Mijn Whispers

Kattebelletje aan mijn dochter

2012-01-24T08:46:00.000+01:00

Hej lieverd,

Je weet het meisje
ik mag vandaag weer
voor die borsten MRI
en weer prikken.....

ik ken jouw angst voor prikken
het is de mijne aan het worden
Er is afgelopen weken al zoveel keer mis geprikt

Ik houd je dicht tegen me aan...en mis je zo vreselijk

Dikke kus,

Mam

Om nooit te vergeten... (2)

2012-01-23T10:51:00.000+01:00

Ik eet worteltjes (geen uitleg nodig...)

2012-01-22T11:25:00.002+01:00

Thuiszitten wachten is een hel positie. Dus ik ben eruit getrokken en wat doe je dan als je geen chocolademomenten neem: juist...flink wat geld er tegen aan gooien. En dat is de laatste twee dagen goed gelukt, al zeg ik het zelf. Ik heb zo'n heerlijk luie stoel gekocht die met een motortje in alle gemakkelijk standen kan. Ook sta-op.

De mensen die mij kennen weten dat ik van zo'n kleur niet gelukkig word. Dus kleurstalen erbij gehaald. Je kunt tegenwoordig alle kleuren leer krijgen die je wilt.... paarse koeien, groene koeien .. zie je ze lopen,,,? ook roze, en gele en oranje. Maar ik heb voor rood gekozen. Texas Red.
Ik ben toch heel benieuwd hoe dat eruit gaat zien. Volgens mij heel erg mooi.
Mijn huidige stoel is namelijk ook rood. Weliswaar roodgeruit en met houten leuningen, en de stoel daarvoor was een zalige rode kuipstoel. Die is gewoon versleten. Ook de katten vonden dat een prima plek....
Maar goed om even op mijn begin zinnen terug te komen: hij was niet goedkoop. Er hing een prijskaartje aan van 800 euro.. eh-eh...niets was minder waar. Het dubbele bijna.. Oja we hebben hem gewoon bij Gossens in Nuenen gekocht. Vijf jaar garantie op het leer: craquelé, vlekken, scheuren enzovoort.. zelfs poezenpotenkrassen.
Een klein nadeeltje: hij kan pas in week 12 geleverd worden. Eigenlijk duurde het nog langer, maar er zijn al 2 weken afgeknibbeld. Wie weet volgen er nog meer.

Om de zaterdag wat op te fleuren: regen!!! zijn we naar dat grote Zweedse warenhuis gegaan. En met ons duizenden meer mensen die dezelfde gedachte hadden. Want wat is mooier: dump je kind onder begeleiding gratis in het speelgoedparadijs en ga lekker zelf shoppen. Van dat lekker shoppen viel echter veel tegen. Er werd nog steeds verbouwd en dat maakte de winkeloppervlakte voor het publiek een heel stuk kleiner. Het maakte mensen kribbig en vooral onbeleefd. Boos op rolstoelers en rollatorlopers. Net of wij dat voor onze lol doen. Maar ach...ik begrijp het ook wel..door de krapte botsten mensen vaak tegen een rollator of rolstoel..of tegen elkaar.
Toch hebben Tonny en ik ons best geamuseerd. Ook al waren de schaar en de notenkraker, waarvoor we gingen,want je moet toch iets voor een doeletje hebben, pas weer in maart aanwezig. Als alles klaar was. Maar niet getreurd. Tonny heeft weer 3 orchideeën gekocht en glazen potten, en ik een kapstok voor achter en planken om de tv op te zetten.. als het klaar is plaats ik wel een foto.

Voor Jaimey kwamen we een school/tekenbord tegen.. dat konden we echt niet laten liggen.....sorry Evelien:) Aan de ene kant is het een niet magnetisch whitebord (dus ook whitebordstiften erbij) en je kunt er papier over heen latenlopen (rol papier erbij). Het enige wat ik niet mee heb genomen zijn krijtjes.. maar die komen vast nog wel.

Ach ja: geld moet rollen.. en wij doen daar graag aan mee......dat bleek wel weer toen we uiteindelijk mochten afrekenen...

Maar verguld met onze aankopen keerden we huiswaarts. Doodmoe en platzak.... ik ben daarna op de bank ik slaap gevallen. Had ik nu mijn stoel al maar gehad......Maar ik denk dat ik deze kreet wel meer zal slaken komende weken... en dan is het ineens week 12...

Ik ben bang voor het aanbrengen van een infuuspomp dinsdag. Wat een schijterd hè...

Trudie en Hans dankjewel voor jullie bos bloemen en kaart. Dat fleurt de komende dagen op. Het zijn wel 1000 klaartjes: Echte vriendschap!!!

het houdt nog niet op...

2012-01-20T12:11:00.000+01:00

Afgelopen reed ik in mijn rode karretje naar het ziekenhuis voor de MRI van mijn borsten. Okee deze zin heb ik al 8 keer getikt en verbeterd.Het moet niet gekker worden.

Zoals is ik dus al zei... ik pak mijn draakje erbij... want dit is niet leuk meer... Alle letters draai ik om
zoals ik net al zei ging ik afgelopen vrijdag alleen naar mijn MRI. Waarom zou ik iemand meenemen voor zo iets simpels als MRI. na even wachten, was ik aan de beurt. Ik kwam al binnen met de opmerking: "Goedemorgen, Wat leerker op tijd... , Jullie weten toch dat ik moeilijk te prikken ben?".Door de radioloog verpleegkundigen werd verwonderd gereageerd. Nee, hier hadden ze niets van gehoord. Dit had ik eerder aan moeten geven. "Ik heb dit eerder aangegeven", zei ik, "want ik weet het maar al te goed, dus ik zeg het er elke keer bij". "Wij hebben niets op ons lijstje staan", was het antwoord. "Maar, we zullen het eerst eens proberen en als het niet lukt dan halen we er wel iemand bij". Ik ging akkoord want ik wilde die MRI graag hebben, in ieder geval de uitslag daarvan.Zo gezegd, zo gedaan Na een mislukte poging werd er een tweede poging gedaan die wonder boven wonder wel lukte. Maar bij het inspuiten van gewoon water, werd ik heel licht in mijn hoofd en jawel hoor, daar ging ik van mijn eigen. Ik kwam mij op een brancard met dokters om mij heen van de spoedeisende hulp overal plakkertjes en een vreselijke hoofdpijn. Ook kon ik mijn ogen niet open houden. Van deze twee dingen heb ik nu nog steeds last. En van het net eens omdraaien als ik schrijf. Nee, geen tikfouten maar echt foutieve positionering van de letters.

Om een lang verhaal kort te maken via de spoedeisende hulp ben ik op de afdeling neurologie gekomen. Daar zijn allerlei testen gedaan die er allemaal goed uitkwamen. De dames en heren doktoren stonden voor een raadsel, ik is ook. Ik kon alleen maar aangeven dat ik zo moe was. En ik was boos dat die MRI niet door was gegaan.
ik zeg nu wel dat alle testen erg goed uitkwamen, maar dat was Nico. Ik had duidelijk een verminderde respons op de linkerkant en ook mijn linker oog leek er geen erg. Heel raar was het dan ook dat ik 's nachts spontaan een bloedneus uit mijn linker neusgat kreeg. Maar goed dat werd opgetekend en verder niets mee gedaan ik mocht wachten op een en Mary van het hoofd. Dit is besloten na het bezoek van drie neurologen. Op mijn vraag waarom antwoordde de oudste "Nee, ik ben er niet bang voor, ik geloof het ook niet maar we zullen het zekere voor het onzekere nemen". Ik was te moe om hier op te refereren, ik kon het ook niet bevatten die dacht alleen maar "ga weg!". na twee dagen u wachten, ik voelde me best vergeten, werd ik geroepen voor de lunchgroep. Nu dat is op de afdeling neurologie een ADL groep waarin ze bekijken of je jezelf wel red bij de gewone dagelijkse dingen. Ik had net mijn boterhammen op toen ik niet goed werd. Ik kreeg een vreselijke hoofdpijn, ik kon bijna niet meer zien, en ik zakte weg ze hebben me met spoed terug naar mijn kamer vergeten waar ik een morfine-injectie kreeg tegen zijn. Ik schijn geslapen te hebben want ik lag op mijn buik toen ik wakker werd van een bloedneus, links. Leerling verpleegster legt de schone handdoek eroverheen en dat was het dan maar toen de zaal verpleegster kwam heb ik het haar verteld en in een mum van tijd stond er een neuroloog aan mijn bed. Weer met allerlei oefeningen. Die ik overigens geen van allen, toen. Hij ging weg en kwam terug met andere neuroloog deze had al vaker aan hun bed gestaan maar nu komt hij er ook geen chocola van maken die kon niet eens mijn rechterarm omhoog houden. Ik kwam niet uit mijn woorden. Kortom, het ging gewoon niet goed. Hij liep weg met zijn snel mogelijk de hem die en dan kun je naar huis.

De MRI kreeg ik donderdagochtend, nou ja, bijna dan. Want ook hier ging het mis bij het inspuiten van de contrastvloeistof. Hoewel, zover zijn we niet eens gekomen, er komt geen vat gevonden worden om een infuus wordt te maken. Ze zijn met drieën bezig geweest, zelfs de radioloog, maar ik werd onverrichter zake teruggestuurd. Terug in mijn kamer kreeg ik wel een breakdown en ik ben lekker een paar uur met rust gelaten. Toen kwamen ze me weer halen. Ik zou enkel een MRI krijgen zonder vloeistof. Dat was binnen een half uur klaar.

Om 5:00 kwamen ze met de uitslag: ik had geen uitzaaiingen in mijn hersenen. Op mijn vraag of ze duidt dan bang voor waren geweest was het antwoord eenduidig ja! Alle verschijnselen duiden op uitzaaiingen. Maar zoals gewoonlijk geef mijn lichaam andere dingen aan hun dus ik heb ze lekker niet! En ik mocht naar huis. Hoera! Er is niets beters dan thuis!

Nu mag ik dinsdag weer terug voor de MI van mijn borsten. Maar wel een uur eerder aanwezig zijn om dat ik moeilijk te prikken schijn....enne ik ga net alleen...

Mijn klaartje: hoe kan het ook anders: een schone hersen MRI

Moe, doodmoe...

2012-01-12T10:32:00.001+01:00

Ik ben moe! Doodmoe! is dat gek? Nou, ik denk van niet. Het maalt alsmaar in mijn hoofd en slapen: vergeet het maar!
Maar opgeven? Nooit!

Tonny is sinds vrijdag middag thuis. En het gaat elke dag beter met hem. Zijn hoofdpijn is nagenoeg weg, hij loopt redelijk-nog niet als een kievit-en ook zijn spraak gaat de goede kant op. Ach, het komt allemaal wel weer in orde. Als we deze maand maar doorkomen.…
Morgen mag ik voor mijn MRI, en volgende week krijg ik hier de uitslagen van. Ik weid hier nauwelijks enkele gedachten aan. Dat heeft toch geen zin.

Zelfs met mijn Draakje kan ik hier nauwelijks een verhaal neerzetten. De gedachten komen niet. Terwijl mijn hoofd vol zit.

Daarom geef ik maar even een klaartje om af te sluiten: ik heb een zoutlichtje. Gekregen van Emmy. En het straalt me elke dag tegemoet. .....

Een beroerd begin

2012-01-05T18:15:00.000+01:00

Na de MRI van vanochtend was het zeker: Tonny heeft een beroerte gehad. Precies ook in zijn spraakcentrum. De oorzaak van de beroerte kan van alles zijn, maar geen emotionele stress. daar hebben we natuurlijk nog naar gevraagd.

Het meest waarschijnlijke is dat er vanuit de halsslagaders, die ietwat verkalkt zijn, een stukje kalk heeft losgelaten en zo voor een zuurstof tekort in de hersenen heeft gezorgd. Maar er kan net zo goed iets anders aan ten grond slag hebben gelegen.

De ergotherapeut en fysiotherapeut zijn tevreden mensen. Zij hoeven niets meer te doen voor Tonny. Zijn lichaam heeft met het zelfherstellend vermogen de boel goed opgelost. Voor zijn spraak krijgt hij nog logopedische ondersteuning.

Vanmiddag zouden er nog enkele afrondende onderzoeken worden gedaan. En als alles goed is , mag hij morgen wellicht naar huis. Zijn hoofdpijn kan afkomstig zijn van lekkend hersenvloeistof. Daar is een interessante remedie voor: plat blijven liggen.... of als dat morgen niet geholpen heeft, wordt er bloed in het gaatje gespoten. Dit vormt vanzelf een korstje. En over is de lekkage. En voornamer: weg is de hoofdpijn. Tenminste, dat beweerde de arts. En zij zal het best wel weten.

De komende 30 jaar zit Tonny vast aan medicijnen: bloedverdunners en cholesterolverlagende tabletten. Niet dat zijn cholesterol nu te hoog is, maar hij heeft een beroerte gehad en dan is dat standaard medicijn. Ter voorkoming van een te hoog cholesterol natuurlijk.

Geen dieet, geen restrictie... behalve voorlopig geen autorijden enzo...tot dat ze hem weer op de poli hebben gezien.

Verder nieuws: mijn foto's van de borsten waren niet goed gelukt... van de rechterborst kon helemaal geen foto gemaakt worden zelfs. Gelijk daarop een echo, maar ook dit beeld gaf geen duidelijkheid. Het kan net zo goed allemaal littekenweefsel zijn, volgens de radioloog. Of iets anders. In ieder geval geen vocht.
Besloten is toen toch de MRI aan te vragen en die mag ik de 19de ondergaan. De week daarop krijg ik van de chirurg alle uitslagen.
Tussendoor ga ik ook nog naar de neuroloog. Die afspraak stond al, maar ik ben er wel blij om. Ik barst namelijk van de pijn in mijn handen en van de krampen. Zo erg dat ik een heel tablet rivotril heb moeten innemen. En nu ben ik moe... de hele dag al. En ik mag ook nog naar het ziekenhuis op bezoek...

Ik zal echt blij zijn als dat over is en Tonny thuis is.

Nog één nachtje slapen, hoop ik

Een klaartje: ik kreeg van de Weenergroep, Tonny's werk, een prachtige bos bloemen. Als ondersteuning in deze moeilijke tijd. Lief hè...

Maar ook alle ondersteunende woorden, hier en op facebook doe zoveel goed. Ze geven mij de kracht en de moed om door te gaan, om te blijven kijken naar een hoopvolle toekomst samen met allemaal!!

Een goed begin???

2012-01-02T10:21:00.002+01:00

Nou, het jaar was net een paar uur oud, toen we al in het ziekenhuis zaten... nee, niet ik deze keer. Maar Tonny heeft de "wedloop "gewonnen. Hij werd wakker met vreselijke pijn in zijn borst. Zo erg dat hij ook moeilijk kon ademhalen. Liggen ging niet meer, en zitten nauwelijks. Na een tijdje alleen tobben heeft hij me toch wakker gemaakt. Maar ik kon ook niets doen. Alleen maar zeggen: rustig, geen paniek en zal ik de dokter bellen. En wie schetst mijn verbazing, maar ook geluk, dat hij ja zei. Tonny, die een dokter wilde. Tonny, die altijd roept: het is vanzelf gekomen.. en als ik naar de dokter ga duurt het ook een week... kortom...geen polonaise en zeker geen dokter aan zijn ziekbed.

Maar nu dus wel. Ik heb de noodhuisartsenpost gebeld en na 10 minuten stond de ambulance op de stoep. Hij moest naar spoeeisendehulp want hoewel het er niet echt op leek, er was inmiddels een hartfilmpje gemaakt, zou het best zijn hart kunnen zijn.

Ik ben later met Nicky naar de spoedeisende hulp gegaan. Om 10 uur werd hij naar de spoed unit cardiografie gebracht om allerlei testen te doen. Hij had nog steeds veel pijn. Nicky en ik zijn weggegaan.

Natuurlijk heb ik om half 2 gebeld. Er was nog niet veel bekend, maar Tonny had weer een pijnaanval. Nee, de testen konden daardoor niet afgenomen worden. Misschien later op de dag. De eerste bloedtest wees wel uit dat er geen sprake was van hartproblemen. Maar het was wachten op de uitslag van de tweede. En op de fietstest.

Om half 5 belde ik weer. De uitslag van de 2de bloedtest was ook goed. De fietstest ook. Maar er zouden nog testjes gedaan worden. Om dingen te kunnen uitsluiten. Het zag er niet naar uit dat hij naar huis zou komen.

Maar om half 7 belde Tonny zelf dat we hem konden komen halen. Dat hebben we natuurlijk gedaan. Geen long, hart of ontstekingen in die buurt, geen embolie. Wat dan wel??? Pijn, die geen oorzaak heeft. En dat is ook best eng.

Vannacht heeft hij goed geslapen. De pijn is wat verminderd, gaf hij aan. Gelukkig maar. Hij mag pijnstillers. We zien wel hoe het gaat. En bij de minste opleving bel ik gewoon onze huisarts!

Oja ik mag eerst direct op herhaling voor onderzoeken. Jawel, richting ziekenhuis. De auto kent de weg inmiddels vanzelf.

Gelukkig Nieuwjaar!

En mijn klaartje: We hebben een heel hechte familie. Ik heb heel lieve vrienden. En dat is elke keer een warm bad, een grote steun.

2011: een rampjaar met lichtpuntjes

2011-12-30T23:00:00.001+01:00

Op deze laatste dagen van dit afgelopen jaar geen terugblik van mijn kant.

We willen vooruit denken, denken aan goede en vrolijke dingen, denken aan geluk en voorspoed, denken aan gezondheid: het grootste goed.

Daarom hier slechts een welgemeende oude nieuwjaarswens:

"Zalig Nieuwjaar"

waarbij zalig staat voor al het bovenstaande...... en dank jullie wel voor alle steun

Niet te vergeten.....

2011-12-21T14:14:00.003+01:00

Nog 3 nachtjes slapen...

2011-12-20T14:32:00.001+01:00

Afgelopen zaterdag hebben we "huiselijke kring" ons 35 jarig huwelijk gevierd. De kinderen en kleinkinderen waren er en Tonny en ik natuurlijk. We hebben gegourmet... en we hadden genoeg over zodat Evelien en Nicky de volgende dag weer aan de slag konden. Inkopen is altijd erg moeilijk voor mij.... maar beter over dan te kort, denk ik dan.

Tegenwoordig ben ik actief op facebook. Het is wel grappig vind ik en gemakkelijker te volgen dan twitter. Om de een of andere reden wil twitter niet op mijn mobiel. Hoe dat komt??? beats me!!

En over 3 nachtjes slapen gaan we op vakantie. We gaan naar Drenthe naar Hunzepark
Hunzepark 4
9514 BW Gasselternijveen

Park hoogtepunten

Kleinschalig park voor jong en oud

Georganiseerde outdoormogelijkheden parkspecialiteit

Diverse waterrecreatiemogelijkheden

Omschrijving

Het kleinschalige Hunzepark ligt in hartje Drenthe, aan de flanken van de Hondsrug. De waterrijke omgeving biedt volop gelegenheid om te vissen, kanoën, zwemmen en varen. Specialiteit van het park zijn de vele outdoormogelijkheden; van zeskamp tot dagsurvival tot Highlandgames. Het recreatieteam vermaakt jong en oud met leuke activiteiten als bingo, playbackshow of kanofakkeltocht. De verblijfsmogelijkheden zijn groot: naast eenvoudige blokhutten en comfortabele chalets kunt u ook verblijven in luxe villa’s of bijvoorbeeld in een 40 persoons-groepsaccommodatie; er is voor elke wens een accommodatie!

We hebben er zin in.. ook al werkt het weer niet helemaal mee. Direct gaan we even met elkaar bespreken wat er allemaal meegenomen wordt en belangrijk: Door wie!!! Het is zo gebeurd denk ik... want we zijn snelle pakkers.. hahahaha

Momenteel lees luister ik een boek van Ruth Rendell: Asta's boek. Geen Wexford thriller maar een historisch verhaal.

Hiervoor luisterde ik naar een boek van Joanne Harris, Schaakmat. Dat is een aanrader hoor.

Ondertussen ben ik ook aan het proberen om een mantelzorgcompliment te krijgen voor Tonny. Dat heeft heel veel haken en ogen. Gelukkig ben ik in contact gekomen met Steunpunt Mantelzorg (06 14041212) die mij helpen met de aanvraag. Of in ieder geval willen gaan helpen. Ik zal er over teruggebeld worden. Het komt er in elk geval op neer dat je alleen in aanmerking kan komen voor een mantelzorgconpliment als je zonder je mantelzorger niet zelfstandig kan wonen.
Het CIZ beschikt hier over.

Indicatie
Op basis van de indicatie die op 1 augustus 2009 geldt wordt beoordeeld of de zorgvrager het mantelzorgcompliment mag geven. Bij toekenning wordt gewerkt met een beoordelingsdatum. Dit is de datum waarop de indicatie is afgegeven op basis waarvan de zorgvrager voor het eerst een mantelzorgcompliment heeft mogen geven. Precies een jaar na deze datum wordt opnieuw beoordeeld of de zorgvrager voldoet aan de regeling die op dat moment geldt.

Zorgvrager en mantelzorger
De zorgvrager is de persoon die wordt verzorgd. Een mantelzorger is iemand die vrijwillig een zorgvrager verzorgd. Zorgt iemand voor een zieke of heeft een ouder extra zorg voor een ziek kind, dan is hij of zij mantelzorger en kan dus het mantelzorgcompliment krijgen.
De mantelzorger hoeft niet meer aan te tonen dat hij vervangende AWBZ-zorg geeft.
Het mantelzorgcompliment telt niet mee voor het inkomen van de ontvanger. Het heeft ook geen gevolgen voor een eventuele uitkering, zorg- en huurtoeslag van de ontvanger.

En dan natuurlijk mijn klaartje:

35 jaar
Voor het verleden dank, voor de toekomst Ja!

En ik kreeg van mijn Secret Santa.....

2011-12-17T11:20:00.002+01:00

thee met een thee-ei
sierlinten
servetten
plakviltfiguurtjes
buttons
een ringetje
en poeh-plaatjes

Ik was enorm verrast lieve Santa, dankjewel voor dit leuke pakketje

Niet weer hè...?

2011-12-08T10:47:00.001+01:00

Goedemorgen,

Gisteren mocht ik weer eens voor de verandering naar het ziekenhuis. Gewoon een controle bij de chirurg. Na wat gepraat te hebben, natuurlijk over onze Janneke, begon de controle. Normaal gesproken is dit een kwestie van hoogstens 10 min. Dat was nu ook het geval. Alleen de boodschap was nu niet "tot volgend jaar", maar een van "ik vertrouw ik niet en we moeten dat onderzoeken"...

Het gevolg was dus dat ik gelijk mocht gaan bloed laten prikken, wat ook weer een heel gedoe was en waar ik nu een hele blauwe arm van heb. En ik mocht gelijk een afspraak bij de radiografie maken voor een spoed mammografie. De spoed mammografie zou 27 december plaatsvinden, maar dan ben ik op vakantie. Na mijn uitleg hoe dat precies zat, vond ook de radioloog assistente dat ik niet terug hoefde te komen, want 2 januari kan ik ook terecht. En ach, het steekt echt niet op een week.

Mijn chirurg had mij al verteld dat waarschijnlijk de mammografie geen goed beeld zou kunnen geven, en dan zouden er andere onderzoeken plaatsvinden. Zoals een MRI.
Oja, volgens mijn chirurg was ik ook veel te bleek: hij vermoedde dat er ergens weer een ontsteking zat. Volgens mij ken ik dit van vorig jaar.

Ik herinnerde mij ineens dat ik nog een afspraak moest maken van de chirurg om de resultaten van de mammografie en het bloedprikken te bespreken. Dat gaat nu 11 januari worden. De week daarna mag ik naar de neuroloog, dus ik zit weer helemaal in de planning. Maar, natuurlijk beter het zekere voor het onzekere nemen, en het is natuurlijk zo ik heb vreselijk veel last van die borst en oksel. Die ontsteking kan natuurlijk ook daar zitten, als ze al een ontsteking zit.

Maar dit is allemaal van later zorg, eerst maar eventjes vakantie houden.
En zorgen dat ik de draad weer op ga pakken die ik gisteren heb laten vallen. Zoals Tonny laatst zei "Hebben we nog niet genoeg slaag gehad?"

Natuurlijk heb ik wel een klaartje: in onze kale kastanjebomen zitten ik weet niet hoeveel duiven. Het lijkt hier net dikke bloemen van een afstand. Ik wilde er een foto van maken, maar ze waren al gevlogen op het moment dat ik de achterdeur opendeed. Daar moet ik dus iets anders op verzinnen. Want het is zo leuk gezicht.....

Plannen genoeg

2011-12-03T09:02:00.001+01:00

goede morgen allemaal
wat een weer hè.
het lijkt wel zomer
hahaha
de blaadjes zijn nu bijna allemaal van de bomen

en het was vanochtend koud boven
maar ik was dan ook vroeg
ik kon niet meer blijven liggen
ik had al ettelijke keren gedraaid en gedraaid..
zo erg dat er knopen in mijn haar zaten
zou dat door het glaasje glühwein komen dat ik gisteren heb gepakt?
kan me haast niet voor stellen
het was wel erg lekker
dat gaan we dan vandaag proefondervinderlijk uitvinden
is wel een lekker en leuk proefje .. hik
maar als je wijn verwarmt vervliegt de alcohol
dus zo erg zal het wel niet zijn
maar het is er wel tijd voor
voor glühwein en warme chocomel

hoor de wind waait door de bomen
hier in huis zelfs waait de wind....

ik rebbel gewoon een eind weg.
Gisteren hebben we de verjaardag van mijn zwager gevierd, gezellig in een kroegje. Maar ik heb nu wel tuitende oren. Vorige week was mijn zus jarig... dat was wel wat rustiger.
En over 20 dagen gaan we met vakantie...

Ondertussen slinger ik overal door heen, heb besloten geen pijn meer te hebben (helpt alleen niet helemaal) en ben bezig met een enorm lastige legpuzzel. Maar zolang je nog steeds een stukje kan aanlegger blijft het wel leuk om te doen.

Na lang aandringen ben ik ook op faceboek beland, alleen nog niet actief. Alles kost tijd... dat ook. Ik merk van mezelf dat ik de neiging heb me terug te trekken, weg te kruipen. Gewoon lekker thuis en niet zeuren. dan bedoel ik niet de fysio of de boodschappen, maar de sociale contacten. Op de koffie/thee bij....
Dat is steeds weer een stap. Ik ben aan het nadenken hoe dat komt, maar ik ben er nog niet achter.
Misschien is het gewoon de leeftijd... hahahaha

Maandag gaan we bij Evelien sinterklaas vieren. We doen dat met een etentje. Cadeautjes zijn er alleen van Jaimey en Dean. En zo hoort het ook.

Fijne sinterklaas allemaal!

Oja een klaartje....ik eet vanavond bami, lekker!

