pot. Uiteraard vulde het zand alle laatste kleine gaatjes tussen de kraaltjes op. De professor vroeg opnieuw of de pot nu vol was. Unaniem antwoordden de studenten met een volmondig 'ja'. De professor bukte even en haalde onder zijn lessenaar een kan water te voorschijn. Hij goot het water in de pot waar het alle ruimte tussen de zandkorrels opvulde. De studenten begonnen te lachen.

“Kijk”, sprak de professor toen het gelach verstomde, “de glazen pot is een metafoor voor jullie leven. De knikkers staan voor alle belangrijke dingen in het leven, je familie, je kinderen, je vrienden, je passies, alle dingen die zin en invulling geven aan jullie levens als al het andere verdwenen zou zijn. De kraaltjes zijn alle andere dingen die voor jullie van belang zijn, zoals bijvoorbeeld je baan, je huis, je auto. Het zand is al het andere, zaken die er niet wezenlijk toe doen.”

Hij vervolgde: “Als je begint de pot te vullen met zand, is er geen plaats meer voor de knikkers of de kraaltjes. Zo is het natuurlijk ook in het leven. Als je al je tijd en energie besteedt aan de kleine, onbelangrijke zaken, dan zal er nooit plaats en ruimte zijn voor de dingen die belangrijk voor je zijn. Besteed aandacht aan de dingen die essentieel zijn voor je geluk. Speel met je kinderen. Besteed aandacht aan je gezondheid. Neem je partner mee uit eten. Ga nog even lekker sporten of wandelen in het bos of langs het strand. Er zal altijd genoeg tijd overblijven om het huishouden te doen of om de kozijnen te schilderen. Besteed eerst aandacht aan de knikkers, aan de dingen die er echt toe doen. Bepaal je prioriteiten. De rest is alleen maar zand.”

Een wijze raad... alleen ik kan mijn knikkers niet meer alleen pakken/herpakken ...