Eenvoudig blogje ofwel een blogje over eenvoudige dingen

Het leven is eigenlijk heel eenvoudig ( als je niet werkt) ben ik achtergekomen. Het bestaat uit: opstaan-aankleden-wat eten en wat rommelen- een boodschap doen- koffiedrinken - nog een paar keer eten - en dan naar bed om te slapen.

Alleen daar zit hem bij mij juist de kneep: in het slapen. O ja, gelukkig slaap ik wel. Maar ik ben zo moe als wat, word niet uitgerust wakker, en sta uiteindelijk maar gruwelijk vroeg op. Het is nu voor achten en om 7 uur was ik al op. Ja, ik hoor het zeggen: dat is toch niet vroeg. Klopt, voor een hele groep mensen niet, maar voor mij wel. Ik sta gewoonlijk om 9 uur op. Ik moet eigenlijk zeggen; ik stond gewoonlijk om 9 uur op. Dan maakte Tonny me wakker, hielp me uit bed en met aankleden.  Ik kon en kan dat wel alleen, alleen sommige dingen zijn lastig, zeker als ik net uit bed kom.

Waar ik  nu zo benieuwd naar ben is of anderen zoals ik ook dat uitrust probleem hebben. en zo niet: wat hebben jullie als oplossing  aangewend. Ik wil wel nog even vermelden dat ik 4 keer per week minimaal anderhalve km actief loop, 2 keer per week actief aan mijn conditie werk,  en ook verschillende keren per dag de trap op en af ga .. dit in de trend van "Wie zijn hoofd niet gebruikt, zal zijn benen gebruiken".

Gisteren kwam ik het volgende tegen op mijn kalender:

Intelligentie:

intelligentie schept gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Zij is een universele taal.

Dat fenomeen is me al eerder opgevallen: de verschillen komen meer tot uiting op de lagere niveaus, in de hogere nemen ze af.

Een domme vrouw zal een typisch vrouwelijke manier hebben om dom te zijn, een imbeciele man zal juist in zijn macho-wezen imbeciel zijn, zo geboren en gebleven, onbetwistbaar, om met een grote boog omheen te lopen.

Intelligente vrouwen en mannen blijken daarentegen op elkaar en ze kunnen elkaar te grijpen op elk gebied. En hetzelfde geldt voor verschillen tussen rassen, ideologieën, en sociale klassen. Ook voor voetbalfans.

Raul Montanari,
uit: Strane cose,domani, 2009

Ik heb maar 2 zwarte bh's. Eigenlijk 3 maar die is zwart met rood. Ik heb nog veel meer bh's, in alle kleuren, ondertussen, en in verschillende pasvormen... nee niet in verschillende maten. Waarom  ik dit nu noem? Omdat ik nu een bh aan heb die me zeer doet. Dat doet hij elke keer (is niet waar) en toch trek ik hem aan, gooi ik hem niet weg, laat ik hem mij pijnigen. Ja, het is een zwarte kanten met beugels.  Hoe komt dat toch, vraag ik me af. Hoe komt het dat ik me door een maatschappij verplichte aanvaarding met zo'n ding loop. Zo'n ding dat me meer pijn doet, dan ondersteunt. Ik weet het niet..daarom deze vraag maar hier gesteld. Ik ben heel slecht in kleding stukken weggooien of wegdoen. Ik heb zelfs heel lang mijn trouwjurken bewaard tot mijn dochters er om vroegen. En toen konden zij er al niet meer in.....gniffelgniffel......

Hemelvaartdag...we hebben dat vaak buitenhuis gevierd. Toen onze dochters om en nabij 4 jaar oud waren, gingen we naar de Geraniummarkt, het evenement van 's-Hertogenbosch. Wij gingen toen naar mijn vriendin Petra en haar man Frits. En met elkaar liepen we over de Geraniummarkt om daarna gezellig met z'n allen te gaan eten.  Ik weet nog dat Jip en Janneke "optraden" in de tuin van onze vrienden.  De vriendschap van toen is verwaterd... Frits kreeg MS, Petra kinderen en ging studeren. Ik heb verschillende pogingen gedaan om haar weer op te sporen, maar die zijn tot nu toe niet gelukt. Het is ook de angst die me tegen houdt, de angst om te horen dat Frits er niet meer is, of zoveel slechter is geworden. De angst dat ze gescheiden zijn,  de angst dat ... Maar toch ben ik er van overtuigd dat onze wegen zich wel weer zullen verenigen..Ik denk aan jullie Petra, Frits, Maurice en Eveline, elke Hemelvaartsdag.

Momenteel lees ik nog steeds het Epos van Markus Heitz: De Dwergen. Ik ben "al" in deel 3.  Het werk bestaat uit 4 delen:

1. De dwergen
2. De strijd van de dwergen
3. De wraak van de dwergen
4. Het lot van de dwergen

Het is vergelijkbaar met Tolkiens In de ban van de Ring. Ook zo monumentaal, ook zo beschrijvend. Maar ik houd wel van dit soort boeken. Van Fantasy met een hoofdletter. De reiziger-cyclus en de Lord John trilogie van Diana Gabaldon heb ik verslonden... Feist en Weiss vormen geen enkel probleem. Ook de hier onbekenderder schrijvers als Elizabeth Hayden en David Eddings (hoewel..) lees ik, zelfs in het Engels omdat er van deze mensen geen Nederlandse luisterboeken beschikbaar zijn.Nu heb ik begrepen uit een interview dat gehouden werd met Markus Heitz, dat er nog meer delen over de dwergen zullen aankomen...en nu roep ik help.....want waar is de tijd dat ik al mijn boeken kan lezen? Zeker als ik bij de dwergen boeken in slaap val.........

Het is toch weer een heel blogje geworden. Het is donderdag 2 juni 2011, de kaars brandt, Mau hoor ik spelen met een sluiting, Tonny slaapt nog en Luna ligt ergens in een kladje zon. Mijn klaartje: ik heb een lekker recept van kruidenboter gevonden. Dat ga ik zo maken voor de bbq vanavond.

Allemaal een fijne Hemelvaartsdag.

grts

knock out?

Na heel veel moeite heb ik gisteren uiteindelijk mijn draakje kunnen installeren op de nieuwe laptop. Wel met behulp van de klantenservice van Nuance. Maar daar zitten die mensen voor.
Gelukkig is het allemaal opgelost en kan ik hier mijn draakje gebruikten. Weliswaar met een andere microfoon, want mijn oorspronkelijke is leeg. Die ligt nu aan de oplader.