De lach van mijn kleinzoon

2011-11-07T13:56:00.003+01:00

Kijk, ik ben al bijna opgeschoten naar een weeklogje in plaats van een maandlogje. Eigenlijk is dat pure noodzaak, want er gebeuren zoveel dingen die ik graag wil delen. Het vervelende is alleen dat ik het ook weer vaak vergeet. Kennen jullie dat? Dan heb je een heel verhaal in je hoofd, maar op het moment dat je het kunt opschrijven, lijken de letters zijn gaan dansen. De woorden zijn door elkaar en het verhaal staat op een vlakke helling. Toch maar met de moed van een kind beginnen.

Ik weet wel dat ik moet opschieten, want onze Evelien komt me zo halen om naar de C1000 te gaan. Deze winkel had een goede sint aanbieding op het gebied van Lego (bijna Lego), en het is noodzaak daar snel bij te zijn. Anders heb je niks. En ik wilde erheen om wat leuks voor mijn Secret Santa te scoren.
Ja, we hebben de namen binnen en dit jaar heb ik best een lastige, of niet. De houd- ik- van- lijst is erg uitgebreid. En dan moet ik keuzes maken. Dat maakt het lastig!

En juist omdat ik moet opschieten, gebeurt er van alles waardoor dat niet lukt. Dit zal dan ook wel een logje over vele uren worden. Want ik moet ook opletten wat ik neerzet. Er zijn dingen die ik wel wil vermelden, maar wat ik beter niet kan doen om allerlei externe redenen. Er zijn mensen die mijn log lezen en dan de inhoud daarvan ten eigen bate interpreteren. Toch ben ik niet van plan om mijn weblog af te sluiten. Want mijn Whispers bestaan uit mijn gedachtenspinsels, mijn gedachten van het moment, van de seconde. Hoe ik ze wegzet ligt ook aan mijn stemming. Maar het is voor een kwaadwillend persoon heel gemakkelijk om zinnen uit de context te lichten en die als hoofdzin te gebruiken in allerlei rapporten.

Sinds afgelopen donderdag heb ik een krullenbol. Niet van mezelf, maar van de kapper. Officieel is het een ondersteuning permanent. Het staat erg grappig, en ik ben er best blij mee al mag de krul iets minder. Maar dat maakt de tijd wel goed. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt. En zoniet?… Ik zie het toch niet… En ik heb mijn auto weer terug. Deze was even in Maaskantje logeren omdat ik er met mijn concentratie problemen van het moment toch geen chocola van kon maken. Van het autorijden dan. Levensgevaarlijk! En niet alleen voor mij maar ook voor alle andere weggebruikers. Maar het gaat weer goed en ik ben van plan weer achter het stuur te gaan zitten. De afgelopen weken heb ik weer genoeg gelopen. Gelukkig heb ik een hele lieve man en een lieve dochter die mij wel wilden taxiën. Maar ik ga toch het liefste zelf overal naartoe. Mijn vrijheid!

Volgende week is Tonny jarig. Gisteren heb ik uitnodigingen uitgedeeld om mee te gaan kleiduivenschieten. Iedereen heeft enthousiast gereageerd en wil graag mee. Dat dachten wij wel, want gewoon bij elkaar zitten en koffie drinken is wel leuk, maar dit is weer eens wat anders.

Het gewoon bij elkaar zitten en koffiedrinken is net ook weer gedaan. Want natuurlijk moesten Evelien en ik gewoon even beppen. Dean blijft een lief ventje. Hij lacht met ogen en mond tot een grote grijns getrokken. Dat is zo'n leuk gezicht. Maar nu zijn ze weer weg. Dus ik heb even tijd om dit af te maken.

Heb ik al verteld dat we met de kerst weg zijn? Ik heb een villa in Drenthe gehuurd voor een week en we gaan met z'n allen. Ook Timmie komt mee.
Ik heb er echt zin in. Even kijken wat de post gebracht heeft.... aha... een secret santa item wat ik gekocht heb... heel leuk.. ik zou het zelf wel willen houden:)

Verder alleen maar een heel pak reclame...en een streekkrantje...
Dat gaat vandaag nog bij oud papier.

Ik ga nog even mijn boek verder luisteren. Momenteel luister ik naar een boek van Jonathan Kellerman: Breekpunt. Het is het eerste deel van de Alex Delaware serie. Spannend hoor. En ik heb het luisterboek van Pijn de baas. Dat staat op mijn andere mp3. Dus genoeg te luisteren. De boeken van Hans Stolp moeten ook nog ergens tussen door. Maar die zijn niet zo lang. Binnen één dag heb je daar een flink aantal van weggeluisterd.

Mijn klaartje van vandaag: de glimlach van Dean. Hoe kan het anders....Nee, ik heb er helaas geen foto van..maar dat komt zeker wel.

Allemaal een fijne week en wanhoop niet, na de kerst wil ik weer msn inschakelen, denk ik , en daarna twitter. Of anders om...

Laat ik maar eens een titel neerzetten.....

2011-10-27T11:07:00.001+02:00

Even de draak erbij geroepen, want ik ben nog steeds suf. Ondanks dat ik mijn tabletten gehalveerd heb. Gelijk een voorbeeld: ik open mijn spraakprogramma en meteen sluit ik weer door op de verkeerde knop te duwen. Maar goed, de fout is hersteld en we gaan rustig verder.

De Groendienst van de gemeente is hier in de buurt bomen snoeien. Dat gaat met heel veel lawaai. En volgens mij gaat er zelfs een boom weer tussenuit. Het is een rode beuk: een zelfgroeier die al heel lang is blijven staan. Hij staat in een driehoek met twee grote zomereiken.
Ik heb in mijn tuin ook allemaal kleine eikenbomen staan. Van iets meer dan een hand hoogte. Want dat ontspruiten en groeien gaat erg snel. Vergis je daarin niet. Ze staan weliswaar ook op een plek waar ik niet dagelijks kom.

In mijn tuin ontspruiten behalve onkruid een heleboel dingen. Bramen, frambozen, uien, kastanje, forsythia, sering en dan natuurlijk eiken. De meeste dingen heb ik ook in mijn tuin, dat is een natuurlijk verloop van groeien, maar de eiken zijn vreemde gasten. In mijn voortuin had ik regelmatig esdoorn. De nieuwe gezette bomen zijn niet zo oud dat ze zaad in mijn voortuin verliezen.

Nee, ik had ongelijk, hij is er niet tussen uit. Van alle drie de bomen zijn de zijtakken heel erg afgesnoeid. Zo hebben ze alle drie wat meer ruimte om naar boven te groeien. Ruimte die ze toch al hadden…

Afgelopen zaterdagavond had ik mijn zus en haar man te gast. We hadden een heel lekker diner.

Groentesoep: gewoon uit de diepvries van iglo. Dat is een geweldige soep. Gemakkelijk klaar te maken, knapperige groenten, kortom een goede entree. Daarbij had ik stokbrood met kruidenboter.
Een stoofpot gemaakt in de tajine van mooie riblappen, uien, paprika, rode peper, kappertjes, peper en zout, wat komijn, en wat gember poeder.. Mooie fles wijn als vloeistof: en laat maar 2 uur stoven. Ik heb wel zowel het vlees als de uien van tevoren aangebakken. Onnodig te zeggen dat je alles in grove stukken moet snijden.
Hierbij had ik weer een salade Nicoise. En gekookte aardappels. Deze heb ik met de puree knijper op tafel gebracht zodat iedereen zijn eigen puree naar behoefte kon knijpen. Dit werd erg leuk ontvangen, en was een groot succes!
Als nagerecht had ik een Eton Mesh gemaakt met verse aardbeien, voorgeklopte slagroom, en schuimkoekjes.

Het hele diner was een groot succes. Maar ook later op de avond hebben we veel plezier gehad met triominos en yathzee. Ik had op advies van de slijter een hele lekkere Chileense rosé (de Gras). Deze was zo licht dat hij bijna blank leek. De twee flessen waren dan ook wel op. En het past het prima bij alle gerechten.

De volgende die ik wil uitnodigen voor een diner is mijn moeder. Maar toen ik het gisteren ter sprake bracht, reageerde ze met: "er zijn zoveel leuke dingen". Ik denk dat ze het niet begrepen heeft. Dus ik probeer het gewoon nog een keer om een afspraak voor een datum te prikken.
Als ik de datum heb, dan pas ga ik verzinnen wat we gaan eten. Tijd genoeg! Desnoods worden en het gewoon gehaktballen en gestoomde aardappels en groenten. Deze heb ik afgelopen dinsdag gemaakt. De aardappels en broccoli heb ik tegelijk in mijn stoomapparaat klaargemaakt. En ondertussen de gehaktballen gedraaid en gebakken. Met een zakje kant-en-klare jus heb ik de saus gemaakt waarin de gehaktballen zich konden gaar rollen. Onnodig te zeggen dat we lekker hebben gegeten!

Ik lees op dit moment de boeken van Odd Thomas. Deze zijn geschreven door Dean Koontz. Als ik het over lezen heb dan bedoel ik luisteren. De boeken van Odd Thomas bestaan uit vier delen. Ze worden afwisselend voorgelezen door een vrouw, een man, een vrouw en een man. Het eerste boek is niet om door te komen. De vrouw die het voorleest, maakt een hele eigen zinsmelodie. Dit gaat duidelijk ten koste van het verhaal. En dat is jammer. Want het verhaal is gewoon een goed verhaal. Gelukkig gaat het in boek twee wat beter, en in boek drie en vier wordt er nog beter voorgelezen. Dit betekent dat je je even door het eerste deel heen moet worstelen en dan is het genieten. Natuurlijk blijft het van het eerste deel jammer, want een eerste deel van een serie is vaak het beste.

Ze rollen zomaar uit mijn ogen,
tranen,
steeds maar weer.
Het is een stil verdriet
dat niemand hoeft te zien.
Diep
binnen in mij
heeft zich een meer gevormd
waaruit van tijd tot tijd
water welt..

De witte roos bloeit nog steeds.

Natuurlijk heb ik een klaartje: als ik naar buiten kijk zie ik duizenden kleuren schitterend in het zonlicht van de herfst. Hier glimlach ik om, het is zo mooi gezicht!

Nog maar een klein stukje.....

2011-10-20T15:57:00.000+02:00

Normaal gesproken ben ik niet zo fan van brieven van het UWV. Of eigenlijk van het GAK. Dat laatste betekent meestal rekeningen, betalen, gerommel. Maar met de brief van vanochtend was ik toch wel blij. Ik krijg zowaar een toeslag. Eind december. Daar kunnen we dan mooi mee op vakantie.
Wij zijn pas terug, van een midweek. Net als vorige keer waren we in Egmond aan zee. Slechts een dag regen, de andere dagen waren prima om uitstapjes te maken. Zo waren wij in Alkmaar, Den Helder, IJmuiden, Egmond aan zee, en in Haarlem. We hebben best veel gezien in die vier dagen. Wat ik wel jammer vond, was dat ik met mijn rollator niet naar de zee kon lopen. Het losse zand blokkeerde mijn wielen en ik kwam bijna niet vooruit. Op het vaste natte zand ging het een klein beetje. Maar ik weet wel dat ik de volgende keer gewoon Tonny's arm pak. Toch ben ik heel blij met mijn Rollator......

ik had net het hele stuk van mijn web log af, toen er weer iets mis ging met de interface van blogger. Ik ben dus ruim een half uur tekst kwijt. En eerlijk gezegd weet ik niet meer waar het over ging. Dus ik laat het maar zo. Het komt wel weer. Maar ik baal er wel van....

Etentje

2011-10-09T11:27:00.001+02:00

Ons etentje gisteravond was erg geslaagd. We hebben vreselijk gelachen. En de avond daarna was ook super! Maar ik had jullie nog beloofd om het menu te geven:

Voorgerecht:

Groentesoep: hier hoef ik verder geen uitleg bij te geven. Wel wil ik nog wel even zeggen dat ik de borden op 100 graden in de oven heb voorverwarmd. Want niets is zo vies als koudesoep die warm hoort te zijn

Hoofdgerecht:

Gegrilde rosbief, achteraf gemarineerd. Ik heb de rosbief in de grillpan kort aangebakken: 3 min op de ene kant, een minuut op de andere kant, even terug voor het ruitje een minuutje op de ene kant, en hetzelfde op de andere kant. Daarna de rosbief uit de pan halen en op een stuk aluminiumfolie leggen. met een kwastje het hele stuk insmeren met de marinade. Deze marinade bestaat uit olie citroen en knoflook. Wikkel je stuk vlees in de aluminiumfolie, en legt dit pakje in een oven van 100 graden. Oja, zorg ervoor dat de glimmende kant naar binnen zit. Na 10 minuten heb ik de rosbief uit de oven gehaald, waar ook de borden instonden, en heb hem diagonaal in plakken gesneden. Deze plakken hebben we op de voorverwarmde borden verdeeld.
Broccoli. Met een beetje water en een klontje boter 7 min in de magnetron. Ik heb een warmhoud schaal gebruikt en het vocht pas afgegoten toen het vlees gesneden was. Daarna heb ik de schaal op tafel gezet, zodat ieder naar behoefte warme groente kon pakken.
Salade Niçoise: in mijn salade had ik plakjes zwarte olijven, stukjes zongedroogde tomaten, ijsbergsla, sperzieboontjes, tonijn,en verse eieren. De dressing bestond uit olie, citroensap, zout en peper. Op tafel had ik saladebordjes neergezet, omdat salade op een voorverwarmd bord niet lekker is.
Gebakken schijfjes aardappel met grof zeezout.

Nagerecht

Eton Mesh: aardbeien, slagroom, schuimkoekjes, en granaatappelsap. Breek de koekjes, snijdt de aardbeien zonder kroontjes in stukjes, voeg een kleine eetlepel granaatappelsap toe aan de aardbeien en vermeng ze. Voeg dan de stukjes schuimkoekjes toe en de geslagen slagroom. Ik heb een pot vers geslagen slagroom van de Friese vlag gebruikt. Gemak dient immers de mens. Wij hebben dit nagerecht met elkaar aan tafel gemaakt en daarna opgegeten. Wij hebben geen extra suiker toegevoegd. Dat leek ons niet nodig met die schuimkoekjes. Je hoort eigenlijk grote merengues te gebruiken: een voor elke persoon. Maar daar kon ik niet aankomen, dus het zijn kleine schuimkoekjes geworden. Natuurlijk kun je merengues ook heel makkelijk zelf maken.

Wijn

Bij alle gerechten hebben wij een Chileense rosé gedronken. Behalve mijn man, die heeft Leffe donker gedronken. Hij lust geen wijn.

En natuurlijk was er koffie naderhand. Heet en bitter.

De meeste recepten ideeën heb ik uit het kookboek Nigella Express van Nigella Lawson, maar wel aangepast met "een beetje van mijzelf".

Kinderen

2011-10-07T20:36:00.000+02:00

Nee, het is zeker geen gewone vrijdag. Vandaag is het immers 7 oktober. 32 jaar geleden was het zondag, en koud. En werd onze Janneke geboren. Johanna Elisabeth Veronica Maria. Om half 10 in de avond. 9 pond en 53 cm. Een wolk van een baby. Ik voel nog hoe ze geboren werd, hoe ze op mijn buik en in mijn armen werd gelegd. Wat een kostbaar bezit! En ik weet ook nog dat we de plechtige belofte maakte goed voor haar te zorgen. Haar alle kansen te geven. En alle onvoorwaardelijke liefde.

Niemand heeft kunnen voorzien dat dit maar 31 jaar heeft mogen duren. En dat is maar goed ook, bedenk ik me.

Het wil nu niet zeggen dat we vandaag een trieste dag hebben. Nee hoor. We delen onze leuke herinneringen met elkaar en lachen om dwaze grappen en gezegdes. En straks mag ik op de twee jongens van Evelien passen. Waar oma's goed in zijn hè..

Afgelopen maandag was ik bij de neuroloog. Omdat ik zo slecht slaap en zoveel last van krampen heb, heeft hij me tijdelijk rivotril voor geschreven. Ik ben er behoorlijk duffig van.

Ondanks dat heb ik afgelopen woensdag mijn moeder naar en van het ziekenhuis getaxied. Ze kreeg een darmonderzoek. De week ervoor had ze al een maagonderzoek gehad en twee eenheden bloed. Maar er is nog niet bekend hoe het komt dat haar lichaam hb afbreekt of hoe ze bloed verliest.
In ieder geval is hb gehalte veel te laag. Het gevolg is een ontzettende vermoeidheid. Volgende week krijgt ze weer een uitslag. Maar dan ben ik er niet. Ik ga namelijk maandag op vakantie.

We gaan een midweek naar Egmond aan Zee. Alleen Tonny en ik. Gewoon even bij tanken. En misschien gaan we daarna nog een keer.... als het bevalt .. hahaha....

En als Bruin het kan trekken. Want we merken heel goed de verminderde koopkracht. Gewoon in de dagelijkse boodschappen al. Ik ril al bij de gedachte aan de jaarafrekeningen van water en energie. Want hoewel we elk jaar minder gebruiken, gaat het voorschot steeds verder omhoog. Ondanks dat ik een prijsafspraak heb gemaakt. Maar ik snap het allemaal niet precies meer. Zeker nu niet.....

Morgen komen mijn zus en haar man eten. Nee, ik schrijf niet op wat ik ga klaar maken, want ze leest mijn weblog ook. Maar het is wel heel lekker. Zoiets als soep vooraf en geschenken toe maar dan anders. En niets van maggi, alles van mijzelf..zelfs de dressings en marinade... Het is een drie gangen menu, eenvoudig en lekker. Morgen of zo meer...misschien wel met foto's.

En als we terug zijn van vakantie komen mijn andere zus en haar man eten. Daar heb ik ook al een heel leuk idee voor.Maar dat komt terzijnertijd wel.

Eerst vakantie..uitwaaien....samen genieten....samen zijn.....
want dat is al weer veel te lang geleden.

En natuurlijk een stapel boeken mee op mijn mp3. Ik lees fantasy momenteel. De erfgoed trilogie van Christopher Paolini . Ik heb vorige week de laatste boeken van Lee Child uitgeluisterd: de Jack Reacher serie. Geweldige boeken. Aanrader. Maar dat zijn de boeken van de erfgoedtrilogie ook... als je van fantasy, draken, tovenaars en dergelijke houdt.

Natuurlijk heb ik een klaartje: Ik pas op mijn 2 kleinzonen. Ik heb net van Jaimey verloren met memory en hij is al naar bed. Dean krijgt zo nog een fles. En dan leg ik hem ook in zijn bedje. Maar hij ligt nu zo lief te slapen. Ik wacht wel tot hij zich meldt. Wat is dat toch een groot goed: kinderen!

Ik mis je, elke dag weer

2011-09-22T11:00:00.001+02:00

Momenteel heb ik mijn spraakprogramma weer ingeschakeld. Dat gaat toch beter dan tikken. Op de een of andere manier heb ik mijn polsen aan beide handen weer goed beschadigd. Ik zou echt niet weten hoe en waaraan. Maar zo gaat het ook natuurlijk, en kan ik een aardig verhaaltje heen kletsen.

Van de week kreeg ik een brief van het UWV waarin stond dat ik recht heb op een eenmalige uitkering van 325 euro. Dat is mooi meegenomen, want ik kom elke maand wel iets tekort. Je kunt goed merken dat het leven duurder is geworden. Toen ik helemaal in het begin thuis kwam te zitten, hadden we meer te spenderen dan momenteel. Maar ik denk dat iedereen dat heeft.
Naar het gekrakeel over de miljoenennota en de begroting van de regering luister ik niet eens meer. Want wat er ook gezegd wordt, we verliezen aan koopkracht. En ik word misselijk op de manier waarop sommige politici zich menen te moeten profileren.

Het gaat prima met Evelien en Dean. Gisteren was ik even met mijn moeder op bezoek, en ze waren beneden. Dean was alweer aan het bijkomen en volgens Evelien heeft hij grote honger. Het is dan ook van de gekke dat een kind van acht pond op hetzelfde schema zit als een kind van vijf pond. Maar het consultatiebureau is het enige dat de voedingshoeveelheden kan aanpassen, zegt de kraamhulp. Mooi een lachertje natuurlijk, dat kunnen Evelien en Nicky ook.

Mijn leven is momenteel niet erg interessant. Ik loop nog steeds bij de fysio, drie keer in de week toch. Maar ik twijfel over het nut. Volgende maand staat weer een bezoek bij de revalidatie arts gepland en dan ga ik dat toch eens aankaarten. Volgende maand staat ook een bezoek aan de neuroloog op de kalender.

Ik kan niet zeggen
hoeveel ik je nog mis
De lege gaten vullen zich langzaam met
alledaagse dingen
Maar de herinneringen
aan jou blijven
als niet aflatende stroom
in mijn hoofd
rondtollen

Mijn klaartje: Ik ontmoet op dit moment alleen maar aardige mensen, ik spreek ook alleen maar aardige mensen. Hoezo een egoïstische samenleving?

De cirkel is rond

2011-09-19T10:26:00.000+02:00

Zaterdag is Dean geboren, zoon van Evelien en Nicky, broertje van Jaimey, petekind van Janneke en Timmie. De cirkel is rond.

Iedereen maakt het prima, al blijven de emoties in een rollecoasterbaan. Maar dat is logisch en zal zo blijven.

Ik ben inmiddels begonnen met afvallen. Het lijkt niets 0.1 maar vorige week zat ik ik eens tegen de 105 aan. Dat is er nu gelukkig weer af. Ik hield zoveel vocht vast...of het had een andere oorzaak.

Na een zoektocht op internet ben ik weer eens begonnen met schüssler zouten. In mijn geval type 6 Kalium sulfuricum. Ik denk, nee ik weet, dat ik hier baat bij heb. Om balans in mijn lichaamshuishouding te brengen.

En ik ben weer begonnen met koken. Eén tegenslag: mijn man vind het allemaal maar niets. Het smaakt wel, maar de poeha zoals hij het noemt eromheen, staat hem tegen. Hij wil eigenlijk enkel vlees. Ik kan hem daar helaas nog steeds niet afbrengen. Dit is eind vorig jaar erin geslopen toen ik alsmaar in het ziekenhuis lag. Maar ik ben van plan door te zetten. Met mijn eten koken.

Raar is wel dat ik een tajinepan van hem heb gekregen. En dat terwijl ik er niets mee mag doen bij wijze van spreke.

Hij kan dus die spreekwoordelijke boom in. Vandaag is hij weer gaan werken. Van 10 -14uur, dus eigenlijk is hij koffiedrinken en lunchen op zijn werk...Maar ik heb wat uren lekker voor mezelf zonder dat iemand alsmaar vraagt waar ik heen ga, wat ik doe enzovoort. en dat zal mijn evenwicht, mijn balans ten goede komen.

Dean Jannes

2011-09-18T10:18:00.001+02:00

Dean Jannes

8 pond

55 cm

Geboren op 17 september 2011

broertje van Jaimey

zoon van Evelien en Nicky

Peetouders Timmy en Janneke

Evelien, Nicky en Dean maken het prima en komen vandaag naar huis. Eindelijk iets goeds...

Maandlogje

2011-08-30T11:01:00.000+02:00

Wat ik ook doe, waar ik ook ben, overal zie en hoor ik onze Janneke. Niet onlogisch, want in de 31 jaar van haar leven hebben we samen heel wat meegemaakt, gelachen en gepraat.

Gelukkig word ik niet triest van dit, iets wat gemakkelijk zou kunnen. Maar daar zijn de herinneringen te goed voor. Natuurlijk wil ik haar terug, natuurlijk hoop ik dat alles een boze droom is, natuurlijk mis ik haar menselijke aanwezigheid.

Zeker vandaag (zondag 28 augustus).. de eerste verjaardag , zeker afgelopen vrijdag: de eerste keer met elkaar eten. En zeker gisteren: een maand na haar heengaan.

Maar alles gaat door, het leven, de maatschappij, de mensen en de dingen.

Dit is een weblogje over bijna een maand. Ik kan nog steeds niet goed schrijven: ik ben mijn woorden kwijt. Maar langzaamaan komen ze terug. Langzaamaan .....

Dat is dan ook de reden dat het hier zo stil blijft.

Vanmiddag gaan we een vouwbed ophalen. Onze kleinzoon komt vrijdag logeren. En hij is te groot voor het campingbedje. En hoewel het dinsdag is, heb ik geen hulp. Mijn eigen hulp heeft vakantie en degene die zou komen, is er niet.. Ik heb gisteren zelf maar een keer gestreken. Lekker met een boekje op mijn oren. Halldor Laxness: Onafhankelijke mensen. Een boek over schapen zoals de auteur zelf zegt. Maar het gaat over de IJslandse keuterboer, het harde leven, over leven en dood, de natuur... een mooi boek.

Langzaamaan, minuut na minuut, stap voor stap. ja, we zullen het wel redden, met elkaar, we moeten wel!

Een klaartje: ik kan weer slapen, niet veel, maar elke nacht nu wat beter.

Rode rozen bij het afscheid

2011-08-02T08:18:00.002+02:00

Wat was het druk. Zoveel mensen, overal vandaan.

We hebben gisteren met ons allen afscheid genomen van Janneke. Zeker 200 rode rozen werden bij haar kist gelegd, en 2 witte natuurlijk. Timmy en Evelien hebben goed gesproken, en ik heb zelf ook mijn best gedaan. Ook dat ging goed.
Na de plechtigheid hebben we koffie gedronken en een broodje gegeten. En handen geschud, zoenen gegeven en ontvangen, samen gehuild en samen gelachen.

Ik was blij daarna gewoon thuis te zijn. Er bestaat geen draaiboek voor ouders, geen "bijbel" hoe om te gaan met ( dr. Spock is immers verouderd....) de dood van je kind. Goed bedoelde raad over hoe om te gaan met je kind (in leven) is er zat...wij hebben ons daar nooit iets aan gelegen laten liggen. En kijk eens wat een prachtdochters we hebben.

Het geheim? Respect hebben voor elkaar, ook voor jonge kinderen. En daarnaast een onvoorwaardelijke liefde. Een warm nest, een thuis. En dat is wat Janneke en Evelien gemaakt heeft wat ze zijn. En wat Evelien doorgeeft aan Jaimey en deelt met Nicky.

Ik heb een klaartje: gisteren kreeg ik over de post een tekening van Floortje. Volgens mij zijn het sneeuwvlokken, maar het kunnen ook tranen zijn, of bloemen. Op de achterkant staan, denk ik vissen, maar even zo goed kunnen het auto's zijn of katten. Mooi is dat, die tekeningen van jonge kinderen. Je kunt er alles van maken. Ik heb hem glimlachend op de koelkast geplakt.

Frieke

O, nog even dit, iets wat ik van Evelien hoorde. Het piercingsforum, een forum waar Janneke lid van was, heeft 250 euro bij elkaar gehaald en dat onder Jannekes naam gedoneerd aan het KWF. Wat een geweldig gebaar!

Sterren

2011-07-30T18:43:00.001+02:00

We hebben zoveel kaarten gekregen, bloemen en kleine herinneringen: het is overweldigend. Ik ga niet iedereen apart bedanken, dat kan ik niet. Maar wat ik wel even wil uitlichten is de herinnering die we van de Googlegroep Plaatjesenzo kregen: Janneke als ster. Volgens de bijgeleverde coördinaten vinden we haar ster ergens midden in de Pegasus. En we zijn zeker van plan het hemelruim af te zoeken daarnaar.

