Het is alweer een paar dagen geleden dat ik jullie een logje heb beloofd. Ik was eerlijk gezegd er ook al aan begonnen, maar mijn visite van moederdag kwam sneller dan ik had verwacht. Vandaar dat jullie hebben moeten wachten op dit logje. Natuurlijk had ik gisteren ook wel wat kunnen schrijven. Maar dat kwam er niet van.
Dus eerst mijn verhaal van moederdag:
het speelt al een aantal jaar geleden, onze dochters waren nog jong. Ik schat 5,6 jaar en helemaal niet onhandig. Dat zijn ze ook nooit geweest, maar dat terzijde. Zoals gewoonlijk moest ik op moederdag in bed blijven. Wachten op de dingen die komen gingen. Natuurlijk hoorde ik een hoop gerommel van beneden komen, maar ik bleef in bed. Toen ik het gestommel op de trap hoorde, "viel ik in slaap" en ik deed net of ik het gegiechel niet opmerkte. Van het angstwekkend gerinkel van borden, kopjes en glas werd ik ook niet wakker.
Nu moeten jullie weten dat wij in die tijd crêpes Suzette pan hadden. Dat was een pan met een bolle kant waar een antiaanbaklaag opzat die je weer in beslag moest dopen wat op een bord lag. Vervolgens de pan vlug omdraaien en wachten tot het beslag wat eraan bleef hangen droog was. Dan was het crêpe-je klaar. Het was de bedoeling om er een beetje jam op te smeren. Of iets anders zoets....
Onder veel hilariteit werd ik wakker gemaakt. En ik kreeg mijn moederdag ontbijt op bed. Dit bestond uit een kopje thee, een glaasje sap, en een heel bord vol crêpe's. Nu zijn crêpe's als je ze eet een soort holle kies vulling omdat ze zo dun zijn dat er nauwelijks iets aan zit. Deze crêpe's zagen er iets anders uit. De halve jampot was over de pannenkoekjes heen gekeerd, de aardbeienjam droop ervan af. "Kijk eens mama, we hebben voor jou een ontbijt gemaakt. Wij hebben het helemaal zelf gedaan. Jij lust toch pannenkoekjes met jam?"
Ik heb ze opgegeten. Vraag me alleen niet hoe ... maar sindsdien hebben we nooit meer moederdag gevierd met een ontbijt op bed. Ik heb mijn dochters later op de dag gezegd dat dat eigenlijk niet hoeft, dat ik het veel gezelliger vind om beneden met iedereen te ontbijten. Dat waren ze met mij eens.
Hoe het gekomen is, weet ik niet meer, maar we hebben moederdag cadeautjes al lang afgeschaft. Het zal wel een centenkwestie geweest zijn. Maar erg vind ik het niet. Ik heb veel liever dat ze "spontaan" langskomen en mee eten zoals afgelopen moederdag. Dan voel ik me ontzettend rijk!
Gisteren kreeg ik een award. Niet zomaar een, maar een van NZBheaven.
Ik kreeg de member of the Month Award met deze woorden...
Dear Ariël!
On behalf of NZB Heaven, it is with great honor that I extend to you best wishes and congratulations as you are receiving Member Of The Month award.
The reason that goes with your award is:
----------
Goed bezig op het forum.
Leuke babbels in de babbelhoek.
Ga zo door.
Beheer en Team
Ariel heel erg bedankt voor je goede inzet en natuurlijk de gezelligheid
die je meebrengt naar nzbheaven
Natuurlijk heb ik deze award onder gebloos geaccepteerd. Ik ben er best verguld mee..
Ondertussen is het alweer middag. Mijn hulp is weg, en Evelien en Jaimey ook. Ik ga dit logje maar eens een keer publiceren. Ik weet zeker dat ik nog wat wilde schrijven, maar dat weet ik niet meer. Het komt allemaal goed, daar ben ik van overtuigd!
Het regent weer eens: goed voor het gras en de sla, maar wij hebben geen van beiden. Dus van mij mag die regen ophouden. Toch iedereen een hele fijne dag en mijn klaartje: de Award. Niet om het plaatje zelf, niet alleen om wat er gezegd is, maar ook om de gedachte er achter. De maand mei 2010 is voor mij ineens geen alleen maar slechte maand.....