Het is vandaag dinsdag, mijn hulp is er. Ik ben blij dat ze er is. Want ik heb sinds ik het ziekenhuis kwam helemaal niets gedaan in huis.En het is een klein puinpoedertje hier...

Potverdikke, het lijkt wel of ik een kaakslag heb gehad. Toch maar nog een paracetamol. Want pijn is niet fijn nu..integendeel.
Morgen kijk ik wel verder en klaag ik wel verder tegen de chirurg. Om kwart voor 12 heb ik een afspraak staan.

Het is wel wennen hoor deze nieuwe lap...met geluid, met knoppen maar ook met toetsenbord. Je moet de letters net iets dieper indrukken dan van bij de Acer. Of in ieder geval: ik heb dat gevoel. En ja ik ben nu weer aan het tikken, want mijn hulp is in de kamer bezig. En dat gaat niet samen: zij werken en ik praten tegen mijn lappie.

Trudie en Tricky dankjewel voor jullie kaarten... ik ben zoals altijd er erg blij mee...maar ik ben ook blij met al jullie reacties hier. bedankt mensen!

verder heb ik niet veel te melden.. behalve dat ik mijn dagen slapend doorbreng.. en heel gek: etend.....niet snoepend, maar echt etend... ik ben misselijk van de honger, maar word ook misselijk als ik eet... dus ik heb die knop omgedraaid vandaag. Alleen nog eten op gezette tijden......dat zal mijn gewicht ook wel weer ten goede komen...

allemaal een fijne dag.. en jawel: ik heb een klaartje: vanochtend zag ik een merel met een bek zo vol wormen...hij vloog weg toen ik buiten kwam... er is dus nog steeds leven!!

grts

that's what friends are for

Wat gaat het soms snel. Vanochtend kreeg ik per post de uitnodiging voor het pre op gesprek ( het pre operatief gesprek). Dat vindt aanstaande woensdag plaats. Met een beetje geluk kan ik misschien vrijdag al geholpen worden. Ik weet alleen van Bebbers operatie schema niet.....

Morgen wordt het weer een warme dag. Geniet er allemaal van. Ik doe dat ook. Want waarom ook niet.... en mijn klaartje: de lieve kaart van Hans en Trudie.En al jullie ondersteunende berichtjes.






grts

Ergernisjes en o zo rijk!

maar het is soms ozo lekker........




Had ik het in een vorig logje over kleine klusjes, dan wil ik het nu eens hebben over kleine ergernissen. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik heb er elke dag wel een paar. En echt niet steeds dezelfde, en het is zelfs zo dat wat de ene dag een ergernis is, de andere dag gewoon blijkt te zijn. Ik zal hier eens een rijtje maken. Dan weten jullie ook waar ik me regelmatig, van tijd tot tijd, en niet altijd, aan erger.

1. Een lipje in een truitje of hemdje dat ik vergeten ben af te knippen. Dat kan dan zo'n lekker irriteren.



2. De koffiebus die net leeg is als ik koffie wil pakken. Hetzelfde geldt voor het water in het reservoir.


3. Ik ben aan de laatste hoofdstukken van mijn luisterboek bezig, en natuurlijk is dan net de batterij leeg. Ik kan niet opladen en luisteren tegelijk.0


4. Heeft mijn man 's avonds nog wat gegeten, staat 's ochtends alle vaat bovenop het aanrecht. In plaats dat hij het nu in de vaatwasser zet. ...


5. Als de afspraak om half vier is en ze komen pas om 10 over half vier binnenlopen. En ze verwachten dan ook dat ik gewoon 10 min langer doorga…


6. Ik heb een lekker recept uitgedacht, ik ben aan het koken, krijg ik te horen dat mijn man vanavond weg moet en niet mee kan eten.


7. Wil ik van die leuke pumps aan, kan mijn ene voet er niet goed in.


8. Heb ik van die momenten dat ik alles uit mijn handen laat vallen. En dan voel ik me zo'n oen!


9. ... ...

En dan zijn dit nog alleen maar de kleine dingen die mijzelf betreffen. Al deze ergernissen zeggen iets over mij. Over hoe ik in mijn vel steek, over mijn gedachten, over mijn doen en laten. Het heeft immers geen zin om mij te ergeren aan iemand anders zijn gedrag, omdat ik dat toch niet kan veranderen. Ik kan hoogstens iets aan mijn eigen ergernis doen.

Voor ik met dit logje begon, had ik precies in mijn hoofd wat ik wilde zeggen. Ik ben het kwijt. En ik weet zelfs niet of ik mij hier aan moet ergeren ...

Allemaal fijne dag, het is zo volgende week woensdag, en natuurlijk heb ik wel een klaartje: eigenlijk ben ik gewoon heel rijk. Ik heb werkelijk alles wat ik wil hebben, zo ongeveer dan toch. Maar ik voel me het rijkste omdat ik me omgeven weet met de mensen die van mij houden. En van wie ik houd. Dat maakt mij onnoemelijk rijk!

Een klusje van niks....

Een klusje van niks ... herkennen jullie dat? Van die kleine dingetjes, die je eigenlijk moet doen, maar steeds weer laat liggen. "Oh, dat doe ik straks wel, gelijk als ik ..." Maar uiteindelijk gebeurt er niets. Niet uit onwil, maar gewoon omdat het klusje eigenlijk een klusje van niks is. Gisteren heb ik de strijd aangebonden tegen deze klusjes van niks. Ik ga ze meteen uitvoeren zodra ik ze bedacht heb of heb gezien. Voorbeeld: vazen die naar de kelder moeten. Dat stelt werkelijk niks voor. Maar ze stonden al een week op mijn aanrechtblad. Nu zijn ze weg! Nog een voorbeeld: een handtekening onder een brief zetten en opsturen. Een werkje van niks, maar als je het laat liggen, wordt het steeds groter. Zo kan ik nog wel even doorgaan met voorbeelden. Wat te denken van de vaatwasser uitruimen, spullen in de vaatwasser zetten, planten water geven, oud papier wegdoen, gewoon wat opruimen, was in de droger gooien, zorgen dat de was gedaan wordt, de prullenbak legen, een doekje over de tafel halen, een kaartje sturen, een deken opvouwen en de kussens van de bank goed leggen. Moet ik nog meer zeggen? Ik denk dat jullie het allemaal wel herkennen. Zo niet in de voorbeelden die ik noem, maar in je huis en werk. Doe met mij mee! Ga de strijd aan tegen klusjes van niks! Of is dit iets wat jullie helemaal niet herkennen ... ...