Met name onze Evelien was heel erg onder de in druk. Want wat blijkt: zij en Janneke hebben nog geen half jaar geleden samen met de Ipad (googleSKY) boven hun hoofd gestaan om de sterrenhemel af te zoeken naar bekende sterren.

Pegasos (Gr. Πήγασος) of Pegasus (Lat.) is een figuur uit de Griekse mythologie. Pegasus, het gevleugelde paard, ontstond uit een liefde tussen de gorgo Medusa en de zeegod Poseidon. Hij kwam ter wereld uit Medusa's bloed toen de held Perseus haar doodde.
Zijn bekendste optreden is wellicht in de mythe van Bellerophon, waarin Bellerophon het dier vangt en temt zodat deze van dienst kan zijn in de strijd tegen de Chimaira en tegen de Amazonen. Bellerophon probeerde op Pegasus naar de Olympus te vliegen, maar de goden doorzagen de hoogmoedige daad van Bellerophon en stuurden een vlieg, die Pegasus onder de staart beet. Pegasus steigerde en Bellerophon viel eraf en stierf een gruwelijke dood (alhoewel hij volgens sommige bronnen door de godin Athena werd gered).
Pegasus kwam wel op de Olympus aan en werd 'drager' van de bliksemschichten van Zeus^[1].
De hoefslag van Pegasus schiep de bron Hippocrene.
Pegasus heeft zijn naam gegeven aan één van de sterrenbeelden aan het noordelijk halfrond (Pegasus (sterrenbeeld)). Hij is ook het dichterspaard, het rijdier van de dichters.

uit: Wikipedia

Ik vind het een mooi idee om Janneke ergens in het gevleugelde paard terug te vinden.

Oja, ik weet inmiddels wat ik aantrek maandag. Dank voor alle adviezen.

Janneke wordt maandag 1 augustus om 12 uur gecremeerd in het Crematorium te Rosmalen. In plaats van bloemen of kransen, liever een donkerrode roos. Op zondag kan nog afscheid van haar genomen worden tussen 19.00 en 20.00uur in het rouwcentrum van het crematorium Rosmalen.

"Ik heb niets om aan te trekken...."

2011-07-29T10:13:00.003+02:00

"Krijg toch allemaal de klere" werd er ooit eens gezongen door Danny de Munck als Ciske de Rat. En nu denk ik: "Had ik ze maar..".o wacht eens even. Ik weet dat klere hier een verbastering van cholera is. Maar ik vat het liever op zoals ik het hoor: kleren.

Want wat moet ik maandag aan op de crematie. Wat draag je als moeder van de overledene. Het is net zo dilemma als wat draag je als moeder van de bruid. Maar dan heb je altijd nog de bruid om je te adviseren.

"Gekleed in zak en asch" . Er is enkel geen enkele zak die mij deugt doet. Een doorzichtige wil ik niemand aan doen:) En daarbij: ik doe geen boete en de voornoemde dracht is een boetekleed.

Het moge duidelijk zijn: in mijn kasten vol met kleren, vind ik niets om aan te trekken. Broeken, rokken, jurken, truitjes, hemden, blouses, jasjes, jasjes en jasjes...en wat denken jullie van schoenen. Die heb ik genoeg, nou ja genoeg, maar welke trek ik aan. Ga ik voor de rode? of pak ik toch paarse, of zwarte? of een laarsje? Als ik nu weet welke schoenen ik wil aantrekken, kan ik daarop misschien mijn kleren kiezen.

Not dus, want ik draag rustig paarse schoenen onder een blauwe jurk, of rode. Het is maar welke me makkelijk zitten. Tja en dat weet ik nog niet. Dat weet ik maandag pas.

En net zo gaat dat met de kleding: ik heb geen flauw idee of het warm wordt of koud is, of ik me lekker voel in een jurk of toch liever een uitgewassen spijkerbroek, een streepjesbroek of misschien toch die ongeluksrok.

Kleren genoeg, maar niets om aan te trekken. Want wat trek je aan als je je dochter gaat cremeren? Een harnas? Misschien een goed idee. Het moet dan alleen niet gaan regenen!

De crematie is maandag 1 augustus 2011, de 2de trouwdag van Janneke en Timmy, om 12 uur precies. Wel veel 2-en en 1-en zeg, zie ik nu. Zou ze toch terugkomen als klopgeest: één keer linker nachtkastje, twee keer rechter nachtkastje? Of was het nu andersom?

Het is weer een ouderwets van de hak op de tak logje aan het worden. En ook al slaap ik nog niet echt, het gaat wel beter. Ondanks het trieste in mij, heb ik een klaartje. Ja, natuurlijk heb ik een klaartje. Ik heb altijd een klaartje, al benoem ik het niet altijd hier. Kan ik het niet altijd hier benoemen. Maar vandaag, nu de rouwbrieven gepost zijn, de datum geprikt, en de lucht donker kleurt, gaat het wel. Want tegen die donkere lucht staat heel fier mijn witte roos volop in bloei. En dat roept mooie herinneringen op, en ik glimlach!

Lieve allemaal,

2011-07-28T14:37:00.000+02:00

dank jullie wel...het is fijn zoveel steun te hebben in deze onbegrijpelijke fase van ons leven...een fase die er een van kleinkinderen en plezier had moeten zijn...ook van Janneke en Timmy..

Maar het leven vraagt niet, en de dood die neemt

wij kunnen niets anders dan herinneren,

en geloof maar dat we dat doen!!

Frieke en Tonny

Janneke is overleden

2011-07-27T19:20:00.002+02:00

het is goed

2011-07-26T15:01:00.000+02:00

Het is goed.
Je hoeft niets meer te doen.
Alles is gedaan en je hebt het goed gedaan!
Ga nu maar slapen lieverd,
ga nu maar lekker slapen....

lieve Janneke,

2011-07-25T08:42:00.000+02:00

Ik heb je al duizenden brieven geschreven,
maar nooit opgestuurd.
Brieven zonder woorden,
maar niet leeg

Mailtjes met jouw adres
ze komen niet aan
want ik verstuur ze niet

Foto's? ik heb ze, maar kijk er niet naar
je beeltenis is in mijn hoofd en hart gegrift lieverd
daar kan geen foto tegen op

en ik zet ze ook niet neer
in een lijstje
Dat weet je, daar hebben we vaak over gegeit
jij en Evelien en ik

Vandaag tref je de laatste regelingen
je spreekt zelf met de begrafenisondernemer
ik vind dat heel moedig van je,
maar ook zo typisch Janneke

je blijft aan je eigen touwtjes trekken

Ik zag vanochtend de dingen die je hier hebt achtergelaten
die je nog wel op zal halen
ooit
als we er aan denken

Ik hoor de windgong jouw naam roepen
telkens weer

En ik weet dat ik je ga verliezen
dat jij je gaat verliezen

elke dag laat je meer los
je wilt niet, maar je kan niet anders

sterven doet geen zeer
maar de herinnering aan jou wel

meisje, ik houd van jou
altijd en altijd
zoveel als ik van mijn oudste dochter kan houden
en dat zal altijd jouw plek zijn

dikke kus
mam

Marco Borsato - Dochters

2011-07-24T13:52:00.001+02:00

Marco Borsato
Dochters lyrics
Kwart over zeven op zondagmorgen
Hoor ik een stem die heel zachtjes aan me vraagt
Ben je al wakker pap?
Kom je gezellig mee naar beneden?
Moet je straks werken of ben je vrij vandaag?
En ga je dan even met mij op stap?

Ooooh wat gaat de tijd toch snel
Gisteren nog zag ik haar voor het eerst
Lag ze hier in m'n armen
Wat is ze mooi
En wat staat de tijd haar goed
Ik knipper m'n ogen en zie hoe ze steeds
Weer een beetje veranderd is
Maar hoe groot ze ook mag zijn
In mijn ogen blijft ze altijd klein

Kwart over zeven op zondagmorgen
Hoor ik de voordeur heel zachtjes open gaan
En val ik gerust in slaap
Ze is thuis
Ik was haar veel liever op gaan halen
Maar ze had me gevraagd of ik er niet wilde gaan staan
Ze vind nu inmiddels haar weg naar huis

En oooh wat gaat de tijd toch snel
Gisteren nog zag ik haar voor het eerst
Lag ze hier in m'n armen
Wat is ze mooi
Wat staat de tijd haar goed
Ik knipper m'n ogen en zie hoe ze steeds
Weer een beetje veranderd is
Maar hoe groot ze ook mag zijn
In mij ogen blijft ze altijd klein

En soms...
Wanneer ik m'n ogen sluit
Lopen we samen op het strand
Haar handje in de mijne
En dan...
Zet ze de tijd even stil
Is het weer even net als toen
En heeft ze mij weer nodig
Ik hou haar vast
Zoals ze was
Ik hou haar vast

Kwart over zeven op zondagmorgen
Hoort ze mijn stem die haar zachtjes wakker maakt
Vandaag is je grote dag

Wat is ze mooi
En wat staat de tijd haar goed
Ik knipper m'n ogen en zie hoe haar hart
Nu voorgoed van een ander is
Maar waar ze ook mag zijn
In gedachte is ze hier bij mij
In mijn ogen blijft ze altijd klein

Voor jou mijn liefste meisje...je zult altijd bij ons zijn

No matter what....

2011-07-23T11:18:00.001+02:00

Wachten is iets vreselijks. Alles wat we doen staat in het teken van "Wat als..." en dat verlamt. Ik heb, denk ik, een grens bereikt nu. Het "Wat als..." is langzaam aan het vervangen in "Okee, dan zien we wel..." Ik weiger te gaan zitten wachten tot onze dochter sterft.

Natuurlijk is het erg, natuurlijk heb ik verdriet, natuurlijk schreeuwt mijn hart het uit, natuurlijk... maar mijn leven gaat wel door. Ik wil gewoon boodschappen kunnen doen, naar de fysio kunnen gaan, koffie gaan drinken bij Evelien zonder de donkere wolk boven me.

Ik heb uitslag van het EMG gekregen. Er is hoera niets mis met mijn zenuwgeleidingen. Mijn pijn is nog niet verklaarbaar maar zal ongetwijfeld van de chemo afkomstig kunnen zijn volgens de neuroloog. Ik slik dus braaf mijn pijnstillers want we zetten alles even in de ijskast.

Ik weet wat ik voel, en ik weet wat de pijnstillers doen. Mijn krampen in handen, armen, benen en voeten zijn zichtbaar. Het alsmaar in slaap vallen van handen en voeten en benen en armen. Het op slot slaan van mijn handen. Mijn gewrichten doen zeer. Maar luisteren is een groot goed, heb ik weer gemerkt. Nee, nu doe ik mijn neuroloog onrecht. Hij heeft wel geluisterd, maar kan maar met een gedeelte van mijn verhaal iets. Het neurologische gedeelte.

Inmiddels heeft Janneke een medicijnpomp. De morfine is wel weer verhoogd, maar ze reageert er goed op. Haar lever is vier keer de normale omvang en neemt haar hele buikholte in beslag. Daarbij duwt hij alle andere organen in de verdrukking. Ook de nieren. En hij groeit met de dag. Ongelooflijk zo snel.

Meisje,
we weten nu ruim een week dat je het niet redt tegen die sluipmoordenaar. Dat kanker jouw leven weg vreet. En daardoor ook delen van ons leven meeneemt. Je vecht nog steeds, want je wilt de touwtjes vast blijven houden. Je wilt alles geregeld hebben in een zeer korte tijd. En weet je, het lukt je ook nog..

Ik houd van jou lieverd, altijd en overal, no matter what,
we bellen, dikke kus
mam

De poppies bloeien weer

2011-07-21T11:13:00.004+02:00

Soms weet ik echt niet meer wat ik schrijven moet-wil-kan. Er verandert weinig aan de uiteindelijke situatie.

Janneke heeft veel morfine, nu nog in de vorm van pleisters en neusspray. Maar daar komt een pompje voor in de plaats. Ook dat vindt ze weer dood eng, maar van die spay krijgt ze bloedneuzen, van de morfinedrank hallicunaties en de pleisters is een onthouden van jewelste.

Omdat Janneke last heeft van nek en schouders heb ik vanochtend nog een paar extra kussens gebracht, en een doos eieren:) De wijkverpleging zou zich daar mee bemoeien, met de kussens.
Ik weet niet of ze de tompoes heeft opgegeten. Waarschijnlijk wel een gedeelte.

Als ik er ben zeggen we niet veel. We speken met elkaar door onze ogen. Ik voel haar angst, haar verdriet en zij het mijne. Ze probeert voor iedereen er nog te zijn, te troosten. Zo ook gisteren bij de huisarts. Ook hij had het heel erg moeilijk. Hij kan niet onder zijn familieafspraken met de vakantie uit en dat spijt hem zo. Hij draagt Janneke over aan een andere arts. Vanmiddag komen ze samen om kennis te maken.

Maar wat ik wilde zeggen: alleen bij mij geeft ze zich helemaal bloot, zelfs anders als bij Timmie. Ik ben haar moeder en dat zal ik altijd blijven.

Lieve meid van mij,
ik weet niet wat jij moet doorstaan, ik kan het alleen maar raden. Gelukkig kan ik al jouw vragen en gedachten goed lezen na al die jaren. Maar toch is het anders.
Je zegt dat je bang bent. Nou dat mag gewoon. Ik ben ook bang. Maar mijn angst ligt in jouw pijn.
Papa zorgt voor je orchidee. Dat gaat helemaal goed komen. De klaprozen bloeien weer.
Wij komen straks nog even langs, en binnen natuurlijk.

dikke kus

mam

o, wat ik wel nog even wil zeggen: Tonny en ik dragen dit samen. We geven elkaar wel de ruimte, maar verliezen elkaar niet.

Janneke is thuis

2011-07-20T09:55:00.000+02:00

Gistermiddag is ze thuisgekomen. Met de ambulance. Ik ben er nog niet geweest. Dit op verzoek van Timmie, ze wilden rust, heel begrijpelijk, maar ik heb haar wel een paar keer aan de telefoon gehad.

Ze heeft pijn, de nieuwe medicatievorm is nog niet gereguleerd. Ze heeft fentanyl pleisters, fentanyl neusspray en een morfinedrank. Daarnaast allerlei tabletten om het hallucineren tegen te gaan.

Ik ga er straks heen, mijn moeder en Tonny gaan mee. Maar nu ga ik eerst een tompoes halen. Die heb ik haar beloofd.

Mijn lieve mooie meisje,
mijn kind met sterren in haar ogen,
mijn boekenverslindster,
mijn goedlachse meid,
nog doe je pogingen om te lachen
ondanks je angst
en ik, ik lach met je mee
zo ook mijn angst maskerend

Hoe nu verder

2011-07-18T07:36:00.001+02:00

Het is maandagochtend en ik heb bijna niet geslapen. Toch weer liggen draaien en piekeren. Terwijl ik weet dat het allemaal geen zin heeft. Second opinions zijn tig keer gevraagd, transplantatie kan niet....

Gisteravond laat belde onze andere dochter met de boodschap dat we vandaag niet naar Nijmegen mogen. Janneke heeft rust nodig, het bezoek, zoveel mensen, is teveel voor haar. Doktersvoorschrift. Maar we waren er gisteren al geweest. Er is bijna niets meer van over, vel over been is ze, ze ziet er uit als een wandelend lijk. Alleen loopt ze niet meer. Ze is volledig aangewezen op hulp bij alles. Hoe moet dat straks thuis?

Maar daar hoef ik me niet druk om te maken. Kan ik me ook niet druk om maken. Door mijn medicatie vlakken mijn emoties ook af. Iedereen vraagt zich af, hoe ik dit dragen kan.. zo dus. Slik lyrica en cybalta en je kunt de hele wereld aan.....maar toch stromen de tranen uit mijn ogen, zomaar terwijl ik dit tik.

Ik mag vanochtend een EMG laten maken van handen en voeten. Daarin kijken ze hoe de zenuwgeleiding is.
Het maakt me eigenlijk allemaal niet meer uit. Wat eerst belangrijk leek, is nu ver weg. Wat blijft is pijn en verdriet.

Evelien heeft met Janneke afgesproken dat ze blijft tot haar baby er is. En Janneke wil dat ook heel erg. Dat betekent dat we haar nog zeker 9 weken bij ons hebben. Evelien...die moet zich rustig houden. Haar bekken is naar achteren en naar voren gedraaid. Als een soort twist. Daar is met fysio wel aan te verhelpen, maar wanneer en hoe.... Evelien verliest direct niet alleen haar oudere zus, maar ook haar soulmate, haar maatje, haar beste vriend. Ik ben blij met Nicky maar ook hij kan dit die speciale band die Janneke en Evelien hebben niet vervangen.

Timmie is ineens zo volwassen. De harde weg. Hij regelt en doet alles voor Janneke. Ik wist dat ze van elkaar hielden, al heel lang, maar nu... het is roerend te zien hoe hij alles en alles doet en gelijk weet dat er een afscheid komt. Hij wordt geweldig door zijn broer schoonzus en ouders gesteund. Dat vind ik weer fijn, zo kan ik me richten op onze dochter.

Evelien is hier de verbindende factor, zoals in alles..

Hoe nu verder. Dinsdag is er groot overleg in het ziekenhuis waar ook onze huisarts bij betrokken is. Dan wordt beslist wanneer en hoe ze naar huis gaat. Eerst moet er aan alle randvoorwaarden voldaan zijn. Er moet hulp zijn en meer dingen. Maar dat regelen ze vanuit het Radboud.

Het regent, de zon schijnt, dag en nacht komen en gaan..maar het blijft zwart in mij en triest, intens triest.

Ik weet dat ik niet reageer op mailtjes of berichten. Ik kan het gewoon niet op brengen. Meestal zit ik gewoon wat voor me uit te staren, doelzoekend...
Maar ik lees het allemaal wel. En ik ben jullie zo dankbaar voor jullie steun, lieve woorden, knuffels en armen om ons heen. Dat geeft ons het idee dat we het niet alleen hoeven te dragen.

Geef mij nu je angst

2011-07-17T08:55:00.001+02:00

Gisteren was Janneke iets stabieler. En iets helderder. Maar ook weer met een naar bericht. Er wordt geen chemo meer gegeven. Niets eigenlijk, behalve morfine tegen de pijn. Haar lever is zo slecht dat er geen behandeling meer mogelijk is. Geen biopsie ook trouwens omdat haar algehele conditie te slecht is.

Het gevolg is dat ze toch naar huis komt. Wel met heel veel toeters en bellen: zuurstof, morfinepomp, infuus..tenminste dat is wat ik begrepen heb. Maar heel veel gaat ook langs mij heen. Ik zit aan haar bed en kan alleen maar naar haar kijken. Ik heb zelfs dan geen enkele gedachte..

Ze is bang, niet bang om dood te zijn, maar het moment van doodgaan. Ze is altijd "bang"geweest voor iets wat ze nog nooit had gedaan. En achteraf viel het altijd weer mee. Maar nu is er geen achteraf. Niet voor haar. Geen generale, gelijk het echte werk. Ik kan deze angst niet van haar afnemen.

We gaan tussen de middag weer naar Nijmegen. Ik hoop voor de laatste keer. Dat ze morgen naar huis kan.

Ik zit als maar met het nummer "Geef me je angst" in mijn hoofd ...

ik weet dat het anders bedoeld is..maar toch...

Het ultieme loslaten

2011-07-16T09:49:00.000+02:00

We waren gisteren bij haar. Ze zakt steeds verder weg. Gelukkig is er nu weinig pijn. De wegzakmomenten worden steeds langer. Ze kan zomaar ineens niet meer wakker worden.

Nee, ze komt niet meer naar huis. Al schreeuwt mijn hart het tegenovergestelde. Ik wil haar meenemen, verzorgen, vasthouden....

Maar ik moet loslaten. Weer loslaten, het ultieme loslaten...
Voor Janneke is het goed als het snel over is. Voor ons een hard gelag.

Lieve Jan
ik laat je los, ga maar meid,
reik naar de sterren
naar jouw sterren

mama

Janneke

2011-07-14T19:18:00.002+02:00

Onze dochter heeft nog een paar maanden te leven. Ze heeft uitzaaiingen in lever en lymfe. Zoals ze zelf zegt: "Mijn hele buik is een grote puinhoop."

Morgen krijgt ze een biopsie om te kijken welke chemo ze kunnen inzetten. Maar er is geen genezing meer mogelijk. Daarvoor is de schade al te groot.

Janneke heeft pijn. Heel veel pijn...

en ze gaat dood

nieuwe update

2011-07-13T14:36:00.000+02:00

de afspraak met de specialist is vanochtend naar morgenmiddag gezet. Janneke is bang, ik ook..Timmy is wanhopig...

dank jullie wel voor alle lieve woorden en gedachten
morgen laat in de middag weten we meer

frieke

UPDATE*

2011-07-12T17:46:00.001+02:00

Nou ze had net een telefoontje van de specialist: "Er is iets dat me zorgen baart. Het ziet er niet goed uit" en daar kan ze het mee doen. Tot in ieder geval dinsdag als het slecht nieuws is. Want dat wil onze dochter niet telefonisch ontvangen. Dus als de dokter niet belt voor dinsdag is het slecht nieuws?

Onzekerheid, en nog meer onzekerheid. Snapt zo'n specialist niet dat dit veel erger is, dit telefoontje.. want nu ...

Oja...Janneke geeft het niet op, dat zegt ze zelf. Ze denkt er niet aan...

en wij..wij houden ons hart vast

Sterren

2011-07-10T11:24:00.003+02:00

Tien kleine vingertjes, en ook tien kleine teentjes. Twee voetjes en twee armpjes, twee handjes en twee beentjes. Een mollig lijfje, een bos pikzwart haar en zulke diepe ogen dat je er in kan verdrinken. Geen kuiltje in haar wangen, maar sterren in haar ogen. Sterren die vertellen van hoe gelukkig ze is, sterren die vertellen hoe ongelukkig ze is.

Intelligent, boven het normale, daardoor ook een moeilijke schooltijd. Maar ondanks alles stralen haar ogen, stralen haar sterren.

Tien vingers en ook tien tenen, de ogen zijn groen en kijken fel de wereld in. Niemand zal haar iets maken. Ze zoekt met horten en stoten haar eigen weg. Ze krabbelt op uit mislukte relaties, sterren doven en sterren komen, altijd weer!

Trouwen: een stralende bruid, een dito bruidegom. Gekibbel, maar ook weer afzoenen, en de sterren stralen in haar groengroene ogen. Niets schijnt dit geluk te kunnen deren.

Er komt een kinderwens. Een wens van tien kleine vingertjes en tien kleine teentjes. Een wens van twee armpjes en twee beentjes, een wens van een mollig lijfje.

Deze wens zal altijd een wens blijven.

Ziek is ze, ernstig ziek. We vrezen voor haar leven, de sterren zijn gedoofd. En niets wat wij doen, kan het licht in haar sterren doen ontsteken.

Een heel bezorgde moeder en vader.

WW met bramen uit eigen carport en een linke link

2011-07-06T15:45:00.001+02:00

http://www.neuropathie.nu/neuropathie/polyneuropathie.html

Leuk wat van je te horen....

2011-07-05T23:08:00.002+02:00

Dinsdagavond en alles is stil. Het lijkt wel een zin uit een lang vergeten tijd. "De klok heit 10 en alles is goed...", .maar zo laat is het nog niet. Ik hoop voor 10 uur vanavond allang dit logje te hebben afgesloten. Want ik heb eigenlijk helemaal niet zoveel te vertellen. Of het moet zijn dat mijn mailbox overliep bij wijze van spreke met heel lieve reacties van (ex) leden van Heaven.

Als het niet hoeft, kom ik niet meer op Heaven. Ik ben op verschillende plaatsten geblokkeerd en zowel mijn ondertekeningsnaam als mijn profielplaatje zijn afgepakt. Ik ben een vriend van Heaven genoemd, maar hier herken ik weinig vriendschappelijks aan. Mee dat ik dit opschrijf, realiseer ik me dat het allemaal toch nog dieper zit dan ik dacht. Nee, niet dan ik dacht, dan ik meende te moeten zeggen. Het zal nog wel even duren. Want het is de vriendschap die me zo dwars zit. Ik heb nog nooit een vriend gehad die me doodzweeg. En ik ben niet zo dat ik mensen weggooi. Integendeel juist. Maar genoeg over Heaven en mijn gevoelens daarbij.

Morgen mag ik op controle bij de revalidatiearts. Ik heb een hele waslijst met hem te bespreken en niet in de laatste plaats mijn voortschrijdende neuropathie in handen en voeten. Hier word ik niet echt vrolijk van. Sterker nog.. het beangstigt mij. Als ik nu de uitval zie van anderhalve vinger rechts in een telbare 2 weken dan vraag ik me af: waar stopt het? Ik heb een schrikbeeld op mijn netvlies staan van en vrouwtje, jonger dan ik, zittend in een rolstoel. Zij had zo erge neuropathie aan haar voeten dat ze niet zelf meer kon lopen. Dat wil ik niet, zover wil ik het niet laten komen. Al blijk ik er weinig in te zeggen te hebben lijkt het wel. Maar misschien weet de revalidatie/pijnpoli arts iets. Anders ga ik toch maar terug naar de neuroloog. Ik weet alleen dat ik niet als een zombie door het leven wil. En elk medicijn dat ik moet gaan slikken om de bijwerkingen van een ander medicijn tegen te gaan is taboe. Want dat zou ik dan ook mijn hele leven mogen slikken. Wordt in ieder geval vervolgd.

Verder ben ik met de gemeente in overleg voor een Invalide parkeerkaart. Ik ben niet in staat om zonder rollator een eind te lopen als ik heb auto gereden. Mijn verklaring daarvoor is als volgt: wanneer ik auto rijd ben ik heel geconcentreerd bezig. Zodra ik uitstap, laat ik die concentratie los. En dat uit zich ook in ongecontroleerd lopen. Zwalken zogezegd en overal steun zoekend. Daar is niets mis mee als ik mijn rollator bij me heb. Daar heb ik steun genoeg aan. Alleen ik kan mijn rollator niet zelf in en uit de auto halen. daar mis ik de kracht voor in mijn handen.Die kunnen nog geen mes vast houden....Nu heb ik zo gedacht. Als ik dichterbij kan parkeren, dan scheelt me dat heel veel lopen. En de parkeerplaatsen die gunstig zijn gelegen, zijn toebedeeld aan invaliden. Nou dat ben ik zo ook..in ieder geval constant slecht ter voet:) Ik heb voor volgende week dinsdag een afspraak met het loket Welzijn. Graag meenemen: een medisch dossier, het liefst alles. Een ingevulde vragenlijst en een pasfoto. Kosten: 25 euro per jaar voor de kaart en 125 euro voor een medisch onderzoek. Als uit het meegebrachte dossier duidelijk blijkt wat er aan de hand is, waarom ik recht meen te hebben op een invalide parkeerkaart dan gaat dat medisch onderzoek niet door. Maar je moet het wel betalen. Hoe slecht kan een loket Welzijn/gemeente bezig zijn. Oja, ze vinden het zelf ook erg, maar "Daar is niets aan te doen. Er moet bezuinigd worden" en dus worden de zwakken lekker nog een keer gepakt. Nee, ik vraag zo'n kaart voor de lol aan.

