Hier zit ik dan... keurig netjes gewassen en gestreken.. aangekleed op zijn zondags en het vel blijft maagdelijk wit. En dat terwijl ik vanochtend in mijn bed zoveel te vertellen had... ja, in mijn hoofd. Over de Olympische Spelen, over een lotgenootje met een vervelende bijwerking, over de kippen, de eieren, de kleinkinderen en ik weet niet wat meer....
Maar laat ik dan maar met iets belangrijks beginnen. Tenminste: voor mij belangrijk. Vorige week heb ik, samen met mijn hulp en Tonny, clair schoongemaakt. Ik wil weer beginnen met mijn praktijk. Natuurlijk zit ik hier al enkele weken aan te denken, en uiteindelijk heeft het toch nog vorm en gestalte gekregen. En weet je wat: ik heb er zin in!
Aanverwant hiermee ben ik ook weer begonnen met mijn web site te updaten. Daar ben ik nog niet zo heel erg ver mee, maar ik heb hier nog heel veel tijd voor. Het belangrijkste is, dat ik weer gestart ben.
Zoals jullie niet ontgaan is, was vorige maand bagger. En toch, nu lijkt het wel, alsof de deuren weer open gaan. Klinkt dat erg gek? Het zijn dan ook nog steeds momenten, maar de momenten volgen elkaar steeds vaker op. Ik ben bijna boven mijn spreekwoordelijke putrand uit gekropen. Ik zit al bijna op de knieën, dus je kunt concluderen dat we vooruitgaan.
Zoals ik gekscheren met mijn nicht Mariette afgelopen zaterdag zei: wij zijn van vaderskant behept met "half vol glas ", maar van moederskant hebben wij dat ook. Ergo: wij zijn geen "half vol glazen" mensen, maar "heel vol glazen" mensen. Een dubbele dosis positivisme wat in onze genen zit.
Het was trouwens erg gezellig, om Marriette weer eens te spreken.
Gisteren las ik ook bij
een lotgenootje dat zij getroffen is door een oedeem arm. Zomaar, uit het niets. Tja, wat kan ik daar nu op zeggen. Net als bij kanker is de ervaring en het omgaan met een oedeem arm iets persoonlijks. Het is niet te vergelijken, je kunt er geen competitie van maken. Afhankelijk van je eigen instelling ga je hiermee om. Je hoort verhalen, je leest verhalen, maar ik denk dan altijd: ik zou niet willen ruilen. Want ik weet dat ik heb aan mijn arm en wat ik ermee kan, ik voel wanneer het niet goed gaat, en ik accepteer het. Dat laatste is ongeveer het moeilijkste wat er is, bij mij in ieder geval. Ondanks dat mijn arm nog steeds groeit, maar daar heb ik al een logje aan gewijd dacht ik zo.
Ik wens mijn lotgenootje een heleboel heel volle glazen toe. En echt: je kunt met een oedeem arm zo veel dingen doen! Luister naar je eigen lichaam, en trekt daar op je plan. Je bent geen grootste gemene deler; je bent Uniek! En niemand kent de signalen van je lichaam beter dan jij. Dat wil je soms wel denken, dat wil een ander soms wel denken, maar dat is echt niet zo. Neem dus je eigen regie in handen, luister naar de raadgevingen, maar weeg ze af en gebruik enkel datgene waar jij je goed bij voelt.
Enne... ik heb nog wel wat geraniumstekken.......
Ik ben helemaal niet zo een sport kijker, maar de Olympische Spelen is an other cup of tea, om het maar eens in de trant te houden. Toch heb ik afgelopen weken heel veel sport gezien. Op de een of andere manier is toch anders. Je ziet dan ook heel veel andere sporten dan voetbaloorlog, voetbal, en voetbalgevechten. Ik heb bijvoorbeeld met veel spanning naar het boogschieten zitten kijken, en naar het trampolinespringen. Wat ik jammer vond is dat van schoonspringen niets te zien was. Maar vandaag is de laatste dag, en we kunnen weer terugkeren naar de orde van normale bestaan. Wat inhoudt dat hier de televisie 's avonds laat een keer aangaat, of gewoon niet. Toch ben ik blij dat ik zoveel gekeken heb; de Olympische Zomer Spelen zijn immers maar een keer in de vier jaar. En we hebben het goed gedaan!
Even nog over mijn Buzzpakket. Meldde ik in een vorig logje dat ik in geloot was voor het Buzz pakket Lays Oven, inmiddels zijn alle pakjes op. Nee, niet door mij. Ik heb wel geproefd, maar ben ook nu weer tot de conclusie gekomen dat ik geen chips eter ben. Ik kan daar niets aan doen, ik wil daar ook niets aan doen trouwens, het is zo! Maar ik heb wel een oordeel over de chips: de mensen aan wie ik ze uitgedeeld heb, melden dat ze erg lekker zijn, geschikt voor 's ochtends 's middags en 's avonds, met of zonder wijn, met of zonder een pilsje, en ja, ze gaan ook gebruik maken van de kortingbonnen.
Buzzable facts:
Hoeveel kost Lay’s Oven?
Lay’s Oven kost €1,19 per zak met een inhoud
van 150 gram.
Waar kan ik Lay’s Oven kopen?
Lay’s Oven is verkrijgbaar bij alle supermarkten in Nederland. 
De meest gangbare varianten zijn ‘Naturel’, ’Roasted Paprika’ en ‘Mediterranean Herbs’. De varianten ‘Cheese Onion’ en ‘Barbecue’ vind je in de wat grotere supermarkten.
Ook mijn man heeft een pakje op, maar hij vond het niet echt lekker. Als er niets anders is zal hij het wel eten, maar liever neemt hij een stukje vlees.
Ondertussen is het al halverwege de dag. De zon schijnt, ik ga wel eventjes buiten zitten. Vanavond heb ik biefstuk met salade. Wij doen slim boodschappen: we gaan zaterdagmiddag naar de C1000 en dan is al het vlees afgeprijsd. En niet alleen vlees…Natuurlijk letten wij wel op de datum, maar dat zit wel goed. Vandaar dat we regelmatig biefstuk op het programma hebben staan. En een goede biefstuk!
Momenteel zijn ze bij de C1000 aan het opruimen en ik heb al heel wat speelgoed voor een prikkie te pakken kunnen krijgen, maar ook servetten en tafelkleden en inpakpapier. Allemaal onder het motto: je kunt het maar vast in huis hebben en waarom zal je meer betalen als het ook goedkoop kan. Het is immers zo eindejaar…
Ik ga mezelf maar eens een kop koffie inschenken. Allemaal een fijne zondag. En denk eraan: jij bent degene die aan je eigen touwtjes trekt; jij bent de poppenspeler!
Mijn klaartje: de zon schijnt, en ik krabbel echt overeind.
Maar ik denk dat iedereen wel een alleenstaande in de straat of buurt heeft. Wat is er dan simpeler om hem/haar te verassen met een maaltijd. Gewoon uit wat je zelf teveel hebt gekookt. Ja, ik weet het... daar is lef voor nodig, en een zekere coördinatie. Want straks springen alle goed-bedoelenden op die ene eenzame man of vrouw. Maar daar kan je afspraken mee maken toch.....