Een stukje op een Weblog schrijven is geen klusje van niks. Dat vind ik respectloos naar mijn lezers toe. Ik wil in ieder geval toch wel wat te schrijven hebben, en daar over nagedacht hebben. Na vrijdag was ik zo ontzettend moe en gedesoriënteerd dat ik toen al helemaal niets meer kon doen. Ik heb heel veel geslapen en nog meer geslapen. Gisteren heb ik twee glaasjes rode wijn gedronken, en ik was totaal van de kaart. Tonny moest er wel mee lachen want ik liep werkelijk te tollen door het huis. Tonny is overigens weer aan het werk, gelukkig ... Niet dat het niet leuk is hem thuis te hebben, maar ik ben een heel stuk van mijn vrijheid kwijt. Ik moet zo lachen: Luna is Tonny kwijt. Hij krabt aan elke deur, natuurlijk zonder resultaat. Maar het is een dwaas gezicht. Uiteindelijk geeft hij het maar op.

Ik wil jullie allemaal heel erg bedanken voor alle opbeurende woorden, voor alle kaarsjes, voor alle lieve gedachten, voor alle positiviteit die ik mocht ontvangen. Dat doet me heel goed. En ondanks dat ik afgelopen week nauwelijks zelf gereageerd heb, ben ik blij dat jullie mij daar niet op afrekenen. Dat is niet wat ikzelf zou doen, maar ik zie je het bij jullie ook niet. Jullie zijn fijne vrienden.

Wat ik ontzettend jammer vind, is dat ik de verkiezing bij Plato gruwelijk heb verloren. Ik was te laat met mijn partijprogramma, dat is duidelijk! Een klusje van niks, dat ik heb laten liggen! Ik haal de banner hierboven dan maar weg. Natuurlijk gaan de verkiezingen nog even door, dus jullie kunnen nog steeds daar je stem uitbrengen op een van de kandidaten.

Het onderzoek van afgelopen vrijdag is goed verlopen. Alleen die wachttijd tussen het innemen van radioactief materiaal en het daadwerkelijk onderzoek is slopend. Vier uur lang zoet brengen. Daarna is het een kwestie van een kwartier. Het bloed prikken eerder verliep iets moeizamer, maar is uiteindelijk toch gelukt. En nu begint het lange wachten. Niet vier uur, maar 10 dagen? Woensdag over een week krijg ik de uitslag. Dat kon niet sneller. Er is immers tijd nodig om het rapport goed te schrijven en de diagnose te stellen. En dan te overleggen, te overleggen, en te overleggen. Aangezien dokter van Bebber nu alleen maar op woensdag polikliniek heeft, kan ik dus pas volgende week woensdag terecht. En ik ga echt niet meer naar een andere chirurg. Dat doet me er trouwens aan denken dat ik nog een klusje van niks heb: een afspraak maken met dokter Knibbeler. Maar ik ga eerst naar de tandarts. Ja, alweer! Zaterdag brak mijn vulling eruit en een stuk kies. Gelukkig doet het geen zeer, maar er zitten scherpe randen langs het gat waar je steeds met je tong in peutert. Ik kan over een uur al terecht.


Het ziet er naar uit dat de dag mooi wordt, geniet er van! Ik ga dat zeker doen! En mijn klaartje: ik heb een prachtig bloeiende forsythia en ook de seringen staan vol knop. De kleine klusjes van de natuur!

8 maart: Dag van de Vrouw

het is maar dat U het weet........


en 8 maart is ook de verjaardag van mijn lieve vriendin Anneke ....



en natuurlijk ook



van Tonny en mij

Een kip op ijs....

Wat was het gezellig, Gisella op bezoek. We hebben gelachen, gekletst, gezeurd, gegeten, gedronken.. precies wat vrienden met elkaar doen. Ondanks dat wij al jaren vrienden zijn, was dit de eerste keer dat we elkaar in het echt zagen. Nou, we zijn goed opgedroogd ...

Na het bezoek was ik helemaal kapot. Dat kwam ook omdat 's ochtends om negen uur al bij de Jumbo stonden. We hebben samen boodschappen gedaan in Heeswijk. Dat is dichterbij dan Schijndel. Omdat mijn kasten bijna leeg waren, ingeteerd op Tonny's manier van boodschappen doen, hadden we een heleboel gerei.





Tijdens het bezoek van Gisella met een grote doos met bloemen afgeleverd. Hij zat vol met gele tulpen.Aanvankelijk had ik één vaas mee gevuld. Maar vanochtend heb ik ze over drie vazen verdeeld. Ook van Gisella had ik een schattig mandje gekregen.. en een vrolijke kaart van Wondelgijn..

Oja die tulpen.. die kwamen uit "het Kippenhok"....lieve allemaal.. ontzettend bedankt. Echt een goede verrassing..de lente komt zo wel erg dicht in huis...dankjewel...


Ik ben nu net weer terug van mijn moeder. Ik ga toch even bankhangen met een luisterboek. Dat lijkt me een prima plan. Allemaal een fijne dag en mijn klaartje: een van onze kippen stond op ijs…dat was zo'n koddig gezicht……
grts

menselijke fouten

Menselijke fouten, we maken ze allemaal. Daar zijn we mensen voor. Nu is een menselijke fout zoals gisteren bij het schaatsen erg, maar overkoombaar al zal dat niet meteen gebeuren. Erger is het als een menselijke fout blijvende gevolgen heeft. Bijvoorbeeld een foute beslissing van een arts, ook in een "split second" genomen ... of de automonteur die de verkeerde bouten indraait ... een moeder die even haar kind alleen laat om de was op te hangen ... allemaal menselijke fouten die blijvende schade aan kunnen richten. Dan is het missen van de gouden medaille op de Olympische Spelen wat minder erg. Let wel, ik zeg niet dat het voor Sven Kramer niet erg is, integendeel. Ik heb gezien en gehoord dat hij er ontzettend van baalt. Maar Gerard Kemkers doet dat ook. Misschien nog wel meer als Sven omdat het uiteindelijk zijn beslissing is geweest. Ik hoop dat hun samenwerking, hun vriendschap, hun relatie, bestand is tegen deze enorme druk.