Nou het lukt me dus niet.... het is al bijna 10 uur en ik heb nog een verhaal te vertellen. Een verhaal in het kader van de Uitdaging in de Boekenkelder: Kelderverhalen.

De regels zijn iets anders als de WE van Plato. 350 woorden en het themawoord moet 1 keer en niet meer in het verhaal voorkomen. Dat valt nog niet mee, want het gaat niet om een verbuiging van het woord, maar om het opgegeven woord. En de titel telt niet mee....

De Reservering (KV350: boeken )
Schuchter kijkt Carla achterom. Wordt ze echt niet gevolgd? De mensenmassa ziet er nog net zo uit als 1 minuut geleden. Nee, ze gelooft van niet en haastig spoedt ze zich voorwaarts. Als maar voorwaarts. Ze wil weg van hier, zo snel mogelijk.

Hoe anders lijkt het de afgelopen twee weken. Zij en de liefste partner van de wereld zouden elkaar het Ja woord geven. Alles was gepland. De cateraar, de muziek en natuurlijk het zaaltje. En de afspraak op het gemeentehuis was ook gemaakt. Allang! Nee, niets groots, gewoon lekker intiem. Wat goede vrienden, en natuurlijk haar zus. Haar zus…

Carla staat met een schok stil. Ze barst in snikken uit. Haar zus… ze wil haar nooit meer zien: dat kreng, dat loeder, dat achterbaks exemplaar. Woedend veegt ze de tranen af. Mensen kijken naar haar, dat voelt ze, maar niemand schiet te hulp. “Hoeft ook niet,” denkt ze opstandig. “Dit kan ik alleen wel aan.” En ze voelt het inmiddels vertrouwde geknisper van de reserveringen in haar jaszak, en de brief. De alles omvergooiende brief.

Verder gaat ze, vooruit. Weg wil ze. En wat lijkt logischer dan de reserveringen te gebruiken naar Kent. Dat was haar cadeau aan haar Anna. Ze had dit al weken geleden zo gepland en via internet alles in orde gemaakt.

Ze is er. In de glimmende ruit van de vertrekhal ziet ze een jonge, wat verfomfaaide vrouw in prachtige kleding. Duidelijk in feestkleding. Dan gaat de deur automatisch open. "Boeken" staat er, met een pijl naar links. Maar zij gaat naar rechts: "Reserveringen".

“Nee, ik hoef alleen nog maar gebruik te maken van 1 reservering”, zegt ze tegen de jong uitziende man aan de balie. “Een vergissing, een jarenlange vergissing.” De man kijkt haar wat bevreemd aan. Nee, hij snapt het niet. Hoe kan dat ook. Wie kan snappen wat er gebeurd is. Zij kan het al niet, laat staan een wildvreemde.

Want dat ze er juist vandaag achter moest komen, juist vandaag, dat haar zus nota bene, haar zus het aangelegd had met Anna. Anna, haar partner. Juist vandaag. Op hun trouwdag!

Ik heb de tekst een beetje veranderd, omdat ik de regels heb aangepast.
Inmiddels is het 11 uur geweest, ik ga sluiten. En mijn klaartje...hoe kan het anders: Al die lieve reacties van de leden.

grts

Een stokje: Handschrift

2011-06-30T16:57:00.000+02:00

Een extra logje vandaag... een stokje... weer een tipje van de sluier. Schreef ik voorheen met vulpen, nu is het dikke balpen met uiterst lichte druk.

1. What's your name/your blogger name?
2. What's your blog's name/URL?
3. Write "The quick brown fox jumps over the lazy dog."
4. Favorite quote?
5. Your favorite song?
6. Your favorite band/singers?
7. Anything else you want to say?
8. Tag three to five other people.

Begrijpend lezen en veel meer geklets

2011-06-30T13:46:00.001+02:00

Ik wilde wel eens dat mensen konden lezen. En dan bedoel ik begrijpend lezen. Daar zit toch iets heel moeilijks in. Dat weet ik natuurlijk wel. Tijdens mijn schoolcarrière ~~(nu gestopt en opgeborgen)~~ ben ik het herhaaldelijk tegen gekomen: Onvoldoende op begrijpend lezen. Iets wat niets anders is, dan snappen wat er staat, zonder dingen in te vullen. Ik merk dat hier, maar ook elders.

Ik kreeg weer eens zo'n staaltje in de bus gisteren. Over mijn "gevecht" om schadevergoeding en meer , ja nog vanwege mijn flipperbal actie op de A2 in december 2007. De tegenpartij wil niet aannemen dat mijn arbeidsongeschiktheid afkomstig is van het ongeluk. Nee, ondanks alle brieven en rapporten blijven ze vast houden aan het feit dat mijn klachten veroorzaakt worden door de kanker. En dat terwijl mijn oncoloog letterlijk schrijft dat ik schoon ben voor zover zij weet dan en dat de klachten die ik heb onbekend zijn als gevolg van de behandelingen. Daarbij komt natuurlijk ook nog dat ik allang "uitbehandeld" ben. Maar de klachten zijn gebleven, en nemen toe met de tijd. Wat ik wel over heb gehouden van de kankerbehandelingen is mijn neuropathie aan handen en voeten. Die neemt ook langzaam toe.

Neuropathie (Grieks: zenuwziekte) is het niet goed functioneren van een of meer zenuwen. Is er slechts een enkele zenuw aangedaan, dan spreekt men van mononeuropathie, zijn het er enkele van oligoneuropathie, zijn het er vele dan spreekt men van polyneuropathie. Het heeft dus niets met het Nederlandse woord 'zenuwziekte' van doen, dat meer psychiatrische connotaties heeft.
De oorzaken kunnen van verschillende aard zijn.
Plaatselijk, b.v. drukneuropathie
metabool, b.v. door gebrek aan sommige vitamines of door vitamines of door suikerziekte (diabetes)
toxisch, door vergiften.
infectieus, b.v. bij lepra of herpes zoster
beschadiging, door bijvoorbeeld een operatie
Neuropathie uit zich sensibel vooral door verminderde functie (doof gevoel) als door foutieve functie (tintelingen, branderig gevoel, vaak erger bij aanraking) en motorisch door krachtsverlies. Bij neuropathie kan ook ernstige pijn voorkomen, die neuropathische pijn genoemd wordt.

Ik heb een naam dus.. of mijn kwaal....Ik ben zenuwziek. Laat ik dat nu altijd al gedacht hebben. Hahaha

Ondertussen heb ik het helemaal gehad met de Aygo. Niet met de auto zelf, dat is een snoepie, maar met de gordels. Gisteren heb ik mezelf bijna opgehangen. Ik zag al sterren. De veiligheidsgordels knellen mijn luchtpijp af... ja ik ben een kleintje... en die gordels zijn niet te verstellen. Aangedragen hulpmiddelen werken niet bij mij (clips, kussen,softpads) dus ik heb vandaag gezegd dat ze hem terug krijgen als er geen oplossing komt.

Dan wil ik een Toyota met wel verstelbare gordels. Maar hoe suf kunnen Japanners zijn.... of is het gewoon een bezuiniging op de auto. Dan wel één die ten koste gaat van de veiligheid. Dan heb ik liever minder "luxe" , die zit trouwens nauwelijks in een Aygo. Maar hoeveel kan een verstelbare gordel nu kosten, productie gewijs gezien. Volgens mij hebben ze er gewoon niet aan gedacht. En dat vind ik suf.....Als je even surft vind je talloze mensen die last hebben van een afknellende gordel. En de oplossingen die er voor bedacht zijn. Helaas is dat allemaal onwettig , ook die hoezen die nog voor geen meter helpen, en doen de meeste oplossingen de veiligheid van de gordel teniet. Het niet dragen van een autogordel wordt overigens bestraft met 75 euro: gelijk afrekenen alstublieft!

Ik heb net geprobeerd een pakje kalkoenfilet open te maken. Er staat zo'n leuk puntje op: hier opentrekken. Denk je dat ik dat voor elkaar krijg? No way....En die filet werd verleidelijker en verleidelijker.... dus dan maar met bot geweld en de schaar.
Ik ken heel lekker recepten met kalkoen filet. gewoon voor de lunch. wat te denken van een tortilla besmeren met roomkaas, kalkoenfilet er over verdelen en een paar slices appel? Die appel slice je met een dunschiller. En daar heb ik gisteren een handig tooltje voor gekocht. Voor 1 euro bij de blokker, dus dat valt reuze mee. En het werkt nog ook !! Je schuift je vingers er in en kan zo toch heel dunne plakjes schillen, of een aardappel schillen.....

Nog even en de schoolvakantie begint. Ik heb daar helemaal geen gevoel meer bij. Maar ik hoorde het natuurlijk van alle kanten. Kan niet anders dan in een onderwijsfamilie:). Nog even...nog 2 weken hier, eigenlijk ander halve week.

Ik ga wat doen.. er borrelt een WE bij me ..misschien moet ik daar gewoon gehoor aan geven en beginnen...

Mijn klaartje: Ik hoorde van een lotje dat zijn operatie gelukt was, de tumor niet kwaadaardig, en geen uitzaaiingen verder. Wat wil je nog meer dan dit bericht!!!

grts

En hoe nu verder

2011-06-28T11:32:00.005+02:00

Ja, de kogel is door de kerk.. ik heb vandaag afscheid genomen van Heaven. Met pijn in mijn hart, wil ik zeggen. En al ziet dit er uit als een cliché: dat is het toch niet. Want het is niet van Heaven dat ik afscheid neem, maar van de mens achter Heaven. Iemand die ik als vriend beschouw, maar onmogelijk blijkt om mee samen te werken. Jaloezie, respectloos,communicatieproblemen....

Ik heb hier dus afgelopen weken mee geworsteld. En dat is geen prettige bijkomstigheid met alle andere dingen die schreeuwen om aandacht hier.

Maar nu ben ik er klaar mee. Ik had mezelf een deadline gesteld. Als ik nu nog niets gehoord had... wat ben ik toch een muts zo... dan laat ik het nog afhangen van de acties van een ander. Mooi niet dus. Vandaar dat ikzelf vandaag de knoop definitief heb doorgehakt. Op een nette manier. Ik heb alle leden van Heaven4all een mailtje gestuurd

Ik ga weg

Dit is geen gemakkelijk bericht. Ik heb hier lang over nagedacht en verschillende opties bekeken. Maar ik ben toch tot het volgende gekomen. Door onoplosbare problemen met Beheer ga ik Heaven verlaten, om zo ook de weg vrij te maken voor anderen.

Dit houdt ook in dat ik mijn laatste boeken op Heaven heb gepost. Ik weet dat ik een groot deel van jullie hier geen plezier mee doe. Maar ik heb wel een alternatief. Kijk even naar de flyers van de laatste posten.

Ik heb het heel erg naar mijn zin gehad op Heaven. Dat kwam ook door jullie. Dankjewel daarvoor. En misschien zien we elkaar nog ergens.

Grts
Frieke/sky

Ps Ik verwacht gelijk na dit bericht een ban. Wil je reageren op deze mail gebruik dan het volgende adres: sky@....

Zo...en nu is er koffie...en een heleboel water. Want ik kreeg een berichtje dat je op deze dagen moet zorgen dat je vochthuishouding op peil blijft.

Natuurlijk heb ik ook een klaartje. ik heb altijd een klaartje....
"Ik heb zelf de knoop doorgehakt"

Frieke,
en dat is mijn naam!

Een nietszeggend gevalletje

2011-06-25T15:41:00.001+02:00

De woordloze woensdag was hier echt ook woordeloos. Ik had ook echt geen inspiratie om ook maar iets te verzinnen. Daar heb ik wel vaker last van. En dan komt het als een vloedgolf naar buiten. Zo ook met het logje schrijven. Er is afgelopen week heel erg veel gebeurd. Niet alleen fysiek maar ook vooral in mijn hoofd. Ik kan daar nou even nog niks verder over zeggen, maar het heeft natuurlijk te maken met mijn vorige web log.

Ik ben druk bezig om alle boeken naar een nieuwe server over te zetten. Maar dat doe ik gelukkig niet alleen. Ik heb een fantastisch team dat mij bijstaat. De reden dat ik naar een andere server binnengegaan is duidelijk eentje van capaciteitsproblemen, server problemen, bereikbaarheid problemen, en ik heb gekozen voor een anonieme server. Mijn nieuwe adres is: boekenkelder
Gisteravond heb ik nog even snel een flyer gemaakt die in de boeken meekomen.
Gelukkig ben ik dat nog niet verleerd. Al zijn heleboel andere dingen gewoon door de gootsteen naar buiten.

Vorige week heb ik verhoging van pijn medicatie gevraagd en gekregen. Ik heb nu een halve verhoging en die neem ik 's avonds. De pijn 's nachts lijkt nu redelijk onder controle en ik ben overdag niet echt suffer. Nu even over een week kijken wat dan de resultaten zijn. vandaag ben ik behoorlijk tatel:) maar dat kan ook aan slaapgebrek liggen.. ik ging pas om half 3 naar bed:) Ik moet vandaag zeker geen autorijden, niet als chauffeur tenminste.

Nee ik maak me geen zorgen om onze dochters of om Tonny, niet meer dan anders dan toch. Ik maak me eigenlijk nergens zorgen over. Heerlijk toch?....
Het enige waar ik niet bij kan is dat ik Dreamweaver niet geïnstalleerd krijg. En daar baal ik van. en dat terwijl ik deze versie al heel lang draai op deze computer. Door een systeem herstel heb ik bestanden verloren. En dat betekende einde oefening. Dus ik had een nieuwe versie, maar ook deze wilde niet installeren. Ja, ik heb het register opgeschoond, al meerdere keren.
Yes!!!! Het is gelukt! eindelijk een werkende Dreamweaver. Nu maar hopen dat die blijft doen, so far so good.

Ik heb vandaag geen verhalen uit het leven, geen observaties, geen verzinsels. Ik kan alleen maar zeggen dat het triest weer is, wij hebben zelfs de houtkachel achter aan. En ik denk dat ik daar eens lekker bij ga zitten met een boekje op mijn oren. Ik lees op dit moment de accident man van Tom Caine. Tja, wat zal ik er van zeggen: veel gebeurtenissen, veel groepen mensen, veel realiteit omgeven door fantasie. Nee, het is niet mijn soort boek, maar omdat ik al zo'n eind ben luister ik het wel uit. Het staat omschreven als een thriller, en dat klopt wel.

Ondertussen ben ik bezig met mijn site clair1991. Ik wilde een upgrade van Coppermine, maar dat mislukte. Het meisje aan de andere kant van de chat kon het niet vinden, dus nu wordt het een ticket bij technisch support. Daar moet ik dus even op wachten. Maar dat geeft niet, ik kan toch mijn plaatjes wel aan. Vervelender is de issue op de boekenkelder. Ik kan daar geen plaatje in mijn profiel plaatsen, of in iemand anders profiel, niet van een URL en ook niet van de computer geüpload.ik krijg van het support steeds een vaag bericht dat ik er iets moet maken, maar ik snap er helemaal niets van. Dat ligt niet aan hun, maar dat zegt iets van mijn hersenen gebruik. Ik ben niet meer in staat een script te ontleden zoals ik deed. Ik lijk wel een beginner, terwijl ik een very good user ze was die zelfs mensen op andere sites verder kon helpen.

Zo, inmiddels heb ik een aantal boeken besteld. Maar echt tot een log gekomen doe ik niet. Ik ga maar afsluiten.Ik heb wel een Klaartje: Ik kreeg van Tonny en nieuwe kaars En hij is nu speciaal voor mij ijsjes halen.

Allemaal een fijn weekend.

grts

ps... Wondel, nee ik ken de goede man ook niet, maar ik kom op die kalender wel meer onbekende auteurs tegen.

"Vrijheid is voor niemand bang zijn"

2011-06-19T17:07:00.003+02:00

Vrijheid is niet bang zijn om je mond open te doen

Hoe komt het dan dat je dat niet durft? Want zo beknot je je eigen vrijheid. Hoe komt het dat je niet zegt wat je werkelijk wilt zeggen? Is het omdat je rekening wil houden met de gevoelens van een ander? Is het omdat je respect hebt voor de ander? Verkrijg je niet meer respect als je zegt wat je bedoelt?

Dit zijn allemaal vragen waarop ik eventjes geen antwoord kan geven. Maar die mij wel bezig gehouden. Hoe dat komt? Omdat ik er mee te maken heb, natuurlijk!
En als ik goed nadenk, kan ik hier wel een antwoord op geven. De reden dat ik op dit moment niet tegen iemand kan zeggen wat ik werkelijk wil, is dat ik verwacht dat deze persoon heel primitief reageert. En dat daar veel schade door wordt aangebracht, meer schade dan mij lief is, of dat bedoeld wordt. Ik wil mijn verwachtingen niet toetsen. Ook al weet ik dat ik hieraan voorbij ga aan iemands eigen ik. Ik heb immers nu beslist niets meer te zeggen. Waarmee ik een beslissing neem over een ander en invul... ja ik weet het, ik zie de valkuilen, de obstakels en de gebeurtenissen. Daarom noem ik ze alvast voordat jullie dat doen.

Vrijheid is voor niemand bang zijn.
Ja, dat geloof ik wel. Het gaat immers om je eigen vrijheid. Dus.. feel free to react as you wish.

Tricky vroeg me laatst hoe het met mijn dochters gaat. Nou eigenlijk goed. Janneke komt steeds meer terug in de wereld. Ze heeft alleen nu een hardnekkige kou. Logisch: haar weerstand is nul komma nul. Vergeet niet dat alles nog geen half jaar geleden is gebeurd: de ontdekking van kanker en de behandeling ervan. Daarentegen is onze Evelien gelukkig zwanger. Het gaat eigenlijk prima. Ze is wat moe, maar dat mag ook 30 weken onderweg komende week. Samen komen ze er wel.. die dochters van mij, van ons natuurlijk...

Het spijt me.. ik heb onderwerpen zat om over te schrijven, maar ze willen niet uit mijn pen komen. Dus ik ga dit logje publiceren. Even kijken of ik wat verfraaiingen kan vinden.

En mijn klaartje komt uit het Boek met alle Antwoorden: "Als je goed luistert, krijg je vanzelf het antwoord"

Voor alle geslaagden

O even wel een antwoord voor Wondelgijn. Ik ben in de papiermand gedoken en op de kalender staat een stukje van Mark Thompson uit The White War: Life and death on the Italian front 1915-1918. Het stukje heet D'Ánnuzio als oorlogsheld.

En er stond dat het de sterfdag was van Mihai Eminescu, te Boekarest in 1889, op de leeftijd van 39 jaar. Manisch-depressief, syfilis. Een echte dichter en een echte aangeboren krankzinnigheid Geen orale traditie. Anders zouden we hem immers niet kennen.

Woordeloze woensdag

2011-06-15T10:54:00.000+02:00

Mensen

2011-06-12T18:09:00.022+02:00

Elke vrijdag, als ik naar de drainagetherapie moet, zit er op de vreselijk ongemakkelijke stoelen bij de fysiotherapeut, een wat oudere man te wachten. Hij leest een beetje in een tijdschrift, of probeert een gesprekje aan te knopen. Helaas lukt dat niet altijd, want de mensen die op dat tijdstip komen, zijn niet zo van de kletserige. En hij vangt dan ook regelmatig bot. Maar dat schijnt hem verder niet te storen, hij is er elke vrijdagochtend. Zelf hoeft hij niet naar de fysiotherapie. Hij zit ruim een uur te wachten op zijn vrouw. Tenminste, ik neem aan dat zijn vrouw is. Als de deur van de behandelkamer opengaat, komt een klein grijs vrouwtje naar buiten geschuifeld. Het is duidelijk dat zij ook getroffen is door kanker met uitzaaiingen in de lymfeklieren. Haar hele rechterarm en -hand zijn ingepakt in elastische kousen. De man springt dan op en loopt op zijn vrouw toe om haar te ondersteunen. Hij begeleidt haar naar haar rollator waar hij haar in haar jas helpt. En na een "tot volgende week" naar mij toe vertrekken ze samen. Niet hand in hand, dat kan niet, maar wel duidelijk samen. "Dag meneer en mevrouw, tot volgende week!"

Later op de dag kwam ik bij de juwelier mensen tegen, die hun goud wilden inruilen. Op de onderhandelstoel zat een wat oudere vrouw. Ik vermoedde dat zij weduwe is. En door de winkel drentelden een man en een vrouw. Misschien haar dochter en haar man, of haar zoon en haar schoondochter. In ieder geval, zij deden net of ze er niet bij hoorden. Er was geen ondersteuning van hun kant naar moeders toe. Niet dat de moeder het nodig had, zeker niet. Zij was capabel genoeg om het M.(de juwelier) ~~wat moeilijk~~ wat lastig te maken.
Ondertussen werd ik geholpen door Vincent, een ontzettend magere knul van een jaar of 20. En ik verloor het groepje wat uit het oog. Maar aan mijn oren mankeerde niks. Integendeel zelfs. Iedereen scheen te mogen horen dat er over duizenden euro's onderhandeld werd. En dan ben ik zo'n muts en vraag me gelijk af: "Doet de moeder dit uit vrije wil of onder druk van de kinderen". Zeker omdat het om zulke grote bedragen gaat. En door de houding van het echtpaar. "Wij hebben er eigenlijk niets mee te maken, ze doet en wil dit zelf hoor." In ieder geval: ik heb mezelf een paar oorbellen aangeschaft. Kleine creolen. Ook niet goedkoop, maar wel helemaal mijn eigen beslissing.

Vanochtend was ik even bij mijn moeder om een kopje koffie te drinken. Het was er erg gezellig. Mijn zus en haar man kwamen ook nog even binnen en we hebben gesproken over feesten die in de toekomst gepland zijn maar waar we het niet over willen hebben omdat dat vorig jaar steeds zo mis is gelopen. Dus we fluisterden er over en doen net of we niet van plan zijn. Omdat ik toch in mijn auto moet rijden, ervaring opdoen, was ik met de auto naar mijn moeder gegaan. Bij mijn naar de parkeerplaats lopen, kwam ik een groepje meisjes tegemoet. Het was eigenlijk nog geen groepje, het waren twee meisjes. Ze waren duidelijk bij het Vosje (de dichtstbijzijnde snackbar) geweest om iets van ijs te halen. Smikkelend liepen ze over de straat, onderwijl luid met elkaar pratend. Vanaf de overkant van de straat, kwam een ander meisje aan gerend. ze werd door de twee meisjes hartelijk begroet en daarna hoorde ik ze zeggen "Heb je het al goedgemaakt met ~~Roos, Yolanda, Lonneke~~..". Het meisje zei van niet, maar dat ze het vandaag nog wel van plan was. Wat een geweldige vriendinnen!

Het is Pinksteren vandaag. En ja ik kan er niets aan doen. Dan komt vanzelf dit nummer in mijn gedachten.

Eén van die vele pareltjes op Youtube: Leen Jongewaard en André van den Heuvel met ‘Op een mooie pinksterdag’, de klassieker uit de musical ‘Heerlijk duurt het langst’ (Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink). Deze opname zou uit 1970 stammen, tijdens de uitreiking van de Televizier ring, twee jaar nadat de musical werd beëindigd. Leen Jongewaard blijkt -getuige het veelvuldig raadplegen van de tekst in zijn handen- kort van memorie.

En hoe kan het ook anders in dit mensen blogje. Ik sluit met een mensen klaartje.. "mènne mens"
Hij wil er niets van weten, hij wil er niets van horen. Voor de buitenwereld doet hij het af met een schouderophalen. We lopen "net niet hand in hand, want dat gaat zo moeilijk met een rollator" En toch... hij is mijn Klaartje, mijn lach op mijn gezicht, mèn Jungske....

As er iemand op oe Waacht, dan bende nooit alleen

E.D.I.T.pop versus realiteit?

2011-06-09T15:04:00.004+02:00

Out of office

2011-06-08T10:22:00.000+02:00

Weer

2011-06-05T14:05:00.007+02:00

Hebben jullie er wel eens bij stilgestaan hoe vaak we het over weer hebben. Althans, ik wel. Weer is in verschillende contexten te gebruiken. In mij komt nu spontaan op: "Krijg het heen en weer." en "Weer gelukt!"
De reden van dit logje is dat ik begon met "En weer is het zondag...." net of ik daar niet genoeg van kan krijgen.

Even een opsomming wat er over de betekenis van weer te vinden is op het net (ik neem overigens geen schrijvers- of enige andere verantwoording voor de gequote inhoud). Ik had hem hier staan, maar was er erg ontevreden mee. Dus google zelf maar even met "weer betekenis"

En het mooie is, dat we zonder erbij na te denken weten over welke "weer" het hebben. Zo is de hele ochtend al getwitterd over het weer. Over de regen die her en der valt, maar niet in dit zonnige zuiden. Ja, vannacht een beetje. Niet de moeite waard om je druk over te maken! We konden het wel merken aan het peil van de regenton. Dat betekent dat er toch een behoorlijke hoeveelheid gevallen is. Maar daar is helaas, niets meer van te zien.

Inmiddels is het weer 12:00 uur. Dit is niet mis te verstaan, want al mijn klokken slaan! Hier betrap ik mezelf op ~~een leugen~~ een overdrijving, ik heb ook klokken die niet slaan. ik heb zelfs een hele speciale klok, art nouveau. Zo, ik heb er net een foto van gemaakt. Dus die kan ik erbij plaatsen zodra ik het touwtje kan vinden van mijn telefoon. Het is hier een keer wirwar van touwen en touwtjes rond mijn laptopje. Maar ik heb de goeie gevonden en nu kan ik deze foto uppen. Jullie zien wel dat ik geen fotograaf op dit moment ben. Dit logje schrijf ik ook met behulp van mijn Draakje.

Ook in bovenstaand stukje heb ik het woord weer gebruikt. Alleen je schrijft het niet zo. Dat komt omdat de letter R een "fopletter" is. Hij verandert zomaar de klank van ee en oo. Voor iemand die onze taal leert, is dit een ramp. Want wanneer gebruik je nou een i of ee. Ook voor onze eigen dyslectische mensen, met een dyslexie spelling, is dit geen fijne lettercombinatie. Je hoort een o of i maar je schrijft een oo of ee.

5 juni 1964
Beatles in Nederland

De Beatles in Amsterdam
juni 1964
Foto Ben van Meerendonk

Coll. AHF / Ben van Meerendonk - nr. 17054

Volendamse mutsen en veel persfotografen wachten de Beatles op als ze voor het eerst in Nederland arriveren op 5 juni 1964. De volgende dag maken ze onder grote belangstelling een rondvaart door de Amsterdamse grachten en komen door de drukte twee uur te laat op hun optreden. 'Wij dachten dat Nederland zo'n rustig landje was, met stille mensen, maar wij hebben ons vergist.'

iisg

Dat waren nog eens tijden! ~~Ik herinner mij dit nog als de dag van gisteren~~. ~~Ook al was ik pas 10 jaar en wel slim, intelligent, leuk, lief, en aardig, maar ook erg wereldvreemd.~~

De buurman is zijn heg aan het snoeien. Omdat ik het raam open heb staan, hoor ik hem. Ik heb tegen Tonny al een hint hier over gegeven, maar hij reageerde maar lauw. Morgen wellicht.

