.

.

donderdag 31 december 2015

Het was me een jaartje wel... 2015

Op deze bijna laatste loodjes van dit jaar toch nog even een logje. Naast alle gewone dingen, zijn we hard bezig met opruimen. Dus ook met dingen lozen. Ik heb op 1 november mijn praktijk voor remedial teaching 'clair' na 24 jaar gesloten.

Het volgende had ik al op FB gezet:

Ik ben misselijk, draaierig en doodmoe. Na 24 jaar clair heb ik mijn spullen grotendeels weggedaan. Ik dacht dat ik het zo kon, maar het doet me duidelijk meer dan ik verwachtte. Gelukkig krijgen de materialen een tweede leven. Voor mij is het de afsluiting van een heel groot hoofdstuk.

Met veel hulp van hubby heb ik de twee praktijkruimtes opgeruimd, heringedeeld, en gebruiksklaar gemaakt. Naast sjouwen met beschikbare meubels, heeft hij ook een nieuwe tafel gemaakt. Een ronde. Nu enkel nog voldoende stoelen zien te scoren. Maar ik heb goede hoop op mijn zus die nieuwe eetkamerstoelen wil aanschaffen (hint, hint).
 
Dit jaar was het al voor de 4de keer dat we onze Janneke missen op alle dagen die zijn geweest. Ik zie en voel haar geboorte en haar dood nog elke keer als ik aan haar denk, als ik een foto zie, als ik de witte roos zie bloeien.

Evelien en ik zijn begonnen om in onze omgeving workshops te geven op het gebied van handwerken. De oude praktijkruimtes van clair zijn daar voor geschikt gemaakt. Ook hebben we een facebook-groep daarvoor geopend: Handwerken in BaMi eo  Veel mensen hebben zich daarvoor al aangemeld en we zien het nieuwe jaar voor goede moed tegemoet.

En om Tonny's draaiwerk te promoten hebben we voor hem ook een plekje ingeruimd. Ook op het www bij DaWanda:  TMT houtdraaiwerk  
Hij maakt echt mooie dingen. Ga er gerust eens kijken. En wil je wat anders: stuur me dan een mailtje dan kijken we of het mogelijk is.

Je leest het al: plannen genoeg. Ook ben ik nog steeds bezig met mijn boek. Dat is echt een jarenplan aan het worden momenteel. Ik kan de rust even niet vinden, al heb ik het verhaal kant en klaar in mijn hoofd.

Hetzelfde geldt voor schrijven in een logje..... ik kan er de rust niet voor vinden. Zelf nu zit ik te puzzelen en denken wat ik nog allemaal moet doen voor vandaag. Ik wil nog wat wafels bakken, een eiersalade maken, en gevulde eieren. En wat chocoladekoekjes......Nouja, als het niet lukt dan toch maar niet.

Hoewel ik dit jaar voor het eerst sinds jaren geen kerstkaarten heb gestuurd, heb ik wel aan jullie allemaal gedacht bij het opsteken van al mijn kaarsjes. En ook op deze valreep van het oudejaar wil ik iedereen een gelukkig en vooral gezond 2016 wensen.  Een jaar vol sterretjes, een jaar vol liefde.....een jaar vol klaartjes!


zaterdag 12 september 2015

Bramen en de dames Tok

Het doe het echt niet expres hoor.. zolang niets van me laten horen hier. Ik kan je allerlei redenen geven waarom het me niet lukte. Maar als ik heel eerlijk ben, zijn het allemaal smoezen. Alles ligt hier zo'n beetje stil: koken, schrijven, tekenen, kleuren, haken.... tja, ik weet het: gewoon starten en beginnen. Maar dan val ik weer in een luisterboek en dan kan ik niet schrijven. Of dan ga ik ergens op de koffie en dan kan ik al die andere dingen niet doen. Hmmmmmmmmm.... valt ook in de categorie smoezen... anyway.. nu ben ik toch maar zomaar wat aan het neer kalken.