Gisteren kreeg ik een mailtje waarin stond dat het met mijn forum "twinzusje" Barbera niet zo goed gaat. De uitzaaiingen in haar hersenen nemen haar leven over. Liever Barbera, ik kan niets anders dan een kaarsje voor je opsteken en voor je bidden.

Ben je gek Assyma, blijf alsjeblieft kaartjes en brieven sturen. Dat huilen doen die medicijnen denk ik bij mij, dat ik zo emotioneel ben. Of misschien is het gewoon de overgang waar ik dankzij de hormoonkuur sporen van heb.

Gisteren zijn Tonny en ik even naar Ikea geweest, nou ja, even ... we waren er om half twee maar om half vijf pas richting huis. Ik wilde wel doorlopen, alleen maar de dingen halen die we nodig hadden, maar Tonny wilde per se door de hele winkel. En overal kijken ... ik was gisteravond kapot. Maar ik niet alleen, ook Tonny had er last van. Alles bij mekaar waren we toch een aardig bedrag kwijt. Zo'n bedrag waar mijn dochter bijna een maand van kan leven. Maar er zaten wel een bureaustoel ( voor Tonny) en een topmatras bij. Dan weten jullie het wel.

En nu belde net de postbode aan met twee pakjes. In het ene zaten twee dozen chocoladebonbons, in het andere drie USB Blue Tooth stekers. Waarom drie vragen jullie je af? Wel, een voor Tonny, een voor mij, en een voor Evelien. Wij hebben alle drie een pc zonder BT. En dat is niet erg prettig als je iets van je telefoon zonder touwtje wil overzetten naar je pc.

Ik zal maar iets van de rommel gaan opruimen, mijn moeder komt zo op de koffie. En ze moet toch kunnen zien dat Monique, mijn hulp, gisteren weer geweest is.

Allemaal een hele fijne dag, en natuurlijk heb ik een klaartje: wat denk je van die dozen bonbons. Er zit geen kaartje bij, ook een menselijke fout?.....maar ik heb wel een vermoeden .....

enne Trudie dankjewel voor je EDIT...

Geen uitzaaiiingen!!!!!!!

Dikke vlokken vallen als een dicht gordijn uit de lucht: het sneeuwt weer eens. Ik kan mij in jaren niet zoveel sneeuw heugen. Volgens mij hebben wij dit nog nooit zo meegemaakt. Ja, wel eens sneeuw, en de strenge winters, en de natte winters, maar nooit zoveel sneeuw in een periode. We doen het er maar mee. We vegen onze stoepjes, we maken ons een paadje, wat binnen 24 uur weer onherkenbaar in een witte wereld ligt. Het nadeel van deze sneeuw, en deze vastgereden ijsvlakte op de straat is dat ik aan huis gebonden ben. Ik heb immers beloofd dat ik met dit weer niet met mijn fiets er uitga. Nu zou zo'n driewieler heel goed te pas komen, maar die heb ik niet, en voorlopig staat het plan even in de koelkast/ijskast.

:breaking news: "tring", de telefoon. Ik kan niet zien wie het is, staat "verborgen", dus het is een privénummer. Nu weet ik uit ondervinding dat het meestal dokter of ziekenhuis is of iets in die richting. Een beetje angstig pak ik op. Het is mijn huisarts. Hij vertelde dat hij de uitslag van de CT-scan al heeft: alles schoon! Geen uitzaaiingen! Ja, er is wel wat te zien, maar dat zijn zeker geen kankercellen. Ik zeg hem nog dat ik vind dat hij de uitslag zo snel heeft. Hij is er zelf ook heel gelukkig om. We praatten nog wat, ik bedank hem, en ik ga het goede nieuws van de daken schreeuwen!

Ik was bezig met een logje, maar nu ben ik de hele draad kwijt. Deze dag kan voor mij niet meer stuk. Iedereen bedankt voor de kaarsjes, de gebeden, de energie. Ik heb me er in gewenteld als in een warme deken. Dankjewel!

Allemaal fijne dag, en mijn klaartje: ach, wat zal ik zeggen ...

Tulpen

Vannacht heb ik de hele nacht liggen woelen. Mijn gedachten schoten van links naar rechts, van boven naar onder, her en der. Één gedachte bleef maar terugkomen: ik moet voor Tonny een handleiding opstellen. Hij heeft absoluut geen idee hoe hij de financiën aan moet pakken. En er zijn meer dingen waar hij geen weet van heeft. Nou ja geen weet van ... ik ben degene die dat allemaal doet. Dat is niet erg, hij doet andere dingen. Maar nu denk ik toch dat het slim is om voor hem iets op te schrijven. Niet dat hij nu al moet hebben, maar het kan maar gedaan zijn.

Ik heb het hier net met Evelien over gehad. Zij was het ermee eens. Ook niet om meteen het ergste denken, maar gewoon voor de zekerheid. Ik ben van plan om ook Evelien en Janneke deelgenoot te maken van wachtwoorden en dergelijke. Of in ieder geval aan te geven waar ze dat kunnen vinden.

Vanochtend op de markt vroeg een medewerkster van de viskraam hoe het met mij ging. Zij heeft zelf een man met kanker in hersenen en hartstreek. Ik vertelde haar wat er gebeurd was en we hebben bijna samen staan huilen. Zij is zeer gelovig, en zij wil mij in haar gebeden meenemen. Ik heb dat aangenomen, ik heb haar bedankt, en gezegd dat ik haar en haar man ook meeneem in mijn gebeden. En de kaarsjes branden.

Gisteren stond ineens Coralie voor mijn deur met een grote bos bloemen. Coralie is een lotje en snapt precies wat ik doormaak. Wij hebben even een halfuurtje zitten praten. Dat was gewoon fijn!



Toen straks belde de arbeidsdeskundige op van het UWV. Zij had het rapport van mevrouw Kortenaar ontvangen. Naar aanleiding van dit rapport zag zij geen noodzaak om mij op te roepen. Ik krijg een uitkering omdat ik afgekeurd ben op de gevolgen van het auto ongeluk. Zoiets schijnt ook in het rapport te staan. Dat wordt mij toegezonden. Mocht mijn rechtsbijstandsverzekering een duidelijke uitspraak willen dan kunnen wij contact met het UWV opnemen.