Janneke en Timmy komen binnen. Ik ga sociaal doen:) weer...

Allemaal een fijne dag en mijn klaartje: toen ik vanochtend het raam opendeed aan de zijkant, zag ik een prachtige knop van een oranjegele roos... de natuur is zo mooi als je het wilt zien..... en die luizen...ach ik kan natuurlijk spuiten, maar waarom. Mij doen ze geen kwaad, en de roos ook niet

Eenvoudig blogje ofwel een blogje over eenvoudige dingen

2011-06-02T09:18:00.001+02:00

Het leven is eigenlijk heel eenvoudig ( als je niet werkt) ben ik achtergekomen. Het bestaat uit: opstaan-aankleden-wat eten en wat rommelen- een boodschap doen- koffiedrinken - nog een paar keer eten - en dan naar bed om te slapen.

Alleen daar zit hem bij mij juist de kneep: in het slapen. O ja, gelukkig slaap ik wel. Maar ik ben zo moe als wat, word niet uitgerust wakker, en sta uiteindelijk maar gruwelijk vroeg op. Het is nu voor achten en om 7 uur was ik al op. Ja, ik hoor het zeggen: dat is toch niet vroeg. Klopt, voor een hele groep mensen niet, maar voor mij wel. Ik sta gewoonlijk om 9 uur op. Ik moet eigenlijk zeggen; ik stond gewoonlijk om 9 uur op. Dan maakte Tonny me wakker, hielp me uit bed en met aankleden. Ik kon en kan dat wel alleen, alleen sommige dingen zijn lastig, zeker als ik net uit bed kom.

Waar ik nu zo benieuwd naar ben is of anderen zoals ik ook dat uitrust probleem hebben. en zo niet: wat hebben jullie als oplossing aangewend. Ik wil wel nog even vermelden dat ik 4 keer per week minimaal anderhalve km actief loop, 2 keer per week actief aan mijn conditie werk, en ook verschillende keren per dag de trap op en af ga .. dit in de trend van "Wie zijn hoofd niet gebruikt, zal zijn benen gebruiken".

Gisteren kwam ik het volgende tegen op mijn kalender:

Intelligentie:

intelligentie schept gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Zij is een universele taal.

Dat fenomeen is me al eerder opgevallen: de verschillen komen meer tot uiting op de lagere niveaus, in de hogere nemen ze af.

Een domme vrouw zal een typisch vrouwelijke manier hebben om dom te zijn, een imbeciele man zal juist in zijn macho-wezen imbeciel zijn, zo geboren en gebleven, onbetwistbaar, om met een grote boog omheen te lopen.

Intelligente vrouwen en mannen blijken daarentegen op elkaar en ze kunnen elkaar te grijpen op elk gebied. En hetzelfde geldt voor verschillen tussen rassen, ideologieën, en sociale klassen. Ook voor voetbalfans.

Raul Montanari,
uit: Strane cose,domani, 2009

Ik heb maar 2 zwarte bh's. Eigenlijk 3 maar die is zwart met rood. Ik heb nog veel meer bh's, in alle kleuren, ondertussen, en in verschillende pasvormen... nee niet in verschillende maten. Waarom ik dit nu noem? Omdat ik nu een bh aan heb die me zeer doet. Dat doet hij elke keer (is niet waar) en toch trek ik hem aan, gooi ik hem niet weg, laat ik hem mij pijnigen. Ja, het is een zwarte kanten met beugels. Hoe komt dat toch, vraag ik me af. Hoe komt het dat ik me door een maatschappij verplichte aanvaarding met zo'n ding loop. Zo'n ding dat me meer pijn doet, dan ondersteunt. Ik weet het niet..daarom deze vraag maar hier gesteld. Ik ben heel slecht in kleding stukken weggooien of wegdoen. Ik heb zelfs heel lang mijn trouwjurken bewaard tot mijn dochters er om vroegen. En toen konden zij er al niet meer in.....gniffelgniffel......

Hemelvaartdag...we hebben dat vaak buitenhuis gevierd. Toen onze dochters om en nabij 4 jaar oud waren, gingen we naar de Geraniummarkt, het evenement van 's-Hertogenbosch. Wij gingen toen naar mijn vriendin Petra en haar man Frits. En met elkaar liepen we over de Geraniummarkt om daarna gezellig met z'n allen te gaan eten. Ik weet nog dat Jip en Janneke "optraden" in de tuin van onze vrienden. De vriendschap van toen is verwaterd... Frits kreeg MS, Petra kinderen en ging studeren. Ik heb verschillende pogingen gedaan om haar weer op te sporen, maar die zijn tot nu toe niet gelukt. Het is ook de angst die me tegen houdt, de angst om te horen dat Frits er niet meer is, of zoveel slechter is geworden. De angst dat ze gescheiden zijn, de angst dat ... Maar toch ben ik er van overtuigd dat onze wegen zich wel weer zullen verenigen..Ik denk aan jullie Petra, Frits, Maurice en Eveline, elke Hemelvaartsdag.

Momenteel lees ik nog steeds het Epos van Markus Heitz: De Dwergen. Ik ben "al" in deel 3. Het werk bestaat uit 4 delen:

De dwergen
De strijd van de dwergen
De wraak van de dwergen
Het lot van de dwergen

Het is vergelijkbaar met Tolkiens In de ban van de Ring. Ook zo monumentaal, ook zo beschrijvend. Maar ik houd wel van dit soort boeken. Van Fantasy met een hoofdletter. De reiziger-cyclus en de Lord John trilogie van Diana Gabaldon heb ik verslonden... Feist en Weiss vormen geen enkel probleem. Ook de hier onbekenderder schrijvers als Elizabeth Hayden en David Eddings (hoewel..) lees ik, zelfs in het Engels omdat er van deze mensen geen Nederlandse luisterboeken beschikbaar zijn.Nu heb ik begrepen uit een interview dat gehouden werd met Markus Heitz, dat er nog meer delen over de dwergen zullen aankomen...en nu roep ik help.....want waar is de tijd dat ik al mijn boeken kan lezen? Zeker als ik bij de dwergen boeken in slaap val.........

Het is toch weer een heel blogje geworden. Het is donderdag 2 juni 2011, de kaars brandt, Mau hoor ik spelen met een sluiting, Tonny slaapt nog en Luna ligt ergens in een kladje zon. Mijn klaartje: ik heb een lekker recept van kruidenboter gevonden. Dat ga ik zo maken voor de bbq vanavond.

Allemaal een fijne Hemelvaartsdag.

grts

troostvogel

2011-06-01T10:11:00.003+02:00

Ik heb het al zo druk.........

2011-05-29T18:11:00.002+02:00

Ik heb het druk... druk op mijn manier...ik loop van Heaven4all naar Boekenkelder en weer terug...ik kom nauwelijks zelf aan lezen toe...
En dan moet ik nog naar de fysio, boodschappen doen, autorijden, twitteren, msn-en, en een weblog bijhouden, plus natuurlijk bij anderen kijken en reageren... zien jullie dat ik het druk heb????

Daarom een zeer kort logje deze keer.. ik heb ook geen inspiratie om ergens over te schrijven...of eigenlijk heb ik dat wel.....Druk hebben, te druk hebben....dat is iets waar ik niet alleen aan lijd. Ik hoor het vaker om mij heen: "Ik heb het zo druk" Nee, ik kan dat er echt niet bij doen... ik heb het al zo druk.....

Laat ik dan even iets zeggen over mijn druk hebben. Als ik wil, is dat allemaal over. Ik besteed niet al mijn tijd meer voor iets anders. Nee ik pak gewoon quality time for me Ik ben de enige die in mijn druk zijn kan inbreken als het ware. Ik ben de enige die aan mijn druk hebben een andere wending te geven. Gewoon door eigen tijd te nemen. En door anders tegen je druk hebben aan te kijken..en wat blijkt... het valt allemaal best mee. Ik kan gemakkelijk even naar mijn dochter die me nodig heeft, of naar mijn moeder die anders zo alleen zit te wachten. En ik kan gemakkelijk tijd vrij maken voor Tonny. Luisteren naar hem, naar zijn verhaal... en ondertussen doe ik gewoon de was in de droger, en vouwt hij de lakens op.

Donderdag gaan we barbecueën. Gewoon omdat er niemand jarig is, omdat achter een boom. Dus zonder reden. Maar met de grootste reden die we hebben: met elkaar eten, drinken en lachen..... Ik heb er zin in. En ik ben van plan mij niet druk te maken om de voorbereidingen.. dat loopt gewoon vanzelf...

Oja ik heb nog een foto beloofd van mijn Aygo

En natuurlijk heb ik wel een Klaartje: ik kreeg zomaar een postzegel cadeau bij Greetz, dus ik heb onze Dick maar een kaartje gestuurd. Hij is immers morgen jarig......................mijn grote broer.....................

woordeloze woensdag

2011-05-25T17:14:00.001+02:00

Briefgeheim, Aygo (ik ga) en heel zijn

2011-05-22T12:18:00.003+02:00

Daar zit ik dan, al die uren achter mijn computertje terwijl ik dat helemaal niet van plan was. Ik had in mijn gedachten om deze zondag een "leesdagje" te maken. Lekker luieren al dan niet binnen of buiten, maar niets is minder waar. Hoewel mijn kleding zich heeft aangepast aan mijn gedachten: je kent dat wel een lekkere legging en wijd lang T-shirt en een jasje want anders is het te koud, zit ik toch tegen mijn computer te praten.

Nou, dan hebben we meteen maar een nieuw logje. Waar het over wilde hebben is briefgeheim.Ik ben altijd in de veronderstelling geweest, and correct me if I'm wrong, dat de inhoud van een brief, een e-mail, een personal message, een briefkaart en zelfs een kladje naar iemand toe, privé zijn, fyeo (for your eyes only). Het maakt niet uit waar je ze vindt. Bij adressering, al is het maar bij naam, dan gaat het briefgeheim op. Ben je een nieuwsgierig type dan lees je het gewoon. Je schendt daarbij wel een heel groot vertrouwen. Ik ken postbodes die een prentbriefkaart lezen, en ik weet dat postsorteerders zich in de slappe uren zich daarmee vermaken.

Maar er zijn helaas mensen die verder gaan. Die privé mail aan iemand anders kopiëren en dan versturen naar andere mensen. Dit gebeurde mij gisterenavond. Iemand heeft een mail van mij gekopieerd, die hij ten eerste niet had mogen zien, ten tweede waar hij niets mee te maken had. En die hij zeker niet had mogen door sturen. Hij heeft daarmee bereikt dat het vertrouwen wat ik in hem had, heel veel minder is geworden. Ik vind het heel jammer. Want ik denk dat dit een spontane actie is geweest, een actie uit een bepaalde boosheid waarbij hij wel de inhoud van de mail kende maar niet de achterliggende gedachte. Nee, ik ben niet van plan om voor hem een deur te sluiten, en ook niet voor die andere jongen. Ik houd niet van ruzie, en dit is hier het laatste woord wat ik er over kwijt wil.

Van de fysiotherapeut kreeg ik de opdracht om met natuur sponsen te oefenen. Ik moet ze als een soort knijpballen gebruiken. Jullie weten toch dat mijn handen als klauwen staan. Daar wil ik verandering in brengen, daar moet ik verandering in brengen want ik wil het stuur van een auto kunnen vasthouden. En niet zomaar een auto, maar mijn nieuwe rode Aygo.ik zal eens kijken of er nog een foto op de website van Jos staat. Jos is Jos van Boxtel, dé Jos van Boxtel, en hij is een neef van ons. Altijd gemakkelijk...

Goed ik merk dat een foto van auto van de site is gehaald.... hij staat er nog wel in het grijsblauw op ....even zoeken of ik een andere in firered kan vinden..... Deze is niet zo rood als de mijne......ik krijg hem dinsdag en dan zal ik wel eens wat foto's maken of laten maken.
Ik heb er natuurlijk een proefrit in gemaakt. Na 3 jaar zat ik weer achter het stuur van een auto en reed als of het niet zo lang geleden was...We hebben de achteraf weggetjes bij ons dorp gekozen... veel bochten werk.. en ja stuur en rembekrachtiging. En natuurlijk een automaat. Dus ik ben blij dat mijn rechter been sterker is dan mijn linker...... tjonge het was wel even wennen... ik was een stukje onzeker toch wel. Maar dat komt allemaal goed....alle komt allemaal goed.. als je maar wil....

Laad ik net de wasmachine vol met zwart spul dat het liefst zwart moet blijven....is mijn bijna volle fles wasmiddel voor zwarte was weg. Deze heeft mijn man weggegooid, hij dacht dat dat die was die de was deed "stinken" ... wij houden niet van geurtjes aan de was... wat een sufferd hè... inplaatst dat hij even de vraag stelt.. is het deze? nee, gewoon weg.. valt nog mee dat hij de fles biotex heeft laten staan en de fles shout.. Het ging om een gekregen merk bij de boodschappen... en ach... dat wil je wel eens proberen toch...
maar het was niets.. ik ben zelfs de merknaam kwijt.... ach kan ik ook niet gepakt worden op laster....ik heb al genoeg niet legale praktijken op mijn naam staan.....

Gisteren heb ik een kalender van 2011 gekocht... een gewone scheurkalender.. de literaire nogwel...ik kon kiezen tussen die van de familie doorzon, een boeddhistische of een literaire.. de laatste is het geworden... het gaat mij gewoon dat ik elke dag zie welke dag het is... want dat raak ik kwijt.. en ik weet nu bijvoorbeeld dat het zondag 22 mei is. Waarom ik de dagen zoek ben geraakt? Simpel: ik zit in een niet werkend leven...ik heb mijn 4 fysio afspraken per week, eens in de zoveel tijd naar de kapper of naar de pedicure...en op vrijdag is Tonny vrij, op dinsdag komt de hulp en op woensdag is het markt. En toch.....maar nu hopelijk niet meer....Met hulp van Geerten Meijsing.. hij schrijft ook boeken heb ik gezien...Ik heb nog nooit iets van hem gelezen.......maar wat niet is kan komen.

Net zoals het einde van dit logje... Ik heb natuurlijk een klaartje: ik kan zelf de kaars aansteken. De kaars die voor jou brandt.

grts van een vrouw die niet stuk te krijgen is......en zo wel.. gewoon de stukken opraapt en doorgaat oh en met de volgende meeting wil ik ook mee... net als Baasbraal

"God glimlachte toen jij geboren werd....."

2011-05-14T20:54:00.003+02:00

Ik heb weer iets nieuws: andere pillen. Ik heb ze al een keer eerder gehad, maar toen haalde het niks uit. Ik werd er zo zombies van als wat. De naam van deze medicatie? Lyrica.... een drug speciaal tegen zenuwpijn. Maar ik heb nog niet erg veel profijt van.
Kan ook niet anders omdat ik gisteren pas begonnen ben met dit spul. Ook slik ik nu nog steeds Rivotril. Maar gisteren had ik zo te kwaad wat ik tussen de twee pillen door twee glazen alcohol hebt gedronken. Volgens mijn man heb ik als een blok geslapen. Dat kwam wel kloppen: ik werd om 4:00 wakker.

Ik heb weer iets nieuws: een boekenforum. Dit is een plaats waar je luisterboeken, e-boeken en strips kan downloaden. Ook voor kinderen. Het adres van de site is: www.ghost4u.nl Dit wil natuurlijk niet zeggen dat ik weg ben bij Heaven4all, integendeel zelfs. Daar ligt toch ook mijn hart. Maar een site waar je alleen boeken kunt downloaden is natuurlijk wel een uitdaging. We zullen wel zien....

Als je mijn huis binnenkomt langs achter, de goede Brabantse gewoonte, kan het niet anders dan dat je oog valt op de prachtige witte rozen die tegen Clair aan staan. Je kijkt er gewoon recht op. En dan zie je aan de rechterkant tegen de garage een uitgemergelde gele roos vol grote gele bloemen, terwijl links tegen de zijkant van het huis een geel-oranje klimroos haar uiterste best doet.
In de voortuin staan ook rozen... de gele tegen het hui staat er prachtig bij, mar de donker rode en de roze struikrozen blijven elk met 1 bloem wel achter.

En toen kwam de regen... niet zachtjes, maar van die keiharde striemende waterstralen.. die je warm in de douche soms wel lekker vindt, maar voor al die bloemen geen goed nieuws was. Voor de planten daar en tegen wel. Ik heb de verregende en uitgebloeide rozen er uit geknipt. En binnen 2 dagen werd ik daarvoor beloond: ze staan allemaal weer in volle pracht.
Net zoals de aankomenwaaien margrieten en de potten met hanggoed....en ik heb de hortensia's al vol knoppen gezien, de bramen en frambozen staan in bloei,,,,wat een goedgeefsheid hè...je moet het alleen willen zien...

Toen ik afscheid nam van een leerling , ja alweer 2 jaar geleden, kreeg ik van haar een doos Inzicht Kaarten. Het is leuk om er af en toe een te trekken en daar op te "mediteren", de tekst bij je zelf zoeken, kijken wat je er mee kunt.., ach jullie weten het wel...
Nou deze week trok ik een kaart die voor mij een Klaartje is voor de hele maand:

In de hele wereld
is er niemand zoals jij!
God glimlachte
toen jij geboren werd

Elke keer als ik dit lees, hoeveel pijn ik ook heb, hoeveel zorgen ...komt er een dikke lach op mijn gezicht en ik accepteer...
Hier onder mijn beloofde 10tje.....nee, geen nieuwe, maar wel een actuele....

Over kerken, kastanjes en kinderen

2011-05-07T09:59:00.002+02:00

Vier keer per week loop ik naar de fysiotherapie. Dat is een afstand van ongeveer 600 m, denk ik. Zodra het wat helder weer is, zie boven de huizen de karakteristieke toren van onze kerk. Wij hebben een waterstaatskerk.

Waterstaatskerk is de benaming voor Nederlandse kerkgebouwen die tussen 1824 en 1875^[1] met financiële steun van de landelijke overheid werden gebouwd. Het ontwerp en de bouw van dergelijke kerken was onderhevig aan de goedkeuring en controle door ingenieurs van het ministerie van Waterstaat. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht is het begrip Waterstaatskerk niet verbonden aan een bepaalde bouwstijl. op het plaatje zie je de Sint Petrus banden uit Overschie, de kerk uit mijn jeugd.

Onze waterstaatskerk is niet in 1875 gebouwd maar later. Na de Tweede Wereldoorlog. Aangezien Berlicum ernstig getroffen was door bombardementen en de kerk aan het Schuurkerkpad het enige onderkomen was waar mensen bij elkaar konden komen, is er na de Tweede Wereldoorlog een nieuwe kerk gebouwd. Sint Petrus stoel. De waterstaatskerk kenmerkt zich eigenlijk door de logge bouw. De niet hoge toren, een beetje vierkant. Maar de plaats waar de Kerk staat doet natuurlijk heel veel.

Ik zie dus altijd die toren, vier keer per week. En weet je wat? Ze gaan de kerk afbreken. Een karakteristiek monument voor ons dorp moet plaats gaan maken voor onverkoopbare appartementen. Het laatste woord is hier gelukkig nog niet helemaal over gezegd, maar ik kan er eigenlijk gewoon van uitgaan dat het doorgaat. Dat ik straks geen toren meer zie, dat je niet de weg kunt wijzen met voorbij kerk de eerste straat aan de linkerkant. Dat de grote dikke kastanjebomen rond om de kerk ook zullen verdwijnen. De bomen in het park waar zoveel kinderen hun kastanjes zoeken op een veilige manier. De bomen waar nu de rode en witte kaarsen fier staan te pronken.

De ene na de andere bezienswaardigheid in ons dorpje verdwijnt. Het begon met het bejaardenhuis, daarna de lagere school en nu dus de kerk. Er zijn heel futuristische plannen gemaakt om daar mensen mooi te kunnen laten wonen. Maar niet onze bejaarden, onze mensen die verpleging nodig hebben, niet onze dorpsgenoten... Voor hen is dit nimmer te betalen.

Mijn moeder is 80 jaar. zij woont op het Dorpsveld. Dat is een nieuw ontwikkeld terrein waar oudere mensen bij elkaar kunnen wonen. Maar daartussen wonen ook jonge gezinnen. Zij heeft getroffen! Zij heeft op tijd haar huis kunnen verkopen en dankzij het geld waarvan is zij in staat een flat daar te huren. De huur ligt over de 800 euro per maand en gaat ook dit jaar weer omhoog. Zij kan het betalen, de gewone mens niet.

Morgen is het moederdag. Een dag met een lading in ons gezin waar een dochter nooit de vreugde van moederschap zal kennen en waar de andere dochter, nu 20 weken ver, moeder aan het worden is. Nee, wij vieren geen moederdag. Voor ons is elke dag een dag voor moeder. Want moeder ben je 24 uur per dag. Net zo lang als je kinderen leven.

Nog even een korte update over Janneke: het gaat haar goed, ze is wel vreselijk moe, en haar eetstoornis komt weer opzetten, maar ze heeft zelf al aan de bel getrokken. Nee, ik heb er alle vertrouwen in dat deze meid het red!!Ze is immers mijn dochter!

Met Evelien kan het niet beter gaan. De 20 weken echo is gepasseerd en alles is goed. Ze maakt een gewone rustige zwangerschap door. Zo zegt ze wil ze wel tekenen voor een 2de zwangerschap er snel achteraan.
Deze getoonde echo is trouwens niet van haar. Dat zijn toch heel erge prive beelden.
maar met dank aan Hillie's Webhoekje

Zoals iedereen wel weet en verwacht ben ik van de methadon af. Het viel me eigenlijk best wel mee. Het enige waar ik last van kreeg waren pijnen waarvan ik dacht dat ik ze niet meer had. Met name de neuropathie in mijn handen en voeten. Deze breidt zich op dit moment steeds verder uit: Al over mijn ellebogen en over mijn knieën. Omdat ik niet meer kon slapen van de pijn ben ik toch maar weer naar de dokter gaan. Ik heb nu een Rivotril.en ik slaap erop.

Wat doet dit medicijn en waarbij wordt het gebruikt?
Rivotril
De werkzame stof in Rivotril is clonazepam.
Clonazepam behoort tot de benzodiazepinen. Het werkt rustgevend, spierontspannend, vermindert angstgevoelens en beïnvloedt de overdracht van elektrische prikkels in de hersenen.
Artsen schrijven het voor bij epilepsie, rusteloze benen of slaapschokken, paniekstoornissen, sociale fobie, bepaalde vormen van zenuwpijn, spierkrampen en bij ernstig zieke mensen om te slapen.

Maar om nu mijn hele leven aan dit medicijn gebakken zitten, dat weet ik niet. Want wat hou je over van je leven?
Hoewel ik me ook realiseren dat leven met ernstige zenuwpijn ook geen leven is. Ik wil een middenweg, maar die is er niet, nog niet!

Medicijnen die helpen, komen voor de rekening van de patiënt. Net of ziek zijn toch al niet zoveel kosten meebrengt. Maar we zien wel volgende week, bel ik even met de huisarts ...

naast deze hele update heb ik natuurlijk ook leuke dingen. Vlak voor me staat een bos paarse violieren in een bruingouden pot en even verderop staat een bosje rose-witte rozen. elke week neemt Tonny bloemen voor mij mee. Natuurlijk heb ik ook een klaartje: een lief berichtje van een goede vriend, ik ook van jou

De zon schijnt dit weekend, we kunnen buiten zitten en als we stil zijn horen we zelfs de vogels kwinkeleren.

Fijne moederdag, lekker weekend, en een ontzettend goede week!

Frieke

Weten wat je zegt.....

2011-04-18T12:03:00.001+02:00

Het aangename van in een dorp wonen is wel het sociale contact. Als ik tegenwoordig met mijn rollator naar het plein wandel, spreek ik herhaaldelijk mensen. Soms in een echt gesprek, maar meestal gewoon goeiedag, goeiemorgen, goedemiddag. Dat heb je niet als je in een auto zit. Op de fiets meestal wel. Maar dan beperkt het zich echt tot goeiemorgen goeie avond. Niet erg, het zijn welgemeende wensen. Al staan wij niet meer daar bij stil, we menen het allemaal echt. Niemand wil immers een ander een slechte morgen of een slechte avond toewensen. We staan er eigenlijk alleen niet bij stil wat we zeggen. En het blijkt dat dat niet een op zichzelf staande gebeurtenis is. Hoe vaak zeg je iets zonder dat je erbij nadenkt, hoe vaak flap je er iets uit zonder dat je stil staat bij de betekenis van wat je roept.

Ik merk dat ik mezelf daar ook schuldig aan maak. Mijn goede morgen toe gewuifd naar een buurvrouw die staat te schoffelen, komt er zonder nadenken uit. Net zoals de woorden alsjeblieft, dank je wel, hoe gaat het met je, leuk je te zien, fantastisch dat je er bent……

En meestal gaat het echt allemaal goed. Er is een hele tricky bij: hoe gaat/is het met je? Willen mensen echt weten hoe het met jou gaat? Willen ze het hele verhaal horen? Wil jij het hele verhaal vertellen? Wat wil je kwijt, wat wil de ander horen? En wil jij wel horen hoe het met de ander gaat als jij die vraag stelt. Lastig, als je hier geen antwoord op hebt. Ik heb gemerkt dat je er beter over na kunnen denken of je zo'n vraag wil stellen, en hoe je zo'n vraag beantwoord. En dat is nog allemaal afhankelijk hoe na de mensen jou staan.

Ik zit nu in de tweede week van methadon af bouwen. Met het afbouwen heb ik niet zoveel moeite nu. De eerste keer dat ik het probeerde wel. Het enige wat me zorgen baart is de pijn die ik nu weer ervaar in mijn rug en in mijn handen en voeten. Vooral de pijn in mijn handen en voeten is soms bijna niet te houden. En zeker in de nacht niet. Nu heb ik straks fysiotherapie en ik ga dit de fysiotherapeut even voorleggen. Naast de neuropathie en de pijn die daarbij hoort kan het ook goed een spier probleem zijn. Ik weet wel dat ik nu iets hoop wat het niet is, maar ik ga toch vragen. De pijn in mijn rug is trouwens leefbaar. En ik heb het maar opgegeven om pijnvrij door het leven te lopen.

Ik mag tegenwoordig vier keer per week naar de fysiotherapie. Mooie week vulling hè? Twee keer voor drainagetherapie en twee keer voor conditie opbouwen. Alleen woensdag hoef ik niet. Ach als het allemaal helpt heb ik het er graag voor over. Het is er weer even uit. Want ik merk wel dat ik moet oppassen dat ik niet binnen blijf zitten. Ik moet er echt uit. Misschien dat Tonny en ik toch weer even een vakantie moeten plannen, of plannen... Gewoon spontaan op vakantie gaan, dat lijkt meer op! Zit ik alleen met al mijn fysio afspraken..... Net of ik die niet kan afzeggen.