Vanochtend was ik wat bramen aan het plukken. We hebben er heel veel dit jaar Heel wat bramen zijn mooi donkerpaars en rijp, maar even zoveel zijn nog rood. Die hebben nog heel wat zo nodig. En ik zag zelfs nog bloesem aan een tak. Opvallend is dat we weinig vogels hebben die bramen snaaien. Dat is wel eens anders geweest. Het lijkt wel of er veel vogels verdwenen zijn. Of dat ze geen bramen meer lusten. Maar dat geloof ik niet. De dames Tok lusten echter wel bramen. Een dikke volle tak hangt over hun ren en ze doen dagelijks rek en strek oefeningen om zo'n lekkere versnapering te bemachtigen. Als de bramen rijp genoeg zijn vallen ze bij de minste beweging van de tak ook naar beneden, dus de dames hebben best wel eer van hun oefeningen. Maar er hangt nog genoeg aan waar ze niet bij kunnen. daar kan ik dan mooi van profiteren. nadat ik de meeste rijpen bramen uit de struiken voor de kooi had geplukt, het sap stroomde over mijn handen, zie je het voor je, ben ik de kippenren ingegaan. Nu moeten jullie weten dat onze dames helemaal niet bang zijn. Integendeel. Ze laten ze zich zelfs aaien door mijn kleinzoon.
Zodra ik binnen stapte, lieten ze hun gescharrel verderop achterwege. Want wie weet wat voor lekkers er aan komt hè?  Ik was naarstig aan de pluk. Links en rechts vielen bramen naar beneden waar de dames dan alle vijf op af stormden. In een nano seconde was de gevallen braam verdwenen. Plotseling viel er een braam op mijn teen. Ik had open slippers aan mijn blote voeten. Een van de dames Tok zag het gebeuren. Ondanks dat ik de braam snel van mijn teen afschudde, kwam ze pijlsnel naar mij toe. En pik, pik, pik, op mijn tenen. .. Nu, dat doet best pijn, dat kan ik je wel vertellen. Dus ik heb haar maar weggeduwd, ze zijn wel slim de dames, maar toch niet slimmer dan hun kippenslimheid, heb wat bramen op het zand laten vallen en ben met mijn volle bakje bramen uit de ren gestapt.

maandag 27 juli 2015

4 jaar

Vier jaar geleden is het alweer en het voelt als gisteren. Nee ik mag niet liegen... het voelt niet meer precies als gisteren. Het gevoel is verdiept naar een ander niveau. De rauwheid is eraf, maar de pijn en het gemis is gebleven. Evenals de boosheid, de onmacht, het waarom-zij.

Soms betrap ik mezelf erop dat ik ga meten. Het verdriet dat andere mensen hebben als ze een dierbare verliezen tegen het verdriet van mij. En ik weet dat het niet valt te meten. Het ene is niet groter dan de andere. Het is wel anders, maar ook weer hetzelfde. Mijn verdriet is anders als dat van mijn hubby of van mijn dochter of van mijn voormalige schoonzoon. Terwijl dat toch om dezelfde persoon gaat. Er bestaat niet zoiets als collectief verdriet. Verdriet is een heel intieme, individuele emotie die raakvlakken heeft met het verdriet van anderen, en zo zich voor kan doen als iets collectiefs.

We leven allemaal naar deze dag toe. Zodra de 1ste juli op de kalender verschijnt ligt de 27ste op de loer.

Trouwfoto 1 augustus 2009

Lieve Janneke,

In de voortuin staan de duizendschonen uitbundig in bloei.
achter bloeit heel teer een zalmkleurige stokroos
de poppies hebben enkel nog zaaddozen
de gele rozen vechten tegen de ontvangen hitte en droogte
langs de schutting opzij van het huis staan grote zonnebloemen te wiegen in de wind
en jouw witte roos spuit een pracht van bloemen

ik mis je meisje
dikke kus

mam

maandag 6 juli 2015

Eten met elkaar

Ik heb voor jullie mijn menu van het etentje van gisteren nog. Ja dat kan ik nooit eerder publiceren anders is de lol voor mijn gasten eraf:) en voor mij....