Het is bijna onnodig te zeggen dat ik naar aanleiding van dit gesprek weer helemaal verkrampt raakte. Mijn nek stond strak, mijn schouders, mijn armen, en ik hakkelde. Natuurlijk een knallende koppijn met problemen met zien. Dat laatste is hersteld, de hoofdpijn niet. Daar ga ik maar een pijnstiller tegen nemen. En als dat helemaal niet meer helpt, als die hoofdpijn steeds blijft terugkomen, ga ik toch maar weer terug naar de neuroloog. Dan krijgt hij toch gelijk. Maar zover is het nog niet.

Ik denk dat ik toch straks nog even op de bank ga liggen. Ik heb een nieuw luisterboek, al weet ik nu even niet meer waar het over gaat. Volgens mij is het van Joost Zwagerman en heet het Zes Sterren. Maar het kan net zo goed van iemand anders zijn en anders heten. Dat merk ik dan wel.

Mag ik jullie allemaal een rustige dag toewensen, met weinig zorgen. En mijn klaartje: de mooie bos tulpen van Coralie staan te pronken op mijn tafel. Elke keer als ik ze zie, komt er een glimlach om mijn lippen.

Lezen

Vanochtend heb ik via dezelfde weg als ik gebruik voor Word, mijn Outlook aan de praat gekregen. Alleen de commando's binnen Outlook willen nog niet zo lukken. Ik denk dat ik iets ga kijken hoe ikzelf commando's kan toegaan voegen. Dat moet volgens mij niet eens zo heel moeilijk zijn.

Donderdagavond hadden wij de volgende conversatie: "Morgen heb ik een drukke dag op mijn vrije dag." Ik heel onschuldig "Oh ja?" " Ja", zegt hij, " 's Ochtends moet ik opstaan, 's middags moet ik naar Veghel voor een bril, en 's avonds moet het biljarten." Ik schoot in de lach. "Hoor je wel wat je zegt?" ... toen moest hij ook lachen.

Ik heb vanochtend uitgeslapen. Het was 10 uur voordat ik mijn bed uitkwam. Ongehoord! Tonny was al lang weg. Hij heeft vanochtend een schietwedstrijd of training of what ever… Als het goed is is hij voor de winkels sluiten thuis. Anders heeft hij een probleem.

Zo ik heb even bodywarmer aangetrokken. Het is best wel koud. Terwijl ik dit schrijf, ben ik iets te eten aan het zoeken. Dat valt nog niet mee, want er is geen brood uit de vriezer gehaald. En alles wat over is, is het kapje. Nu is dat geen probleem: ik eet dat ook wel. Dit in tegenstelling tot heel veel mensen, en Tonny. Hij vindt het "droog eten". Ik heb daar minder last van, gewoon met een beetje honing is het best lekker.

Maar ik had het over boodschappen ... en dat hij een probleem heeft als hij niet op tijd is. Want zijn bier is op, en dat kan ik echt niet halen. Alle andere dingen lukken min of meer wel: het hoeft allemaal niet ineens.

Inmiddels ben ik in het derde boek van Stieg Larsson bezig: Gerechtigheid. Dit is echt een vervolg op het tweede deel, De vrouw die met vuur speelt, terwijl het tweede deel niet echt een vervolg op het eerste deel is. Het nadeel van vervolgen in een volgend deel vind ik dat in dat deel altijd zoveel herhaald wordt. Dat zie je bij de meeste trilogieën die op elkaar volgen. Ik vind het helemaal niet erg als er in een boek waar dezelfde hoofdpersoon in voorkomen gerefereerd wordt naar eerdere avonturen, maar dat moet niet buitensporig zijn. Daar moet niet elk hoofdstuk weer op teruggekomen worden. In de tekst moet niet gerefereerd worden maar gebeurtenissen in een vorig boek die van belang zijn voor dit deel. Laat dan de delen gewoon aan elkaar als een boek.

Hoewel de boeken van Stieg Larsson wel spannend zijn, ik heb immers deel twee achter elkaar door geluisterd, ben ik toch niet echt een fan. Hij schrijft wel in de directe rede, maar hij heeft de neiging te veel uitweiden. Achtergrondinformatie is prima, maar moet niet de hoofdmoot vormen.
Ik ben nu echter pas twee hoofdstukken verder in het derde deel, wie weet kan het nog veranderen. Maar dat kan ik nu niet controleren omdat mijn batterij van mijn zennetje leeg is. Ach, soms moet ik even zeuren om niets. Want als ik het boek echt niks vind, dan ligt het zo uit mijn zennetje.

Op het fietsenfront heb ik geen nieuws. Ik ben hard op zoek aan welke eisen zo'n fiets zou moeten voldoen, maar ik kan daar niet achter komen. Als iemand mij kan helpen, heel erg graag.

Met mijn gewicht gaat het de goede kant op. Maar niet alleen een mijn gewicht, ook de centimeters. Dat merk ik voornamelijk aan mijn kleren. Ik denk dat mijn lichaam nu alle medicatie geaccepteerd heeft en daar geen gekke dingen meer meedoet.

Allemaal een hele fijne dag, doe geen dingen die ik ook niet zou doen en natuurlijk heb ik in klaartje: de conversatie die Tonny en ik hadden.

Oh, nog even dit: Harvey, ik brand een kaarsje voor je. Ik vind je zo'n geweldige moedige meid. Een hele dikke kus.

en dat was twee....

Het was een hele opgave, gisteren bij de WIA arts. Ik was al moe van de keuringsarts van het CIZ en deze er een dag achter aan was genoeg om mijn maatje vol te maken. In tegenstelling tot de eerdere keuring werd nu de aandacht niet gericht op de neuropathie in mijn handen en voeten, maar ook mijn concentratie en geheugen problemen. Ook op de problemen om mij mondeling goed te kunnen uitdrukken. Het gesprek duurde ruim een uur, het was een heel aardige dokter, met als resultaat: ik word volledig afgekeurd. Volgens de dokter waren er nog wel mogelijkheden maar die waren zo marginaal dat daar geen werk bij gevonden kon worden. Eigenlijk zou ik nog een afspraak moeten maken met de re-integratie deskundige, maar volgens de dokter zou dat ook schriftelijk kunnen. Ik was het hiermee eens.