Met Janneke gaat het goed. Het is maar wat je onder goed verstaat. Ze is in ieder geval klaar met alle behandelingen nu, en tussen alle scans en foto's en onderzoeken gaat voor haar nu de tijd van herstel in. Ik heb groot vertrouwen in haar. Ik weet zeker dat je dit kan, ze is immers mijn dochter.
Evelien bereid zich nu voor op de 20 weken echo. Ik dacht dat ze al zover was, maar nee afgelopen maandag was ze 18 weken. Ik was mee naar de controle en ik heb het hartje van Philips gehoord. Als oma ervaar ik dat heel anders dan als moeder. Het verschil kan ik niet duiden, het is een gevoel, een fijn gevoel.

Ik wilde eigenlijk nog een tientje maken, omdat dit werd logje toch over woorden gaat, over de betekenis van woorden het gevoel dat je erbij hebt. Maar ik ben nu even woordeloos. Natuurlijk heb ik wel een klaartje :de wereld wordt langzaam groener, hebben jullie alle blaadjes gezien die uit de bomen spuiten? Terwijl de Wilde kastanje al volop in blad zit begint nu de tamme kastanje ook.Het is een prachtig gezicht!

grts

Als je goed om je heen kijkt, zie je dat alles gekleurd is!

2011-04-09T14:34:00.000+02:00

Goed we gaan het opnieuw proberen. Nu eens kijken of er meer snelheid in kan komen. Kijk eens doet hij nu goed. Waarom hij het net niet deed, is mij nog een raadsel. Wie hij is? Hij is mijn draakje: Dragon Naturally Speaking. Sinds ik een keer ben opgebeld door DNS, lijkt het wel of het functioneren van mijn draakje veel minder gaat. Het was een tevredenheidsonderzoek, waar ik positief op heb gereageerd. Nooit meer doen… Dat is de goden verzoeken!
Ik denk dat ik gewoon moet doorpraten, om deze draak weer op de rit te krijgen. En natuurlijk duidelijk spreken. Duidelijker.

Afgelopen week is er weer veel gebeurd. Maar bottomline: het gaat allemaal goed naar omstandigheden. Ik heb woensdag een controle gehad van de revalidatiearts, en hij was heel tevreden. Over drie maanden mag ik terugkomen. En dan met een betere conditie. Want ik mag aan mijn conditie gaan werken bij de fysiotherapie. Dat betekent voor mij dat ik drie keer in de week naar ze toe mag. Joepie!
Maar misschien is het niet verkeerd, want thuis op de hometrainer, of touwtje springen, dan komt er dikwijls niet van.

Onze Janneke heeft afgelopen week haar laatste uitwendige bestraling en chemo/cocktailparty gehad. Er rest haar nog een inwendige bestraling. Dan heeft ze daar ook de drie afgesproken bestralingen van gehad. Als je je realiseert, waar ze bestraald wordt, dan begrijp je wellicht dat ze heel veel pijn heeft. Vooral ook als er urine blijft druppelen over de zwaar verbrande plekken. Na volgende week wordt het allemaal opbouwen. Weer opbouwen.... Dat gaat echt niet zonder slag of stoot. Het duurt nog heel lang voor ze haar oude gezellige Janneke zal zijn. Kanker maakt meer kapot dan je lief is!

Gelukkig is er ook vrolijk nieuws te melden. Want onze Evelien is de 20 weken gepasseerd en alles gaat goed.

Ze zijn hard bezig met het aanpassen van hun huis. Je kent dat wel: behangen, schilderen, meubels uitzoeken en neerzetten, meubels opknappen, en alles was zo voor de voeten komt. Het is een immense klus, maar elke dag een steekje is een hemdsmouw in een jaar, zoals de taal leert. Oftewel: ze komen er wel, en anders gewoon niet!

Vanochtend was mijn moeder op de zaterdagse koffie. We hebben gesproken over de duurte van het leven. En dan bedoelen we niet hoelang we leven, dus de lengte. Je krijgt steeds minder voor steeds meer geld. Als je alleen van een AOW moet rondkomen, is dat heel erg moeilijk. Zeker als je gewend bent te te kopen wat je hebben wilt.

We moeten allemaal een stap terugdoen, wordt er gezegd. Maar een stap terugdoen van een klein inkomen is veel moeilijker dan dat doen van een groter inkomen. Al is dat natuurlijk ook niet gemakkelijk. Iedereen geeft toch uit naar zijn inkomen. Heb je veel dan geef je veel uit, heb je minder dan geef je heel wat minder uit. Vroeger kon je nog leven van het statiegeld aan het eind van de maand. Tegenwoordig is deze optie verdwenen, er is nog maar heel weinig statiegeld. En met het beetje statiegeld wat je hebt, kun je eigenlijk alleen macaroni eten…

Momenteel ben ik weer bezig om te kijken naar een auto. Ik wil mijn dochters kunnen opzoeken, als ik wil, als het nodig is, of als ik het nodig vind. Maar ik heb wel wat wensen. Hij mag niet te groot zijn, ik wil een automaat, en hij mag niet te oud zijn. Scootmobielen vallen af, en volgens mijn man een 45 km wagentje ook. Dan kan ik net zo goed een gewone auto kopen. Voor de prijs of je dat niet te laten. Maar dat weet ik zo net nog niet. Daar wil ik wat research voor doen op internet. En ik zal langzaam mijn voelhorens uitsteken bij Jos van Boxtel. Misschien heb ik net zoveel geluk als toen met die Yaris. Wie weet…

Ik denk dat ik maar eens een boterham ga pakken.

Dat lijkt me een strak plan, ja. En natuurlijk heb ik een klaartje: Ik heb 1 tulp langs de vijver in bloei, dieppaars....

trekken aan bellen en aan touwtjes

2011-03-30T11:00:00.001+02:00

Het moet niet gekker worden: ik werd om 8 uur uit bed gebeld... en niet één keer tingelingelingeling, maar wel 2 keer..wij hebben zo'n ouderwetse trekbel

die klingelt tot achter in de tuin..Nou daar word je wel wakker van. Een uur

eerder dan normaal en tel daarbij het uur van het weekend.. precies.. dat bedoel ik nu...uitslapen is er gewoon niet meer bij. De maatschappij jaagt maar door. Dag na dag vervliegt en ik heb het spreekwoordelijke nakijken.

Waar vul ik die dag nu eigenlijk mee. Wat zal ik zeggen, wat luisterlezen, wat computeren, en een beetje rommelen in het huis. Verder ga ik eruit voor wat boodschappen of om iets te posten. dat is een mooi loopje naar het plein en terug. Ik zou wel verder kunnen maar er zit nog een psychische barrière als je begrijpt wat ik bedoel. Ik ben er nog niet aan toe om naar mijn moeder te lopen.En ik weet dat ik moet oppassen anders kom er ik helemaal niet meer. Niet dat ik mijn moeder niet zie: ze komt elke woensdag en zaterdag op de koffie.
Ik moet er toch eens overheen stappen, over die denkbeeldige hindernis.

Afgelopen zondag waren we even bij Janneke. Ze is inmiddels weer thuis en haar sacherijnige zelf bij tijd en wijle..Natuurlijk ben ik zeer snaps omn doro te hebben waar dat vandaan komt: ze moet alles uit handen geven.

Nee zij trekt bij lange na niet meer aan haar eigen touwtjes

Een trekpop of is het toch een marionet...

Ik las onlangs in een boek iets van deze strekking:

je kan alles van me krijgen, je mag alles van me weten, maar mijn naam is van mijzelf

Niet aan je eigen touwtjes trekken, gemanipuleerd worden. dat is het negatieve gevoel dat heel gauw de kop op komt steken. Want we zien niet anders als manipulatie. Dat is toch alles wat de regering doet. "Wij zijn het niet, ik was het niet, maar toch onze excuses"
Van de week werd aan mij duidelijk gemaakt dat iemand zich gemanipuleerd voelde door mij en de site www.heaven4all.org. Nu is dat nooit mijn bedoeling. En ik heb me nadat we erover gemaild hebben afgevraagd of ik dat echt niet doe....ben ik dingen naar mijn hand aan het zetten, moet alles op mijn manier gaan?
Ben ik poppenspeler geworden?

Het antwoord op deze vraag, heb ik nog niet...maar ik kom er werkelijk op terug.

En ondertussen heb ik nog een touwtje waaraan getrokken kan worden: het touwtje uit de brievenbus. Ik heb deze week iets met dit liedje. Het gaat over loslaten en vasthouden, en onvoorwaardelijke liefde. Ergens zou altijd voor iedereen een touwtje moeten hangen......

HET TOUWTJE UIT DE BRIEVENBUS- Paul van Vliet

Songtekst: Paul van Vliet - "Het touwtje uit de brievenbus"

Ze zeggen:
Laat hem los
En laat hem niet meer binnen
Ze zeggen:
Laat hem gaan
Hij moet het overwinnen
Ze zeggen:
Niet erheen
Je kunt hem niet meer geven
Ze zeggen:
Deur op slot
Je hebt ook een eigen leven

Maar ik heb hem toch gevoerd
Hap voor hapje
Ik heb hem leren lopen
Stap voor stapje
Sinaasappels
Buitenlucht
Boterhammen mee
Wandelen hand in hand
Rennen langs de zee
Een tikje op zijn vingers
Een pluimpje op zijn hoed
Een klopje op zijn schouder
Van jongen jij gaat goed
Een glimlach van vertrouwen
Er wordt van jou gehouden
Die hele lange weg
Die wij samen zijn gegaan

Nemen geven
Leren leven
Eigen benen staan
Mijn hart mijn huis
Mijn beide armen
Stonden altijd open
En een touwtje uit de brievenbus:
Hij kon zo naar binnen lopen

Maar ze zeggen:
Laat hem los
Niet meer met hem praten
Ze zeggen:
Laat hem gaan
Je moet het overlaten
Dus ik ga daar niet meer heen
Ik maak daar niet meer schoon
Ik heb mijn eigen leven
Maar ook dat van een zoon..

Die ik heb gevoerd
Hapje voor hapje
Die ik heb leren lopen
Stap voor stapje
Sinaasappels
Buitenlucht
Boterhammen mee
Wandelen hand in hand
Rennen langs de zee

Hij is weer even hulpeloos
Als dat kereltje van toen
Maar ik laat hem nu alleen
Ik mag nu niets meer doen

Maar ik laat toch voor de zekerheid
Mocht hij naar huis verlangen
Dat touwtje uit de brievenbus
Voorlopig nog maar hangen...

Tekst: P. van Vliet, Muziek: Ben van der Linden

grts

ps Mijn klaartje voor vandaag: vanochtend stond mijn ontbijt zoals altijd weer op tafel.

Over pijn, leven en dood, een boottocht en eten

2011-03-21T12:42:00.000+01:00

het is alweer een hele tijd geleden, dat ik hier kwam schrijven. Dat heeft een reden: het ging heel erg slecht met onze Janneke. Zo slecht dat we vreesden voor haar leven. En dat is een emotie die geen enkele moeder toe wens. Gelukkig kan ik nu melden dat het allemaal weer wat beter gaat en als ze vandaag goed door de chemo komt, mag ze naar huis. Ze is ook alweer met de bestralingen begonnen. Ik vraag me alleen af hoe het allemaal moet met haar nier katheder.

Inmiddels heb ik ook de gemeente weer gebeld voor huishoudelijke hulp. En hoe toevallig… Ze hadden net de papieren van onze Janneke voor zich liggen. En ze had ook heel toevallig net met het adviseringsbureau (MO-zaak) gesproken. Er volgt in ieder geval een positieve beslissing.

Met onze Evelien gaat het trouwens goed. Zij en Philips maken het prima. Philips doet het volgens het boekje...

Mijn moeder is vandaag jarig. Ze wordt 80 jaar. We hebben het afgelopen zaterdag uitgebreid gevierd met een boottocht en een diner.
Al mijn nog levende neven en nichten waren er. En een aantal vrienden en vriendinnen van mijn moeder. Natuurlijk mijn broer en mijn zussen met alle aanhang. Alles bij mekaar kwamen we op een 50 personen. Wij hebben gegeten bij Picasso. Dat is een klein restaurantje in de Kerkstraat in 's-Hertogenbosch. Nou ja, klein… Het heeft wel iets van pijpenla, heel diep. We hadden keus uit voorgerecht hoofdgerecht nagerecht en het was fantastisch. De moeilijkheid bij zo'n groot gezelschap is het tegelijk op tafel brengen van de gerechten. En dat ze dan nog warm zijn, als moet. Maar niets dan lof voor de keuken van Picasso. En mocht je ergens in den-Bosch willen gaan eten, dan is dit echt een aanrader. Wel eerst even reserveren.
De rondvaart naar Heusden hadden de meesten van ons al eens meegemaakt, maar het blijft altijd een belevenis om de stuwen te nemen. Als je van Dommel naar Maas gaat is er een verval. Het niveau van de Maas is lager als dat van de Dommel. Voor de stuwen varen we over de Ertveldplas. Deze plas is ontstaan bij het bouwen van 's Hertogenbosch.
In Heusden hebben we anderhalf uur rondgelopen. Dat was meer dan genoeg om heel het oude vestingstadje te bekijken. We hebben er geen pannenkoeken gegeten, ten eerste was daar heel druk, en ten tweede hadden we net op de boot geluncht.
Tijdens het lopen van rondvaart naar restaurant heb ik bedacht dat ik eigenlijk te weinig in den Bosch kom. Er zijn hele leuke winkeltjes, en restaurantjes, die net buiten de voetgangers promenade liggen. Het is echt iets om te onthouden, en te zijner tijd toe te passen.

Met mij gaat het steeds beter. Gelukkig maar! Sinds twee weken heb ik rollator. Ik was de rolstoel meer dan zat. Met door rollator ben ik wat vrijer, en heel belangrijk onafhankelijk. Als ik nu verzin dat ik naar het plein wil, dan ga. Natuurlijk heb ik mijn beperkingen in de voeten (perifere neuropathie) en handen, maar daar kan ik wel mee omgaan. Ook kan omgaan dankzij mijn rollator met mijn evenwicht probleem. Maar ik ben reuze blij dat ik gewoon weer kan lopen. Fietsen zal nog wel even duren. En over autorijden praten we maar niet.

Langzaam zeker komt het gewone leven hier weer op gang. Ik raak bij in mijn huishouden, met de strijk, en met mijn boeken. Mijn praktijk blijft echter gesloten. Als ik geen handelingplan kan maken, en niet kan inspringen, heeft het begeleiden van leerlingen totaal geen zin. Ja, ik klopt dan centen uit de ouders hun zakken. Maar zo zit ik niet om geld verlegen.

Ik verwacht binnenkort toch de belastingteruggave van 2009 en mijn letselschade en loonderving van de tegenpartij. Ik ben heel benieuwd welke ik heb eerst binnen heb. Binnenkort ga ik ook beginnen met het uitzoeken van mijn administratie voor de belastingaangifte van 2010. Nee, maak je niet druk, ik hoefde alleen maar aan een accountantskantoor te leveren. En dat is zo gebeurd.

Zo ik heb heel veel geschreven, nou ja, gesproken… Mijn draakje doet de rest. Ik ben hem weer aan het instellen. Want na een systeemherstel loopt mijn spraakherkenningsprogramma's niet al te best.
Allemaal een hele goede week en natuurlijk heb ik een klaartje: mijn moeder is 80 en kei gezond!!!

met mijn draakje.....

2011-02-22T13:55:00.000+01:00

Het zal er toch eens van komen: een nieuw bericht hier! Het is niet dat er niets gebeurt, maar ik heb vaak de energie niet om iets op te schrijven. Laat ik eerst maar eens met de leukste nieuws beginnen:
onze Evelien is in verwachting. Zij is nu 11 en een halve week ver en alles is goed.We hebben de eerste echo's al gezien. Op de echo stond: photo by Philips. Het hoeft dus geen uitleg dat we nu over Philips praten als we het over de baby van Evelien en Nicky hebben.

Met Janneke graag het zo zo. Natuurlijk doet het haar zeer Evelien en Nicky in verwachting zijn. Ze heeft het er moeilijk mee. Maar ze wil wel met Evelien "zwanger" zijn. "Het is het dichtste in de buurt van een eigen zwangerschap"
1 maart gaat eindelijk haar behandeling beginnen. Ze krijgt zes keer cocktailparty, zes weken bestraling en driemaal inwendige bestraling. Al deze behandelingen starten tegelijk. Wat inhoudt dat ze halverwege april klaar is. Ik hoop dat ze het redt.

Vanaf morgenmiddag heb ik geen bed beneden meer of andere hulpmiddelen in huis. Enkel de rolstoel houd ik nog even vast. Het is allemaal weer een stap voorwaarts. En als ik wil liggen lezen dan ga ik gewoon naar boven. Tonny heeft overal steunen gemaakt. Dus dat komt helemaal goed.

Gisteren is de adviseur van de schadeverzekering geweest. Het gaat dan over dat ongeluk op 20 december 2007. Maar we zijn er uit: ik vraag elke maand een aanvulling op datgene wat ik tekort kom aan uitkering. Daarbij komen ook nog huishoudelijke kosten voor hulp en natuurlijk letselschade. Dat laatste is een onderhandelingspost. Wij kennen hier geen Amerikaanse bedragen. En dat is maar gelukkig. Het wachten is op een verklaring van mijn oncoloog dat ik momenteel geen kanker heb. We hoopten dat ik hem zo krijgen maar ze willen toch een officiële aanvraag van de verzekering en een handtekening van mij dat ik toesta dat ze kennis nemen van de medische gegevens van mij. Voor mij hoefde dit allemaal niet zo officieel, maar volgens het ziekenhuis wel. En eigenlijk hebben ze gelijk!

Ik ga dit logje afsluiten. Natuurlijk heb ik een klaartje: Philips!!!!!

grts

go girl go

2011-02-11T11:05:00.001+01:00

ja, ik weet het: mij blog stiltes lijken steeds langer te worden. Dit heeft vooral te maken met het zoeken van mijn weg in mijn leven. Ik kan niet met mijn draakje werken als Tony in de buurt is. Hij vraagt dan elke keer wat? Wat zeg je? En dan leg ik hem uit dat ik met mijn draakje spreek, oja zegt hij dan, maar 2 min later vraagt hij weer wat ik zeg. Dat werkt dus allemaal niet.

Gelukkig is hij nu weer aan het werk. Nadat hij mij uit bed geholpen heeft, en als ik aangekleed beneden ben, dan pas gaat hij naar zijn werk. Dat is om een uur of 10 en hij is om 2:00 al weer terug. Maar het geeft wel mij mooi wat tijd voor mij zelf.

Momenteel is hij met Janneke naar Arnhem. Daar heeft zij een gesprek over inwendige bestraling. De behandeling komt nu gelukkig steeds dichter bij. Er was op de laatste MRI nog een uitzaaiing ontdekt in een lymfe knoop.

Ik zit te wachten op mijn drainage therapeut. Die komt over een half uur.

Vorige week had ik het plan om mijn medicijnen af te bouwen. Maar dat is me niet gelukt. Na drie dagen ben ik niet terug naar mijn oude inname. Hier voel ik me toch een stuk beter bij. Daarbij naast mijn methadon slik ik ook nog dyclofinac. Zeker als de pijn te veel wordt. Dat helpt bijna meteen.

Waar ik me een beetje zorgen over maak, is mijn temperatuur. Ik schommelt tussen de 35.2 en 36.4 Dat vind ik laag. Maar mijn huisarts kan daar niets aan doen, ik heb wel bloedarmoede maar dat is te weinig. Ik heb de hele dag warme en koude rillingen maar ook hier kan mijn huisarts, zegt hij. en ik hoef me er geen zorgen over te maken. Jammer genoeg doe ik dat toch. Ik ben eigenwijs.

Ik denk dat ik maar een kopje koffie gaan nemen en wat rekening ga betalen: dat houdt nooit op!

Mijn klaartje: afgelopen zaterdag kreeg ik van Tony een mooie bos rozen: ze staan nu nog!

rustig aan

2011-02-05T13:05:00.001+01:00

En het is alweer zaterdag. Wat gaat de week weer snel als je niet constant op bed lig. En dat doe ik niet meer. Ik hobbel overal een beetje naar toe. Ik ben zelfs narr het plein geweest in de rolstoel voor wat boodschappen. Tonny heeft me daar heen geduwt en weer terug. Zo ben ik gisteren ook naar de fysiopraktijk gegaan. Met de auto en dat ging ook (het in en uitstappen)
Maar vandaag mag ik de rekening betalen. Gisteren eigenlijk ook al... maar ik wil door...

Dus vandaag een rustdagje met veel lezen en indommelen... dan komt het vanzelf allemaal weer goed....

Met onze Janneke gaat het ook stapje voor stapje vooruit. Daar ben ik heel erg blij om.

Mijn klaartje: ik heb net lekker koffie gedronken met mijn moeder. Erg gezellig!

Samen

2011-01-31T13:41:00.003+01:00

3J's - Je Vecht Nooit Alleen

Weet je, schat, we zien het soms een beetje zwart
Soms lijkt de wereld om je heen, koud en gemeen
En je strijdt, omdat de aarde lijdt
Maar zelfs als de zon voorgoed verdwijnt
Je vecht nooit alleen

Want je hebt de tijd, de eeuwigheid
De verbeelding aan je zij
En je weet, daar zal ik altijd zijn

Als je mij belooft, dat je blijft geloven
Dat een mens krijgt wat hij geeft
In je grootste zorg, zit de hoop verborgen
Dat wie lief heeft overleeft

Stil maar lief
Je piekert, want het wil maar niet
Ga waar de wind je vleugels vindt, ontstijg je verdriet
En je vraagt wie dan de aarde draagt
Kijk naar de zon, die bron verscheen
Je was nooit alleen

Want je hebt de tijd, de eeuwigheid
De verbeelding aan je zij
En je weet, daar zal ik altijd zijn

Als je mij belooft, dat je blijft geloven
Dat een mens krijgt wat hij geeft
In je grootste zorg, zit de hoop verborgen
Dat wie lief heeft overleeft

In je grootste zorg, zit de hoop verborgen
Dat wie lief heeft overleeft
Dat wie lief heeft overleeft

dag na dag

2011-01-27T16:56:00.000+01:00

en dan is het alweer donderdag...gisteren is Janneke naar huis gekomen. We bellen elkaar van bed baar bed....ze mag 6 weken helemaal niets doen... logisch... haar hele buik is overhoop gehaald...

Met mij gaat het samen met de pijnstillers de goede kan op. Van de fysio heb ik te horen gekregen dat is wel moet "werken" maar niet moet overdrijven. Ik ga dus nu te snel...logisch dat ik pijn heb naderhand. En van mijn ziekenbezoekster hoor ik dat ik just alle pillen moet slikken die ik mag omdat ik geen pijn hoef te hebben. Dus op 2 fronten ben ik de mist in gegaan.. Ach het is mijn lichaam denk ik...ik voel wat kan en niet kan al is dat achteraf..:)

Volgende week mag ik op controle bij de revalidatie arts.. als ik tenminste in een auto kan zitten. Ik wil daar wel alles voor proberen hoor...alleen niet ten koste van alles.

Gisteren was onze Evelien jarig. 30 alweer.....wat gaat het snel, wat gaat het snel...

Ik ga maar weer even wat lopen en dan weer wat liggen...ik moet in beweging blijven:)
En mijn klaartje: ik moet echt elke keer lachen als ik naar mijn rode draakje kijk....huisvlijt van Evelien. Een rond-gehaakte draak.

en verder..

2011-01-23T12:53:00.000+01:00

Afgelopen week is een verschrikkelijke week geweest. Tijdens Jannekes operatie is er een slagader geraakt. Dit was niet gezien. Terug op verkoeverkamer ging het zichtbaar mis met Janneke. Ze was dan ook zo weer terug op de OK. Na 9 zakken bloed te hebben ontvangen en het dichten van de scheur was ze weer stabiel. Ze hebben haar daarna 24 uur in slaap gehouden. Alles bij elkaar ligt ze nu nog in het ziekenhuis. De thuiskomdag wordt steeds vooruit geschoven. Maar vandaag hoorde ik van haar (eindelijk een levensteken...!!!) dat ze gedoucht had....dus er zit vooruitgang in.

Met mij gaat het op en af. De ene dag beter dan de andere...maar ook dat is logisch..ik kan wel steeds meer en zelfstandig. Alleen moet ik oppassen dat ik niet overdrijf en teveel zelf doe. Daar mag ik dan later de prijs wel voor betalen..

Met mijn gewicht gaat het goed. Langzaam omhoog, maar ik ben nog niet terug op de 93 die ik woog toen ik het ziekenhuis in ging. Dus ik ben wel tevreden. Wat nu bij het gewicht komt, is spierweefsel. En dat is wat ik ook kwijt was... ik heb weer benen...

Ik vind de weken langzaam voorbij kruipen... ik vul mijn dagen met luisterlezen en een heel klein beetje computeren. Af en toe tv, visite en telefoon. De fysio komt nog aan huis en de drainagetherapeut ook.
Ik wilde dat de zon wat vaker doorkwam...gewoon omdat alles zo nat kijkt.

Mijn klaartje: gisteren kreeg ik van mijn moeder een mooie bos Têtê a Têtê narcissen...lief hoor.... ze brengen het voorjaar binnen...

grts

Mobiliteit

2011-01-18T13:54:00.000+01:00

zo vandaag weer eens een logje via mijn laptop. Zonder draakje want die is nu niet aan gesloten. Het gaat langzaam, of vlug, vooruit ( en achteruit).. het lopen dan... ik kan al hele stukken zonder looprek en zo kan ik zelf mijn drinken pakken bijvoorbeeld. Vandaag heb ik 3 treden trap gelopen. Dat gaat dus ook de goede kant op. Het was dus toch meer de angst die me tegen hield... .. en die is nu weg...ja ik heb heel veel vertrouwen in mijn fysiotherapeut. Fietsen is helaas een brug te ver. Maar dat komt wel weer...of niet... mijn evenwicht is erg verstoord merk ik wel...

Janneke is vandaag opgenomen in het Radboud in Nijmegen. Morgen krijgt ze een 4 uur durende operatie, en als alles goed is mag ze donderdag weer naar huis. Ik ben in mijn gedachten en gebeden bij haar......

Vandaag heb ik uitbreiding van thuishulp gevraagd. Huishoudelijk dan. Want dat kan ik nu helemaal niet. En nu valt op hoeveel ik nog steeds deed.Ik ben niet bang dat ik het niet krijg. Het Loket Welzijn is al akkoord. En Tonny spreekt voor mobiliteit al over een scootmobiel....daar moet ik me eerst nog even in verdiepen........

Oja ik kreeg vandaag ook een nieuwe TEK (therapeutische elastische kous) voor mijn oedeem arm aangemeten.

Mijn klaartje van vandaag: er zit vooruitgang in... voor allemaal

grts

weer thuis

2011-01-09T14:49:00.000+01:00

Vanaf vrijdag j. l. ben ik weer thuis . Het gaat stap voor stap vooruit al blijft de pijn ook piekend aanwezig. Iedereen heel erg bedankt voor alle wensen , kaarten en bloemen. Blij verrast was ik door weer een mooie bos gele bloemen van de meiden van de plaatjes enzo groep . Als ik weer wat meer kan zal ik ook mijn secret santa naar behoren bedanken. Grts, Frieke

de allerbeste wensen

2010-12-30T21:11:00.000+01:00

Vanuit mijn logeeradres wens ik jullie een fantastische jaarwisseling. En een fabelachtig gezond 2011 met massa-s liefde !