Maar goed... we begonnen met een heel lekkere romige paprikasoep. Ik had dit ook nog nooit gegeten, laat staan klaargemaakt. Dus ik had hem al een keer proefgedraaid met paprika uit de vriezer. Nu dus met verse paprika's. Oordeel: het smaakte beide keren voortreffelijk. Bij de soep had ik tapasbroodjes mer roomkaas of roomboter. Gewoon Italiaanse afbaktapasbroodje die ik bij de Aldi heb gehaald. Het was een prima combinatie.

Als tussen gerecht hebben we ingewikkelde groene asperges gemaakt. Door de warmte van afgelopen
dagen had ik niets in het vooruit gemaakt, zoals ik anders wel doe. Met behulp van mijn zus heb ik de groene asperges omwikkelt met parmaham. Deze ingewikkelde groente heb ik daarna in een warme grillpan gelegd voor zo'n acht minuten. Dan zijn de asperges beetgaar. En we hebben gesmuld!!

Voor het hoofdgerecht hebben we samen gezorgd. Hubby was verantwoordelijk voor de kiprollade, ik voor de rest. De kiprollade haal ik altijd op de markt bij de poelier. Ik had er twee meegenomen, maar voor 4 personen is één ook voldoende. Twee is gewoon lekker decadent: iedereen kan pakken wat hij wil en er is nog over. De kiprollade aanbraden en dan een uur de oven in op 140 graden. Ik weet het je kunt op hogere temperatuur (180-200) met 40 minuten uit, maar ik houd van slow. Door het aanbraden in het begin, blijven ondanks/dankzij het slow-cooking de sappen goed bewaard. Mijn aandeel in deze gang bestond uit krieltjes, gewassen en daarna een minuut of 10 gesmoord in boter en water. Stoomdeksel op de pan houden. Het resultaat zijn mooi glanzende, lekker smakende krieltjes.
De veldertjes kwamen uit een pot. Gewoon opgewarmd in eigen vocht, afgegoten en in een schaal gemikt. Eigenlijk hoor je er pesto door te doen volgens het recept, maar ik heb de pesto er apart op tafel bijgezet. Niet iedereen is een pesto fan. Maar met de veldertjes was het een heel goede combinatie.
De apple crumble met custard heb ik wel geprobeerd, maar vond ik niet lekker genoeg smaken. Dus die heb ik weggelaten gisteren.

Tja en dan het nagerecht. Ik wilde een tiramisu maken, maar mijn zus houdt helemaal niet van koffie of iets met koffie. Daarom heb ik voor een simpele Eton mess gekozen. Na wat pogingen is me het toch gelukt de meringues goed te krijgen volgens dit recept. Maar natuurlijk had ik voor backup gezorgd in de vorm van kant en klaar gekochte frambozenmeringues. En omdat de aardbeien zo goed waren vrijdag, heb ik verse aardbeien meegenomen evenals een verpakking kant en klaar geslagen slagroom. Echt iets voor dit weertype:  je hebt geslagen slagroom zonder dat je bang hoef te zijn dat het mislukt.... Ik heb de Mess ingrediënten op tafel gezet en ieder zelf zijn Eton mess laten maken.  En mijn eigen gebakken meringues waren favoriet!!!!


En dan de grand finale: kletskoppen met slagroom en aardbei... het recept zegt framboos, maar ik had nu eenmaal aardbeien. Ook een heel lekkere combinatie.