Opvallend was dat zij mijn hele onvermogen om te werken bij het ongeluk van 20 december 2007 legde. Als toen de whiplash behandeld was geworden, had ik nu gewoon aan het werk geweest. Dit is mijn mening ook. Behalve de neuropathie en de vermoeidheid heb ik weinig over van de kanker. De grote mate van concentratie en geheugenverlies is geen gevolg van de chemo al zou deze er geen goed aan gedaan hebben. Het is meer een gevolg van de whiplash. Maar dat is niet te bewijzen. Daar hoef ik mezelf geen hoofd over te breken, daar heb ik rechtsbijstand voor. Ik ben overigens wel benieuwd hoe het nu verder loopt. Hoe zit het met mijn uitbetaling van mijn salaris? Wanneer krijg ik WIA geld? En hoeveel % bedraagt dat? Is het 80 % van mijn volledig salaris of 80 % van mijn gekort salaris? Allemaal vragen waar ik nu nog meezit, maar die zich vanzelf zullen oplossen.

Van het CIZ kreeg ik al een telefonische uitslag: ik krijg een uur meer huishoudelijke hulp per week plus strijken. Ik ben hier meer als tevreden mee. Hoe we dit in het vat moeten gieten, bespreken Moniek en ik wel. Ook kreeg ik van het CIZ het advies om een driewielerfiets aan te schaffen. Ik denk dat ik dan toch maar achter heenga, gezien mijn gestuntel op de fiets vanochtend. Als ik fiets gaat het goed, maar aan de gang komen en stoppen vergt veel van mijn krachten. Dan leun ik op mijn stuur, met alle gevolgen vandien voor mijn polsen en handen. Hetty, mijn pedicure, adviseerde ook om een elektrisch aangedreven driewieler aan te vragen. Dan hoef ikzelf geen kracht te zetten hoewel ik wel moet trappen. Ik ga dus binnen een uur contact opnemen met de gemeente. Ik denk dat ik nu meteen maar even toe, dan heb ik het gehad. Zou dat is gebeurd, voor volgende week dinsdagochtend heb ik een afspraak met de gemeente, loket wegwijs. Dat is het zorgloket in de gemeente Berlicum, o nee gemeente Sint Michielgestel, want daar behoren wij nu toe. Maar ik kan er in ieder geval in Berlicum naar toe.

Ik heb aan Janneke B. belooft iets te vertellen over mijn jeugd in Rotterdam. Maar dat komt wel weer. Nu heb ik te veel hoofdpijn om daar iets zinnigs over te zeggen.

Waar ik wel iets zinnigs over wil zeggen is over het nieuws dat ik van Harvey kreeg. Meid, ik heb hier zitten huilen bij jouw brief. Ik weet absoluut niet wat ik hierop moet antwoorden. Toegenomen uitzaaiingen in je hersenen, in plaats van stilstand.




Lief Twin-zusje, ik kan je alleen maar van afstand omhelzen, een kaarsje voor je branden, en bidden dat jou een lijdensweg bespaard blijft. Hier is een virtuele knuffel voor jou.




In hoe schril contrast staat dan de juichkreet van Repel: geen erfelijkheid in borstkanker! Wat een geweldig nieuws. Hier willen we er zoveel van hebben, van deze berichten ...




Ik heb ook nog een antwoord voor Lydia o nee voor Ilse natuurlijk: nee, er is niets tegen de neuropathie in de handen te doen, medicijnen ( Gabapentine) helpen nauwelijks tegen de pijn. Het spijt me te horen dat jouw moeder daar ook last van heeft. Ik hoop voor haar dat het nog omkeerbaar is. Meestal is dit wel het geval. Ik ben helaas weer een uitzondering.

Trudie, het lijkt of ik jou als vriendin vaak vergeet, niets is minder waar! Ik hoop dat je dat begrijpt, en aanvaardt. Ik weet dat jij het ook moeilijk hebt. Dat je meer dan je pakje te dragen krijgt. Maar jij bent net als ik onverwoestbaar. Uit de Rotterdamse klei getrokken. Daar kan niets tegen op! Ik heb al een paar keer bij jou op Twitter iets neergezet. Maar volgens mij heb je dat niet gezien.



Ik ga dit logje sluiten. Allemaal een hele fijne dag. Natuurlijk heb ik ook een klaartje: Tonnie bleef gisteravond speciaal voor mij thuis. Het was wel zijn schiet avond, maar toch ... wat een lieverd hè?

grts

Sneeuw, tafeltje dekje, twitter, en nog meer

Er lijkt geen einde aan te komen. Aan de sneeuw. Weer ligt er een witte deken over onze stoep, over onze voortuin, over de weg en over de daken. Voorzichtig rijden auto's door de straat. En de fietsers nog voorzichtiger. Ik las net het logje bij Repel over fietshelmpjes voor de ukken die achter- en voorop zitten, of zelf fietsen. Ik heb hier net eens op gelet: ik heb er welgeteld twee gezien. En dan komen er toch nog heel wat kinderen op de fiets. Even zoveel worden gebracht met de auto, iets wat ik zeker in een dorp grote onzin vind. De meeste kinderen wonen op loop- of fietsafstand van de school. Of Jaimey een helm op heeft, weet ik niet. Ik zal Evelien daar eens naar gaan vragen.

Omdat mijn hulp vandaag niet komt, heb ikzelf geprobeerd het bed boven te verschonen. Dat is zeker geen onverdeeld succes. Ik heb het onderlaken en de kussenslopen nog kunnen opleggen, maar de dekbedovertrekken niet. Na de kussens vonden mijn handen en polsen heb genoeg. De rest laat ik liggen voor Tonny, of misschien doe ik vanmiddag nog een poging. Ik hoef het niet allemaal tegelijk te doen, hè?

Wat ik wel gedaan heb, is met de sneeuwschuiver wat sneeuw weg geschept. Precies zo'n paadje naar de container, naar de poort, naar de achterdeur, en naar de deur van clair. De poezen vonden dit een leuk idee. Eigenlijk moet ik ook wat zout strooien, maar dat is de pest voor de poezen poten. Misschien lukt het zo ook.

Sinds gisteren heb ik me aangesloten bij Twitter. Ik moet het nog even bekijken. De reden waarom? Nou, ik heb zelfs van dingen die eigenlijk meteen wil melden, maar om dan daar een heel logje aan te wijden, is me te gortig. Twitter is dan een goede oplossing. Ik Twitter onder dezelfde naam als ik dit blog heb: clair 1991. In de zijbalk heb ik een feed gezet.