Ziekenhuis

2010-12-28T18:03:00.000+01:00

Ff een kort bericht. Ik logeer al weer 16 dagen in het ziekenhuis. Het Einde is nog niet inzicht. Ik heb erg veel pijn en kan niet weer oprechter been staan . Bid met mij voor een snelle beterschap en thuiskomst. Gpup Frieke.

schoon

2010-12-09T17:06:00.000+01:00

even snel een kort berichtje : geen uitzaaiingen. Waar de pijn dan vandaan komt is nog niet bekend maar daar wordt verder naar gezocht.. volgende week donderdag belt de oncoloog me daar over op.

we spreken e;lkaar wel weer.. ik ben nu te moe op pap te zeggen:)

grts

frieke

koud hè....

2010-12-08T12:33:00.001+01:00

Het is weer nog maar één nachtje slapen. Maar ik moet zeggen dat deze weken snel zijn gegaan. Natuurlijk ook omdat het nieuws van Janneke kregen: als het goed is, krijgt zij vandaag te horen hoe het verder gaat.

Ondertussen ben ik bezig mijn Secret Santa pakje in orde te maken. Dat valt niet mee: ik heb maar heel summiere inlichtingen gekregen. En een web log waar al meer dan drie jaar niet aan gewerkt is. Dus ik heb besloten maar wat te doen en een pakje te maken welke ik ook gezellig vind om te ontvangen.

Hoewel ik hoopte dat het anders zou zijn, slik ik nog steeds morfine. Ja, ik heb het geprobeerd zonder……… Zo eigenwijs ben ik wel. Maar ik kreeg mijn trekken thuis. Behoorlijk! Met als gevolg dat ik weer netjes aan mijn pijnstillers zit.

Ik wilde dat ik weer fietsen kon, en durfde. Dat zou mij toch weer meer vrijheid geven. En eigenlijk zou ik willen autorijden, maar ik weet in mijn hart dat mijn concentratie niet voldoende is.

Trudie, ik heb gisteren van Annie een stel lesjes van DST gekregen die ik kwijt was. Maar daar zat Dee 's witte poezenles niet bij. Ook kan ik nergens meer de tag vinden. Heb jij misschien nog wat over en bewaard. Ik snap eerlijk niet waar het gebleven is.
Update: nou ik moet ook nodig naar de oogarts om beter te kijken.....ik heb hem dus wel!

Ja, ik ben heel voorzichtig wat aan het spelen met PSP ja, en het lukt! Van al tijd maar lezen, word ik mega duf. Dus ik heb heel lang liggen pielen voordat ik PSP er weer op had. Op de een of andere manier wilde hij niet meer pakken. Maar uiteindelijk is het gelukt. Ik kan ook 13 er opzetten, maar ik vind dat nog steeds een traag programma dat te veel dingen laadt, waar ik toch niks meedoen. Ik heb aan de functies van PSP 10 meer dan genoeg.

Ik heb heel veel last van de postbezorgersstaking. Er wordt geen luisteren boeken meer afgeleverd. Niet dat ik niks te lezen heb, maar ik had me echt verheugd op een paar boeken. En dat duurt nu langer. Anders heb ik ze binnen vijf dagen, nu is het bijna twee weken met de weekenden er tussen.

Als jullie zin en tijd hebben kom dan eens kijken op www.HappyPsp.nl dit is een forum wat pas in de lucht is. En ik post mijn luisterboeken op www.unholyghost.org en dat is erg leuk om te doen. En net zo anoniem als je zelf wil.

Aan de uitkomst van morgen hangt heel veel af. Maar ik wil toch 92 worden! Wel in goede gezondheid! Maar ik heb krachten aan het werk: er wordt voor ons gebeden. En daar ben ik heel dankbaar voor.

bloemen

2010-12-03T13:10:00.000+01:00

Ik heb net een heel mooi groot bloemstuk gekregen met een kaartje.....

er staat wel een tekst op, maar geen naam.....ook de bezorger wist niet van wie....

dus is er iemand die een goeie geefster/gever is maar anoniem wil blijven???

Dan wil ik je/jullie hier even bedanken.... zodra ik een foto kan maken en kan overzetten zal ik hem hier neer zetten....

grts

kanker zooi

2010-12-02T19:30:00.000+01:00

Het blijft een rommelige en zeer emotionele week. Kregen we vorige week te horen dat onze oudste dochter waarschijnlijk BMHK heeft, vandaag kwam er zekerheid: het is zo en de kanker zit ook waarschijnlijk al in de baarmoeder zelf. Morgen heeft ze een MRI en een CT scan, vandaag had ze een inwendig onderzoek onder volledige narcose. Alles gaat nu stap voor stap. En we brullen heel wat af met elkaar. Ze is pas 31 en heeft nog steeds een kinderwens...

Bij mij zijn vandaag de hechtingen uit mijn rug verwijderd. Samen met mijn morfine kan ik het redelijk aan, de pijn. Maar niet als ik ga voelen. Want dan wordt de pijn in die wervel wel 6 keer zo erg.
Nog een week en dan weet ik de uitslag. Ik hoop werkelijk dat het geen uitzaaiingen zijn, want ik wil er zo graag voor Janneke zijn.

Gisteren heb ik nieuwe versie van mijn Draakje gekocht. De upgrade en de volledige versie naar 11 waren even duur. Ja, want goedkoop is het niet. Ik moet er nodig weer mee gaan werken. Maar vanochtend lukte me dat niet echt. En het gaat helemaal niet als Tonny thuis is. Die denkt dan dat ik tegen hem praat. En daar wordt je best moe van om steeds te zeggen, nee, ik heb het niet tegen jou....

Op de een of andere manier kan ik psp13 niet installeren op mijn lappie. Ik zit nu te denken... komt dat omdat versie 7-8 en 9 er op staan? Met mijn gekochte 10 versie kan ik ook niet beginnen. Die geeft aan dat het een beschadigde versie is of een gekraakte. Ik kan 10 gewoon installeren, mijn sn wordt gepakt als goed. Maar als ik daarna het programma start, gaat het mis. En niet alleen met mijn psp10, maar met elke psp10 die ik download... Wie het weet mag het zeggen. ... ik werk ondertussen op 8, want 9 is in het Engels...ik heb er wel een NL language in gezet, maar die pakt ie niet.. dus ik neem aan dat ik wat fout doe...

Morgen maar weer naar de fysio en dan verder knutselen.....fijne avond allemaal

grts

het blijft spannend...

2010-11-24T12:47:00.000+01:00

Hallo allemaal,
het gaat elke dag een beetje beter. Ik heb wel de morfinepleister en pillen, want zonder kan ik niet... dan wordt de pijn te hevig. En ik wil niet "er mee leren leven"....dat hoeft niet meer in deze tijd, vind ik. En dat heeft niets te maken met ferme jongens stoere knapen, de gulden van staal en de vrouw voor het aanrecht. Dit is gewoon mijn keuze.

Vanochtend ben ik wel weer naar het plein gelopen. Ik moest brood en kip hebben van de markt. En net wat ik tegen Tonny al zei, het laatste stukje lopen is net te veel. Als ik thuiskom, moet ik dan even liggen...Maar na een goed kwartier ben ik weer hersteld en kan ik door met waar ik mee bezig was.

Ondertussen heb ik mijn mobielnummer bij "Bel me niet" geregistreerd. Ik werd stapel van alle telefonische verkooppraatjes. Hopelijk is dat nu afgelopen.

Mijn maaltijd bestaat wel nog steeds uit gestoomde vis met wat groentes. Vaak kan ik het niet eens op, wat Tonny me voorschoteld. Maar dat eet ik dan bij de lunch de volgende dag.
Ik val nu ongeveer een halve kilo per dag af. Dat komt op 3 kilo per week....ik zal toch maar eens met de dietiste gaan bellen.

Nog een week, dan kunnen de hechtingen er uit, en dan nog een week tot de uitslag. Spannend is het wel...

Trudie dankjewel voor je prachtige bos bloemen. Ik ben er erg blij mee. En nee, ik heb mijn moed nog niet terug evenmin als mijn vechtlust...maar dat komt echt wel weer...

Dankjewel allemaal voor jullie steun. Ik kan dat heel goed gebruiken.

okee, het wordt tijd voor een half uurtje liggen...en dat ga ik dan maar doen ook..tot de volgende keer..

grts

lieve allemaal

2010-11-21T17:41:00.000+01:00

even een paar regels om jullie te vertellen dat ik weer thuis ben. De operatie is goed verlopen, de anesthesie wat minder. Ze weigerden mijn PAK te gebruiken. Geloof me, hier is het laatste woord nog niet over gezegd. Maar dat an nog wel even duren. De wond op mijn rug is nog niet dicht, maar met wat heen en weer geplak kan ik toch lekker douchen.

Er is een hapje uit mijn wervel genomen (T7) en dat is opgestuurd om op kweek te zetten. Op 9 december kan ik de uitslag ophalen bij Knibbeler.

En nu ben ik bezig bij te komen van de operatie, en alles wat daarbij gekomen is. In samenspraak met mijn huisarts, die alweer een keer gebeld en geweest is neem ik nu gewooon wat meer morfine. Want met pijn blijven rond hobbelen kost zoveel energie. Het rare is wel, dat nu ik toestemming heb om elke 4 uur een morfinepil te nemen, ik daar niet eens gebruik van maak...Het weten dat het goed is, doet al zoveel...en vergeet niet dat ik ook nog een dikke morfinepleister heb...

Het kost me heel veel moeite om nu de moed er nog in te houden. Mijn tranen zitten hoog, mijn vechtlust is begraven...gelukkig kan ik dit met Tonny en de huisarts goed bespreken...nouja... bespreken... het voelt in ieder geval wel goed dat die steun er is....

grts

nog 1 nachtje slapen....

2010-11-16T18:06:00.000+01:00

Vanochtend waren we al vroeg in het ziekenhuis voor het POS (pre-operatire-screening), een gesorek met een verpleegkundige, een arts en als laatste de anesthesist. De eerste controleert de gegevens, de twee luistert naar de longen en het hart en de 3de zegt: ja dat is goed. En daar doen ze dan 2 uur over. Vanmiddag werden we gebeld over het tijdstip: dat is kwart over elf en ik mag me gewoon beneden aan de receptie melden.

Dus nu de avond nog met mijn laatste happen eten. Ik mag 6 uur voor de operatie niets meer eten en 2 uur voor de operatie niets meer drinken. dat betekent zo ruwweg vanaf 5 uur 'nachts en 9 uur 's ochtends.

Veel heb ik verder niets te schrijven. Dus ga direct lekker een visje eten... lekker, met spinazie

grts

echt herfst

2010-11-12T17:15:00.000+01:00

Vanochtend kreeg ik zo'n lekker cadeautje van mijn fysiotherapeut: een leempakje op mijn pijnlijke linker kant en nek. Ze had het er over dat ik dat thuis ook kon doen met een warmtekussen. Zoals kersenpit, of granen...of elektrisch....Na de drainagetherapie ben ik gelijk zo'n kersenpit kussen gaan halen. Bij Van der Doelen Drogisterij hadden ze in alle maten en vormen....

Dus terwijl k dit tik heb ik lekker een warmte op mijn schouder en nek en door het gewicht wordt mijn schouder naar beneden geduwd. Dat is alleen maar gunstig. Maar op de pijn aan mijn ribben heft het nog geen effect. Maar dar heb ik andere pitten voor:).

Slapen doe ik nog steeds bijzonder goed, zowel overdag als s'nachts. Natuurlijk zit er wel eens een wat mindere nacht bij, maar dat mag geen naam hebben, Ik bllijf ontzettend moe.Dus ik ben van plan om na volgende week even met de huisarts over ijzer tekort hebben. Wat een kronkelweg hè...

Morgen is Tonny jarig. Maar hij is niet van plan er iets aan te doen. Dat snap ik ook wel. .Dus we wachten gewoon af. Ik weet dat mijn zussen enzo toch wel komen...evenals onze dochters natuurlijk.

De wind van vannacht heeft al het blad van de kastanjes geblazen. De hele achtertuin ligt vol met blad en kastanjes.Ach, dat komt allemaal wel goed. Navolgende week ga ik maar weer eens op tuinman jacht.. Het heeft allemaal geen haast. Ik zelf kan ook niet zo snel meer.

Mijn rechtsbijstandsman is hard bezig om nu zo snel mogelijk iets uit het ongeval te krijgen.Mag ook wel na 3 jaar..Ik schijn alles op de lange baan te krijgen. En voor het kankergedoe ben ik alweer 5 weken eh... 6 weken onderweg...

Van mijn luisterboeken heb ik eindelijk de Reiziger serie uit. En ik vind het moeilijk om nu een ander boek te kiezen. Ik had een paar titels, maar die heb ik al geluisterd.....of gewoon gelezen....Ik ben dus nu maar begonnen met de Dromers serie van Eddings. En ik weet het nog niet of ik het en leuk boek vind.. ach ook dit zie ik wel..

Het is weer einde van een zeer roerige week. Wat gaat het snel, de tijd.En dat is maar goed ook.

grts

ziekenhuis.......

2010-11-10T11:46:00.001+01:00

Daar ben ik weer. Gisteren op gesprek bij Knibbeler.. zij was behoorlijk nijdig als ik het zo kan zeggen. Ze baalt er gruwelijk van dat afspraken die zijn gemaakt niet doorgaan. Natuurlijk mag ze niet uit de school klappen maar haar gezicht zei genoeg.Bloedbeeld gaf verder geen bijzonderheden. Het HB gehalte was nu 7.2.. niet dat ik het zie, maar het zal wel goed zijn.
Afspraak: zij zou me 's middags terugbellen met het bericht voor een open biopsie ( operatief dus).En ja hoor deze]belde terug, Als de secretaresse van Benninck niet binnen deze week van zich liet horen, dan moest ik Knibbeler weer terugbellen.."het had nu lang genoeg geduurd" Binnen een uur had ik orthopedie aan de lijn voor een afspraak met de anesthesist. Op de 16de om half 9.Nee het kom op geen andere tijd, hij zat al vol.

En vandaag kreeg ik een telefoontje van Opname dat ik de 17de gepland stond voor een operatie. Hoe laat ik me moest melden hoorde ik de 16de... Wel raar als ik gepland sta, zei ik nog...nee werd er geantwoord, deze operatie kwam er tussen door.

Ach laat ik er maar geen gedachten aan geven. Dat is het niet waard en verdient zeker geen schoonheidsprijs dit staaltje van communicatie tussen verschillen disciplines...

Eigenlijk heb ik verder bitter weinig te melden.. alleen dat ik braaf mijn pillen slik....nou ja braaf...de paracetamol laat ik er vandaag na aandringen van Knibbeler af. Had ik al af en toe gedaan. Volgens haar stop dat mijn gezweet.Ik hoop het zo... ik zit er nu altijd klammig bij...en dat is niet leuk vertellen mijn spieren me vooral....

Maar goed... omdat ik niet leuks te vertellen hebben, en ook niet iets minder leuks,,,stop ik maar weer met schrijven.. Tot de volgende keer.

Oja mijn klaartje: de leuke kaart die ik kreeg van Anneke, Greet en Ineke...we spreken elkaar weer vlug

grts

fije dag allen, Frieke

van de biopsie die niet doorging....

2010-11-06T19:28:00.001+01:00

Ik ben jullie nog het verhaal schuldig over de biopsie die niet doorging. Volgens mijn heb ik daar nooit iets over verteld. Nou kom maar dichterbij zitten en luister.....

Het gebeurde allemaal nog niet zo lang geleden..., ja ik weet de datum nog, het was 5 november 2010. Ze was al vroeg wakker uit een onrustige slaap. Maar het duurde nog zeker een uur voor ze beneden was.Daar stond, heel lief door haar man klaargemaakt, een bakje schoongemaakte sinaasappel stukjes. Samen met een kop thee was dit haar ontbijt. In ieder geval het enige dat zij naar binnen kon krijgen. En vanaf 10.45 moest ze nuchter blijven. Ook niet drinken....Nu weet ik wel dat ze toch steeds wel gespoeld heeft. Dat is niet anders mogelijk bij een droge mond.

Eenmaal onderweg naar het ziekenhuis werd er voornamelijk gesproken over waar, hoe, wat, hoe laat enzovoort. Jullie kennen het wel. Het soort gesprekken dat mensen met elkaar kunnen voeren als ze al heel lang elkaars geliefde zijn. Waarin normalen woorden en zinnen een heel andere lading kunnen hebben.
Het waar en hoe laat bleek in de weg naar het ziekenhuis al een eigen hindernisbaan te hebben. Verschillende gedeeltes van de binnenstad waren afgesloten voor verkeer. En als jullie ooit in 's-Hertogenbosch hebben vastgezeten omdat ze gele borden niet geplaatst waren, dan weet je wat ik bedoel: "s-Hertogenbosch: een stad die je vasthoudt!

Maar het gebeurde toch dat ze zich kon melden bij de receptie. "O..."..knauwknauw.. "dat weet ik niet hoor"... en ze roept een collega er bij..."Dat is niet zo moeilijk, u gaat die richting uit en pakt de lift naar verdieping 1. En dan ziet u het vanzelf......NOT dus. Het is de verdieping van revalidatie en kinderrevalidatie en de kamers van orthopedie. En niemand die ze aanspreken schijnt te weten waar ze heen moeten.

Tot, uiteindelijk lang genoeg door gedwaald, ze bij de balie van orthopedie ineens door hebben dat zij bij hen verwacht wordt.
Er werd een intake gesprek gehouden. En wat bleek: ze moest eigenlijk op de dagopvang liggen maar dat was veranderd naar de zaalverpleging. Reden: onbekend, dossier: niet aanwezig. Lekker helder begin hè.. van een simpele ct scan en een niet zo simpele biopsie.

De man ging uiteindelijk maar naar huis. Er was niets wat hij nog kon doen.Wat later in de middag werd ze gehaald zoals dat heet: met bed en al door het ziekenhuis crossen. Inde kelder wachten tot ze aan de beurt was. Dat was nog al snel.
In de röntgenruimte kan ze zich van het bed zo op de houden plank rollen. Daar werd ze op haar buik neergelegd, met gelukkig een deken over haar op slip na blote lichaam. Het was koud!!! Na wat schuiven, duwen en trekken lag alles zodat de juiste stukken op de scan te zien zouden zijn. De verpleegkundige vertelde haar hoe de opzet zou zijn: eerst de ct scan, dan worden de plaatjes van de scan bekeken door de dokter, er worden markeringen op de scan gezet om de plaatst te bepalen, de doketr maakt vervolgens een echo, dan volgt een biopsie en is alles klaar.

Ze gaan beginnen. Vanaf dat punt mag ze zich niet meer bewegen.... Na ruim 20 minuten was de ct scan klaar. Door de verpleegkundigen werden al markeertekens op de huid gezet. De dokter kwam binnen en met een gesis:'absoluut niet bewegen" ging hij heen en weer lopend de juiste plaats bepalen. Er kwamen nog een paar markeerpunten bij. En uiteindelijk werd de echo gestart. Via elke mogelijke weg werd er bekeken hoe ze een biopsie konden maken.

Er kwam nog een dokter bij, en nog een...en ze kon zien hoe er druk gewezen en overlegd werd. Toen kwam een verpleegkundige naar haar toe. "De biopsie gaat niet door"...en de vouw kon zich eigenlijk bewegen... Ook de dokter kwam nog even langs om te verklaren dat de biopsie niet doorging omdat ze het niet aandurfden. Het stukje weefsel ligt te dicht op een zenuwbaan. Maar, zei de dokter, er is ook goed nieuws...volgens hen waren het ontstekingen.....

Handen werden geschud en de vrouw werd teruggereden naar zaal.
Eind goed, als goed....

Ja in het verhaal wel, maar in werkelijkheid zit in nu weer met een heleboel onbeantwoorde vragen: waarom geeft het bloedbeeld geen ontsteking aan, wat wordt er gedaan met de suggestie bloedblaar en uitzaaiingen. Hoe gaat het verder van af hier. Wanneer kan ik afbouwen met de medicijnen. En ook een belangrijke...hoe wordt die plek in de gaten gehouden...

Allemaal vragen die ik aanstaande dinsdag ga stellen tijdens mijn controlegesprek met mijn oncoloog.Ojee.. een foutje.. ik heb pas de 16de een afspraak met de oncoloog...het is allemaal zo veranderd dat ik het niet meer uit mijn hoofd weet.....

huisarts en hb

2010-11-04T13:19:00.000+01:00

Met een HB van 6.2 is het volgens mijn huisarts logisch, dat ik me zo moe voel.En dat is er vrij kleurloos uitzie momenteel.

Hij was net bij mij op huisbezoek. Ik had gisteren om hem gevraagd, maar toen was hij er niet. Daarom vandaag...Bloedruk normaal, pols 100 : dat is teveel voor iemand ie zoals ik niet doet. HB gehalte dus te laag, en geen suiker. Ben ik lekker weer mooi klaar mee.
Het HB gehalte is te hoog om een transfusie te geven. Ik heb een geschiedenis met bloedtransfusies om ijzer tekort....en ik zit daar niet echt om te springen. Maar goed dat hoeft dus niet. En hij is te laag om het zomaar te laten. Dus dit wordt vervolgd...

Over mijn klammig aanvoelen wil hij iets opzoeken. En komt er mee terug. Maar het staat wel weer genoteerd.

Op dit moment voel ik me een zoet monster, maar heb ik een zuurtje of zoiets dan vind ik het niet eens lekker.

Gisteren had ik echt een off-day. Vandaag gaat het wel voor wat. Gewoon heel zoetjes aan.

Dus een beetje lezen, een beetje computeren, wat douchen...en de dag is al weer voorbij.. op naar morgen....

donker Berlicum

2010-11-03T15:19:00.001+01:00

Gisteravond werden we ineens opgeschrikt door donkerte...geen sprietje licht, geen enkele telefoon werkte, ook de mobiele niet. En weet je dat zo donker, zoveel donker, je het ergste doen geloven.
Gelukkig kwam onze Janneke even vanuit een even donker stuk land naar ons gereden. En zij wist te vertellen wat er gebeurd was: er was bij het kanaal een damwand door een hoogspanningskabel gegaan.

Uit:
Omroep Brabant

BERLICUM - De stroomstoring in Berlicum is voorbij. Sinds dinsdagnacht om twee uur heeft iedereen weer stroom. Alle woningen zijn in eerste instantie aangesloten op een noodstroomvoorziening. Netbeheerder Enexis heeft de hele nacht gewerkt aan een omleiding om iedereen aan te sluiten op een reguliere stroomvoorziening.

Berlicum, Middelrode, Kaathoven, industrieterrein De Brand, Rosmalen en Vinkel werden dinsdagmiddag getroffen door de stroomstoring. Op het hoogtepunt ging het om 7700 huishoudens. De elektriciteit viel uit doordat bij werkzaamheden aan de nieuwe Zuid-Willemsvaart bij Rosmalen grote stroomkabels van 10.000 volt werden vernield tijdens het plaatsen van damwanden. De gemeente heeft de inwoners opgeroepen om voorlopig zuinig te doen met de stroom.

Geen straatverlichting
Dinsdagavond zorgden een grote noodstroomvoorziening en meerdere aggregaten ervoor dat er stroom was in Berlicum. Ook verzorgingshuis Vivent Berlerode werd zo voorzien van elektriciteit. De brandweer had bovendien een noodpost ingericht en de politie surveilleerde dinsdagnacht.

Wachten
In Berlicum moesten de 2400 huishoudens tot laat in de avond wachten op de noodstroomvoorziening. Op Twitter verschenen er talloze tweets over de stroomstoring.

Compensatie
Vier uur of langer zonder stroom betekent recht op een compensatieregeling. De woordvoerder van Enexis wilde niet vooruitlopen op de vraag bij wie de claim terechtkomt..

Ach, die compensatie regeling, waarvoor, waarom... voor ons particulieren is dat toch niet nodig. Het was weer een tijd om met elkaar kennis te maken, onder een gaslamp of bij het louterende licht van een(of mee) kaarsen(voor een spelletje mens-erger-je niet).....

En hoe het met mij gaat.. net zo als de stroom...de hele tijd goed, tot er een kink in de kabel komt... en die treft eerst het een, dan het andere, en zo steeds verder...ik ben benieuwd waar bij mij een noodaggregaat zal werken..

Ik val bijna een kilo per dag nu af...maar dat voelt niet echt goed...toch is mijn eetpatroon en eetlust prima..
Verder blijf ik lichte verhoging houden en zweet ik me het ongeluk... net of ik constant heel in gespannen arbeid doe...( hahaha.. ik en ingespannen arbeid.....grapje)

En verder mag ik niet klagen... gelukkig komt mogen de huisarts even langs.. ook voor Tonny...
Hij zei vanochtend tegen mij: het lijkt of het steeds slechter met je gaat...en dat zei hij met zo'n snik en zo'n verlatenheid in zijn stem dat ik die hele rot klote kanker naar de hel wil trappen..

En mijn klaartje... ik heb een hele grote bos bloemen gekregen van de plaatjes enzo groep... mensen: ik kan niet meer zeggen dan dankjewel!!
Maar ook de kaart uit Noodholland, doet me glimlachen...dankjewel UG.

ik ga maar weer eens even liggen...misschien verdwijnt mijn lichaam dan wel zo voor mij..

al is het maar voor even

Cornelis Vreeswijk.. misschien wordt het morgen beter

2010-11-02T07:57:00.001+01:00

Hier zit ik op een vuilnishoop
Ik kijk droevig om me heen
Ik zie vodden en oude flessen
Excuseert u me, ik ween
Ja, ik huil een paar dikke tranen
En ik zing met benard gemoed

Misschien wordt het morgen beter
Maar het wordt toch nooit goed
Misschien wordt het morgen beter
Maar het wordt toch nooit goed

Want burgers het is een rotzooi
Van het einde tot het begin
Of bent u vooruitstrevend?
Ha ha! Daar blijf ik bijna in!
Een merkwaardig soort illusie:
Naar de afgrond coûte que coûte

En misschien wordt het morgen beter
Maar het wordt toch nooit goed
En misschien wordt het morgen beter
Maar het wordt toch nooit goed

De wereld is vol van dingen
Waar de mensen bang voor zijn
De een kan niet tegen vrouwen
En de ander niet tegen wijn
Eerlijk zullen we alles delen
Jij het zuur en ik het zoet

En misschien wordt het morgen beter
Maar het wordt toch nooit goed
En misschien wordt het morgen beter
Maar het wordt toch nooit goed

Als ik ziek ben, bel ik de dokter
En dat vindt die man wel leuk
Maar radioactieve uitslag
En radioactieve jeuk
Daar bestaan er geen pillen tegen
En het helpt niet wat je doet

Maar misschien wordt het morgen beter
Al wordt het toch nooit goed
Maar misschien wordt het morgen beter
Al wordt het toch nooit goed

Onder ons gezegd, burgers,
De wereld is op en neer
Het is een vreselijke bende
Vindt u ook niet, meneer?
Ik zie helemaal geen strand meer
Tussen eb en tussen vloed

Maar misschien wordt het morgen beter
Al wordt het toch nooit goed
Maar misschien wordt het morgen beter
Al wordt het toch nooit goed

misschien is het het morgen beter....

