Vanochtend heb ik via dezelfde weg als ik gebruik voor Word, mijn Outlook aan de praat gekregen. Alleen de commando's binnen Outlook willen nog niet zo lukken. Ik denk dat ik iets ga kijken hoe ikzelf commando's kan toegaan voegen. Dat moet volgens mij niet eens zo heel moeilijk zijn.
Donderdagavond hadden wij de volgende conversatie: "Morgen heb ik een drukke dag op mijn vrije dag." Ik heel onschuldig "Oh ja?" " Ja", zegt hij, " 's Ochtends moet ik opstaan, 's middags moet ik naar Veghel voor een bril, en 's avonds moet het biljarten." Ik schoot in de lach. "Hoor je wel wat je zegt?" ... toen moest hij ook lachen.
Ik heb vanochtend uitgeslapen. Het was 10 uur voordat ik mijn bed uitkwam. Ongehoord! Tonny was al lang weg. Hij heeft vanochtend een schietwedstrijd of training of what ever… Als het goed is is hij voor de winkels sluiten thuis. Anders heeft hij een probleem.
Zo ik heb even bodywarmer aangetrokken. Het is best wel koud. Terwijl ik dit schrijf, ben ik iets te eten aan het zoeken. Dat valt nog niet mee, want er is geen brood uit de vriezer gehaald. En alles wat over is, is het kapje. Nu is dat geen probleem: ik eet dat ook wel. Dit in tegenstelling tot heel veel mensen, en Tonny. Hij vindt het "droog eten". Ik heb daar minder last van, gewoon met een beetje honing is het best lekker.
Maar ik had het over boodschappen ... en dat hij een probleem heeft als hij niet op tijd is. Want zijn bier is op, en dat kan ik echt niet halen. Alle andere dingen lukken min of meer wel: het hoeft allemaal niet ineens.
Inmiddels ben ik in het derde boek van Stieg Larsson bezig: Gerechtigheid. Dit is echt een vervolg op het tweede deel, De vrouw die met vuur speelt, terwijl het tweede deel niet echt een vervolg op het eerste deel is. Het nadeel van vervolgen in een volgend deel vind ik dat in dat deel altijd zoveel herhaald wordt. Dat zie je bij de meeste trilogieën die op elkaar volgen. Ik vind het helemaal niet erg als er in een boek waar dezelfde hoofdpersoon in voorkomen gerefereerd wordt naar eerdere avonturen, maar dat moet niet buitensporig zijn. Daar moet niet elk hoofdstuk weer op teruggekomen worden. In de tekst moet niet gerefereerd worden maar gebeurtenissen in een vorig boek die van belang zijn voor dit deel. Laat dan de delen gewoon aan elkaar als een boek.
Hoewel de boeken van Stieg Larsson wel spannend zijn, ik heb immers deel twee achter elkaar door geluisterd, ben ik toch niet echt een fan. Hij schrijft wel in de directe rede, maar hij heeft de neiging te veel uitweiden. Achtergrondinformatie is prima, maar moet niet de hoofdmoot vormen.
Ik ben nu echter pas twee hoofdstukken verder in het derde deel, wie weet kan het nog veranderen. Maar dat kan ik nu niet controleren omdat mijn batterij van mijn zennetje leeg is. Ach, soms moet ik even zeuren om niets. Want als ik het boek echt niks vind, dan ligt het zo uit mijn zennetje.
Op het fietsenfront heb ik geen nieuws. Ik ben hard op zoek aan welke eisen zo'n fiets zou moeten voldoen, maar ik kan daar niet achter komen. Als iemand mij kan helpen, heel erg graag.
Met mijn gewicht gaat het de goede kant op. Maar niet alleen een mijn gewicht, ook de centimeters. Dat merk ik voornamelijk aan mijn kleren. Ik denk dat mijn lichaam nu alle medicatie geaccepteerd heeft en daar geen gekke dingen meer meedoet.
Allemaal een hele fijne dag, doe geen dingen die ik ook niet zou doen en natuurlijk heb ik in klaartje: de conversatie die Tonny en ik hadden.
Oh, nog even dit: Harvey, ik brand een kaarsje voor je. Ik vind je zo'n geweldige moedige meid. Een hele dikke kus.
Week 13 – Epiloog
11 jaar geleden