Straks komt mijn moeder haar tafeltje dekje halen. Ik had gisteren namelijk een bonen schotel met kip waar nog een heel portie van over is. Voor ons te weinig, voor mijn moeder twee dagen. Maar omdat ze de hele dag op rel is, komt ze het zelf halen. Dat is ook prima, dan hoef ik er niet uit. En zij rijdt toch rond met haar auto. En aangezien ze geen garage meer heeft, hoeft ze hem ook niet uit de garage te halen. Maar wel ijs krabben ... ik heb nog wel een tophoes, maar ik ben bang dat zij daar niet mee uit de weg kan. Dat is wel jammer, want het is een voor een Starlet en zij heeft zo'n auto. Mijn Starlet is al sinds 20 december 2007 ter ziele. En op de Yaris past de hoes niet.

Gisteren belde Mieke T.op. Het was een erg gezellig telefoongesprek. We hebben afgesproken dat ik half januari terug bel om een afspraak te maken voor een kopje thee. Ik vond het erg leuk om wat van haar te horen, en ik weet zeker dat we gespreksstof zat hebben. Dit doet me eraan denken dat ik mijn verwaarloosde correspondentie toch eens de hand moet nemen. Maar vaak vergeet ik het gewoon. Ondanks dat ik alles wat ik nog moet doen rood gemarkeerd heb.

Wat doe ik dan op zo'n dag? Ik luister lees wat, ik rommel wat in het huishouden, ik ga naar de winkels, hang urenlang(beetje overdreven...) aan de telefoon om iets uit te zoeken, afspraken te maken enzovoort, en ik computer. En dan is de dag al weer om. Dan komt Tonny thuis, praten we wat, en ga ik eten koken. Meestal met behulp van Tonny, omdat het snijwerk, het draaiwerk, het openen van blikjes en potjes mij niet goed af gaat. Ook kan ik de pannen niet van het gasstel af tillen. Die zijn allemaal net te zwaar. Gelukkig schiet Tonny mij ook hierbij te hulp.

Zo net een paar pakjes van TNT post aangenomen, voor Tonny en voor Janneke, morgen komt mijn pakje hoop ik. Ik heb namelijk stroopwafel platen besteld. En je zult zien dat je morgen net komen als ik naar het ziekenhuis ben. Maar ik heb de TNT besteller al gewaarschuwd dat hij het pakje dan aan de overburen moet afgeven en niet aan mijn naaste buren. Hij zou dat doen.

Ik ga mezelf een kopje koffie maken. Ik loop nu naar mijn apparaat om het aan te zetten en dan wil ik wel eens weten of dit stukje terug komt op mijn laptop. Zo, nu de koffiepad erin, een beker pakken, een klein beetje melk, en een lepeltje, en dan wachten op heet water. Dat is nu warm, ik zet het apparaat aan en nu heb ik een lekkere beker koffie.

Mmmmmmmmmmmm.... geen onverdeeld succes. Hij maakt veel woord fouten. Wat hij als ik dichterbij zit niet doet, of in ieder geval minder.

Oké ik ga koffiedrinken, allemaal een hele fijne dag. En mijn klaartje: het onverwachte telefoontje van Mieke.

grts

Jezelf opnieuw uitvinden

Afgelopen maandagochtend hadden Coralie en ik het er voor de gein over om onszelf opnieuw uit te vinden. Ik vind het namelijk steeds moeilijker om me zelf te gaan vergelijken met hoe het was voor ik een risicopatiënt werd. Hoe ik hierop kom? Wel door de steeds terugkerende vraag: "Hoe voel je je?" Ik had hier twee antwoorden op:
1. als je het vergelijkt met vorig jaar om deze tijd, gaat het hartstikke goed
2. als je het vergelijkt met twee jaar geleden, voor de diagnose, gaat het erg slecht
Dit is natuurlijk kolder. En ook vreselijk vermoeiend om steeds terug te moeten denken naar twee punten. In ons gesprek kwamen Coralie en ik er steeds meer over uit dat we moeten starten na de diagnose. Vanaf dat punt moeten gaan rekenen. En wat blijkt: dan gaat het lekker altijd goed. Je staat niet bij stil bij wat je kon, maar bij wat je kan. Je staat niet meer stil bij mogelijkheden die ver buiten het bereik liggen, maar bij de dingen die je aan kan. En je bent nu in staat te genieten van alles wat je doet.

Alles wat ik gestudeerd heb, elke opleiding en elke cursus die ik gevolgd heb: ik heb het gedaan! De resultaten ervan liggen in de krochten van mijn hersenen verborgen voor ... misschien ooit nog eens voor mezelf ...

Het gevolg van deze nieuwe kijk op mezelf dwingt me tot een andere invulling van mijn leven. De komende WIA is daar ook debet aan. Nou ja, niet de WIA is hier debet aan, maar wel het resultaat ervan. Zij leggen ook de nadruk op wat je kan, er niet op wat je niet kan. Er blijft voor mij eigenlijk alleen maar bitter weinig over. De neuropathie in mijn handen verbetert niet, integendeel zelfs. Ook mijn voeten blijven zeer doen, al is het minder dan mijn handen en polsen. Nee, ik heb nog geen dokters afspraak gemaakt. Het zal vrijdag worden ... morgen moet immers naar de tandarts en ga ik met Evelien eventjes naar de stad om mijn ene bril te laten maken. En in de avond staat de tweede Mexicaanse griep vaccinatie gepland.

Ik ben blij dat Tonny weer truien draagt. Dat scheelt me heel wat strijken. Gelukkig heb ik hulp die tegenwoordig strijkt. Als er tenminste wat strijken ligt ... zo was even een kopje koffie pakken ... dat is ook geen onverdeeld succes. Mijn koffiezetapparaat is het aan het opgeven. Hij produceert telkens maar een klein beetje water in een kopje, of ineens een heel kom vol. Je kunt er geen peil op trekken. Het is niet zo verwonderlijk. We hebben deze machine 2, 3 jaar. Gemiddeld wordt hij 10 keer per dag gebruikt. Dan mag hij wel aan zijn eind zijn, hè? Tot voor kort wilde Tonny een gewoon koffiepad apparaat terug. Maar sinds dit weekend denkt hij ook aan een koffiemachine. Zo eentje als Janneke heeft. We moeten daar maar eens voor gaan kijken, komende maand. Want op dit moment kan Bruin dat niet trekken. Het lijkt wel of mijn geld uit mijn portemonnee vliegt. En ik kan niet zien waaraan ik het uitgeef. Ik koop alleen gewone dingen, nou ja, een camera voor Tonny, met zijn allen naar een kerstmarkt, en links en rechts wat sponsoren. Tja, en dan ben je met een 70 % inkomen zo aan je eindje. Niet dat ik nou klaag, maar ik had graag toch wel wat meer gehad. Dan was het net iets even gemakkelijker.