2010-11-01T15:13:00.000+01:00

Het is weer zo ver... zo'n dag waarop ik overal over kan huilen. Ik weet het wel.. de morfine en de morfine en de protaxine... voor veel mensen een gelukkig, en gelukkig maar, middel om snel weer rechtuit van het leven kan genieten.. Maar niet voor mij...
Ach zo'n dag gaat ook wel weer over....denk ik dan maar, Ik heb zelfs nuttige dingen gedaan: gewassen, gedroogd.. strijken doet mijn hulp morgen..

Zitten blijf een drama, lopen ook.Vanavond wel naar de fysio en dan niet op de fiets maar lopend. En voor de griepprik komen ze thuis....luxe hè.. nou geloof ik: ik wil al die luxe echt niet.Niet met de onderliggende gedachte. Anders natuurlijk: graag!!!

Zo en nu ga ik weer ff liggen..misschien is het morgen beter

grts
frieke

....... goed is leven Het

2010-10-30T21:54:00.001+02:00

het komt zo het komt, of gaat of het gaat....na ruim een week weer thuis te zijn, merk ik wat een afgeknot leven ik nu heb. Ik dek de bedden op, ik haal de was bij elkaar, ik douche me en kleed me aan. Dit alles in minder dan een half uur.

Dan ga ik naar beneden, zet theewater op en schenk me zelf een glas sinaasappelsap. Ik heb namelijk een mofinepleister op, en die is wat minder goed voor de stoelgang.Vervolgens maak ik een klein ontbijtje en ga aan de tafel zitten om het te eten. Ik kijk of de bak van de katten verschoond moet worden, en of dat ze eten en drinken genoeg hebben. Meestal is alles goed...,heeft mijn man dat allang gedaan. Ik wil dus maar zeggen: in een klein uurtje ben ik aangekleed, zit ik met een kopje thee de krant te lezen terwijl wat ik in de ochtend wilde doen, klaar is. En dit gaat zo elke ochtend door....Saai hè..

Kon ik 2 weken geleden me wel met internet vermaken, dat is nu echt hopeloos. 9 van de 10 keer val ik gewoon in een doezel. Ik schiet dan weer met een schok wakker. Dit zal allemaal overgaan als ik afgekickt ben ..hahaha

Lezen uit een boek, een krant, een tijdschrift blijft hopeloos. Ik vermaak me dus maar met een luisterboek, volgens mij heb ik die ik nu luister al 3 keer in verschillende volgorde gehoord...ach.. de tijd gaat zo ook voorbij... vaak heb ik een telefoontje of een bezoekje van iemand. Het blijft wel kort allemaal...maar gelukkig heeft iedereen begrip daarvoor.

Inmiddels is de rest van de scan en biopsie ook bekend.....gewoon via de post plus nog een afspraak. Ik ben op vrijdagmiddag de 5de november uitgenodigd om me om 13.00 te melden. En wel op het GZG, midden in de stad....vreselijk maar goed het is niet anders, Het Carolus heeft die faciliteiten niet.

En dan die afspraak van Knibbeler op de 16de. Dan is de uitslag er. En mijn klaartje van vandaag: zelfs Mau (onze siamees) "helpt"met opruimen. Nadat ze vanochtend een paar keer van mijn schoot is weggezet, dacht ze: kom ik probeer iets anders. En wat gaat ze doen... ze maakt haar eigen vloer en mand schoon waar ze vannacht denk ik gekotst heeft. En netjes hoor....enne natuurlijk mocht ze daarna wel even op schoot.... het is toch zo'n lieve poes

Eindelijk.........................

2010-10-28T11:07:00.000+02:00

Ik weet de datum van de biopsie: vrijdag 5 november. Verder weet ik jammer genoeg nog niets. Ik heb nog steeds geen brief gekregen van het ziekenhuis. Dat ik het dus nu weet, komt door de geweldige niet af te laten inzet van de kanker-gespecialiseerde verpleegkundigen. En ze belden mij steeds op met de stand van zaken....ik weet niet hoe het bij lullie zit maar ik moet altijd zelf de huisarts (al wordt dat nu minder) en de secretaressen van die specialisten bellen. Dat kunnen zij zelf niet: ze hebben het te druk...

Maar ik ben nu al erg gelukkig dat ik in ieder geval een datum lees.

Verder is er vrij weinig gebeurd...de was uitgeslagen , in de droger gedaan, de droger aan gezet, de was gesorteerd van strijken en niet strijken...binnen wat opgeruimd
en dat was het.. onee ik kreeg om 3uur mijn moeder op bezoek en om 4 uur Mardien en Gerdien.. ik was afgepeigerd daarna...
en ik heb de hele nacht niet geslapen wegen de pijn aan de pleisterplaats (hihi: woordgrapje).. Tonny heeft gisteravond laat de gebruikte pleister wel weggegooid en dan gaat de volgende automatisch op de andere kant. Maar hij heeft niets gevonden...en ik ook niets enkel pijn...op de schaal van 1t/m10 krijt deze pijn een 7,7 tot 8,7. Ik lag al om 9 uur in bed, met paracetamol en koorts: 38.9

Mijn klaartje voor vandaag: ik kreeg een kopje thee en een glaasje verse sinasappelsap op bed...omdat ik zo slecht geslapen heb.

Woensdag en nog niets gehoord

2010-10-27T13:09:00.000+02:00

Ik heb een kopje koffie...ja jullie lezen het goed... koffie...maar het smaakt me helemaal niet...ik ga kijken of ik hem kan omruilen voor een kopje thee...zo dat is gelukt.

In mijn koelkast staat alles op een "verkeerde"plaats. En Tonny kan daar zo lekker over mopperen. De worstigheid was allemaal in koelkastdoosjes gedaan, de verschillende flessen bier door elkaar en op de verkeerde plank staan, en jawel: flesjes die in de deur zijn gezet... ach denk ik dan: waar maak je je druk om. Mijn hulp heeft gisteren de koelkast van binnen gedaan...heel fijn.. alle over de datum potjes zijn weg, de kleine flesjes ranja staan bij elkaar in de deur...

Maar goed, ik heb het net maar even voor hem "goed" gezet. Alleen de worstigheid weer in plastic verpakken... dat gaat me te ver. Daar mag hij nog 1 dag mee leven....hij hoeft nog maar 1 dag te werken in deze week..het is immers al woensdag!

Woensdag ja! morgenavond 5 uur ben ik 7 dagen uit het ziekenhuis. En heb nog geen oproep voor een biopsie gezien...Maar ik heb nu andere mensen die voor me "vechten" de verpleegkundig specialisten kanker team en het palliatieve kanker team. Ik schrik toch elke keer als ik het woord palliatieve zorg zie staan...kruipen me rillingen over mijn rug...ik ben er nog niet aan toe, aan acceptatie... eerst zwart op wit zien of horen. En dan de behandelingen en prognoses.

Ik ga maar even onder mijn dekbed kruipen...misschien is er iets als ik mijn ogen weer open heb...

Fijne dag en mijn klaartje....Een leuk telefoontje van Anneke...dat maakt de grijze dag vrolijk gekleurd...

grts

"Vogel zingt. Tak breekt. Vogel valt.
Vogel vliegt. Vogel zingt".

(Bert Schierbeek)

Voor jullie

2010-10-25T21:48:00.000+02:00

Fijn dat jullie allemaal zo meeleven met mij. Dat doet me enorm goed. Daarom een fors

Mijn dagen rijgen zich aan één van de ene pil na de andere. Ik ben zo stoned als een garnaal.....onderhand :) .... Vanochtend is Tonny later op zijn werk begonnen wegens een stukje zorgverlof. Hij kan mij immers niet alleen thuis laten. Stel dat ik val, naast een stoel ga zitten, me wil douchen....Ik kan niet eens overal bij, niet met wassen maar ook niet bij mezelf afdrogen. Maar meer nog: we zijn allebei wel bang dat ik gewoon in bed blijf liggen...en dat moet ook niet.

Verder heb ik veel aanloop....maar hoe gezellig ook.. ik ga gewoon naar bed. Ook dit kan ik niet lang aan. Natuurlijk spreek ik met iedereen. Ook over de (vermoedelijke) uitkomst van de biopsie die zoal beloofd is deze week plaats vindt.

Vanochtend kwam mijn huisarts op bezoek. We hebben een hele tijd met elkaar gesproken. Hij wist alles al ondanks mijn nog niet afgegeven brief aan hem. Hij kwam voornamelijk om mij zijn ondersteuning aan te bieden bij die akelige berichten. En ik kan hem dag en nacht bellen. Dat is wel fijn hoor...een vangnet dat mij met al die medische termen kan en wil helpen. Ja, ik heb het over een vangnet. Buiten mijn huisarts heb ik namelijk nog een contact: de continuiteits verpleegkundige van het JBZ en natuurlijk de verpleegkundig specialist oncologie Sylvia Verhage. Dus aan allekanten staan mensen mijn vangnet strak te houden... en dat voelt zo veilig...

Gisella, Bart en kinderen heel erg bedankt voor het mooie boeket gele bloemen. Dat fleurt mijn dag zeker op.

En weten jullie..ik heb nog steeds klaartjes. Die van vandaag: Tonny die me wakker kuste en zei: ik hou van jou!

een stukje uit mijn leven.....

2010-10-24T10:03:00.001+02:00

Omdat ik al zoveel vragen kreeg hier dus een beknopte versie.....
Nee, het gaat helaas niet zo goed..

.....Na 17 dagen ziekenhuis, mocht ik eindelijk naar huis. Met veel morfine in the pocket en andere pijnstillers. Wat is er nu aan de hand. Ik had last van pijn in mijn ribben links en recht, voor en achter. Maar links voor en achter het meeste. Verder heb ik hoge koorts gehad, en longontsteking. Dit alles was mijn toegangsbewijs voor het Jeroen Bosch Ziekenhuis.

Ik heb het daar niet echt rustig gehad… het ene onderzoek, na het andere…en al dat eten en drinken tussendoor en natuurlijk het bezoek (aapjes kijken) en de rondes van de dames en heren dokters. En wat is er uit gekomen?

Als 1ste kwam de conclusie: er is niets aan de hand. Wij allemaal in juichstemming natuurlijk. Deze werd de volgende dag alweer flink getemperd door een andere dokter….daarom moesten er nieuwe foto’s gemaakt worden. En een MRI. En die bracht al weer twijfel. Nou ja eigenlijk niet.

Maar om nu kanker echt te sluiten kwam er een pet-scan. Temeer ook omdat ik zoveel pijn bleef houden in mijn ribben ondanks de hoge score van de morfine. Uitslag van de petscan: uitzaaiingen.. Maar omdat ze niet precies weten waar de uitzaaiing zit, wordt er een ct scan gemaakt, en daarna een biopt.

De pt-scan hebben ze afgelopen donderdag gemaakt. Tenminste.. dat was de bedoeling. Maar ze hebben een MRI van gemaakt. Donderdag laat in de morgen kreeg ik het advies om naar huis te gaan. Er waren nu zoveel fouten gemaakt dat zelfs de heren doctoren het niet meer wisten.

Dus met het bezoek mee naar huis. Ikke blij natuur…en Tonny ook, iedereen wel, maar we wisten allemaal niet waar die pijn nu vandaan kwam. Na mijn thuiskomst heb ik een hele dag verslapen en ook vandaag bijna de gehele dag.

Na mijn hele slaap, ben ik maar eens gaan kijken wat er anders is gegaan….maar daar kom ik eerlijk gezegd niet uit. Ik weet inmiddels wel dat de PET-scan gebruikt wordt als laatste doorslaggevende scan. Maar niet voor mijn clustertjes dokters heb ik gemerkt. Voor hen is het clustertje doktertjes de uitsmijter van de dag…….. :)

En toen kwam er telefoontje uit het ziekenhuis met de mededeling: u wordt volgende week verwacht voor een biopsie. Dus geen operatie, die is erg riskant. Wanneer is nog niet bekend, hoe laat ook niet. Wie hem gaat uitvoeren???? Evenmin dus… Maar met een beetje mazzel komt er na al dat onderzoeken en na alle laten we het maar op miscommunicatie houden, een voor mij een positieve uitslag.

Ik heb op 2 november een afspraak met Knibbeler, mijn eigen oncoloog/internist.. gelukkig maar…slechts 1 persoon.

Grts

frieke

Het blijft dus roerig in mijn leven...en nog staats geen vervolg. Ja ze gaan overleggen en overleggen... en voor die biopsie moet een plekje gevonden worden....

Ik ga maar eens aan de thee en dan kijken wat ik op het forum kan doen...tenminste dat denk ik...maar het kan ook zo ander uitpakken...

lieve grts

Blog-moe

2010-06-28T12:21:00.000+02:00

Zoals jullie merken, verschijnt er niet elke dag meer een logje van mij. En kom ik haast nergens op bezoek. Ook hier heeft de blog-moeheid in volle vaart toegeslagen. Ik weet gewoon even helemaal niets nieuws te schrijven.

Na mijn laatste update is het steeds beter gegaan. De ontsteking heeft zich teruggetrokken. De zon doet er echter geen goed aan... en ook niet aan mijn handen.

Maar het zij zo...

Mijn laatste bezoek bij de oncoloog was prima. Alle waardes zijn goed. Ik mag wel in november weer terug.Weer met bloedprikken.

Ik geniet momenteel van het leven, ga op bezoek bij mensen, doe wat boodschappen, ga naar de fysio en weer eens naar de tandarts. Er is weer een vulling uit mijn kiezen gevallen..de zoveelste.

En ik ben hard bezig om op mijn nieuwe laptop alles op de rails te krijgen... dat wil nog niet zo lukken. Ach... het komt wel...

Dus wat ik zeggen wil:

ik neem een time out. Zeker deze zomermaanden. Ga er maar vanuit dat alles goed blijft gaan. Dat doe ik ook. En we spreken elkaar wel op twitter, msn, of skype...

nu ik dit gezegd heb, voel ik me ook niet meer zo schuldig dat ik niet meer bij jullie op bezoek kom dan ik nu doe... gewoon even te hooi en te gras...

update

2010-06-18T09:27:00.000+02:00

Het gaat beter, de penicilline lijkt aan te slaan. Gisteren was ik op de wondpoli en na wat onderzoek werd er toch besloten niets te doen. De wond is dicht. Wel moet ik doorgaan met de kuur penicilline.

De harde rode plekken zijn weg, alleen nog een heel klein beetje om het litteken zelf. De boodschap die ik meekreeg: pappen en nathouden

Ik heb de chirurg van de wondpoli mijn silicone pads laten zien. Hij kende het niet. Raar eigenlijk want het is zo'n ideale oplossing voor open wonden. Geen pleisters, geen gaasjes die vezels los kunnen laten, je kunt er mee douchen, ze ademen, kortom.. ik ben er helemaal gelukkig mee. En ik kan ze zo bestellen.

Dank jullie wel voor al jullie reactie. En Ria, je hebt gelijk, maar soms ben je zo moe, zo moe van weer naar het ziekenhuis... misschien had ik naar het Groot moeten gaan, maar ik heb het niet gedaan. Ik heb weer afgewacht.....
Ik weet wel als je al zolang keer op keer de pineut ben, dan is de rit naar het ziekenhuis vreselijk. En je gaat helaas twijfelen aan jezelf.

grts

Ontstoken

2010-06-16T13:05:00.000+02:00

Nee, ik heb niet zulke leuke berichten. Het litteken van mijn operatie is ontstoken. En erg. Eergisteren was ik naar mijn huisarts. Ik kreeg een penicilline kuur mee en de boodschap als het erger werd te bellen. Dus gisteren belde ik, want ik had een hele dikke rode keel en kon moeilijk slikken en ademhalen. Ook praten ging moeilijk.

Ik moest me melden op de SEH , de spoedeisende hulp. Na enige tijd daar doorgebracht te hebben, kwam de poortarts. Zij wilde overleggen met de chirurg of ik een drain kreeg of dat ik opgenomen werd ter observatie. Korte tijd later kwam ze terug met het bericht dat de chirurg niet wilde komen. Het was niet spoedeisend want ik had geen hoge koorts Ik moest maar een afspraak maken met mijn eigen chirurg. En ik mocht naar huis.
De poortarts en het verplegend personeel op de SEH was helemaal verbijsterd en zeiden dat ik als ik het ook maar een beetje niet vertrouwde, terug moest komen, of naar de SEH in de stad moest gaan.

Vanochtend heb ik contact opgenomen met de afdeling chirurgie om een afspraak te maken. Het verhaal verteld, en de reactie was daar ook een van verbijstering. "Een dienstdoende chirurg MOET komen", ach het staat nu weer in een dossier. Ik heb met deze man al vaker iets mee gemaakt en eerlijk gezegd wil ik hem niet eens.. maar als er geen keus is...
Ik kan als ik wil naar de SEH in het Groot nu, maar ik heb een afspraak op de wondpoli morgen. Want mijn chirurg is er niet. Die is op vakantie.

Ik probeer het te redden tot morgen met paracetemol tegen de pijn, penicilline tegen de ontsteking (2 maal daags 1000mg) en een beetje rustig blijven...
Ik weet dat als ik wil naar de SEH kan gaan in het Groot waar wel een arts komt kijken en dat is een geruststelling.

Janneke heb ik je al bedankt voor je kaart. Het is een hele mooie.

Allemaal een fijne dag vandaag.. en hopelijk kom in volgende keer met beter nieuws..

grts

Gemiep in het kwadraat

2010-06-09T11:36:00.000+02:00

soms weet ik helemaal niet meer waar ik beginnen moet. Het is al weer enige dagen terug. En schreef ik tot voor een paar weken elke dag wel iets, dat kan ik nu niet opbrengen. ik kan ook niet opbrengen om al mijn blogvrienden langs te gaan. Ja, ik maak die plannen wel... maar op de een of andere manier, blijf ik hangen in mijn luisterboeken. En die gaan het ene oor in en het andere uit. Ik moet dikwijls terug spoelen omdat ik de draad van het verhaal kwijt ben.

De moeheid die ik in mijn lichaam heb, doet hier allemaal ook geen goed aan. Dat ik niet vooruit te branden ben. Ik kan me slechter concentreren dan voor de operatie. Wordt een gesprek te ingespannen dan ga ik niet vloeiend praten en gisteren had ik een issue met mijn linker lichaamshelft...Die deed het niet goed meer. Het is nu allemaal wel bijgetrokken, maar er zit nog verschil in...Dus even in de gaten blijven houden.

Ik kan momenteel ook niet goed met mijn Draakje overweg. En dat merk ik aan mijn handen/vingertoppen bij het tikken.. Het komt allemaal wel weer goed...alleen ik ben het zo moe!!!.. En nu heb ik weer hoofdpijn, gewoon van toch dit blogje schrijven...

Ik ga twitter maar weer eens instellen....dat zal wel lukken toch?

Knoeien

2010-06-04T17:36:00.000+02:00

Zo.. we zijn weer terug van boodschappen doen. Tassen vol!! Portemonnee leeg...:)

Gisteren heb ik namelijk in een onbewaakt ogenblik laten vallen dat het misschien wel leuk zo zijn een knoei te houden... dat is ons woord voor barbecue. Wij maken er altijd een gezellige knoeiboel van... maar goed.. na even overleg hebben we toch maar besloten het met ons eigen gezin te doen en niet zoals gewoonlijk met alle neven nichten broers zussen moeders vaders vrienden.... dat was toch even te kort dag:) zelfs voor mij..

Maar op het vlees na is alles in huis. Ik kan dus aan de aardappelsalade maken gaan en aan de knoflookboter. Dat is allemaal het lekkerste als het een dagje heeft kunnen rusten.
Kijk en daar hebben we een ruime kelder voor.

Als ik tijd heb zal ik ons basisrecept wel hier neerzetten. Het is een familierecept dat steeds verder wordt uitgebouwd....

Vanochtend had ik na drie weken weer eens drainage therapie. Het was wel nodig. Dat weet ik zeker. Nu heb ik een ingetapte schouder. De tape mag er vanavond weer af. Moet er af, anders heb ik een vreselijke uitslag. Maar alles wat ie nu doet is mooi meegenomen, denk ik maar.

Zo'n fysio bezoek slokt op de een of andere manier altijd heel mijn vrijdagochtend op. Ik hoef er pas om 11 te zijn, en ben 12 uur, kwart over 12 weer buiten. Als je dan weet dat ik altijd om 9 uur wel gedoucht en aangekleed beneden kom, om 10 uur de eerste reeks tabletten slik en daarvoor ontbijt... tja dan klopt het wel....ach ik ben al een jaar niets anders gewend.

En vanmiddag even dus de boodschappen. Het even liep wat uit, kun je wel concluderen. Eigenlijk wilde ik nog een stukje tuin schoonmaken, maar dat komt morgen aan de beurt. Want ik ben moe, gewoon moe. De wond op mijn hals geneest goed. Ik kan alleen nog niet zonder pijnstillers. Maar dat komt volgende week wel, denk ik. Ach en de 22ste mag ik immers weer op controle bij de oncoloog. Eerst bloedprikken en dan een uurtje later de uitslag daarvan en controles. Het houdt niet op lijkt wel. Maar dit is een reguliere controle. Die bezoekjes bij chirurg waren extra:)

Repel jij ook bedankt voor je kaart natuurlijk. Ik ben er heel blij mee.

Zo en nu ga ik echt eventjes bankhangen. En nadenken wat ik vanavond zal eten....

grts

03-06-2010

2010-06-03T11:16:00.000+02:00

Als je naar de cijfers kijkt van deze dag komen we uit op een 3.....de betekenis van het cijfer 3 is zoiets als
opgewekt, vermakelijk, sympathiek, valt graag in de smaak bij anderen, optimist.
gelukkige relaties, warm, optimistisch, met zichzelf in de knoei.

Nu kun je hier heel veel theorieën op loslaten maar daar ben ik niet zo'n voorstander van.

Ik kijk even naar het nieuws van vandaag:
It's not the economy, stupid de kleine lettertjes uit de verkiezingsprogramma's
De jacht op Joran want hij schijnt weer betrokken te zijn bij een moord..
De insteek van Sarah Palin, je weet wel...die voor running mate ging bij de republikeinen...Sarah Palin's Logica
Een fietser verongelukt en een man neergestoken...

Al deze nieuwskoppen zijn niet te rijmen met het getal 3 van vandaag...dus dat doen we maar niet... Gewoon accepteren en over je heen laten komen is mijn boodschap..

vandaag

Vlag uit, taart op tafel, champagne......

2010-06-02T14:52:00.000+02:00

want ik ben schoon!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

het is een prachtige dag vandaag....

en ik ben kei en kei gelukkig

knock out?

2010-06-01T10:53:00.000+02:00

Na heel veel moeite heb ik gisteren uiteindelijk mijn draakje kunnen installeren op de nieuwe laptop. Wel met behulp van de klantenservice van Nuance. Maar daar zitten die mensen voor.
Gelukkig is het allemaal opgelost en kan ik hier mijn draakje gebruikten. Weliswaar met een andere microfoon, want mijn oorspronkelijke is leeg. Die ligt nu aan de oplader.

Het is vandaag dinsdag, mijn hulp is er. Ik ben blij dat ze er is. Want ik heb sinds ik het ziekenhuis kwam helemaal niets gedaan in huis.En het is een klein puinpoedertje hier...

Potverdikke, het lijkt wel of ik een kaakslag heb gehad. Toch maar nog een paracetamol. Want pijn is niet fijn nu..integendeel.
Morgen kijk ik wel verder en klaag ik wel verder tegen de chirurg. Om kwart voor 12 heb ik een afspraak staan.

Het is wel wennen hoor deze nieuwe lap...met geluid, met knoppen maar ook met toetsenbord. Je moet de letters net iets dieper indrukken dan van bij de Acer. Of in ieder geval: ik heb dat gevoel. En ja ik ben nu weer aan het tikken, want mijn hulp is in de kamer bezig. En dat gaat niet samen: zij werken en ik praten tegen mijn lappie.

Trudie en Tricky dankjewel voor jullie kaarten... ik ben zoals altijd er erg blij mee...maar ik ben ook blij met al jullie reacties hier. bedankt mensen!

verder heb ik niet veel te melden.. behalve dat ik mijn dagen slapend doorbreng.. en heel gek: etend.....niet snoepend, maar echt etend... ik ben misselijk van de honger, maar word ook misselijk als ik eet... dus ik heb die knop omgedraaid vandaag. Alleen nog eten op gezette tijden......dat zal mijn gewicht ook wel weer ten goede komen...

allemaal een fijne dag.. en jawel: ik heb een klaartje: vanochtend zag ik een merel met een bek zo vol wormen...hij vloog weg toen ik buiten kwam... er is dus nog steeds leven!!

grts

Mijn Whispers

Kattebelletje aan mijn dochter

Om nooit te vergeten... (2)

Ik eet worteltjes (geen uitleg nodig...)

het houdt nog niet op...

Moe, doodmoe...

Een beroerd begin

Een goed begin???

2011: een rampjaar met lichtpuntjes

Niet te vergeten.....

Nog 3 nachtjes slapen...

Park hoogtepunten

Omschrijving

En ik kreeg van mijn Secret Santa.....

Niet weer hè...?

Plannen genoeg

De lach van mijn kleinzoon

Laat ik maar eens een titel neerzetten.....

Nog maar een klein stukje.....

Etentje

Kinderen

Ik mis je, elke dag weer

De cirkel is rond

Dean Jannes

Maandlogje

Rode rozen bij het afscheid

Sterren

"Ik heb niets om aan te trekken...."

Lieve allemaal,

Janneke is overleden

het is goed

lieve Janneke,

Marco Borsato - Dochters

Marco BorsatoDochters lyrics

No matter what....

De poppies bloeien weer

Janneke is thuis

Hoe nu verder

Geef mij nu je angst

Het ultieme loslaten

Janneke

nieuwe update

******UPDATE*******

Sterren

WW met bramen uit eigen carport en een linke link

Leuk wat van je te horen....

De Reservering (KV350: boeken )

Een stokje: Handschrift

Begrijpend lezen en veel meer geklets

En hoe nu verder

Een nietszeggend gevalletje

"Vrijheid is voor niemand bang zijn"

Woordeloze woensdag

Mensen

E.D.I.T.pop versus realiteit?

Out of office

Weer

Beatles in Nederland

Eenvoudig blogje ofwel een blogje over eenvoudige dingen

troostvogel

Ik heb het al zo druk.........

woordeloze woensdag

Briefgeheim, Aygo (ik ga) en heel zijn

"God glimlachte toen jij geboren werd....."

Over kerken, kastanjes en kinderen

Weten wat je zegt.....

Als je goed om je heen kijkt, zie je dat alles gekleurd is!

trekken aan bellen en aan touwtjes

Over pijn, leven en dood, een boottocht en eten

met mijn draakje.....

go girl go

rustig aan

Samen

dag na dag

en verder..

Mobiliteit

weer thuis

de allerbeste wensen

Ziekenhuis

schoon

Marco Borsato
Dochters lyrics

UPDATE*