Dit alles werd besproeid met de nodige glazen wijn en bier. Er is zelfs nog een Irish Coffee gemaakt. En thee.... Mina was goed voor de vaat en van wat over is... ach we eten vandaag het rollade restant op en wat aardappeltjes.. ik heb nog een komkommer. De overgebleven soep heb ik in 3 bakjes gedaan. Een gaat naar mijn moeder met een bordje kiprollade, krieltjes, veldertjes. De rest heb ik in de vriezer gegooid... eens kijken wat het wordt.....

Kortom.. het was weer erg gezellig. Zeker voor herhaling vatbaar, hè zus???

donderdag 25 juni 2015

Een vriend zien huilen

Op de een of andere manier krijg ik het liedje 'Een vriend zien huilen', niet uit mijn hoofd. Het is volgens mij een nummer van Jacques Brel 'Voir un ami pleurer', maar is door Herman van Veen prachtig in het Nederlands vertolkt. De vertaling is van Johan Verminnen en Willem Wilmink.

Natuurlijk wordt alom gestredenen
en zwijgt voor velen de muziek,
de tederheid is overleden
en de illusies zijn doodziek.
Natuurlijk laat zich alles kopen
voor wie er maar het meeste biedt
en worden bloemen stukgelopen
maar een vriend zien huilen kan ik niet.

Natuurlijk hebben wij verloren
en wacht de dood ons aan het eind,
met onze schouders ver naar voren
staan wij nog amper overeind.
Natuurlijk zijn we vaak bedrogen
en liggen vogels in het riet,
die voor het laatst hebben gevlogen
maar een vriend zien huilen kan ik niet.

Worden er steden stukgesmeten
door kinderen van vijftig jaar
dan wordt het leed weer gauw vergeten
voor nieuw verdriet of nieuw gevaar.
en de stations vol met verdwaalden,
al te ver heen voor elk verdriet,
geen enk'le waarheid die het haalde,
maar een vriend zien huilen kan ik niet.

Natuurlijk spiegels zijn integer:
geen moed genoeg om jood te zijn,
niet elegant genoeg voor neger,
geen licht, alleen maar valse schijn.
in eigen kilheid zo gevangen
dat men voor liefde zich verschuilt,
zo aan het eind van elk verlangen,
maar dan een vriend te zien die huilt.


Dus daarom en omdat maar even deze vertolking



zaterdag 20 juni 2015

Daar gaan we weer.. gezellig toch

Weet je wat zo leuk is als je mensen te eten vraagt? De voorbereidingen. Tenminste bij mij dan toch. Ik trek niet zomaar iets uit de kast en dien het op. Ik probeer een leuk menu samen te stellen, ja ik leer wel wat in de loop der tijd, en ga dan op zoek naar hoe je de gerechten klaar maakt.
Tja en dan moet het uitgeprobeerd worden hè... Niets is zo erg als een mislukt etentje omdat je je gerechten niet op orde heb. Of omdat je ingrediënten mis.

Nu hoef je bepaalde dingen niet voor te bereiden of uit te proberen. Dat is nergens voor nodig. Een beenham is een beenham, een varkenshaasje een varkenshaasje en rosbief is gewoon rosbief. Hoe ik dat klaar moet maken, weet ik ondertussen wel. Net zo goed dat aardappeltjes koken, stomen, bakken, poffen en wat je er nog meer mee kan doen geen enkel geheim heeft. En heb ik een wat ingewikkelder gerecht uitgezocht dan is het een zaak van stap voor stap het recept volgen. Met groentes gaat het net zo. Geen enkele moeilijkheid. En in geval nood is er nog de familie pot & co, ja de neefjes van diepvries.nl

Nee, de gerechten ik uit wil proberen zijn de voorgerechten, de bijgerechten en de nagerechten. Zeker als ik dat nog nooit heb klaargemaakt. Neem nu bijvoorbeeld de soep. Ik heb verschillende lekkere soepen voorbij zien komen bij mijn internet zoekactie. Maar dat vereist wel onderzoek. Van  "heb ik wel alles in huis" , via "hoe maak ik het klaar", naar "smaakt het" en lust hubby het. Want dat is een echte etenpistser hoor. Een typisch voorbeeld van 'wat de boer niet kent'. Jammer, er gaan zoveel lekker dingen aan zijn neus voorbij. In de loop der jaren heb ik wel geleerd daar geen boodschap aan te hebben. Dan eet hij maar niet of trekt de frietpan  maar tevoorschijn.