Ik zag van de week een programma op de televisie waarin werd gesteld dat ouderen steeds meer verdienen. Hoe ouder je wordt, hoe meer je verdient. Vandaar dat mensen die ouder zijn ook zo moeilijk aan een nieuwe baan kunnen komen: ze zijn te duur. Eigenlijk is het een rare situatie. Je hebt immers veel meer geld nodig als je tussen 30 en 50 jaar zit dan na je 50ste. In die periode ben je toch verantwoordelijk voor kinderen,je koopt een huis, je bent je inrichting aan het vervolmaken, kortom dan heb je juist veel geld nodig. Maar dan verdien je juist minder. Na je 50e zijn de kinderen meestal het huis uit, zijn de lasten wat lager, ben je ingericht, en heb je buiten uitzonderlijke gevallen niet eens zo gek veel geld meer nodig. Het is wel lekker natuurlijk, om te kunnen doen wat je wilt, maar nodig heb je het niet. Na een kleine discussie bleek dat dit vooral geldt voor de hogere inkomens, maar voor jan-met-de-pet is de stijgende lijn naar leeftijd niet zo groot.
Het einde van deze uitzending heb ik niet meer gezien. Ik moest afhaken. Maar dit stukje is me wel in mijn hoofd blijven zitten. Hoe denken jullie hierover? Moet ons hele salaris stelsel op de schop? Ik zit nu verschillende scenario's te bedenken, maar ik kom er niet uit. Dus ik brei maar een punt aan de blogje.

Mijn klaartje voor vandaag: ik ben blij met mezelf! Jezelf opnieuw uitvinden, is net een cadeautje uitpakken!

Allemaal fijne dag, Evelien komt eraan, ze komt op de koffie.
grts

de bbq

We gaan het opnieuw proberen.... met dit draakje werken... En als ik maar lang genoeg door blijf praten, dan lukt het vanzelf. Oeps, dan moet ik natuurlijk wel eerst de juiste instellingen voor mij laden....

Gisteren was een fantastische dag: het klopt allemaal. Maar rond een uur of negen kwam de man met de hamer voor mij. Dat was minder. Niet zo verwonderlijk, is de spanning van gisteren, daarna met sjouwen, daarna het voorbereiden. Gelukkig heb ik heel veel hulp van Evelien gekregen. We hebben samen de boodschappen gedaan. We hebben samen de boel in orde gemaakt.

Rond zes uur kwamen Evelien en Nicky en even later Janneke en Timmie.... Mieke, de moeder van Timmie, kwam ook gelijk mee. Groot gelijk anders moest ze alleen komen. We hebben snel met elkaar nog even de laatste puntjes op de i gezet.

Alles bij elkaar was het een gezellige boel. De temperatuur was fantastisch. Het eten was ontzettend lekker, de drank overvloedig. Rond een uur of 11 's avonds waren de laatste gasten met een doggy bag naar huis.... we hadden nog een achterblijver die samen met Tonny in de tent de laatste pilsjes op dronk.Om half 12 was het gedaan.

Tony had genoeg gedronken, dat was een ding dat zeker was. Hij heeft het erg naar zijn zin gehad. Fijn! Dat was ook de bedoeling.

Nicky heeft bijna in zijn eentje de heleboel achter opgeruimd. Ik vind dat heel lief van hem. En ik heb tegen Evelien al gezegd dat ze hem in ere moet houden.

Ik vond het erg fijn dat Anneke en Greet er waren. Ze hadden van mij hun nieuwe sociale vaardigheid methode: "Wat denk jij wel?" meegenomen. Daar ben ik reuze mee in mijn sas. Ik heb het vanochtend evengoed bekeken, en het ziet er fantastisch uit! Anneke en Greet: jullie mogen hier erg trots op zijn. Ik kan eigenlijk niet wachten om het uit te proberen.

Het is nu definitief: Evelien en Nicky kunnen het huis van mijn moeder niet kopen. Heel erg jammer, maar het is zo. Zoals Evelien zegt: "nu gaan we witten, dat is nog goedkoper ook."
Mijn moeder heeft het huurcontract bijna ondertekend. Zij heeft wel aangegeven dat ze het appartement wil huren. 15 december kan ze erin. Dat is al over een kleine vier weken. En nu moet haar huis is leeg ... ik hoorde van Mardien dat ze van ons verwacht dat we dat doen. Mardien heeft haar gezegd dat ze zelf met een blaadje papier en een potlood rond moet lopen, en daarbij moeten opschrijven wat ze wil behouden, en wat naar de stort moet. Dan kan ze de dingen die ze niet gebruikt, en wil meenemen, alvast zelf inpakken. Ik heb met Mardien afgesproken, dat ik wel met haar het huis doorloop. Het is immers fijner omdat met zijn tweeën te doen. En ik heb toch de tijd. Morgen zal ik dat wel eens met mijn moeder bespreken. En ik zal haar direct even bellen. Zou dat is ook gebeurd. Wordt morgen vervolgd ...

Zo zien jullie dat ik onderwijl ik dit schrijf nog heel veel andere dingen doe. Een beetje opruimen, vaatwasser inruimen, vaatwasser uitruimen, en links en rechts een telefoontje plegen.

Wat fijn Coralie dat ook jouw waardes allemaal in orde zijn. Dat geeft toch een gerust gevoel hè?
Iedereen bedankt voor de felicitaties voor mijn waardes, en voor de felicitaties voor Tonny. Ik heb ze allemaal aan Tonny overgebracht. Hij was er erg verguld mee. Net zo goed als ik erg blij was.

En dan begint morgen een nieuwe week. Weer een drukke week. Met woensdag een bezoek aan de Arbo Arts. Ik hoop dat onze Janneke weer mee kan. Dat is natuurlijk de vraag, want ze werkt. Maandag hoor ik ja of nee....


zo rest me alleen nog wat foto's

Schoonzoon Timmie...


Schoonzoon Nicky...


Eén van de drie grijnssneeuwpoppen hangend voor het tentraam:


Het bier......


en de andere dranken....


het vlees en de vis....


en de andere toei.....



en natuurlijk ook het welkom....


alle foto's zijn gemaakt door Evelien:)

Mijn klaartje: Iedereen heeft het zo gezellig gevonden, voor herhaling vatbaar....ik heb een geweldige familie!! Waar onze vrienden naadloos bij inpassen...

zonnige dag en een fijn weekend verder..