Ook nagerechten wil ik altijd een keer gemaakt hebben. Zeker als het iets is wat ik nog nooit heb gedaan. En in deze tijd kan ik altijd terugvallen op Eton Mesh......Ach ik offer me wel op:).....

Vandaag ga ik alle ingrediënten voor de proefkook aanschaffen. Dan heb ik de hele volgende week de tijd om uit te vogelen of het allemaal uitkomt zoals ik voor ogen heb... en nee: het is geen barbecue. Het weer is een te onzekere factor.  We kunnen wel altijd buiten eten als het zo uit komt: de stoelen staan klaar.




zaterdag 13 juni 2015

Over series, audioboeken en keuzes

Ik weet het.. als ik een boek aan het luisteren ben, heb ik nergens anders behoefte aan... dan gaat het schrijven niet, dan vind ik de woorden niet en zie ik geen verbanden. Dus ik moet me zelf echt voornemen om niet aan een boek te lurken en dan denken dat ik wat zinnigs op papier kan zetten.

Een boek luisteren en geestdodende karweitjes doen in het huishouden zoals strijken, vegen, dweilen, vaatwasser in- en uitruimen, dat gaat allemaal prima. Maar een gesprek voeren, oplettend bezig zijn, of nadenkend: vergeet het maar.

Op dit moment merk ik dat ik minder behoefte heb aan een boek luisteren. Ik heb afgelopen weken zoveel boeken geluisterd dat ik het denk ik een beetje moe ben. Het ligt natuurlijk ook wel aan het soort boek. Of het interessant is of niet. De chicklits heb ik wel even gehad na de reeks Shopaholic van Sophie Kinsella. Het zijn leuke boeken, maar op een gegeven moment is haar schrijfstijl genoeg. Ik heb nog andere boeken van haar op mijn speler staan, maar kan de moed niet opbrengen om ze te luisteren.  Dus ze gaan de kast weer in en ik pak wel iets anders. De grote vraag is alleen wat. Want na het boek van vorige keer (Vaelin Al Sorna van Anthony Ryan) is het moeilijk om een goed boek te vinden. Temeer omdat de boeken die ik wil lezen van David Eddings niet beschikbaar zijn als audioboek. Misschien dat ik voor de laatste delen uit de Reizigercyclus van Diane Gabaldon ga. Die zijn immers pas als audio vrijgegeven. Mijn twijfel is echter: het verhaal was af.... doen deze nagekomen delen geen afbreuk aan het geheel. Ik bedoel: als een serie te lang doorloopt krijg je van alles hetzelfde en nog een keer. Een gruwelijk saaie herhaling van zetten. Dat heb ik ook met andere series. Drie of vier samenhangende delen moeten genoeg zijn. neem bij voorbeeld de boeken van de Cock (Baantjer). Die zijn al aan het 75 ste deel. Naadloos doorgeschreven na de dood van Baantjer door Peter Römer. En het blijven verhalen van hetzelfde. Ik ben na 5 delen afgehaakt.

De enige serie boeken die ik met graagte heb uitgeluisterd zijn de boeken van Ian Ranking met John Rebus, de boeken van Lee Child met Jack Reacher  en nog een paar maar die beslaan nauwelijks 4 delen... Een ander verhaal zijn de losstaande boeken. Die willen best nog al eens van invalshoek wisselen. Gelukkig maar, anders had ik ik weinig te luisteren.